[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC KIDDO : { MARKBAM }

ตอนที่ 6 : k i d d o :: s i x ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    25 ก.ค. 60

+

 
k i d d o

 - S I X  -

 




 

          การเดินทางกลับบ้านของมาร์ควันนี้ค่อนข้างแปลกจากเดิมไปอยู่นิดหน่อย เรื่องแรกก็คือจากการที่เคยกลับคนเดียวเป็นประจำกลายเป็นว่าวันนี้เขามีเด็กชายจอมจุ้นจ้านมาติดสอยห้อยตามเพิ่มอีกหนึ่งคน และเรื่องถัดมาก็คือเส้นทางกลับบ้านที่เคยคุ้นตากำลังเปลี่ยนไปเพราะว่าจุดหมายปลายทางของเขาวันนี้ไม่ใช่ที่พักอาศัย แต่เป็นห้างสรรพสินค้าที่อยู่เลยออกไปเกือบห้าป้ายรถเมล์นั่นต่างหาก

 
 

“ลุง โกรธผมเหรอ” เสียงแง้วๆที่ดังขึ้นจากที่นั่งข้างๆกันบนรถโดยสารประจำทางทำให้มาร์คต้องลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาไม่ได้โกรธเด็กนี่ เพียงแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กคนนึ้ถึงขยันทำเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงอยู่เสมอ คิดอะไรอยู่ถึงได้มาหาเขาแถมยังให้ธุรการโทรเรียกราวกับว่ามีเรื่องด่วนคอขาดบาดตาย...เบอร์โทรของเขาเด็กนี่เองก็มีไม่ใช่หรือไง


 

“นายต้องการอะไรกันแน่”

 


“ผม...” เด็กดื้อในสายตาของมาร์คขมวดคิ้วฉับก่อนจะหลุบตาลงต่ำ นิ้วชี้เรียวเขี่ยฝ่ามือเล็กๆของตัวเองไปมา เป็นท่าทางเด็กๆที่ทำให้มาร์คได้สติขึ้นมาว่าอีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กชายอายุสิบห้า...เป็นเด็กโตแต่ตัวที่ดื้อตาใส

 


เขาโมโหใส่อารมณ์ไปมันก็เท่านั้น...

 
 

“ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปกินข้าว”


 

“พาฉัน?” มาร์คทวนคำพูดนั้นของอีกฝ่ายพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยใบหน้าคล้ายกับกำลังกลั้นขำ ก็จริงอยู่ตอนที่เจออีกฝ่ายนั่งรออยู่ในห้องรับรองเจ้าตัวก็พูดอะไรทำนองนี้กับเขา แต่พอมารู้ว่าอีกฝ่ายเอาจริงมันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกอยู่หน่อยๆเพราะเขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของเด็กคนนี้เลยสักนิด และมันก็ดูเหมือนว่าจะทำเอาเด็กในชุดนักเรียนที่มีเป้วางอยู่บนตักเริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเข้าให้แล้ว


 

“ก็ใช่น่ะสิ! ตลกมากหรือไง”

 


“รวยเหรอ ตัวแค่นี้จะมาเลี้ยง...ฉันกินเยอะนะ”

 


“ก็น่าจะพออะ แม่โอนค่าขนมมาให้เมื่อเช้าพอดี” คำตอบพาซื่อแบบนั้นทำเอามาร์คต้องกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ เกรงว่าถ้าแหย่หนักกว่านี้อีกนิดเด็กน้อยอาจจะโวยวายเสียงดังขึ้นมาให้เขาได้เป็นจุดสนใจของคนบนรถแน่ๆ

 


“ก็ได้ อย่ามาบ่นทีหลังแล้วกัน”

 





.

.




 

          สุดท้ายแล้วร้านอาหารที่ทั้งสองคนเลือกจะฝากท้องไว้โดยมีเด็กมัธยมต้นอาสาเป็นเจ้ามือนั้นก็คือร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดง่ายๆที่ไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรมากในการกิน แต่ก็ถือว่าเป็นร้านที่ขึ้นชื่อในระดับหนึ่ง และนั่นก็ทำให้มาร์คได้รู้ว่าเขาค่อนข้างจะเลือกร้านแม่นพอสมควรเพราะเด็กคนนี้เดินตรงปรี่เข้าไปสั่งอาหารเซ็ทใหญ่แถมยังเพิ่มเมนูกินเล่นแบบคล่องปรื๋อราวกับท่องมาจากบ้าน ส่วนเขาสั่งเซทขนาดกลางเท่านั้น

 


“ไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะ เดี๋ยวฉันยกไปให้เอง” เมื่อเมนูอาหารถูกสั่งไปครบถ้วนมาร์คก็ก้มลงบอกเด็กชายในชุดนักเรียนเอกชนที่ทำหน้าคล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว แต่กระนั้นก็ยอมพยักหน้าอือออเดินไปวางกระเป๋ายังโต๊ะนั่งที่อยู่ไม่ไกล เด็กน้อยลืมเสียสนิทว่าอาหารทั้งหมดที่สั่งไปน่ะยังไม่ได้คิดเงินเลยด้วยซ้ำ

 


“ทั้งหมด 550 บาทค่ะคุณลูกค้า”



“นี่ครับ” มาร์คส่งรอยยิ้มจางๆไปให้พนักงานสาวพร้อมกับบัตรเครดิตสีดำที่ถูกยื่นไปให้เพราะวันนี้เงินสดติดกระเป๋าของเขามีอยู่ไม่มาก ดวงตาคมลอบมองไปยังตำแหน่งที่เด็กคนนั้นนั่งก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ในมือแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ตัวแค่นี้ริอาจพาเขามาเลี้ยงข้าว อยากจะรู้จริงๆว่าคิดอะไรอยู่

 


หรือว่า...


 

“...” มาร์คเป็นคนถือถาดใบใหญ่เดินกลับมา เด็กน้อยทำเพียงแค่พยักหน้าขอบคุณที่มาร์ควางอาหารของตัวเองให้ ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะลืมเสียสนิทใจว่าจุดประสงค์ที่เขามาอยู่ตรงนี้นั้นเพราะอะไร มาร์คลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายจากนั้นความรู้สึกหมั่นเขี้ยวก็แล่นขึ้นมาเต็มอก ใบเสร็จค่าอาหารถูกคนอายุมากกว่าพับเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองอย่างจงใจ จากนั้นปลายนิ้วชี้ยาวจึงค่อยๆยื่นไปกระทั่งสัมผัสเข้ากับริมฝีปากอิ่มสีสดของเด็กหนุ่มอย่างจัง

 
 

“อ๊ะ! อะไรเนี่ยลุง เค็มนะ”


 

“เลิกกดมือถือแล้วกินได้แล้ว ฉันต้องรีบกลับไปทำงานต่อ”

 


“มีแต่งานๆๆ เป็นผู้ใหญ่นี่น่าเบื่อจัง” เขาได้ยินเด็กคนนั้นบ่นออกมาเบาๆก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบเบอร์เกอร์อันโตตรงหน้าตัวเองเข้าปากจนมุมปากเลอะซอสสีแดงเข้มโดยไม่คิดห่วงภาพลักษณ์ใดๆ หลังจากได้ลิ้มรสใบหน้าบูดบึ้งก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นหลับตาพริ้ม ส่ายหน้าไปมาช้าๆคล้ายกับว่ากำลังได้กินอาหารสุดวิเศษจากไหนสักที่ โอเว่อร์แอคติ้งได้โล่ไปเลย


 

“ลุงๆ...” ยังไม่ทันที่มาร์คจะได้จัดการส่วนของตัวเองเสียงเล็กอู้อี้ก็ดังเรียกให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง โทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับกล้องที่ถูกเปิดค้างไว้ มาร์คเลิกคิ้วนิดหน่อย


 

“อะไร”


 

“ถ่ายให้หน่อย จะอัพลงสตอรี่ในไอจี”


 

“...”


 

เฮ้อ...เด็กหนอเด็ก

 




 

          หลังจากจบมื้ออาหารในร้านฟาสต์ฟู้ดชื่อดังไปแล้วเด็กนี่ก็ทำท่าเหมือนว่ายังไม่อยากจะกลับจนมาร์คอ่อนใจ เด็กน้อยบอกกับเขาว่าอยากจะเดินเล่นต่ออีกนิดนึงเพราะไม่ค่อยได้มาเที่ยวห้างสักเท่าไหร่ แต่มาร์คเกรงว่าถ้าเรากลับช้ากว่านี้รถโดยสารอาจจะแน่นและติดยาวกว่าขามา และตัวเขาก็เหนื่อยเกินกว่าจะมาตามใจเด็กดื้อ ดังนั้นแผนการเดินเล่นของอีกฝ่ายมาร์คจึงจัดการพับเก็บให้อีกฝ่ายโดยไม่สนสีหน้าบึ้งตึงนั้น

 
 

“คนเยอะชะมัด” ตอนนี้ฟ้ามืดแล้วเพราะอีกไม่นานจะทุ่มครึ่ง นี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่มาร์คนิยมการเดินมากกว่าขึ้นรถโดยสารประจำทางที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็คนเยอะและพบกับการจราจรติดขัดตลอดเวลา หากแต่เขาบ่นเพียงในใจ ทว่าเด็กตัวแห้งข้างๆกายกลับบ่นออกมาเสียงดังและขยับตัวยุกยิกไปมาจนได้รับสายตาตำหนิจากคนข้างๆ


 

“อยู่นิ่งๆสิ คนอื่นเขาก็หงุดหงิดเหมือนนายนั่นแหละ” มาร์คก้มลงกระซิบก่อนจะจับแขนเด็กตรงหน้าให้เบี่ยงหลบคนด้านในที่กำลังแทรกตัวออกมาเพื่อรอลงจากรถในป้ายต่อไป


 

“อ่า...แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย” มาร์คพ่นลมหายใจออกมาเสียจนกลุ่มผมเข้มที่อยู่ชิดอกเขากระพือเล็กน้อย เขาพยายามไม่สนใจคนที่เอาตัวรอดด้วยการพิงตัวเอาน้ำหนักทั้งหมดมายังอกของเขาแถมเอื้อมมือไปปรับแอร์ข้างบนให้จ่อมาที่เจ้าตัวก่อนหลับตาพริ้มสบายใจเฉิบ


 

เด็กเอ้ย...


 

“นี่แบมแบม...” แต่มาร์คก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้หลับลงไปจริงๆ เขาก้มลงไปกระซิบเรียกอีกฝ่ายใกล้ใบหูก่อนได้รับเสียงครางในลำคอตอบกลับมา

 
 

“ไหนบอกว่าจะพาฉันมาเลี้ยงข้าวไง”

 


“...” สิ้นประโยคนั้นเด็กน้อยที่หลับตาอยู่ก็รีบเบิกตากว้างก่อนจะหันมามองคนที่กำลังก้มมาชิดใบหู ลมหายใจร้อนปัดผ่านแก้มสากของคนอายุมากกว่าจนจังหวะการเต้นของหัวใจกระตุกวูบแทบผิดจังหวะ แบมแบมเม้มปากนิดหน่อยไล่ความรู้สึกชั่ววูบนั้นออกไปก่อนจะดันตัวเองให้ยืนตรงๆ


 

“เดี๋ยวกลับไปถึงตึกผมจ่ายให้ ลืมอะ”

 


“ไม่เป็นไร ถ้านี่อยากทำเพราะต้องการขอบคุณที่ฉันไปเป็นผู้ปกครองให้วันนี้ล่ะก็...แค่ทำตัวดีๆไม่ดื้อไม่ซนให้ป้านายปวดหัวก็พอแล้ว” มาร์คพูดทุกประโยคออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาข้างใบหูเล็ก เรียกให้ขนอ่อนทั้งร่างกายของเด็กชายที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหน้าลุกซู่โดยไม่มีสาเหตุ ลมหายใจของแบมแบมเริ่มติดขัดพร้อมกับจังหวะบีบรัดในอกจนต้องนิ่วหน้า


 

“...”


 

“ฉันขอมากไปหรือเปล่า หืม แบมแบม”


 

อา...ความรู้สึกแบบนี้มันคือบ้าอะไรกัน!


 


 

 



          หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับเด็กคนนั้นอีก ชีวิตของมาร์คกลับเข้ามาอยู๋ในระดับที่เรียกว่าปกติสุข ก็มีบ้างบางทีที่เผลอนึกถึงหน้าตาดื้อๆของหลานเจ้าของตึก แต่เพียงแค่เดินลงไปด้านล่างใบหน้าที่เคยเป็นแค่ภาพในความคิดก็กลายเป็นรูปเป็นร่างให้เขาได้เห็นอยู่เกือบทุกครั้งที่เดินขึ้นลง แต่ในช่วงค่ำไปจนถึงดึกก็จะเป็นป้าเชอเสียมากกว่าที่มานั่งทำบัญชีดูแลรายละเอียดต่างๆอยู่เพียงลำพัง

 
 

“...” มาร์คเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่นับเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เขาลงจากห้องเพื่อไปยังร้านสะดวกซื้อ ผ่านตรงเคาน์เตอร์ก็อดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปมองใบหน้าหวานๆที่บางครั้งสังเกตเห็นเขาก็ส่งยิ้มกว้างมาให้บ้าง บางทีก็แลบลิ้นปลิ้นตาล้อหลอกให้เขาต้องใช้สายตาดุๆจ้องกลับไป แต่บางครั้งอีกฝ่ายก็จดจ่ออยู่กับทีวีเครื่องเล็กยกขาขึ้นมาพาดโต๊ะวางทีวีอย่างสบายอารมณ์


 

“คุณมาร์คคะ” แต่ครั้งนี้เขาคงจะลงมาดึกเกินไป เด็กนั่นคงจะเข้าห้องตัวเองไปนอนแล้ว เหลือเพียงร่างอวบของป้าเชอที่กำลังลุกจากเก้าอี้เดินมาทางเขาเท่านั้น

 


“ครับ?”

 


“ป้าจะขอลาเรียนพิเศษพรุ่งนี้ให้ไอ้เจ้าแบมมันน่ะค่ะ พอดีว่าน้องชายป้ามาจากต่างจังหวัดพรุ่งนี้ก็เลยกะว่าจะให้แบมมันไปรับที่สนามบินด้วยกันตอนเย็น” แววตาเปี่ยมสุขของเธอเมื่อพูดถึงญาติทำให้มาร์คต้องระบายรอยยิ้มบนหน้าส่งไปให้เธอด้วย นานๆทีจะได้เห็นว่าป้าเชอมีญาติคนอื่นมาเยี่ยมเยือนก็คงตื่นเต้นเป็นธรรมดา


 

“อ๋อ...”

 


“จ้ะ ป้าขอโทษด้วยนะคะคุณมาร์ค แต่ถ้าให้ป้าไปสนามบินคนเดียวไอ้เราก็แก่แล้วไม่ค่อยรู้เรื่อง ยังไงเอาหลานไปด้วยก็สบายใจกว่า”


 

“ครับป้าเชอ ให้น้องไปเป็นเพื่อนแหละดีแล้วครับ”

 


ก็ดีแล้ว เขาจะได้พักสมองไปอีกวัน...



 

.

 

          แม้วันนี้มาร์คไม่มีสอนพิเศษเด็กชายหลานเจ้าของตึกคนนั้นจนสามารถนั่งตรวจงานล่วงเวลาที่โรงเรียนได้ก็จริง แต่ดูเหมือนว่าแผนการที่วางไว้ว่าจะกลับไปนอนพักผ่อนต่อของเขานั้นจะมีอันต้องโยนทิ้งไปเมื่อหลังจากที่ไขกุญแจห้องเข้ามาได้ไม่ถึงห้านาทีโทรศัพท์เจ้ากรรมก็แผดเสียงร้องดังลั่นพร้อมโชว์เบอร์ที่เขาไม่รู้สึกคุ้นตาเลยสักนิด แต่หลังจากที่กดรับสายและได้พูดคุยกับบุคคลนิรนามคนนั้นได้เพียงชั่วครู่ อารมณ์ที่เคยแจ่มใสก็กลับมืดครึ้มคล้ายกับว่ามีพายุฝนกำลังตั้งเค้าภายในจิตใจ

 
 

“...”


 

กระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำสะท้อนภาพของใบหน้าคมและแววตาเรียบนิ่ง มาร์คมองภาพตัวเองที่สะท้อนผ่านกระจกตรงหน้ามาเกือบห้านาทีแล้ว เขาควรจะรีบออกจากห้องไปสักทีเพราะตอนนี้มีใครบางคนกำลังรอเขาอยู่ที่ด้านล่างล็อบบี้

 


เพียงแค่ได้ยินเสียงผ่านสายโทรศัพท์ เขาก็รู้สึกประหม่าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


 

ลิฟท์ตัวเก่าที่มาร์ครู้สึกว่ามันเชื่องช้าเหลือเกินในวันเวลาปกติกลับกลายเป็นรวดเร็วจนน่าแปลกใจในความรู้สึกของเขาวันนี้ แม้พยายามจะก้าวเดินให้ช้าที่สุดพร้อมกับพยายามจัดการความคิดต่างๆภายในหัวแต่เขาก็พาตัวเองลงมาจนถึงล็อบบี้เสียแล้ว มาร์คแทบไม่ได้สังเกตว่าเมื่อครู่นี้คนที่เดินสวนเขาไปทักทายเขาว่าอะไร มันเหมือนกับว่าชายหนุ่มถูกดึงให้จมลงไปในความคิดของตัวเองโดยสมบูรณ์

 
 

“...”

 


มาร์ค


 

“...” เจ้าของร่างสูงเพรียวเกือบร้อยเจ็ดสิบห้าเซ็นรับกับโครงหน้าโฉบเฉี่ยวราวนางแบบในนิตยสารผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่เห็นว่าคนที่เธอเฝ้ารอกำลังเดินตรงมาทางเธอใกล้ขึ้นเรื่อยๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องทุกอากัปกริยาของชายหนุ่มที่เป็น อดีตคนรักของเธอไม่วางตา ฝ่ามือเรียวประสานเข้าหากันน้อยๆก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏขึ้นชัดเจนบนใบหน้าของเธอ


 

“มาร์ค...ขอโทษที่มาไม่ได้บอกก่อนนะ สบายดีหรือเปล่า”


 

“...ก็ดี” มาร์คเหมือนคนที่ยังดึงสติกลับมาได้ไม่เต็มที่ ริมฝีปากของเขาขยับพูด แต่มาร์คแทบไม่ได้ยินเสียงของตัวเองเลยด้วยซ้ำ


 

“...” ยิ่งรอยยิ้มของคนตรงหน้าส่งมาให้มันยิ่งทำให้มาร์คเริ่มหาเสียงของไม่เจอ มือไม้ที่เคยมีที่วางเริ่มระเกะระกะไปหมดจนเริ่มรำคาญตัวเอง มาร์คถอนหายใจออกมาให้กับอาการของตัวเองที่แสดงออกได้ไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย

 


“แล้วแทนมาหาเราถึงนี่...มีอะไรหรือเปล่า”


 

“คือเรา...”


 

ฮัดชิ้ว!


 

ไม่ใช่เสียงของมาร์คและไม่ใช่จากหญิงสาวตรงหน้าเขา แต่มันเป็นเสียงที่ดังพุ่งมาจากเคาน์เตอร์เยื้องไปทางขวามือของมาร์คต่างหาก ดวงตาคู่คมละความสนใจจากใบหน้าไปยังต้นเสียงโดยสัญชาติญาณ หากแต่แทนที่ชายหนุ่มจะเบนใบหน้ากลับมายังคู่สนทนาในเสี้ยววินาทีอย่างที่ควรทำ กลายเป็นว่าเขาดันให้ความสนใจกับคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบทสนทนานี้แทน


 

กลับมาจากสนามบินแล้วสินะ...


 


“...” ดวงตากลมโตของเด็กแสบจ้องมายังเขาอยู่ก่อนแล้ว มาร์คไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่นี้เป็นความตั้งใจของอีกฝ่ายหรือไม่ หากแต่เพียงได้เห็นใบหน้ารั้นๆของเจ้าเด็กนั่นความรู้สึกประหม่าที่เกาะไหล่มาร์คมาตั้งแต่ข้างบนห้องกลับหายไปเป็นปลิดทิ้ง เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าบนตักของคนตัวเล็กมีสุนัขโกลเด้นขนยาวตัวโตนั่งอยู่ด้วย เขาจำได้ว่าเขาไม่เคยเห็นเจ้าตูบตัวนี้มาก่อน


 

“มาร์ค”


 

เสียงเรียกจากหญิงสาวตรงหน้าไม่เข้าหูมาร์คเลยสักนิดเมื่อเด็กตัวผอมหลังเคาน์เตอร์เริ่มส่งรอยยิ้มกวนๆมายังเขาพร้อมกับมือข้างหนึ่งที่จับข้อเท้าของเจ้าสุนัขตัวเขื่องนั่นให้ยกขึ้นมาโบกซ้ายขวาพร้อมกับขยับปากพูดประโยคไร้เสียงที่มาร์คไม่เข้าใจ แต่ดูคล้ายเป็นการทักทายแทนเจ้าตูบที่นั่งลิ้นห้อยสั่นหางดิ๊กๆปะป่ายใบหน้าของคนดื้อไปหลายทีจนมาร์คอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปากกับตัวเอง


 

“หึ...”


 

ไอ้ตัวแสบเอ้ย...






talk.

แบบนี้เขาเรียกเดทไหม ฮ่าๆ
มาลงให้ไวมากเลยด้วยความสิเหน่หา แต่ตอนต่อไปคงตามปกติ
ต้องรอดูฟีดแบ็คก่อง


ฝากแท็กด้วย #kiddomb จำคนเล่นได้ทุกคนละเพราะมีแต่คนเดิม ขอบคุณมากๆเลยน้า เยิ้บๆ
twitter : @since9397


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

851 ความคิดเห็น

  1. #847 uromtbb (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 10:32
    น่ารักกกก
    #847
    0
  2. #824 Fanwaan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 08:19
    เด็กดื้อ ขัดขวางลุงทีลู๊กกกก
    #824
    0
  3. #807 chenchen_narak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:37
    ชอบน้องแบม ม.3 มาก ดูแก่นเซี้ยว 555555 คาดว่าพี่มาร์คคงจะได้ปวดหัวกับเด็กดื้อไปอีกนาน
    #807
    0
  4. #785 JJaneBBJK_97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:13
    โง้ยยยยย ลูกมี๊
    #785
    0
  5. #695 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 21:35
    แบมแบมน่ารักจังง หลง~
    #695
    0
  6. #600 PaulaPum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 20:12
    แบมโคตรน่ารัก แสบเอ๊ยย
    #600
    0
  7. #585 `dalnimmb♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 10:29
    มาร์คชอบน้องแล้วแน่ๆ
    #585
    0
  8. #554 kikakae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 15:53
    น่ารักมากๆเลย
    #554
    0
  9. #546 Moko87 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:48
    แฟนเก่าอยากรีเทิร์นซะล่ะมั้ง
    #546
    0
  10. #481 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 22:51
    ไหนบอกจะพามาร์คไปเลี้ยงข้าว สุดท้ายมาร์คเป็นจ่าย

    มีแฟนเก่ามาหามาร์คถึงหอพัก มาแบบนี้จะมาขอรีเทิร์นหรอ

    แต่ดูท่าทางว่าจะยาก เหมือนจะมีบางคนหวงมาร์คอยู่
    #481
    0
  11. #420 เบง เบง. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:43
    ตอนแรกเดาว่ามาร์คมีแฟนเป็นผู้ชาย ชื่ออย่างแมน 555 ขอโทษคับบบ
    #420
    0
  12. #410 eye_au (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 23:31
    แบมมาได้ทันเวลาพอดี~~//อ่านให้เป็นเพลง
    #410
    0
  13. #255 Bam Yien (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:32
    น้องแบมมาขัดถูกเวลามากก ใครก็ได้เอาแทนไปเก็บที
    #255
    0
  14. #247 UNME (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 15:49
    ดีค่ะน้องแบมมม ดามใจลุงเค้าหน่อยเร้ววววว ลุ้นต่อว่าแฟนเก่าพี่มาร์คกลับมาทำไม
    #247
    0
  15. #242 BetaBee78s (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 16:55
    แทนนี่กลายเป็นอากาศไปเลยทีเดียว
    #242
    0
  16. #227 Yesmyboy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 12:49
    น้องแบมเริ่มเข้ามาวนเวียนจนต้องคิดถึงน้องทุกวันแล้วเนี่ย
    #227
    0
  17. #217 xstcphpp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:57
    รู้รึยังว่าใครสำคัญ
    จัมวรั้ยยยย
    #217
    0
  18. #215 tatarzyx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 09:42
    เมื่อน้องแบมปรากฎตัว เธอคนนั้นก็กลายเป็นอากาศ วะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #215
    0
  19. #168 hept (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 16:58
    อยากปั้นเจ้าแบมเป็นก้อนแล้วเอามาเคี้ยว
    #168
    0
  20. #154 ลีลีข้าวสาร- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:57
    เธอมาได้ทันเวลาพอดี~
    #154
    0
  21. #127 BloodA93 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 08:41
    เด็กแสบก็คือเด็กแสบ
    #127
    0
  22. #126 Tuan-En (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 15:31
    พี่รักหนูแบมแบม ขอบคุณที่จามออกมา 555555555555555
    #126
    0
  23. #119 มิรา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 08:18
    กลับมาจากสนามบินหรือสรุปไม่ได้ไปกันแน่เด็กดื้อ
    #119
    0
  24. #118 ThiwapornAtsaen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 05:21
    นึกว่าแทนคือผู้ชาย โอ้ยยยย น้องแบมลูก จะน่ารักไปไหน ลุงเริ่มจะหลงเสน่ห์หนูแล้วสินะ
    #118
    0
  25. #117 mama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 05:10
    อยากจับเด็กแสบมาฟัดให้หนำใจ ฮรึ่ยยย หมั่นเขี้ยวววววน้องแบม
    #117
    0