[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC SUGAR DADDY : { MARKBAM }

ตอนที่ 5 : SUGAR DADDY : CHAPTER 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

© themy  butter
+


SUGAR DADDY

- CHAPTER 5 -

 
 

          แสงแดดอ่อนๆในช่วงสายของวันหยุดสาดผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องพักหรูหราที่อยู่สูงจนสามารถมองเห็นวิวได้กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา บนโซฟาเอนมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่นปรากฏร่างของชายหนุ่มรูปร่างภูมิฐานในชุดเสื้อเชิ๊ตพับแขนสีอ่อนกับกางเกงสีเรียบขายาวกำลังนอนปิดเปลือกตาพริ้มอยู่ บนพื้นใกล้ๆกันมีร่างเล็กๆของเด็กชายที่มีฐานะเป็นหลานที่ดูเหมือนว่ากำลังก้มๆเงยๆให้ความสนใจกับบางอย่างอยู่ที่พื้น

 
 

“หิวหรือยังฮอลลี่” เสียงเล็กของเด็กชายกระซิบถ้อยคำน่ารักกับเจ้าสิ่งมีชีวิตขนปุกปุยตัวเล็กสีขาวสะอาดที่กระโดดไล่ฟัดลูกบอลลูกน้อยอยู่บนพื้นพรม มือขาวบรรจงลูบกลุ่มขนปุยสั้นๆนั้นอย่างหลงไหล...เมื่อคืนนี้อาจารย์แจ็คสันเป็นคนเอามาฝากให้อามาร์คดูแล...แต่จนกระทั่งตอนนี้อามาร์คยังไม่ชายตามองหนูน้อยขนสั้นตัวนี้เลยสักนิด มีแต่แบมแบมนี่ล่ะที่เป็นคนคอยดูแลเอาใจใส่มาตั้งแต่เมื่อคืน

 
 

พอนึกถึงเมื่อคืนแล้วคนตัวเล็กก็พาลเหม่อลอย เป็นเพราะเรื่องที่แบมแบมคาดเดาเอาไว้ดันเป็นจริงอีกหนึ่งอย่างกับความจริงที่ว่าอาจารย์แจ็คสันนั้นเป็นคนรู้จักของอามาร์คที่น่าจะมีความสนิทสนมกันอยู่ในระดับหนึ่งเพราะสามารถเข้านอกออกในห้องได้อย่างสบายๆ และเพราะท่าทางตกใจของอาจารย์แจ็คสันเมื่อคืนนี้นั้นทำให้แบมแบมรู้สึกอายตัวเองเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวทุกครั้งที่เผลอนึกถึง...

 
 

ก็แบมแบมโตขนาดนี้แล้วอามาร์คยังมาแกล้งหยอกเขาเหมือนเด็กๆแบบนั้น อาจารย์แจ็คสันเห็นก็คงต้องคิดแปลกใจอยู่ไม่น้อยเลยล่ะ...

 
 

“เอาเก็บเข้ากรงซะที มันสกปรกพื้น” หากแต่ไหล่เล็กต้องสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงของคนที่คิดว่าหลับอยู่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และแน่นอนว่าแบมแบมไม่คิดจะเถียงแย้งอะไรออกมาเช่นเคย ฝ่ามือน้อยๆประคองเอาสัตว์เลี้ยงตัวเล็กกลับเข้าไปในกรงสีหวานแหวว จัดการล็อคประตูรั้วเล็กๆนั่นให้แน่นหนา

 
 

“ชอบรึไง?”

 

“ครับ” แม้ว่าจะยังงงๆแต่แบมแบมก็ขานรับแทบทันควัน ขยับกรงกระต่ายน้อยเก็บเข้ามุมเรียบร้อยใบหน้าหวานก็เงยขึ้นมองคุณอายังหนุ่มของตัวเองที่นอนเอนหลังอยู่บนโซฟานอนตัวยาวหากแต่ดวงตาที่เคยปิดสนิทกลับเปิดและจ้องมายังเขาแบบไม่ปิดบัง

 
 

“นายนี่เหมือนพี่เจย์ไม่มีผิดเลยจริงๆ” แบมแบมเห็นรอยยิ้มผ่านแววตาคมดุคู่นั้น อามาร์คขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเปิดปากพูดต่อเมื่อเห็นว่าแบมแบมไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปทำเพียงแค่นิ่งฟังเท่านั้น

 
 

“หึ...เขาน่ะเป็นคนที่บุคลิกภายนอกดูเข้มแข็งแต่จริงๆแล้วเป็นคนละเอียดอ่อน ใส่ใจมันไปซะทุกอย่าง บางทีก็มากไปจนน่ารำคาญ” พูดถึงตรงนี้แบมแบมก็หลุดรอยยิ้มน้อยๆตามอีกฝ่ายที่ส่งสายตามาสอดประสาน ตอนนี้เขากำลังรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกดูดดึงให้หลุดเข้าไปอยู่หลังแววตาคมคู่นั้นก็ไม่เชิง

 
 

“พี่เจย์อ่อนโยน รักสัตว์ ส่วนฉันน่ะเหรอ...ไม่หรอก เราอยู่คนละขั้ว อาจจะเป็นเพราะว่าฉันไม่ใช่น้องชายโดยสายเลือดล่ะมั้งก็เลยไม่ได้ความอ่อนโยนส่วนนั้นมา”

 
 

“เอ๋...ป๊าไม่ใช่น้องแท้ๆของคุณพ่อหรอกเหรอครับ?” แบมแบมเบิกตากว้างกว่าเดิมแย้งถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความตกใจโดยไม่ปิดบัง นี่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอามาร์คไม่ใช่น้องชายโดยสายเลือดของคุณพ่อ แต่ดูจากน้ำเสียงแล้วก็ไม่น่าจะใช่ความลับอะไรเพราะอีกฝ่ายก็ดูพูดมันออกมาง่ายๆเหมือนมันไม่ได้สลักสำคัญอะไร


 

“ไม่ใช่ แต่เราก็โตมาด้วยกัน”

 
 

“งั้นเหรอครับ คุณพ่อไม่เห็นเคยบอกแบมเลย...” ประโยคหลังแบมแบมเหมือนว่าจะพูดกับตัวเองเสียมากกว่า แต่กระนั้นคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลอย่างมาร์คก็ได้ยินมันชัดเต็มทั้งสองหู

 
 

“ยังมีอะไรอีกมายที่นายไม่รู้...แบมแบม”


 
 

.

.

 

 

          ช่วงเช้าและบ่ายผ่านไปอย่างเรียบง่ายจนกระทั่งตอนนี้แสงสุดท้ายของวันกำลังจ่อจะหายไปอยู่ที่ขอบฟ้า นี่ถือว่าเป็นวันหยุดวันแรกที่แบมแบมได้ใช้เวลาอยู่กับอามาร์คเกือบทั้งวัน แต่บทสนทนาระหว่างเราก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษมากมายไปกว่าปกตินัก เพราะส่วนมากแล้วความสนใจของอามาร์คจะเป็นงานกองใหญ่บนโต๊ะทำงานไม้หรูหรากลางห้องนั่นต่างหากจนกระทั่งช่วงบ่ายอามาร์คก็เป็นฝ่ายเดินมาบอกว่าให้เขาเตรียมตัวเพื่อจะออกไปงานเลี้ยงอะไรสักอย่างที่แบมแบมฟังชื่อของมันไม่ทัน แต่กระนั้นเขาก็ไม่เลือกที่จะถามเซ้าซี้อะไรออกไปทำเพียงแค่รอรับชุดออกงานที่คนของคอนโดนำขึ้นมาให้เพื่อใส่สำหรับคืนนี้เท่านั้น

 
 

“ป๊าครับ น้ำอุ่นพร้อมอาบแล้วนะครับ” แบมแบมพูดเสียงเบาเมื่อหยุดยืนอยู่ด้านหลังของคนที่เอนพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำคล้ายกับกำลังพักผ่อนสายตาจากการจ้องกองเอกสารและคอมพิวเตอร์ แบมแบมแอบเห็นด้วยว่ามีบุหรี่ไฟฟ้าถูกคีบค้างเอาไว้ที่ฝ่ามือข้างหนึ่งของอา

 
 

“หืม เตรียมให้ฉันเหรอ?” อีกฝ่ายถามกลับมาเสียงเรียบทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น แบมแบมน่ะคิดว่าอามาร์คเป็นนิยามของคำว่าราชสีห์ที่แท้จริง...หลายครั้งหลายหนที่เขาหลงคิดไปเองว่าเปลือกตาที่ปิดสนิทของอีกฝ่ายแปลว่าอีกฝ่ายกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา ทั้งที่แท้จริงแล้วเป็นเหมือนกับดักของราชสีห์ตัวใหญ่ที่หลอกล่อให้เหยื่อตายใจก็เท่านั้น

 
 

“ครับ แบมอาบน้ำเสร็จแล้วก็เลยรองน้ำเผื่อให้อามาร์คที่ห้องน้ำใหญ่” ห้องน้ำใหญ่ที่คนตัวเล็กพูดถึงก็คือห้องอาบน้ำที่แยกมาเฉพาะไม่ได้อยู่ในห้องนอนของใครคนใดคนหนึ่งและมีขนาดที่กว้างขวาง มีอ่างน้ำอุ่นสามารถนอนแช่พักผ่อนได้สะดวกสบายมากกว่าการอาบด้วยฝักบัวเหมือนอย่างห้องน้ำในห้องนอน

 
 

“น่าเสียดาย...”

 
 

“ถ้ายังไม่อาบกะว่าจะวานให้ลงอ่างถูหลังให้สักหน่อย”

 
 

ว่าจบอีกฝ่ายก็หมุนเก้าอี้กลับมาประจันหน้ากับร่างน้อยๆของเด็กชายในชุดสูทสีดำแบบเรียบที่เหมาะสมกับสัดส่วนด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก บุหรี่ไฟฟ้าในมือถูกยกขึ้นมาสูบต่อหน้าต่อตาเด็กน้อยวัยสิบห้าพร้อมกับสายตาคมพราวระยับที่ไล่มองเด็กน้อยตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าคล้ายกับกำลังประเมินค่าอัญมณีเม็ดงาม

 
 

“ชุดสวยเข้ากับนายดี”

 
 

“ขอบคุณครับป๊า” ใบหน้าหวานยกยิ้มกว้างเมื่อได้รับคำชมจากอีกฝ่าย เพราะอามาร์คบอกเขาว่าให้รีบเตรียมตัวเพราะงานจะเริ่มเร็วและเลิกไม่ดึกเหมือนอย่างงานเลี้ยงทั่วไปจึงให้เขาอาบน้ำและแต่งชุดออกมารอเลย ดังนั้นก็เหลือเพียงแค่รอให้ชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังหยัดกายยืนขึ้นอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเท่านั้นก็สามารถเดินทางได้

 
 

ออกงานครั้งแรกกับอามาร์ค...หวังว่ามันจะผ่านไปด้วยดีนะ

 


 

 

          ทันทีที่รถยนต์ราคาแพงระยับจอดลง ณ บริเวณลานจัดงานแสงแฟลชจากบรรดาสื่อมวลชนที่ถูกกั้นเอาไว้ด้วยแนวเชือกกำมะหยี่ก็ส่องกระทบวูบวาบไปมาเสียจนดวงตากลมโตต้องหลุบลงต่ำ แม้ว่าเขาจะเคยออกงานกลางคืนทำนองนี้มาก่อนกับครอบครัวแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะมีผู้สื่อข่าวมายืนดักรอสองข้างทางเข้างานเหมือนกับว่าเขาเป็นคนดังระดับประเทศที่มีคนอยากเห็นหน้าคร่าตาอะไรทำนองนี้สักครั้ง ต่างกันเหลือเกินกับผู้ชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเดียวกันที่เดินนำอยู่ด้านหน้า...อามาร์คมีเพียงใบหน้านิ่งๆและท่าทางที่ชวนให้หลงใหลเท่านั้น ไม่มีวี่แววตระหนกใดๆให้เห็นแม้แต่น้อย

 
 

หมับ...

 
 

“...” ในขณะที่สองเท้าใต้รองเท้าหนังขัดมันกำลังก้าวเดินไปบนพรมสีแดงเข้มพร้อมกับความคิดวนเวียนที่อยากจะเดินๆให้ถึงห้องโถงที่จัดงานเสียทีก็มีอันต้องสะดุดลงเพราะจู่ๆคนที่เดินนำหน้าไม่พูดไม่จาอะไรตั้งแต่ลงมาจากรถอย่างอามาร์คกลับชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองนิ่งๆ ก่อนจะจัดการคว้าข้อมือน้อยๆของแบมแบมเอาไว้พลางดึงขยับให้ขึ้นมาเดินขนาบข้างกัน

 
 

“ลูกชายพี่เจย์ไม่เคยออกงานสังคมเหรอ? เป็นไปได้ยังไงกันนะ” พร้อมกับเสียงทุ้มที่กระซิบข้างใบหูคล้ายต้องการจะเย้าแหย่ให้เขาคลายความเครียดจากสายตาคนลอบข้าง แบมแบมเม้มปากนิดหน่อยก่อนจะทำใจกล้าตอบกลับไปเพื่อเป็นการขับไล่ความคิดประหม่ามากมายออกไปจากหัวของตัวเอง

 
 

“เคยครับ แต่คุณพ่อไม่เคยพาออกงานใหญ่ขนาดนี้”

 
 

“หึ...ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มฝึกให้ชินซะล่ะ” สิ้นสุดรูปประโยคที่ทำให้คิ้วเล็กขมวดมุ่นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก แบมแบมเดินเคียงข้างกับคุณอามาดนิ่งจนกระทั่งเข้ามาถึงด้านในตัวงาน บัตรเชิญสีทองสองใบถูกอามาร์คควักออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วส่งให้พนักงานบริการที่ตั้งโต๊ะอยู่ด้านหน้า ดวงตากลมโตของคนตัวเล็กลอบสอดส่องเข้าไปด้านในในจังหวะนั้น เห็นว่าการตกแต่งของที่นี่สวยงามอลังการไม่ต่างกับฉากงานเลี้ยงเต้นรำในหนังฟอร์มยักษ์ที่แบมแบมเคยดู

 
 

แต่เดี๋ยวก่อนนะ...

 
 

“ชะเง้ออะไร ทำเป็นเด็กเชียวนะแบมแบม” คนตัวเล็กหันขวับมองคนข้างกายหลังจากที่เดินผ่านด่านหน้าประตูมาแล้ว เขาไม่แน่ใจว่าประโยคเมื่อครู่นี้เป็นการดุหรือเป็นเพียงคำพูดหยอกล้อแต่กระนั้นแบมแบมก็ทำใจดีสู้เสือส่งยิ้มบางๆให้คนอายุมากกว่ากลับไป

 
 

“อ๋อ...พอดีว่าเมื่อกี้เหมือนแบมจะเห็นคนรู้จักน่ะครับ”

 
 

“คนรู้จัก? ใคร?” จู่ๆน้ำเสียงทุ้มของอีกฝ่ายก็เข้มขึ้นนิดหน่อย แบมแบมกำลังจะอ้าปากตอบหากแต่บริกรชายในชุดสูทสีสุภาพก็เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มหลากสีสันให้แขกผู้มาใหม่เลือกหยิบเสียก่อน ดวงตากลมมองฝ่ามือใหญ่ที่หยิบเอาแก้วบรรจุน้ำสีอำพันไว้ส่วนตัวเขาเองก็ได้แต่ปฏิเสธไปแกนๆ

 
 

“เพื่อนที่โรงเรียนครับ”

 
 

“เหรอ คนไหนล่ะพาฉันไปทำความรู้จักบ้างสิ” ดวงตาประดุจเหยี่ยวจ้องตรงมายังใบหน้าหวานอย่างไม่ปิดบัง คนตัวเล็กทำท่าอึกอักแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะจู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาววัยกลางคนดังขึ้นจากทิศทางที่คนทั้งคู่ไม่ได้สนใจเสียก่อน

 
 

“ตามาร์ค...นี่ตามาร์คใช่ไหมลูก โอ้ย ไม่ได้เจอกันซะนมนาน จำน้าได้มั้ยจ๊ะ”

 
 

“จำได้สิครับ คุณน้าหว่านถิง ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะครับ” เพียงเท่านั้นแบมแบมก็หลุดออกจากวงสนทนาอย่างสมบูรณ์แบบ ผู้หญิงร่างท้วมในชุดราตรียาวพูดคุยกับอามาร์คอย่างออกรสชาติโดยไม่ได้สนใจว่ามีคนตัวเล็กอีกคนที่ยืนหลบอยู่ด้านข้างของมาร์คต้วนด้วยซ้ำ หากแต่เจ้าของร่างสูงใหญ่ก็ไม่ได้ละความสนใจจากคนร่างบางไปเสียทีเดียวเพราะดวงตาประดุจเหยี่ยวนั้นยังคงลอบมองเด็กน้อยที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังเป็นระยะๆ

 
 

“แบมแบม! แบมแบมจริงๆด้วย”

 
 

“เฮ้...ทางนี้”

 
 

“อ้าว ยองแจ...! ว่าแล้วเมื่อกี้เหมือนเห็นอยู่แว๊บๆ” หากแต่ยืนเบื่อได้ไม่นานนักเสียงเรียกจากด้านหลังก็ทำให้คนตัวเล็กหันขวับ ใบหน้าหวานที่ไร้ซึ่งอารมณ์ฉายแววดีใจขึ้นมาเมื่อได้เจอคนรู้จักในช่วงอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ยองแจมาในชุดสูทสีกรมท่าทรวดทรงค่อนไปทางแฟชั่นมากกว่าทางการแต่มันก็ดูเหมาะสมกับอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย หากแต่เมื่อเบนสายตามองไปยังร่างกายสูงใหญ่ของผู้ชายที่อยู่ข้างๆกันกับเพื่อนแบมแบมก็ต้องเกิดความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

 
 

“แบมแบมคงมากับคุณมาร์คใช่ไหม นี่ลูกพี่ลูกน้องเราเอง...พี่อิมแจบอม พี่แจบอมครับนี่แบมแบมเป็นเพื่อนผมกับยูคยอม”

 
 

“สวัสดีครับ” คนตัวเล็กก้มศีรษะพร้อมรอยยิ้มอย่างนอบน้อม หากแต่ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมายืนหลังตรงกลับสัมผัสได้ถึงแรงพาดหนักๆบนไหล่จนเผลอนิ่วหน้าหันขวับไปมองยังต้นเหตุ

 
 

“อ๋า! สวัสดีครับคุณมาร์คต้วน ผมชเวยองแจครับเป็นเพื่อนแบมแบม...เอ่อ ส่วนนี่ลูกพี่ลูกน้องของผมพี่อิมแจบอมครับ”

 
 

“สวัสดีครับคุณต้วน ดีใจจริงๆที่ได้มีโอกาสพบคุณ...นักธุรกิจไฟแรงหาตัวจับยาก” จึงทำให้เห็นว่าเจ้าของท่อนแขนที่ยกขึ้นโอบไหล่เขาอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นคุณอาที่คงจะจบบทสนทนากับคุณหญิงคนก่อนหน้าเรียบร้อยแล้ว คนตัวเล็กจึงค่อยๆปรับสีหน้าตกใจในตอนแรกของตัวเองให้เป็นรอยยิ้มบางๆในเวลาต่อมา

 
 

 “จะเป็นอะไรไหมครับถ้าผมจะขอคุยกับคุณมาร์คคร่าวๆเรื่องธุรกิจที่บริษัททีกรุ๊ปกำลังจะลงทุนในไตรมาสหน้า”

 
 

“ได้สิ แต่ผมไม่นิยมคุยรายละเอียดธุรกิจในงานเลี้ยงสังสรรค์ คงตอบได้ไม่ละเอียดนัก”



และเมื่อบทสนทนาที่เด็กมัธยมปลายฟังไม่รู้เรื่องเริ่มต้นขึ้นก็เป็นชเวยองแจที่พาแบมแบมถอยห่างออกมาจากบุคคลทั้งสอง แน่นอนว่าแบมแบมน่ะแอบกระซิบขออนุญาตผู้ปกครองเรียบร้อยแล้วก่อนที่จะเดินตามหลังเพื่อนต่างห้องอย่างยองแจออกมายังส่วนที่เป็นโซนอาหารและเครื่องดื่มรูปแบบค็อกเทล แม้ว่าจะเคยออกงานแต่เขาก็ตัวติดกันอยู่กับคุณพ่อและคุณแม่แทบตลอดเวลา นี่นับเป็นครั้งแรกเลยที่ได้ลองเดินดูรอบๆงานด้วยตัวเองแบบนี้

 
 

“ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะได้เจอแบมที่นี่อะ...คุณมาร์คตัวจริงก็ดูน่ากลัวสมคำร่ำลือจริงๆ” แบมแบมยิ้มกว้างกับมุมมองของเพื่อนที่มีต่ออามาร์คของเขา ก่อนที่ดวงตากลมจะมีอันต้องเบิกขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนเอื้อมไปหยิบแก้วไวน์แดงที่ถูกรินวางไว้ในถาดแสตนเลสสวยงามตรงหน้ามากระดกดื่มหน้าตาเฉย

 
 

“ยองแจ! นั่นมันเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นะ”

 
 

“ก็ใช่ แต่เรามางานเลี้ยงนะ...ไม่ดื่มสิแปลก แบมไม่ดื่มเหรอ?” ชเวยองแจถามกลับหน้าตาเฉยจนกลายเป็นแบมแบมเสียเองที่เริ่มปั้นหน้าไม่ถูก หรือว่าอันที่จริงแล้วเป็นแบมแบมเองนะที่หัวโบราณไม่รู้จักเข้าสังคม ความคิดไม่เข้าใจต่างๆเริ่มพุ่งเข้าโจมตีให้แบมแบมต้องนิ่วหน้าน้อยๆด้วยความสับสน

 
 

แบมแบมก็แค่ไม่อยากทำตัวไม่มีรสนิยมให้อามาร์คต้องขายหน้าก็เท่านั้น

 
 

“ลองดูน่าแบมแบม...แค่จิบเดียว รับรองไม่เมาหรอก”


.

.

 

 

          แก้มใสๆขึ้นสีแดงระเรื่อของเด็กหนุ่มอายุน้อยซบอยู่ไม่ห่างท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มร่างสูงในชุทสูทสีเรียบ ใบหน้าคมไม่แสดงอาการและท่าทางใดๆออกมาจนกระทั่งเปิดประตูห้องพักได้สำเร็จมาร์คจึงปรายตาลงมองใบหน้าและดวงตาปรือปรอยของเด็กดื้อที่ไปซนกับเพื่อนในงานเลี้ยงเปิดตัวผู้บริหารคนใหม่ของบริษัทในเครือจนได้เรื่องอย่างคาดโทษ โชคดีที่แบมแบมดื่มไปไม่มากเท่าไหร่เลยทำให้ยังพอมีสติประคับประคองตัวเองให้เดินตามเขามาได้ หากแต่ก็ต้องคอยเกาะแขนเขาไว้เหมือนเด็กหัดเดินเพื่อเป็นหลักยึดเกาะ...

 
 

“ไปนอนซะอย่าให้ฉันต้องพูดมาก” แน่นอนว่าถึงมาร์คจะไม่พูดอะไรแต่อารมณ์หงุดหงิดก็มีอยู่ไม่น้อย นึกโมโหที่เด็กนี่ไม่รู้จักประมาณตัวเอง ดูจากท่าทางแล้วคงจะดื่มตามเพื่อนทั้งที่ตัวเองไม่เคยเสียด้วยซ้ำ

 
 

“ป๊า...อึก” หากแต่เสียงเรียกยานคางกับแววตาฉ่ำน้ำที่ช้อนมองขึ้นมานั้นทำให้คนปากร้ายชะงักกึก คำพูดที่มีถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่ออีกฝ่ายปิดเปลือกตาลงพลางซบกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนลงบนอกแกร่งใต้เสื้อเชิ๊ตสีขาวทรงสุภาพ จมูกรั้นถูไถหน้าอกอีกฝ่ายไปมาเหมือนลูกหมาตัวน้อย

 
 

หึ...น่ารักตายล่ะ

 
 

“อยากเจ็บตัวหรือไง” มาร์ครู้ดีว่าตอนนี้แบมแบมคงจะกำลังคาบอยู่กึ่งกลางระหว่างมีสติกับขาดสติ เพราะถ้าหากว่าเป็นคนตัวเล็กในช่วงเวลาปกตินั้นท่าทางแบบนี้คงไม่มีให้เห็นอย่างแน่นอน และตอนนี้คนที่อาจจะต้องเจ็บตัวเพราะการกระทำของตัวเองก็ดูเหมือนว่ายังคงไม่รู้ประสีประสาอะไรแม้แต่น้อย

 
 

“อือ...” แม้กระทั่งแผ่นหลังบางแนบลงกับฟูกนุ่มภายในห้องของมาร์คต้วนเป็นที่เรียบร้อยก็ยังไม่มีทีท่าตื่นตระหนกจากอีกฝ่าย ใบหน้าหวานกลับระบายยิ้มน้อยๆพร้อมยกสองแขนขึ้นเหนือหัวบิดไปมาจนหมอนสี่เหลี่ยมใบใหญ่ที่วางซ้อนกันไว้กระจัดกระจาย ดูคล้ายคนง่วงและพร้อมจะเข้านอนเต็มที

 
 

“...” คนอายุมากกว่านั่งจ้องใบหน้าเด็กหนุ่มอยู่นิ่งๆได้สักพักก็จัดแจงขยับร่างกายตัวเองไปคร่อมทับอีกฝ่ายไว้หลวมๆ จรดปลายจมูกโด่งลงบนตำแหน่งเดียวกันของเด็กชายที่ยังคงปรือปรอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเลือดยังคงพลุ่งพล่าน กลิ่นไวน์จางๆติดมากับลมหายใจอุ่นร้อนยิ่งทำให้คนแก่กว่าได้ใจวาดรอยยิ้มบนใบหน้าพลางขยับนิ้วปลดกระดุมเพื่อคลายร้อนให้หลานชายตัวเล็ก

 
 

“ถ้าฉันทำให้นายเจ็บนายจะร้องไห้อย่างที่ชอบทำใช่ไหม หืม?” เสียงทุ้มกระซิบถามข้างใบหูน้อยอย่างไม่จริงจังนัก ฝ่ามือใหญ่เลื่อนจากกระดุมเม็ดสุดท้ายลงไปเชื่องช้า ผ่านบั้นเอวและสะโพกที่ผายออกหน่อยๆแตกต่างกับรูปทรงของเด็กผู้ชายทั่วไป อาจจะเป็นเพราะว่าการที่อีกฝ่ายตัวเล็กมากจึงทำให้สัดส่วนต่างๆมันค่อนข้างชัดเจน

 
 

“แบมง่วง...แล้ว” เสียงเล็กพึมพำเพราะฤทธิ์ไวน์อย่างไม่รู้ตัว ดูจากจมูกรั้นๆนั้นแล้วมาร์คก็พอจะเดาได้ตั้งแต่แรกอยู่หรอกว่าคงจะเป็นคนเอาแต่ใจพอตัว หากแต่ที่ผ่านมาก็ยังเก็บอารมณ์และกริยาได้อย่างดีเยี่ยม แบมแบมสัญญากับเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอว่าจะเป็นเด็กดีและก็ทำมันมาได้อย่างไม่บกพร่อง

 
 

“ยังไม่ให้นอน” ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้เบาๆที่บั้นท้ายกลมใต้กางเกงสแลคสีดำ คืนนี้มาร์คคงต้องปล่อยให้เด็กนี่นอนไปทั้งชุดนี้ก่อน ไม่คิดจะผลีผลามเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เพราะเดี๋ยวตื่นมาอีกฝ่ายจะยิ่งตระหนกไปกันใหญ่

 
 

“อื้อ...” จากที่คิดว่าตัวเองจะแค่แกล้งแหย่ให้อีกฝ่ายเง้างอดด้วยความไม่รู้ตัวนิ้วชี้เรียวกลับต้องชะงักกึกเมื่อแตะเข้ากับส่วนโค้งเว้านุ่มนิ่มเล็กๆตรงช่วงล่างส่วนหน้าที่ถ้าหากเป็นเวลาปกติเขาคงจะถูกขัดขืนอย่างสุดชีวิตนั้นมันดันทำให้หัวใจดวงใหญ่เต้นตึกตักขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด รู้สึกถึงเลือดที่ฉีดพล่านไปทั่วร่างกายเสียจนนึกขำตัวเองอยู่ไม่น้อย...

 
 

เขาคงห่างเรื่องพวกนี้นานเกินไปเพราะงานที่รุมเร้าเข้ามาไม่เว้นวัน...


 

“แบมแบม” เมื่อคิดได้ดังนั้นมาร์คจึงค่อยๆละปลายนิ้วตัวเองออกมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นเคลื่อนตัวขึ้นสูงไปเกลี่ยเอาปอยผมน้อยๆที่ปรกหน้าหลานรักออกพร้อมกระซิบเรียกชื่ออีกครั้งที่ข้างใบหู

 
 

“อืออ”

 
 

“ใครคือปาร์คจินยอง...”

 
 

“คนที่ส่งข้อความมาหานายเมื่อตอนเย็นน่ะ...บอกมาซิว่ามันเป็นใคร”

 
 

สิ้นคำถามคนตัวเล็กที่หลับตากลับค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นจนทำให้ดวงตาสองคู่ที่อยู่ในตำแหน่งเดียวกันสอดประสานกันโดยบังเอิญ มาร์คยังคงจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่งเพื่อรอคำตอบในเรื่องที่เขาไปเห็นเข้าโดยบังเอิญ ข้อความที่ถูกส่งเข้ามาคล้ายกับอยากจะชวนคุยนั้นทำให้มาร์ครู้สึกหัวเสียอยู่ไม่น้อยเลย แต่แล้วชายหนุ่มก็รู้ตัวว่าตัวเองคงต้องคว้าน้ำเหลวเมื่อแบมแบมส่งยิ้มหวานเยิ้มมาให้เขาพร้อมกับส่ายหน้าไปมาจนกลุ่มผมกระจายทั่วหมอนใบใหญ่...น่าตีให้ตายคามือจริงๆเชียว

 
 

“อะ...อือ” เพราะความน่ารักมันบังตาหรือเป็นเพราะความหมั่นเขี้ยวที่ล้นอกก็ไม่อาจทราบได้ ริมฝีปากหนาของคนที่สติยังอยู่ครบถ้วนจึงค่อยๆโน้มลงไปทาบทับกับริมฝีปากแดงเจ่อของคนที่นอนตาปรือปรอยจะสิ้นสติอยู่รอมร่อก่อนจะค่อยๆออกแรงดูดดึงเบาๆจนได้ยินเสียงครางฮือ ริมฝีปากนุ่มหยุ่นไม่ทำให้มาร์คผิดหวัง ความนิ่มนวลและเดียงสานั้นเป็นตัวโหมกระพือความรู้สึกชั้นดี...

 
 

“...” หากแต่คนตัวสูงแก่ประสบการณ์กว่าก็ไม่ได้ขืนใจให้เด็กน้อยอึดอัดนานแต่อย่างใด สัมผัสได้ไม่ถึงสามสิบวิเขาก็เลือกที่จะค่อยๆผละออกมา กวาดสายตาไปทั่วใบหน้าหวานของหลานชายวัยกำลังกินกำลังนอนด้วยแววตาในแบบที่ถ้าหากแบมแบมมีสติครบถ้วนเห็นเข้าคงจะแปลกใจอยู่ไม่น้อย

 
 

“หัวเราะอะไร” แต่เพราะไม่มีสติสมบูรณ์จึงทำให้เด็กน้อยแสดงกิริยาแปลกประหลาดออกมาแทนเสียจนคนมองต้องเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ แทนที่อีกฝ่ายจะซบหน้าเอนอายหรือปัดป้องเขาเหมือนอย่างที่ควรจะเป็นเด็กน้อยกลับหัวเราะคิกคักทั้งที่เปลือกตาปิดสนิทพลางยกมือขึ้นมาเกาคอตัวเองจนฝ่ามือใหญ่ต้องขืนแรงไว้เพราะกลัวว่าจะเป็นแผลเข้า

 
 

“จั๊กจี้...จังเลย”

 
 

“...”

 
 

“หึ เด็กน้อย”

 




 

 


 

โอ้ย ติดเรทอะ ป๊ามาลูบมาคลำแบบนี้ได้ไงคะ น้องเสียหาย!
บอกแล้วว่าเรื่องนี้น้องแบมเปลืองตัวเหลือเกินลูกเอ้ย แต่ก็นะ...คนแต่งมันชอบ
55555555555555555555

เอ้อ ต่อจากนี้ไปเรากะว่าจะเว้นระยะห่างในการลงนิดหน่อย
เพราะเรื่องนี้เราไม่ได้พิมพ์สต็อกล่วงหน้าเอาไว้เลยกะเกณฑ์ความแน่นอนในการพิมพ์ไม่ได้
แล้วเราก็ไม่ได้มีปัญหาเรื่องคอมเมนต์นะ ยังไงก็ได้ เม้นมาเราก็อ่านไว้เป็นกำลังใจ ♥ 

เจอกันตอนหน้าค่ะ


#FICSDMB

TWITTER : @SINCE9397

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,272 ความคิดเห็น

  1. #2257 MTBBminttt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 02:08
    คิดไม่ดีตั้งแต่เจอน้องครั้งเเรกเเล้วเถอะ ร้ายนักนะคะ
    #2,257
    0
  2. #2237 MarkP_endear. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 04:32
    น้องเมาอยู่จะฉวยโอกาสม่ายด้ายย
    อดทนไว้  ฮึ้บบบบ!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 มิถุนายน 2563 / 04:34
    #2,237
    0
  3. #2217 Beaujungf (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 17:54
    ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันเนาะ โล่งในไปเปราะนึงงงงแล้วววววว
    ว่าแต่คุณอาจะทำอะไรให้คุณหลานเจ็บตัวกันน้าาาาาา
    #2,217
    0
  4. #2209 lek0868909108 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 11:08

    ป๊าาาทำอารายยย

    #2,209
    0
  5. #2193 kam2001 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 19:59
    เอาแล้วว
    #2,193
    0
  6. #2189 Spices_smile (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 22:50
    อย่าทำน้องงงงงง
    #2,189
    0
  7. #2180 mtbb939748 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 11:20
    ชื่อหมาคือชื่อแฟนเก่ามาร์คใช่มั้ย555555555
    #2,180
    0
  8. #2177 Facebook12345 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 19:21

    อบอุ่นน่ารัก

    #2,177
    0
  9. #2165 NJChokdee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 02:39
    ตอนนั้นน้องต้องเหมือนเทวดาตัวน้อยๆแน่เลย
    #2,165
    0
  10. #2151 Smilelyy99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 15:13
    ป๊าาาาาาาาาาาาาาหื้ออออออออ
    #2,151
    0
  11. #2124 Cake__Cake (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:16
    ป๊าแกล้งเด็กเหรอ

    หวงแรงด้วยนะเราอ่ะ
    #2,124
    0
  12. #2102 tektiannie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 12:04
    โครตร้ายยยย
    #2,102
    0
  13. #2088 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 00:58
    ทำไมมาร์คทำงี้กะน้องวะคะะ เราเขินเด้ออ5555
    #2,088
    0
  14. #2074 Orathaiks (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 00:52
    ป๊าาาาา ลักหลับ..
    #2,074
    0
  15. #2068 ploylailta (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 10:20
    หรือว่าแบมจะไม่ใช่ลูกจริงๆของเจย์ อื้ม...
    #2,068
    0
  16. #2063 ✖ bAzzA✖ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 18:56
    นั่นสิ แบมเปลืองตัวมากลูก แล้วคุณมาร์คนี่เค้ามีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอ่ะ
    #2,063
    0
  17. #2031 wslloogpa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:23
    อร้ายยยยยยยย ป๊ามาจูบน้องบับเน้ได้งายยยยย
    #2,031
    0
  18. #2012 Bowiee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 16:19
    ป๊าจะมาทำไรแบบนี้ไม่ได้น้าาา5555555 จูบน้องซะแล้ว มีความหวงด้วย
    #2,012
    0
  19. #1985 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 08:17
    ร้ายไม่เบานะคะ
    #1,985
    0
  20. #1963 Bam Yien (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:22
    ป๊าาาาา จะมาแต๊ะอั่งลูกเราไม่ได้น๊าาา
    #1,963
    0
  21. #1943 ojay2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 20:00
    แค่นี้ก็เขินได้ค่ะ ป๊าใจเย็นนะ
    #1,943
    0
  22. #1934 anansiweaw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 00:15
    ป๊าต้องใจเย็นนะคะ พอก่อนคะ ให้โตกว่านี้ก่อน
    #1,934
    0
  23. #1893 BloodA93 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 17:06
    ป๊ามาร์ค -///-
    #1,893
    0
  24. #1892 leehwayeon bb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 16:55
    โอ้ยอามาร์คขี้แกล้งจังงง
    #1,892
    0
  25. #1846 Aely (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:39
    ค่อยๆชิมนะอามาร์ค 555
    #1,846
    0