[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC SUGAR DADDY : { MARKBAM }

ตอนที่ 18 : SUGAR DADDY : CHAPTER 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,939
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    17 ก.ย. 59

© themy butter


SUGAR DADDY

- CHAPTER 17 -


 

          หลังจากวันที่สมุดบันทึกเล่มนั้นถูกเปิดความสัมพันธ์ระหว่างสองบุคคลที่ต่างวัยกันพอสมควรก็ดูเหมือนว่าจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว คล้ายกับว่าความกังวลในข้อจำกัดต่างๆได้ทำลายลงไป มีความเข้าใจกันและกันที่เพิ่มมากขึ้น แบมแบมสามารถยิ้มได้เต็มแก้มโดยไม่ต้องมีเรื่องอะไรให้ต้องเก็บเอาไว้ในจิตใจอีกเหมือนที่เคย ส่วนมาร์คเองก็ดูเหมือนจะผ่อนปรนลงไปบ้างเมื่อได้บอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดผ่านทั้งการกระทำและคำพูดไปแล้ว

 

“ขอบคุณที่มาร่วมงานนะมาร์ค พาน้องแบมกลับไปพักผ่อนเถอะ...ดีใจนะที่ได้เจอนายวันนี้”

 
 

“ขอให้ชีวิตคู่ประสบความสำเร็จนะครับคุณน้าลี่จิน ขอให้น้องที่อยู่ในท้องเกิดมาสมบูรณ์พร้อมสมคำอวยพรของแบมและทุกๆคน” คำอวยพรส่งท้ายจากปากของเด็กหนุ่มตัวเล็กที่อยู่ในชุดสูทสีขาวประดับดอกไม้ตรงอกทำให้ดูเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ลี่จินในชุดเจ้าสาวฟูฟ่องยิ้มรับเต็มใบหน้าแม้ว่าวันนี้เธอจะต้องเหนื่อยมาตั้งแต่เช้ามืด

 
 

แต่มันก็เป็นความเหนื่อยที่สนุกและมีความสุข...

 


“ขอบใจมากจ้ะ ต่อจากนี้น้าก็คงไม่ค่อยได้กลับไปเยี่ยมที่นู่นแล้ว...ฝากดูแลมาร์คด้วยนะจ๊ะ รายนี้น่ะชอบดื้อหน้าตาย จัดการเผื่อน้าด้วยนะถ้าหากว่าวันไหนมีโอกาส” แบมแบมหัวเราะคิกคักกับประโยคล้อเลียนคนแก่ที่ยืนกอดอกยิ้มๆอยู่ข้างกัน สามีของคุณน้าลี่จินที่ยืนอยู่ด้านข้างในชุดเจ้าบ่าวเต็มยศก็ยิ้มกว้างให้กับแขกทั้งสองอย่างเป็นมิตรแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วก็ตาม


 

“น้องแบมอยากอยู่อาฟเตอร์ปาร์ตี้หรือเปล่าคุณ ยังหนุ่มยังแน่นน่าจะลองเปิดโลกดูสักหน่อยนะ” ลี่จินกระทุ้งศอกใส่สามีอย่างไม่จริงจังนัก แบมแบมยิ้มกว้างก่อนจะปฏิเสธออกไปเป็นคำพูดชัดเจน

 


“ไม่ดีกว่าครับเพราะแบมเจ็ทแล็ค ยังไม่หายดีเท่าไหร่”

 


“ฮ่าๆ งั้นก็พักผ่อนเยอะๆนะ มาร์คด้วย...ฉันให้พี่แจ็คสันคอยดูแลช่วงอาฟเตอร์แล้วล่ะไม่ต้องห่วง”

 


หลังจากบอกลาคู่บ่าวสาวและผู้ใหญ่ในงานเรียบร้อยมาร์คกับแบมแบมก็พากันเดินลงมาจากชั้นสามสิบที่ใช้เป็นสถานที่ในการจัดพิธีมงคล เด็กหนุ่มในชุดสูทแปลกตาเดินเคียงคู่มากับคุณอาที่วันนี้ก็ดูหล่อเข้มสมอายุดึงดูดสายตาจากผู้คนรอบข้างได้ดีไม่ต่างจากปกติ

 


“หิวหรือเปล่า” จนกระทั่งเข้ามาในรถยนต์มาร์คก็เปิดปากถาม เห็นอยู่ว่าในงานแบมแบมกินน้อยอาจจะเป็นเพราะอาการเจ็ทแล็คของเจ้าตัวเพราะปรับตัวให้เข้ากับเวลาและอากาศที่ปักกิ่งไม่ทัน แต่สำหรับมาร์คที่เดินทางไปไหนมาไหนบ่อยนั้นก็ชินชาเสียแล้ว


 

“นิดหน่อยครับ แต่อยากนอนมากกว่า” เด็กน้อยตอบพลางเอื้อมมือไปปรับเบาะให้เอนลงกว่าเดิมเล็กน้อย สูทสีขาวพอดีตัวถูกถอดอกมาใช้แทนผ้าห่ม เด็กน้อยที่วันนี้ใช้พลังงานเกินขีดจำกัดปิดเปลือกตาลงแทบจะทันทีที่รถเคลื่อนตัว

 


“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวกลับไปสั่งอะไรกินที่โรงแรมก็แล้วกัน”  

 


รถยนต์สีขาวป้ายทะเบียนแปลกตาที่มาร์คได้รับมาจากลี่จินเพื่อใช้ในการเดินทางตลอดสามวันในปักกิ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่พอสมควร การจราจรในเมืองหลวงของประเทศจีนที่แม้จะดึกแล้วแต่ก็ยังคงคราคร่ำทำให้มาร์คอดเป็นห่วงเด็กน้อยที่ผล็อยหลับไปแล้วไม่ได้ มือใหญ่คอยเบาหรี่แอร์และกระชับเสื้อสูทให้กับคนที่นั่งอยู่ฝั่งข้างๆกันอยู่ตลอด

 


“อือ...”

 


“จะนอนต่อหรือว่าจะสั่งอาหาร” เปลือกตาบางมาเปิดเอาอีกทีก็เห็นว่าบรรยากาศรอบตัวนั้นเปลี่ยนจากในรถยนต์มาเป็นเตียงขนาดคิงไซส์ของโรงแรมเรียบร้อยแล้ว เด็กน้อยกระพริบตาปริบเมื่อถูกยิงคำถามให้เลือกเสียตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมา


 

“ทานอะไรหน่อยก็ดีเหมือนกันครับ” แบมแบมหันไปมองเจ้าของเสียงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ข้างกันก็พบว่าอามาร์คนั้นน่าจะอาบน้ำเรียบร้อยแล้วหากแต่ว่ายังไม่เปลี่ยนเป็นชุดนอนเพราะอีกฝ่ายมีเพียงเสื้อคลุมสีเทาเนื้อหนาที่ทางโรงแรมแจกให้กับแขกที่เข้าพักเท่านั้น แผงอกขาวยังมีหยดน้ำปรากฏให้เห็นประปราย

 


“อยากอะไรเป็นพิเศษไหม” มาร์คเลิกคิ้วถาม วางปลายนิ้วลงบนแก้มนิ้มลากไล้เบาๆอย่างหลงใหล ส่วนคนถูกกระทำก็ไม่คิดปัดป้อง นอนมองหน้าเจ้าของปลายนิ้วนั่นด้วยดวงตาดุจลูกกวางแสนซื่อ

 


“อยากกินของหวานๆครับอะไรก็ได้”

 


“อืม...ไปอาบน้ำก่อนจะได้ไม่งัวเงีย” อามาร์คใจดีกว่าที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด หรืออันที่จริงแล้วก็อาจจะเหมือนเดิมเพียงแต่ว่าแสดงออกผ่านคำพูดเพิ่มขึ้น หากแต่มันก็เป็นอะไรที่ทำให้แบมแบมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเราไม่ได้ย่ำอยู่กับที่แต่กำลังก้าวไปข้างหน้าช้าๆอย่างมั่นคง


 

“ได้ครับ”

 


แบมแบมหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงก่อนจะกลับออกมาพร้อมชุดนอนที่หยิบติดเข้าไปด้วย โรงแรมของที่นี่แม้จะเป็นราคาแพงและเป็นห้องพักแบบพิเศษแต่ก็ยังไม่กว้างได้ครึ่งหนึ่งของคอนโดอามาร์คด้วยซ้ำ แต่จะว่าไปอามาร์คก็ไม่ได้เป็นคนเลือกโรงแรมเองเสียทีเดียวเพราะว่าน้าลี่จินจัดการตระเตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้จนพร้อมสรรพ เขากับอามาร์คมีหน้าที่มาเป็นแขกในงานแต่งก็เท่านั้น


 

“ป๊าครับ...” กลับเข้ามาในห้องนอนไม่เห็นวี่แววของคนอายุมากกว่าเด็กน้อยจึงเปลี่ยนทิศทางไปยังด้านนอกที่เป็นส่วนของโต๊ะอาหาร เห็นว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้รับประทานอาหารพร้อมกับมือถือในมือคล้ายกับกำลังหาอะไรดูฆ่าเวลา

 


“แบบนี้ใช้ได้ไหม” แบมแบมพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกัน อาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าเหมือนว่าจะเยอะเกินไปด้วยซ้ำ แต่ที่เด็กชายประทับใจมากที่สุดก็คงไม่พ้นเค้กปอนด์เล็กที่ถูกตกแต่งหน้าเรียบๆแต่ชวนให้ลิ้มลองตรงกลางโต๊ะ


 

“แบมแค่อยากของหวาน ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นเค้กก้อนใหญ่ขนาดนี้นะครับ”

 


เด็กชายแกล้งพูดเย้า รอยยิ้มมุมปากของคนถูกแซวปรากฏขึ้นนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ อาหารบนโต๊ะยังไม่ถูกแตะเพราะว่าสายตาร้อนแรงของคนอายุมากกว่าที่จงใจมองจ้องไปยังคนฝั่งตรงข้ามนั้นทำเอาคนถูกมองคล้ายกับต้องมนต์ แบมแบมสบสายตาแสนร้อนแรงนั่นพร้อมกับริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเบาๆตามสัญชาติญาณเมื่อรู้สึกประหม่า


 

“มองฉันแบบนี้อยากเอาเค้กไปกินบนเตียงหรือไง”


 

แบมแบมไม่เข้าใจหรอกว่าประโยคนี้ของอามาร์คมันหมายความว่ายังไง


 

จนกระทั่ง...


 

“อ...อือ”

 
 

อาหารรสเยี่ยมที่ดูน่ารับประทานในสายตาเมื่อครู่กลับกลายเป็นจืดชืดไปในบัดดลเมื่อจู่ๆรสจูบร้อนแรงก็เริ่มขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว มาร์คลุกเดินมาประชิดตัวเด็กน้อยอย่างรวดเร็วก่อนจะมอบรสจูบที่มอมเมาให้สติของคนตัวเล็กกระเจิดกระเจิง มือเล็กขยำเสื้อคลุมตัวหนาแน่นคล้ายต้องการจะฉีกมันออกจากกัน ฝ่ามือใหญ่แสนซุกซนเกลี่ยตุ่มไตเล็กผ่านผ้าเนื้อบางอย่างเย้าอารมณ์


 

“ป...ป๊า อย่าครับ”


 

“...” แบมแบมร้องห้ามเมื่อจู่ๆคนอายุมากกว่าก็ทรุดตัวลงเปลี่ยนจากการยืนคร่อมเขาไว้เป็นคุกเข่าอยู่ตรงหน้า คนตัวเล็กพอจะเดาได้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปและแบมแบมไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องทำแบบนี้ มันน่าอายแล้วก็ดูเอาเปรียบอีกฝ่ายแบบแปลกๆ อย่างน้อยอามาร์คก็อายุมากกว่า...ถึงมันจะรู้สึกดีเกินห้ามแต่แบบนี้ก็คงจะไม่เหมาะนัก


 

“ทำไม” มาร์คเงยขึ้นมองพร้อมถามเสียงพร่า ฝ่ามือหนาจับเข้าที่ปลายคางของเด็กตัวเล็กแล้วลูบไล้เบาๆรอคำตอบจากเด็กที่เป็นดั่งดวงใจ


 

“ย...อย่าใช้ปากเลยครับ เอ่อ แบม แบมเกรงใจ”

 


“ฮะๆ เด็กน้อย” มาร์คหลุดขำเมื่อได้ยินคำขอและเหตุผลตรงๆที่อีกฝ่ายกลั้นใจพูดออกมา แบมแบมหลุบตาต่ำพยายามหนีบขาเข้าหากัน มันยิ่งกลับดูน่ารักและยั่วแบบไร้เดียงสาไปในเวลาเดียวกัน

 


“...”

 


“ถ้าอย่างนั้นไปที่เตียงดีไหม ฉันชักจะอยากของหวานขึ้นมาบ้างแล้ว” แบมแบมเม้มปาก จิตใจข้างในมันอ่อนระทวยไปหมดตั้งแต่ที่รับจูบร้อนแรงเมื่อครู่ ไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่ตอบรับจนถูกรั้งให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะลอยหวือเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งนั่นแหละหัวใจดวงน้อยถึงกลับมาเต้นโครมครามอีกครั้ง


 

“ป๊า...”


 

และคนอายุมากกว่าก็ทำให้เขาได้รู้ความหมายของประโยคกำกวมเมื่อครู่อย่างชัดเจนเลยทีเดียว


 


CUT
@SINCE9397



 

          พายุอารมณ์สงบลงไปได้เพราะร่างกายเล็กๆนั้นอ่อนเพลียจนผล็อยหลับไปทั้งที่ยังคงพูดคุยกันอยู่ด้วยซ้ำ มาร์คจูบไหล่เล็กๆนั่นเป็นการส่งเข้านอนก่อนจะคลุมผ้านวมให้พร้อมกับปรับอุณหภูมิห้องให้เหมาะสมกับคนที่คิดว่าอาจจะมีอาการจับไข้ในอีกไม่นาน ส่วนคนอายุมากกว่าที่กลับมาใส่เสื้อคลุมตัวเดิมหลังจากที่ปลดทิ้งไปเมื่อชั่วโมงก่อนก็ลุกออกจากเตียงไปจัดการกับอาหารที่ถูกทิ้งค้างไม่มีใครสนใจเข้าตู้แช่เอาไว้เพื่ออุ่นในตอนเช้า


 

“...” หลุดขำออกมานิดหน่อยเมื่อเห็นเค้กปอนด์ใหญ่ที่ยังไม่ถูกแตะต้องโดยคนที่บอกว่าอยากกินสักนิด เมื่อจัดการกับอาหารเรียบร้อยสองขายาวก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ที่เปิดเป็นไฟสีส้มสลัวเอาไว้เพื่อค้นยาที่แม่บ้านซุนน่าจะจัดเตรียมมาให้เผื่อเหตุฉุกเฉิน

 


เพราะเขาคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเมื่อลืมตาตื่นหลานชายคนดีจะต้องพึ่งเจ้าสิ่งนี้อย่างแน่นอน..


.


.





 

          เวลาสามวันกับอีกสองคืน ณ เมืองหลวงของประเทศจีนผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันที่ต้องเดินทางกลับแบมแบมมีอาการอ่อนเพลียและครั่นเนื้อครั่นตัวนิดหน่อยแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่มีไข้หนักจนต้องนอนซม เด็กน้อยถูกจับให้ใส่เสื้อผ้าที่หนากว่าปกติและทานยากันอาการไข้เอาไว้ตั้งแต่ตอนเช้าก่อนขึ้นเครื่อง ตลอดเวลาบนเครื่องบินแบมแบมจะนอนเสียเป็นส่วนใหญ่จึงทำให้ไม่ได้พูดคุยอะไรกับคนอายุมากกว่านัก และอีกอย่างก็เป็นเพราะความอายที่เกาะกินจิตใจเมื่อคิดได้ว่าเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมานั้นเป็นเรื่องจริงหาใช่ความฝันเพ้อเจ้อใดๆอย่างที่ควร

 
 

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณมาร์ค คุณหนู...”


 

“สวัสดีครับทุกคน” จนกระทั่งรถยนต์ของตระกูลต้วนที่มารอรับ ณ สนามบินเคลื่อนเข้าสู่ตัวบ้านแบมแบมถึงได้มีสีหน้าดีกว่าเดิมนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าบรรดาแม่บ้านพากันออกมารอรับด้านหน้าประตูเหมือนกับคราวก่อนที่มารอรับประมุขของบ้านอย่างอามาร์ค ทุกคนดีกับเขาเหลือเกิน และมันก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าครอบครัวที่ถูกพรากไปได้กลับคืนมาอีกครั้ง แม้จะไม่เหมือนเดิมแต่ก็ยังดีกว่าตอนที่เขาต้องกอดตัวเองอยู่คนเดียวในบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำ


 

“คุณมากันเหนื่อยๆเชิญเข้าไปพักด้านในดีกว่าค่ะ หนูทำน้ำสมุนไพรหวานๆเย็นๆเอาไว้รอต้อนรับด้วยนะคะ” เด็กสาวอายุน้อยลูกหลานแม่บ้านเก่าแก่เอ่ยปากอย่างฉะฉานก่อนจะค้อมตัวเดินนำเข้าไปด้านในเพื่อตระเตรียมเครื่องดื่มที่แช่เอาไว้ในห้องครัว แบมแบมเองก็ทำท่าจะก้าวตามเข้าไปแต่ก็ต้องสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อท่อนแขนของคนอายุมากกว่าคว้าหมับเข้าที่เอวอย่างไม่สนใจสายตาคนอื่นตรงนั้น


 

“ป๊า...” แบมแบมท้วงเสียงแผ่วเพราะถึงแม้จะเข้าใจกันแล้วหากแต่คนอื่นไม่ได้มารับรู้ด้วย ไม่ใช่กลัวว่าตัวเองจะถูกติฉินนินทาอะไร หากแต่ห่วงว่าคนที่มียศมีหน้าตาทางสังคมอย่างอามาร์คต่างหากที่จะเสื่อมเสียถ้าหากมีใครล่วงรู้เข้า

 


“อย่าลดเกียรติตัวเองเพราะคนอื่น ฉันคิดดีแล้วทุกอย่างก่อนทำอะไร...ไม่ต้องกังวล”

 


“...” หากแต่ประโยคตอบกลับที่รู้ทันก็ทำให้เด็กน้อยยอมสงบคำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับบ้าคลั่ง

 


อามาร์คก็ยังคงเป็นคนที่ทำให้แบมแบมเกรงขามและใจสั่นไปในเวลาเดียวกันเหมือนเดิม...

 


.

.

 
 

          หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว กิจกรรมกีฬาสีผ่านพ้นไปด้วยความสนุกสนานและประทับใจ...แบมแบมได้เห็นมุมในการเป็นผู้นำทั้งของรุ่นพี่จินยองและเพื่อนๆคนอื่นที่มุ่งมั่นและจริงจังกับหน้าที่ของตัวเอง ยูคยอมและยองแจเองก็ไม่ได้ประพฤติตัวให้แบมแบมรู้สึกอึดอัดอย่างที่เคยกังวลเมื่อได้รู้ว่าแบมแบมนั้นมีความสัมพันธ์ที่จริงจังกับอามาร์ค แถมยังมีการแซวตบท้ายว่ายูคยอมเดาไม่ผิดจริงๆว่าแบมแบมแอบไปมีแฟน

 
 

หากแต่ทั้งสองคนก็เห็นด้วยที่จะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้เพราะแน่นอนว่าคนส่วนใหญ่ที่ไม่เข้าใจอาจจะสร้างปัญหาให้ได้ และตัวแบมแบมเองก็ไม่ได้ต้องการจะบอกให้ใครอื่นรู้มาตั้งแต่แรก...

 


“แหม...รู้สึกว่าช่วงนี้คุณอานายจะทำตัววัยรุ่นกว่าปกตินะ ยอมพาไปกินคาเฟ่ต์หมาแมวด้วยอะ”

 


“อย่าแซวเพื่อน” ชเวยองแจที่นอนหงายอ่านหนังสืออยู่บนพื้นออกปากปรามแบบไม่จริงจังนัก แม้ว่าสายตายังไล่อ่านเนื้อหานิยายเล่มโปรดอย่างเอาจริงจัง

 


“เออว่ะ ลืมไปว่านั่งอยู่ในบ้านเขาด้วย...ปากมันบังคับยากจริงๆ โทษที” เมื่อรู้สึกตัวก็ทำท่าทีกระซิบกระซาบจนถูกแบมแบมยกหนังสือเรียนที่กองค้างเอาไว้ฟาดลงไปบนไหล่หนาๆนั่นหนึ่งที ก็จริงที่เพื่อนทั้งสองไม่ได้รังเกียจความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอามาร์คแต่กลับแซวเสียทุกครั้งที่มีโอกาส...


 

โดยเฉพาะยูคยอมเนี่ย...จ้องจับผิดไปซะทุกอย่างจนแบมแบมอ่อนใจ


 

“ที่ห้ามก็เพราะว่าเย็นนี้จะได้ไปกินของฟรีหรอก กลัวว่าอามาร์คมาได้ยินแล้วจะเฉดหัวพวกเรากลับบ้านไปซะก่อน อยู่ให้เป็นหน่อยดิวะ”

 
 

“ก็นึกว่ารักกันจริงซะอีก” แบมแบมตัดพ้อแบบขำๆก่อนจะปิดหนังสือเรียนเล่มหนาลงเมื่อรู้สึกว่าเนื้อหาที่อ่านเข้าไปเพียงพอแล้วสำหรับการสอบกลางภาควันที่สอง


 

“ยองแจ ลืมบอกว่าอาจารย์แจ็คสันไปด้วยนะ”


 

“เฮ้ย ได้ไง!” ยองแจผุดลุกขึ้นนั่งอ้าปากค้าง แทบจะทิ้งนิยายในมือเมื่อได้ยินว่าอาจารย์ประจำชั้นของตนเองจะไปร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเย็นนี้


 

“ก็อาจารย์เขาเป็นเพื่อนอามาร์คนี่ ปกติก็ไม่เห็นกลัวอาจารย์เขาไม่ใช่เหรอ” แบมแบมอธิบาย

 


“...” ยองแจก็ไม่ได้กลัวเป็นทุนเดิมหรอก ออกจะสนิทด้วยซ้ำเพราะเป็นอาจารย์ประจำชั้น...เพียงแต่ว่า

 


“ไม่กลัวได้ไงล่ะ ก็อันที่จริงวันนี้อาจารย์นัดฉันไปกินอาหารจีนแต่ฉันบอกปัดไปว่าไม่ว่างอะดิ โอ้ย! อะไรเนี่ย” ชเวยองแจสบถออกมายาวเหยียด ดวงตาเรียวเล็กกรอกซ้ายกรอกขวาอย่างสุดเซ็ง


 

“เฮ้...เดี๋ยวนะ สนิทกันขนาดไหนถึงนัดกันไปกินนอกรอบ” ยูคยอมชี้หน้าเพื่อนแล้วเริ่มโวยวายเสียงดัง


 

“อ๋อ ลืมบอก ก็..ก็ฉันเป็นหัวหน้าห้องไง อาจารย์เขาจะนัดคุยกับหัวหน้าห้องเดือนละครั้ง ครั้งนี้กะจะเบี้ยวก็ดันโป๊ะแตกอีก เยี่ยมไปเลย”


 

“...”


 

“อืม...ถ้าอย่างนั้นฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะว่ะ เตรียมคำโกหกเนียนๆไว้แล้วกัน”


 

“โว้ย เซ็ง!



 



ปักกิ่งกันไปแล้วจ่ะ ป๊าขา น้องเพิ่งจะสิบห้า...
ตอนหน้าจบแล้วนะคะ ตอนที่แล้วยอดวิวยอดเม้นแท็กเถิกอะไรงี้ลดลงฮวบเลยอะ คือมันไม่สนุกหรอ อย่าเพิ่งเทกันนะเพราะจะจบแล้วจริงๆ 555555555555555

ปล.ฟิคเปิด RE-PRINT อยู่นะจ๊ะ 350 รวมส่งเท่านั้น ก็จะสามารถไปปักกิ่งกันต่อได้ในเล่ม (อ่ะไม่ช่าย) คนที่กรอกฟอร์มไว้ว่าสนใจก็อย่าลืมโอนกันมาน้า โปรดอย่าเท อย่าทิ้งกันไว้กลางฟิค หัวใจเราอ่อนแอ ฮื้อ 

เจอกันตอนหน้าค่ะ มาส่งท้ายฟิคเรื่องนี้ด้วยกันเนอะ


#FICSDMB

TWITTER : @SINCE9397

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,272 ความคิดเห็น

  1. #2249 MarkP_endear. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 03:12
    เค้กไม่จำเป็นแล้ว ในเมื่อแบมอร่อยกว่าเยอะ #มาร์คไม่ได้กล่าว
    #2,249
    0
  2. #2229 Beaujungf (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 21:55
    คุกๆๆๆๆ เสียงไอเลาเองอามาร์คคค อย่าคิดมากกกกกก 5555
    #2,229
    0
  3. #2205 Waiiva (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 22:39
    คุกแน่
    #2,205
    0
  4. #2138 BaMark_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:26
    แจ็คแจก็มาด้วยย แหมๆ5555
    #2,138
    0
  5. #2132 Cake__Cake (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 15:11
    ป๊าาาา น้องแบม 15 เองนะป๊า 



    คุก คุก คุก แค่กๆ (ความหวานติดคอ)
    #2,132
    0
  6. #2117 woonmaprao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 09:46
    อยากให้น้องเเบมโตเร็วๆ ป๊าจะได้ไม่เสี่ยงตารางงง
    #2,117
    0
  7. #2098 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:57
    เป็นคัทที่น่ารักจังค่ะ แบมแบมน่าเอ็นดูเหลือเกิน
    #2,098
    0
  8. #2083 Orathaiks (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 00:15
    คุกคุกคุกก
    #2,083
    0
  9. #2043 wslloogpa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 22:55
    งื้อออออออ คุณป๊ากินน้องไปแล้วววว แล้วคุณอาจารย์ประจำชั้นกับคุณหัวหน้าห้องนี่ อะไรยังไงค้าาาา
    #2,043
    0
  10. #2024 Bowiee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 21:26
    อ้าว อาจารย์กับแจนี่ยังไงงๆ
    #2,024
    0
  11. #2006 สีน้ำ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 22:29
    ร้ายมากกกก คุกก็ทำอะไรพี่ท่านไม่ได้ละค่ะ ใหญ่ขนาดนี้ 55555555
    #2,006
    0
  12. #2000 wan62063 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 11:07
    คุกกกกกกๆๆๆๆ
    #2,000
    0
  13. #1997 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 22:58
    จบเร็วจัว ชอบม่กค่าเพิ่วเข้ามาอ่าน เพลินมากระจบละ555
    #1,997
    0
  14. #1976 Bam Yien (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:48
    คุกแน่ๆ ป๊ามาร์ค 55555
    #1,976
    0
  15. #1955 ojay2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 20:40
    ป๊ามาร์คนี่ร้ายกาจจจจ
    #1,955
    0
  16. #1840 N_udaen_G (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 00:34
    ป๊าพรากผู้เยาว์ไปเรียบร้อยแล้วค่ะ งื้อออออออิ
    #1,840
    0
  17. #1835 zmgebob (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 01:54
    คุณป๊าพรากผู้เยาว์อะ 55555555555555
    #1,835
    0
  18. #1808 @fujinoii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 09:53
    อามาร์คแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรอ่ะ ร้ายกาจสุดๆ น้องเพิ่งจะสิบห้าเอง
    #1,808
    0
  19. #1697 Harukim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 01:53
    น้องเพิ่งจะ15 ป๊าพรสกผู้เยาว์ไปเรียบร้อย แต่ยองแจกับอาจารย์แจ็คนี่ยังไงคะ
    #1,697
    0
  20. #1671 Nuthathai Por (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 11:04
    มีด้วยเหรออาจารย์นัดหัวหน้าห้องไปกินข้าวเดือนละครั้ง ข้ออ้างชัด ๆ เลย
    #1,671
    0
  21. #1655 jokerz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 22:49
    อาจารย์แจ็คสันคะ ขอคำอธิบายนิดนึงงงงง เป็นโรคติดต่อจากอามาร์คหรอคะ ? 5555555555555
    #1,655
    0
  22. #1654 jokerz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 22:48
    อาจารย์แจ็คสันคะ ขอคำอธิบายนิดนึงงงงง เป็นโรคติดต่อจากอามาร์คหรอคะ ? 5555555555555
    #1,654
    0
  23. #1653 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 22:46
    อามาร์คพากย์ผู้เยาว์สุดๆอะ....
    #1,653
    0
  24. #1502 JuneJRK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 09:36
    เอาจริงๆคือลืมไปเลยว่าน้องอายุเพิ่งจะสิบห้า 55555
    #1,502
    0
  25. #1501 An_nGOT (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 06:42
    สิบห้านะยูสิบห้า 55555 รอน้าาา จะจบแล้วอ่าาา อยากอ่านต่อ 55555
    #1,501
    0