[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC KIDDO : { MARKBAM }

ตอนที่ 14 : k i d d o :: f o u r t e e n ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    11 พ.ย. 60


k i d d o

 - F O U R T E E N  -

 






          เมื่อมาถึงสถานที่ที่มาร์คไม่ยอมบอกตั้งแต่แรกว่าคือตรงไหนแบมแบมก็ต้องรู้สึกงงไปนิดหน่อยเมื่อคำว่าล่องเรือที่แบมแบมนึกถึงคือการทำกิจกรรมเอ็กคลูซีฟสมบุกสมบันเหมือนอย่างที่เคยเห็นในทีวี แต่ที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือเรือสำราญลำใหญ่ที่กำลังเคลื่อนมาเทียบท่าเพื่อเปิดให้คนที่นั่งรออยู่ในศาลาใหญ่ตรงท่าเรือเข้าไปด้านใน

 

 

“มาร์ค...อะไรเนี่ย” แบมแบมร้องถามคนอายุมากกว่าเสียงหลงเมื่อถูกดึงให้ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วตรงไปยังเรือลำนั้นด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

“ขึ้นเรือไง”

 

 

“งงอะไร” มาร์คแกล้งถามแม้จะพอรู้ว่าสิ่งที่เด็กน้อยจินตนาการไว้เป็นอีกแบบหนึ่ง แบมแบมกลืนความสงสัยลงคอเพราะรู้ว่าถ้าพูดไปคงเป็นการปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่มแน่ๆ เด็กน้อยเดินตามคนอายุมากกว่าไปกระทั่งเข้ามาถึงด้านในของเรือที่มองจากข้างนอกว่าใหญ่แล้วแต่พอเข้ามาด้านในที่ถูกจัดเป็นเหมือนร้านอาหารภัตราคารหรูหราด้านในก็เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น

 

 

“คุณมาร์ค ต้วน...เชิญด้านนี้เลยค่ะ สองที่นะคะ” มาร์คพยักหน้ารับให้กับบริกรหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มสีแดงสดคล้ายกันกับสีพรมที่ปูอยู่ด้านล่าง เธอเดินนำเราทั้งสองคนไปยังโต๊ะที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน ทุกอย่างถูกตกแต่งไปด้วยสีแดงตัดกับสีทองพอให้ได้สัมผัสถึงความหรูหรา โคมไฟระย้าด้านในทำให้แทบลืมไปว่าตอนนี้เบื้องล่างไม่ใช่พื้นดินแต่เป็นแม่น้ำผืนกว้างที่รองรับเราอยู่

 

 

“อยากกินอะไรสั่งเลยนะ” แบมแบมยังไม่ปริปากพูดอะไรมากเพราะกำลังเก็บเกี่ยวบรรยากาศที่คงไม่ได้มาพานพบบ่อยๆอยู่

 

 

“เราเข้ามารอบสี่โมงเย็น กว่าเรือจะวนกลับมาที่ฝั่งก็ทุ่มนิดๆ...ป้าไม่ว่าใช่ไหมถ้ากลับมืดนิดหน่อย” แบมแบมส่ายหน้าเป็นการบอกว่าป้าเชอไม่ว่าหรอก บางทีไปเรียนเขากลับดึกกว่านั้นเสียอีก

 

 

“เงียบเลยแฮะ...ไม่ชอบหรือไง”

 

 

“เปล่า ผมแค่...” แบมแบมปฏิเสธก่อนจะพยายามนึกคำที่จะเอามาอธิบายความรู้สึกตัวเอง

 

 

“ตื่นตาตื่นใจว่างั้น?” ก่อนจะพยักหน้ารับเมื่อคำที่มาร์คคิดให้ดูเหมือนกับว่าจะตรงกับอาการที่ตนเป็นอยู่มากที่สุด และด้วยความซื่อที่ไม่ได้ตั้งใจของเจ้าตัวนั้นก็ทำเอามาร์คหัวเราะออกมาได้ไม่ยาก แบมแบมมองรอยยิ้มกว้างของคนตรงหน้าด้วยใจที่เพิ่มจังหวะการเต้น มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ได้เห็นว่ามาร์คยิ้มออกมาเพราะเขา

 

 

มาร์คน่ะ...จะต้องไปจริงๆเหรอ

 

 

.

.

 

 

 

          เวลาผ่านไปจากท้องฟ้าที่เคยสว่างเริ่มกลายเป็นสีส้มจัดเมื่อช่วงก่อนอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า กระทั่งตอนนี้กลายเป็นท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มยามหกโมงเย็น หนึ่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนที่เรือลำนี้จะวนกลับไปยังท่าเรือที่เราขึ้นมาเมื่อช่วงบ่ายแก่ๆ อาหารในจานพร่องไปทีละน้อยเพราะแบมแบมไมได้รีบร้อนทานอะไร อีกอย่างอาหารแต่ละอย่างก็จัดใส่จานมาอย่างละคำสองคำจนบางทีคนตัวเล็กนึกหงุดหงิด แต่ก็ยังดีที่มีเสียงไวโอลินช้าๆเนิบๆจากเวทีแสดงเล็กๆตรงกลางที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอยู่ตลอดเวลาบวกกับบทสนทนาระหว่างเราที่ลื่นไหล

 

 

“ไวน์อีกมั้ย” มาร์คพยักเพยิดไปทางแก้วทรงสูงของเด็กสิบห้าที่เหมือนว่าน้ำสีแดงอมม่วงจะพร่องลงไปเยอะกว่าเดิม แบมแบมมีริ้วแดงๆแต้มพาดใบหน้าเล็กน้อยเพราะเลือดที่สูบฉีดจากแอลกอฮอล์ปริมาณที่ไม่สูงนักแต่พอให้รู้สึกถึงได้

 

 

“เดี๋ยวเมา” ดวงตากลมฉายแววซุกซนจ้องมายังมาร์คที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน บรรยากาศในเรือตอนค่ำแล้วมันดีกว่าช่วงเย็นเป็นไหนๆ ไฟในภัตราคารถูกปรับให้เป็นสีส้มสลัวมองเห็นวิวจากด้านนอกได้ชัดเจน แบมแบมเพิ่งจะได้รู้ว่ามาร์คเองเป็นพวกโรแมนติคก็วันนี้

 

 

“อยู่กับฉันไม่ต้องกลัวสิ” ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกุมมือเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะมาเกลี่ยเล่นไปมาเบาๆ ดวงตาสุกใสของเด็กหนุ่มจ้องมายังดวงตาของมาร์คเหมือนต้องการหาคำตอบในคำถามที่มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่รู้

 

 

“ไหนลุงบอกว่าถ้าผมมากับลุงวันนี้แล้วจะได้เริ่มต้นใหม่ เรื่องอะไรล่ะ”

 

 

“รีบจัง” มาร์คว่าพลางเคาะหน้าผากมนนั่นไปทีจนแบมแบมย่นคอหนีอย่างน่ารัก

 

 

“ก็อยากรู้อะ”

 

 

“...” มาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง เบนสายตาไปมองวิวด้านนอกกระจกคล้ายกับว่าต้องการซึมซับบรรยากาศหากแท้จริงแล้วมาร์คกำลังสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมกำลังใจของตัวเองให้กับสิ่งที่กำลังจะออกจากปากตัวเองต่อไปนี้ มือหนาสอดประสานเข้ากับฝ่ามือเล็กแน่น จากนั้นดวงตาสองคู่จึงค่อยเคลื่อนมาประสานกันอีกครั้ง

 

 

“แบมแบม ฉันรู้ว่านายยังเด็กมาก...อนาคตนายอาจจะได้เจอใครที่ถูกใจ คุยกันเข้าใจมากกว่าฉัน”

 

 

“...” หากแต่ประโยคที่ออกมาจากปากของมาร์คกลับทำให้คิ้วเรียวค่อยๆขมวดเข้าหากันทีละน้อย แบมแบมรู้สึกเหมือนกับกระบอกตาของตัวเองมันร้อนผ่าวไปหมด ในหัวเริ่มจินตนาการต่อว่าสิ่งที่มาร์คพูดอาจจะเป็นอย่างที่ตัวเองกลัวมาตลอด

 

 

“ฉันกลับไปทำงานอาจจะไม่มีเวลามาอยู่กับนายบ่อยๆเหมือนที่ผ่านมา เพราะฉะนั้น”

 

 

“พอแล้ว...ผมเข้าใจแล้ว” แต่ยังไม่ทันที่ประโยคสุดท้ายจะได้เล็ดลอดออกมาแบมแบมกลับกระชากแขนตัวเองกลับจนแก้วไวน์หวิดหก ดวงตากลมที่สบประสานอย่างหวานเชื่อมก่อนหน้านี้หลุบต่ำลง มาร์คขมวดคิ้วไม่เข้าใจปฏิกิริยาของเด็กหนุ่ม

 

 

“เข้าใจอะไรแบมแบม”

 

 

“ฮ...ฮึก” ไม่มีคำตอบใดๆนอกจากเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นพร้อมกับไหล่เล็กที่เริ่มสั่น ใจคนมองแทบลุกเป็นไฟเมื่อเห็นว่าอาการของแบมแบมไม่ได้อยู่ในแบบที่เขาคาดหวัง ฝ่ามือใหญ่ยื่นไปหวังจะเชยคางแต่ก็พลาดหวังเมื่อแบมแบมเอี้ยวตัวหลบทันท่วงที

 

 

“ลุงจะไล่ผมก็ไม่เห็นต้องพามาที่แบบนี้เลย...บอกกันตรงๆก็ได้ ผม ฮึก ผมรู้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ลุงอยากให้ผมเริ่มต้นใหม่แบบที่ไม่มีลุงไง...”

 

 

“ใจร้าย! ฮึก ใจร้าย” อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อ่อนๆในร่างกายที่ทำให้แบมแบมเหมือนจะหลุดจากการควบคุมของตัวเองไปนิดหน่อย แต่มันก็นิดหน่อยเท่านั้นในเมื่อสติส่วนใหญ่ของคนตัวเล็กยังอยู่กับเนื้อกับตัวและรับรู้ได้ถึงหัวใจที่บิดจนทรมานไปหมดแบบนี้

 

 

“แบม ชู่ว” เมื่อได้ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูดมาร์คก็เริ่มเข้าใจว่าแบมแบมคงตีความหมายไปคนละอย่างกับเขาอีกแล้ว มาร์คส่ายหน้านิดหน่อยก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือไปจับแก้มทั้งสองข้างของคนที่กำลังจมอยู่ในความคิดตัวเองให้ขึ้นมามองกัน น้ำใสๆที่คลอหน่วยอยู่ตอนนี้ทำให้มาร์ครู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลย

 

 

แบมแบมจะร้องไห้มาร์คไม่ว่า แต่ต้องไม่ใช่เพราะเรื่องแย่ๆที่คิดไปเองสิ

 

 

“ตั้งใจฟังนะเด็กดื้อ อย่าเพิ่งด่วนสรุปเพราะเมื่อกี้ฉันยังพูดไม่จบ” มาร์คพูดออกมาอย่างชัดเจนและดึงสติของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่จริงจังจนแบมแบมไม่สามารถละสายตาออกไปไหนได้อีก

 

 

“...”

 

 

“ฉันตั้งใจจะบอกว่าต่อให้นายไปเจอคนที่ดี คนที่ถูกใจ คนรุ่นเดียวกันกับนาย...และถึงฉันจะยุ่งกว่าเดิมและมาอยู่ด้วยตลอดแบบนี้ได้ไม่บ่อย แต่ฉันก็ยังอยากจะให้เราเป็นแบบนี้ต่อไปหรือถ้านายไม่ว่าอะไร ฉันก็อยากจะให้นายเป็นคนพิเศษของฉัน เป็นการเริ่มต้นใหม่...ในสถานะคนรักน่ะ”

 

 

“...เข้าใจหรือยังเด็กโง่”

 

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

 

          ผ่านจากวันนั้นไปก็ดูเหมือนว่าชีวิตของเด็กชายอย่างแบมแบมก็ไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจนให้ได้สังเกตเห็นจากภายนอกมากนัก หากแต่ภายในจิตใจของเด็กหนุ่มวัยสิบห้ากลับเกิดความรู้สึกหลายๆอย่างขึ้นมานับตั้งแต่วันที่กลับมาจากการดินเนอร์และสิ่งที่มาร์คพูดออกมาว่าถ้าเขาไม่ว่าอะไรมาร์คอยากจะมีสถานะที่เรียกว่า คนรักกับเขา...

 

 

กับเด็กกะโปโลอย่างเขาเนี่ยนะ?

 

 

ทุกความรู้สึกและห้วงอารมณ์ในตอนนั้นยังคงตราตรึงหนักแน่นเหมือนกับว่าเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน กลิ่นสดใหม่ของความทรงจำที่แบมแบมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์แบบนั้นยังคงวนเวียนไม่รู้จักจบจักสิ้น ทั้งที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ใบหน้าของมาร์คกลับมาปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยครั้งจนนับไม่ไหว

 

 

“เอาขนมร้านนั้นกลับไปกินที่ห้องกันมั้ย?”

 

 

“หือ เอาสิ”

 

 

หรืออันที่จริงแล้ว...มันจะเป็นเพียงแค่การสร้างความประทับใจก่อนจากลาของมาร์คกันแน่นะ

 

 

“กินจนไขมันไปสะสมอยูที่แก้มหมดแล้ว” สัมผัสอุ่นๆจากฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาบีบแก้มของเขาประกอบคำพูดของตัวเองระหว่างทางที่กำลังเดินเล่นในย่านร้านอาหารเล็กๆใกล้กันกับอพาร์ตเมนต์ยังคงทำให้ใจสั่น วันนี้มาร์คไปรอรับเขาถึงโรงเรียนเพื่อพามาเดินเล่นด้วยกันก่อนกลับบ้าน

 

 

เราดูเหมือนอย่างกับคู่รักแน่ะ...

 

 

ทั้งที่วันนั้นตัวเขาเองก็ไม่ได้ให้คำตอบใดๆแก่มาร์คไปสักอย่าง

 

 

“อ้าว ขมวดคิ้วอีกแล้ว”

 

 

“...” หรืออันที่จริงแล้ว คำตอบของคำถามที่มาร์คถามเขาในคืนนั้น มันก็อยู่ในการกระทำของเราอยู่แล้วกันแน่

 

 

“ลุง” แบมแบมไม่ได้ตั้งใจจะเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเหมือนกับว่ากำลังต้องการเรียกร้องความสนใจแบบนี้เลยสักนิด แต่อาจจะเป็นเพราะว่าในหัวมัวแต่คิดเรื่องที่มาร์คจะต้องกลับไปใช้ชีวิตตามที่ครอบครัวต้องการแล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะหวั่นใจ

 

 

“ว่าไง” มาร์คขานรับขณะที่ดึงแขนเขาให้เลี้ยวไปยังร้านขนมที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล โชคดีกว่าทุกวันที่วันนี้คนมารอคิวไม่เยอะมาก เพราะแบมแบมเองไม่ใช่คนที่มีความอดทนกับเรื่องแบบนี้สักเท่าไหร่

 

 

“เมื่อคืนนี้เก็บของหมดแล้วใช่ไหม”

 

 

“ก็...ยังเหลือพวกเสื้อผ้าอีกนิดหน่อย” บรรยากาศที่มาร์คพยายามสร้างให้ดูสดชื่นมาตลอดดูเหมือนจะพังครืนลงทันทีหลังจากที่ชายหนุ่มตอบคำถามนั้นออกไป ดวงตากลมที่ขยันฉายแววดื้อรั้นหลุบลงคล้ายกับต้องการปิดบังอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ตัวมาร์คเองก็รู้ดี

 

 

“คืนนี้ไปช่วยฉันเก็บนะ”

 

 

“ไม่เอา” เสียงปฏิเสธที่แสนเง้างอดนั่นทำเอามาร์คอยากจะโน้มตัวลงฟัดแก้มเนียนๆนั่นสักที แต่ที่ทำได้จริงๆก็คือการส่งคำถามกลับไปให้อีกฝ่ายเพื่อให้เข้าใจสาเหตุที่อีกฝ่ายปฏิเสธเขาได้มากขึ้น

 

 

“ทำไมล่ะ”

 

 

“...ก็ ไม่อยากให้ไปนี่”

 

 

“...”

 

 

นับเป็นครั้งแรกที่มาร์คบอกกับตัวเองว่านี่อาจจะเป็นการตัดสินใจผิดครั้งใหญ่มหันต์สำหรับตัวเขาเข้าแล้ว...

 

 

 

 

.

.

 

 

 

 

          สองร่างที่นอนเกยก่ายกันอยู่บนเตียงไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆหากแต่ภายใต้ความเงียบนั้นมีความอบอุ่นที่เจืออยู่ให้ได้รับรู้ผ่านการสัมผัสผ่านฝ่ามือของคนทั้งสองที่สอดประสานกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ เสียงเพลงที่เปิดผ่านคอมพิวเตอร์เป็นเสียงเดียวที่ช่วยไม่ให้ห้องทั้งห้องเงียบจนเกินไป แม้ว่ามันจะไม่ใช่วิสัยของแบมแบมสักเท่าไหร่กับการนอนอยู่นิ่งๆบนเตียง แต่ในคืนนี้ ในคืนสุดท้ายที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ แบมแบมกลับรู้สึกว่าอยากจะขอต่อเวลาที่จะถึงวันพรุ่งนี้ออกไปอีกสักพักหนึ่ง

 

 

“ป้าเชอไม่อยากให้ลุงย้ายออก”

 

 

“แล้วนายล่ะ?” แบมแบมเสียงอู้อี้เล็กน้อยเพราะมุดหน้าลงไปกับผ้านวมผืนใหญ่ ปล่อยให้มาร์คนอนลูบผมตัวเองเหมือนลูกแมวเชื่องๆ ต่างเหลือเกินกับช่วงแรกที่ได้รู้จักกัน

 

 

“ก็บอกไปแล้วนี่”

 

 

“ฮ่ะๆ อย่าทำเหมือนกับว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วอย่างนี้สิ”

 

 

“ลุงรู้ปะ...ตอนแรกที่ผมเห็นลุงย้ายเข้ามานะ หมั่นไส้มากๆเลยอะ” จู่ๆเด็กน้อยก็พลิกตัวนอนคว่ำเพื่อจะได้มองหน้าคนอายุมากกว่าที่นอนอยู่ข้างกันได้ถนัดกว่าเดิม ฝ่ามือเรียวของเด็กหนุ่มแตะลงไปบนกรอบหน้าของมาร์คแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆประดับอยู่บนใบหน้าของคนรอฟัง และนั่นก็ทำให้แบมแบมใจสั่นได้ไม่ยากเลย

 

 

“เพราะฉันหล่อเกินไปหรือไง”

 

 

“มั้ง ขี้เก๊ก...” ไม่ปฏิเสธแถมยังแขวะต่อหน้าตาเฉย เด็กแสบมองมายังมาร์คด้วยสายตาเอือมระอาน้อยๆ

 

 

“มารำลึกความหลังแบบนี้จะบอกอะไรฉันหรือเปล่าหืม” มาร์คเลิกคิ้วหน่อยๆ มองอีกฝ่ายที่จ้องหน้าเขานิ่งไปก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบนสายตาไปจุดอื่น เด็กดื้อกำลังเฉไฉ ทำไมเขาจะดูไม่ออก

 

 

“สัญญาแล้วนะว่าจะมาหาบ่อยๆ”

 

 

“อืม” มาร์คครางรับ รอฟังว่าแบมแบมจะพูดอะไรออกมาอีก พูดออกมาทั้งที่ไม่มองหน้าเขาแบบนั้นนั่นแหละ

 

 

“นี่ผมกำลังงี่เง่าหรือเปล่า”

 

 

“เท่าที่เห็นก็ไม่นะ” มาร์คตอบทั้งที่ไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าหวานและริมฝีปากอวบอิ่มที่ต่อจากนี้เขาคงต้องคิดถึงมากแน่ๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ใจหาย แต่ก็รู้ตัวว่าที่ผ่านมาเขาก็ยิ้อเวลาให้กับตัวเองมามากกว่าที่ตั้งใจมานานแล้ว

 

 

“ผมตกลงนะ” ทว่าจู่ๆเด็กน้อยกลับพูดคำที่มาร์คไม่ค่อยเข้าใจออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลงกว่าเดิมนิดหน่อย ต่างคนต่างเงียบไปได้ครู่หนึ่งก็เป็นแบมแบมที่เลื่อนสายตาจากการเหม่อมองไปทางอื่นมายังดวงตาคู่คมที่มองหน้าตัวเองอยู่ก่อนแล้ว มาร์คฉายแววไม่เข้าใจนิดหน่อย ดังนั้นแบมแบมจึงต้องสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกหนึ่งเพื่ออธิบายสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป

 

 

“เรื่องที่คุยกันบนเรือวันนั้นอะ ถ้าลุงยังไม่เปลี่ยนใจ...ผมตกลง

 

 

“...”

 

 


 talk.

รวบรัดตัดตอนกว่าพี่มาร์คก็ไรท์เตอร์นี่แหละค่า

หนังสือก็ยังเปิดจองอยู่เด้อ บอกเลยพลาดแล้วจะใสเจียเสียใจ รีบมาซื้อกันน้า ~

แล้วก็อย่าลืมติดแท็ก #kiddomb ในทวิตเตอร์ด้วยน้าเค้าอ่านแล้วชื่นใจมากเลยย

twitter : @since9397

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

851 ความคิดเห็น

  1. #841 fafofafu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 16:15
    ไรท์คะ คือสนุกมากกกก เราหลงเข้ามา ปรากฏว่าอัพล่าสุด60 ฮื่อออออ เราจะรออย่างมีความหวังนะคะ
    #841
    0
  2. #840 PK41 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:57
    รอยุนะ
    #840
    0
  3. #834 tripleM (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 19:07
    รอไรท์นะคะ<3
    #834
    0
  4. #829 MonsterNatsu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 13:52
    รอไรท์อยู่น้าาาาาา กลับมาเร็วๆเน้อออ♡
    #829
    0
  5. #828 Smilelyy99 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 15:42
    ไรท์มาต่อน้า....พึ่งมาเจอหื้อออออสนุกชอบบบบมาก
    #828
    0
  6. #816 haha711 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 13:03
    ไรท์มาต่อเร็ววววว
    #816
    0
  7. #813 Imjaebeom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:54
    มาต่อนะคะไรท์
    #813
    0
  8. #812 chenchen_narak (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:31
    แอบเศร้าแต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยสถานะของทั้งสองคนก็ชัดเจนแล้ว
    #812
    0
  9. #811 Jiberita (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:30
    สู้ๆคะไรท์
    #811
    0
  10. #810 Jiberita (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:29
    เพิ่งมาอ่านรวดเดียวมาถึงตอนนี้ สนุกมากๆคะ รอไรท์มาต่อนะคะ สึ้ๆ
    #810
    0
  11. #805 kirk75 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:36
    มาค่ะกลับบบมาาาาา
    #805
    0
  12. #804 2017MB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 18:51
    ไรท์ ~~~ รีบมานะะะ ค้างมากมาย
    #804
    0
  13. #801 JulathipPratoom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 06:34
    รีบๆมาต่อนะค่าาาา รอๆ
    #801
    0
  14. #797 FFranc98' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 03:07
    รออออนะคะ งื้อเขินนนนนนนน
    #797
    0
  15. #796 Noey_Kulatida (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 09:26
    รอค่ะ!!!😃😃
    #796
    0
  16. #795 bshinwa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 02:10
    รออยู่นะคะ สนุกมาก
    #795
    0
  17. #794 MARK.Luvgot7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 18:19
    มาต่อเร็วๆนะคะ ละมุนอ่าาา
    #794
    0
  18. #792 JJaneBBJK_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 00:41
    ผมตกลงนะ งื้อออออ
    #792
    0
  19. #790 forabit (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 23:33
    รอฮับบบ เรื่องนี้น่ารักมาก;^;
    #790
    0
  20. #779 Ptteaoch (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 11:37
    รออ่านอยู่นะ
    #779
    0
  21. #777 Orathaiks (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 16:58
    แง่น่ารักง่ะ มีฟีลความอบอุ่นรอยฟุ้งอยู่รอบกาย รอน้าค้าาาาาาา
    #777
    0
  22. #772 Double-B (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 00:31
    ยอมตกลงเป็นคนรักลุงแล้วหรอหนูแบม
    #772
    0
  23. #767 gan8824 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 19:38
    ไม่ใช่ว่าแบมต้องไปต่อม.4 อยู่กับแม่นะ
    #767
    0
  24. #765 BetaBee78s (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 19:17
    มาหาน้องบ่อยๆนะลุงงงง
    #765
    0
  25. #763 Thingyib (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 22:22
    ลุงงมาหาน้องบ่อยๆนะ เดี๋ยวน้องเหงา
    #763
    0