[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC SUGAR DADDY : { MARKBAM }

ตอนที่ 17 : SUGAR DADDY : CHAPTER 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    9 ก.ย. 59

© themy  butter
+


SUGAR DADDY

- CHAPTER 16 -

 
 

          เวลาล่วงผ่านไปแล้วกว่าสามอาทิตย์ เป็นสามอาทิตย์ที่ไร้ซึ่งเรื่องกังวลใจมากที่สุดในช่วงที่ผ่านมาแล้วสำหรับเด็กตัวเล็กอย่างแบมแบม ทุกอย่างลงตัวเกือบหมดทั้งเรื่องของลี่จิน คดีความ และเหม่ยหลิงที่ได้ข่าวว่าเธอย้ายไปอยู่นิวยอร์คกับพ่อเป็นที่เรียบร้อย

 
 

และเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์งานกีฬาสีประจำปีก็จะเริ่มต้นจัดขึ้นนานเป็นระยะเวลาสามวันตามธรรมเนียม โดยวันที่หนึ่งและสองจะเป็นการแข่งขันกีฬาระหว่างแต่ละคณะสีส่วนในวันสุดท้ายนั้นก็จะเป็นกิจกรรมที่นักเรียนส่วนใหญ่ตั้งตารอ นั่นก็คือการเดินขบวนพาเหรดและประกวดกองเชียร์ทั้งหลายแหล่ ความเหนื่อยและความกดดันทั้งหมดจะถูกตัดสินในวันนั้น


 

จึงทำให้ทั้งสัปดาห์นี้คาบเรียนทั้งหมดถูกร่นเวลาให้เลิกเร็วขึ้นเป็นพิเศษเพื่อให้นักเรียนลงมาทำกิจกรรมตามคณะสีของตน และแน่นอนว่าแบมแบมก็ถูกแยกให้เข้ามาในส่วนที่เป็นของสีตัวเอง มีทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่ที่ช่วยกันทำงานอย่างเต็มกำลังและเพื่อนๆบางส่วนที่ถูกแบ่งไปในส่วนของการเต้นและการแสดง


 

“เอ้า! เร่งมือกันหน่อยนะเด็กๆ เสร็จก่อนเราจะได้คะแนนความพร้อมเพิ่มจากกรรมการด้วยนะ” เสียงของรุ่นพี่ลีฮโยริซึ่งมีหน้าที่เป็นรองประธานดังขึ้นพร้อมกับฝีเท้าที่เดินตรวจงานของน้องๆในส่วนของป้ายที่จะใช้ถือในการเดินขบวนพาเหรด ได้ข่าวว่าช่วงนี้ประธานสีอย่างพี่จินยองต้องวิ่งวุ่นจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ประสานงานกับฝ่ายต่างๆรวมทั้งจัดหาสปอนเซอร์ให้กับพาเหรดและกองเชียร์อย่างเต็มกำลัง


 

“โอ๊ะ...แบม กูขอโทษษษษ”

 


เสียงโอดครวญของเด็กหนุ่มร่างสูงที่เรียนชั้นเดียวกันดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวขยับตัวถอยหลังโดยไม่ทันระมัดระวังจนไปชนเข้ากับแขนของเพื่อนตัวเล็กด้านหลังที่ดูเหมือนว่ากำลังจะยกแปรงขึ้นมาจากถังสี และมันก็ทำให้...

 


“เลอะหน้าด้วยว่ะ ไปล้างหน้ากันๆ เดี๋ยวฉันพาไป”

 


“ไม่เป็นไรฮงกิ เดี๋ยวเดินไปเองก็ได้ห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง...ฝากทำต่อด้วยนะ” คนตัวเล็กตกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเดือดร้อนไปด้วย ลองเอาปลายนิ้วสัมผัสดูก็เห็นว่ามีสีติดอยู่บนใบหน้าของตัวเองนิดหน่อยเท่านั้น

 


“เฮ้ย เดี๋ยวไปด้วยจะได้ช่วยถูออก..กูเอาโฟมล้างหน้ามาด้วยเนี่ยลองเอาไปล้างดู”

 


“...” แต่เมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนว่าอยากจะให้ความช่วยเหลือในสิ่งที่ตัวเองกระทำลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจขนาดนั้นแบมแบมก็ทำได้แค่เพียงพยักหน้ารับ ถ้าหากว่ายูคยอมกับยองแจอยู่ด้วยก็คงจะชวนไปแล้วหากแต่ว่าตอนนี้ทั้งสองคนออกไปซื้อเครื่องดื่มจากร้านนอกโรงเรียน กว่าจะกลับมาก็คงอีกสักพักใหญ่ๆ

 


“ขอโทษจริงๆนะเว่ย นี่ไม่เห็นจริงๆไม่ได้ตั้งใจจะแกล้ง”

 


“รู้แล้วน่า รีบไปก่อนมันจะแห้งดีกว่า”

 

 



          รถยนต์สีดำวาวทรงเรียบหรูเคลื่อนเข้ามาจอดรอในส่วนของลานจอดรถโรงเรียนมัธยมในช่วงเวลาที่เร็วกว่าทุกวัน และที่เปลี่ยนไปอีกอย่างก็คือร่างของสารถีที่จากเดิมนั้นเป็นชายมีอายุที่คอยปฏิบัติหน้าที่นี้มาตั้งแต่วันแรกที่หลานชายคนเดียวของมาร์คต้วนเข้าเรียนที่นี่ หากแต่ในเวลานี้ชายในตำแหน่งคนขับนั้นกลับเปลี่ยนมาเป็นร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่มีศักดิ์เป็นผู้ออกคำสั่ง มาร์คต้วนในชุดทำงานไร้สูทแตะเบรกเมื่อขับเข้ามายังช่องสำหรับจอดรถเป็นที่เรียบร้อย


 

พักหลังมานี้เขามีเวลาว่างจึงลงมารับหลานชายคนเดียวด้วยตัวเองอยู่บ่อยครั้ง


 

แต่ยังไม่เคยมีครั้งไหนที่เขามาโดยไม่ได้โทรบอกเด็กน้อยเอาไว้ล่วงหน้าแบบนี้


 

“แจ็คสัน สอนอยู่หรือเปล่า” เสียงทุ้มหรอกลงไปเมื่อปลายสายกดรับ แววตาคมภายใต้แว่นกันแดดสีดำมองตรงไปยังด้านหน้าที่เป็นลานนั่งเล่นร่มรื่นของโรงเรียน ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นกลุ่มนักเรียนที่นั่งจับกลุ่มกันเพื่อพูดคุยและทำการบ้าน

 
 

“โอเค ฉันจะเข้าไปหา” มาร์คทำท่าจะวางสายหากแต่ต้องจิ๊ปากเมื่ออีกฝ่ายรีบถามสวนกลับมาเสียงดัง


 

“มารอรับหลาน เข้าใจหรือยัง?”


 

พูดประชดไปก็รู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นคุณอาแก่ๆที่ห่วงหลานเกินไปเสียเองซะอย่างนั้น


 

“ไงครับเจ้านาย เชิญเข้ามานั่งก่อนสิ...แล้วทำไมหน้าบูดอย่างกับไปกินรังแตนมาขนาดนั้น”

 
 

“...” มาร์คตวัดสายตามองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่คนเดียวภายในหมวดห้องพักครูพละอย่างไม่สบอารมณ์ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วกรอกตาไปมองรอบๆห้องแทนคล้ายกับต้องการสงบจิตใจ

 


“เป็นอะไร ก่อนหน้านี้น้ำเสียงยังดูดีอยู่เลย” แจ็คสันปิดแฟ้มที่เขียนว่าคะแนนความประพฤติลงก่อนจะเท้าคางถามเพื่อนทีเล่นทีจริง แม้ว่ามาร์คจะไม่ได้ทำหน้าตาบูดเบี้ยวอย่างที่พูดแต่ไอ้อาการนิ่งเกินปกตินี่ล่ะที่เป็นตัวบ่งบอกชั้นดี


 

“ฉันคิดว่าโรงเรียนนี้จะดูแลนักเรียนได้ดีกว่านี้ซะอีก ตั้งแต่เรื่องไอ้เด็กชั่วลูกนักการเมืองซงสองคนนั่นแล้วนะที่ยอมไม่เอาเรื่องอะไรมาก” น้ำเสียงประชดที่เย็นเยือกทำให้แจ็คสันหลุดขำ ไม่บ่อยนักหรอกที่จะได้เห็นมุมนี้ของคนที่มีความเจ้าเล่ห์แพรวพราวรับมือกับทุกปัญหาด้วยรอยยิ้มแบบมาร์คน่ะ


 

ถ้าให้แจ็คสันเดาล่ะก็...


 

“ทำไมล่ะ ไปเจออะไรมาก่อนจะมาถึงห้องฉันหรือเปล่า”

 
 

“เหอะ” แจ็คสันอยากจะหัวเราะก๊ากออกมาให้ลั่นแต่ก็เกรงว่าอีกฝ่ายจะหัวเสียกว่าเดิมจึงทำได้เพียงแค่แสร้งเป็นก้มตัวลงไปเปิดลิ้นชักด้านล่างแล้วแอบขำคิกคัก มาร์คต้วนนักธุรกิจวัยสามสิบห้าปีในวันนี้ไม่ได้ต่างไปจากเด็กชายมาร์คต้วนเมื่อหลายสิบปีก่อนเลยสักนิด...


 

“อยากจะจับมือมันมาหักให้เป็นสองส่วนนัก เด็กผู้ชายที่ไหนเขาช่วยซับหน้าให้เพื่อนผู้ชายกัน...ประสาท”

 


“หลานเหรอ?” อาจารย์พละเอนหลังไปกับเก้าอี้นวมแล้วเลิกคิ้วถาม เดาไม่ผิดหรอกอแจ็คสันมั่นใจ


 

“อืม...นั่นก็ให้ใครต่อใครเขาทำอะไรตามใจชอบไปทั่ว”


 

“เอาน่าๆ เด็กๆพวกนี้ก็เพื่อนกันทั้งนั้นแหละฉันคอยดูแลให้อยู่นะเชื่อใจสิ...แล้วอีกอย่างแบมแบมก็คงไม่สนใจพวกรุ่นเดียวกันหรอกมั้ง เด็กคนนั้นน่าจะชอบรุ่นใหญ่นะ แบบว่าอ่อนกว่าพ่อไม่กี่ปีอะไรแบบนี้”

 


“เฮ้...หุบปากไปเลย” เมื่อรู้ตัวว่าถูกค่อนขอดมาร์คก็ยกปากกาด้ามเล็กตรงหน้าชี้ไปตรงหน้าเพื่อนสนิทคล้ายเป็นการหมายหัวก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ ยิ่งเห็นว่าเป็นเวลาอีกกว่ายี่สิบนาทีเด็กตัวเล็กถึงจะเลิกกิจกรรมก็ยิ่งหงุดหงิด


 

แบมแบมเข้ามามีอิทธิพลกับความคิดของเขามากไม่ต่างกันกับที่เขามีอิทธิพลต่อจิตใจของแบมแบม


 

เราสองคนต่างก็รู้ทุกอย่างดีแก่ใจทั้งคู่แม้จะไม่ได้พูดคุยอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์นี้มากนัก...


 

.

.

 
 

“แบมกลับยังไงอะ” กิจกรรมช่วยทำงานในคณะสีหลังเลิกเรียนสิ้นสุดลงแล้วตามเวลาที่กำหนด เหลือเพียงรุ่นพี่และเพื่อนๆบางส่วนเท่านั้นที่อยู่ทำต่อเพราะว่าไม่ต้องรีบร้อนกลับไปไหน แต่กับแบมแบมที่มีคนคอยเช็คอยู่นั้นคงจะมัวโอ้เอ้เหมือนอย่างคนอื่นๆไม่ได้แน่ มือเล็กหยิบมือถือขึ้นมาดูก็เห็นข้อความจากคนที่เฝ้ารอบอกว่าถ้าเสร็จแล้วให้โทรหา

 

“วันนี้กลับกับที่บ้านน่ะ บายยูค...กลับดีๆนะยองแจ” โบกมือลาเพื่อนทั้งสองคนที่บอกว่าวันนี้จะกลับทางรถไฟด้วยกัน มันก็น่าสนุกดีนะถ้าหากว่ามีโอกาสคนตัวเล็กก็กะว่าจะลองดูบ้างสักครั้ง


 

“ฮัลโหล...แบมเลิกแล้วนะครับป๊า เดี๋ยวแบมนั่งรออยู่ที่เดิมนะครับ” กรอกเสียงลงไปเมื่อปลายสายกดรับ แต่คิ้วเล็กมีอันต้องขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายมารออยู่แล้วให้เดินไปเจอกันที่รถได้เลย


 

“อ่า โอเคครับ”

 


เด็กตัวเล็กพาตัวเองมายังรถยนต์ที่คุ้นตาหากแต่ว่าด้านในไร้ซึ่งคนขับ ประตูรถล็อคหมดทุกด้าน...แสดงว่าอามาร์คอาจจะลงไปทำธุระที่ไหนอยู่ หากแต่ยืนรออยู่ไม่นานก็ปรากฏร่างของคนที่มองหา อามาร์คในชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแลคอย่างที่คุ้นตากำลังเดินมาทางนี้โดยมีสายตาของทั้งคุณครูผู้ปกครองรวมทั้งนักเรียนบางส่วนมองตามอย่างไม่ปิดบัง


 

ก็อามาร์คดูดีเสียขนาดนี้...เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วล่ะ


 

“ไปไหนมาเหรอครับ” แบมแบมยิ้มให้อีกฝ่ายแต่ดูเหมือนว่ารอยยิ้มนั้นจะส่งไปไม่ถึงเพราะอามาร์คส่งกลับมาเพียงแค่แววตานิ่งๆก่อนจะปลดล็อคประตูให้ผ่านรีโมทรถยนต์เท่านั้น กระทั่งเข้ามาอยู่ด้านในแล้วแบมแบมก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่างได้อยู่ดังเดิม

 
 

“ป๊า...”


 

“อะไร” เมื่อรถเคลื่อนออกมาได้กว่าครึ่งทางแล้วเสียงหวานจึงลองเลียบเคียงเรียกดูอีกครั้ง แล้วก็ได้ผลเมื่อคราวนี้อามาร์คยอมตอบรับแม้ว่าดวงตายังคงจ้องมองอยู่ที่พื้นถนนด้านหน้า

 


“แบมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ” เด็กน้อยเสียงเจื่อน อาการแบบนี้คงไม่แคล้วว่าจะถูกโกรธเอาเสียแล้ว

 


“ลองคิดดูเอาสิ ถึงคอนโดเมื่อไหร่ต้องตอบฉันได้นะ...ไม่อย่างนั้นจะเจอดี”

 


“...” อ่า วันนี้อามาร์คจะพาไปคอนโดเหรอ แล้วแบมแบมจะต้องนึกย้อนไปถึงตอนไหนกันล่ะคราวนี้...

 


          นั่งครุ่นคิดอยู่กับตัวเองมาตลอดทางจนกระทั่งรถยนต์เลี้ยวเข้าสู่ชั้นใต้ดินสำหรับจอดรถของผู้พักอาศัยในคอนโดชื่อดังที่มีระดับเรื่องการรักษาความปลอดภัยเป็นเลิศแบมแบมก็ยังคิดไม่ตก กลายเป็นเผลอเหม่อลอยอยู่หลายครั้งตั้งแต่เดินลงมาจากรถจนมาถึงด้านในห้องพัก กระเป๋านักเรียนถูกวางลงบนโต๊ะกาแฟตรงมุมรับแขกตามด้วยร่างสูงใหญ่ของคุณอาที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวตรงหน้าพลางปลดกระดุมเสื้อลงสองสามเม็ดเพื่อคลายร้อน


 

“ว่าไง คิดออกหรือยัง” แบมแบมส่ายหน้า ขนาดคนทำความผิดยังไม่รู้ตัวเลยแล้วอามาร์คจะมาโกรธเขาได้ยังไงกัน


 

“มานั่งนี่สิ...จะบอกให้” ฝ่ามือหนาตบลงไปบนเบาะข้างๆกันและแน่นอนว่าเด็กน้อยที่มีความผิดติดตัวแบบไม่รู้ตัวอยู่นั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย ดวงตาใสแป๋วช้อนมองคนอายุมากกว่าอย่างรอคอย แต่ก็เห็นเพียงแววตาที่เปลี่ยนไปคล้ายเพียงเล็กน้อยของอีกฝ่ายเท่านั้น


 

“อื้อ...” แบมแบมครางฮือด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆใบหน้าคมก็โน้มลงมาอย่างรวดเร็วแล้วกดปลายจมูกโด่งลงบนแก้มนิ่มด้านซ้าย สูดลมหายใจเข้าเสียเต็มแรงจนแบมแบมชักจะเขินขึ้นมาแปลกๆ

 


“ไม่หอมเลย” ก่อนริมฝีปากบางจะขยับออกมาพูดถ้อยคำที่บั่นทอนความมั่นใจของหลานชายวัยกระเตาะตรงหน้า แบมแบมหน้าเจื่อนไปนิดหน่อยเบนสายตาหลบไปทางอื่นด้วยความกระดากอาย

 


“ก็แบมเพิ่งกลับมานี่ครับ...มีแต่คราบเหงื่อ”

 


“เหรอ แต่ฉันว่ามันเป็นกลิ่นจากมือคนอื่นมากกว่า...คนที่จับหน้านายแล้วเอาผ้าซับให้เสียเกินสมควรนั่นน่ะ” แบมแบมเบิกตากว้าง รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายพูดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่นานราวกับตาเห็น แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรแววตาพราวระยับของอามาร์คก็เป็นคำตอบชั้นดี


 

“ไม่ได้ตั้งใจนะครับ เขาทำสีทาผ้าเลอะหน้าแบมก็เลยช่วยเช็ดออกให้เท่านั้น”

 


“ไม่รู้ล่ะ...เคยบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าคนเดียวที่มีสิทธิ์ก็คือฉันที่เป็นผู้ปกครองเพียงคนเดียว” มาร์คขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมของเด็กน้อยตรงหน้าเล่นอย่างเพลินมือ ดวงตากลมใสมองตามการกระทำนั้นก่อนจะนิ่งไปคล้ายกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง


 

“คิดอะไรอยู่” และแน่นอนว่าอามาร์คมองมันออกทั้งหมด แบมแบมไม่เคยเก็บอาการทางสีหน้าได้เลย

 


“ป๊าครับ...เพื่อนแบมเห็นรอยที่อามาร์คทำเอาไว้ที่ด้านหลังเมื่อสามอาทิตย์ก่อน”

 


“และแบมก็บอกพวกนั้นไปแล้วเรื่องของเรา แบมเรียกมันว่าเรื่องของเราได้หรือเปล่าครับ”

 


แววตาสับสนสลับเว้าวอนเป็นสิ่งที่ฉายชัดบนใบหน้าของเด็กตัวน้อยตรงหน้า แบมแบมสับสนไม่น้อย แม้จะบอกเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟังไปเพราะถูกคาดคั้นและเพื่อนทั้งสองคนจะบอกว่าไม่คิดรังเกียจความสัมพันธ์แบบนี้เพราะเชื่อว่าอามาร์คเป็นคนดีและคงมีเหตุผลบางอย่างก็ตาม แต่แบมแบมก็รู้สึกแปลกๆทุกครั้งเวลาพูดถึงอามาร์คกับเพื่อนๆในพักหลัง


 

“ถ้ามีแค่นายกับฉันก็นั่นล่ะเรื่องของเรา”


 

“...แบมมีความสุขนะครับ แต่ในความสุขมันก็เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจที่ต่อให้พยายามจะมองข้ามไปเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้เลยสักครั้ง” เด็กน้อยเม้มปาก ท่าทางจริงจังแบบนั้นทำให้มาร์คเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย ตั้งใจฟังในสิ่งที่หลานชายต้องการจะบอกอย่างใจเย็น ฝ่ามือยังคงเกลี่ยผมนุ่มอย่างแสนรัก


 

“ป๊าครับ...ความรู้สึกระหว่างเราตอนนี้ มันใช่ความรู้สึกของคนเป็นอาและหลานกันจริงๆน่ะเหรอครับ?”

 


ถามออกไปแล้ว...แบมแบมถามออกไปพร้อมกับจิตใจที่วูบโหวง กลัวกับคำตอบที่จะได้รับกลับมา


 

“ไม่ใช่”

 
 

“...”


 

นายไม่ใช่หลานของฉัน แต่คือสมบัติที่พี่เจย์ยกให้ฉันดูแลด้วยชีวิตจนกว่านายหรือฉันจะสิ้นใจจากกันไปทางใดทางหนึ่ง”


 

และนี่ก็คือความรู้สึกเดียวที่เด่นชัดเสมอมาของมาร์คต้วน คนที่ยกหัวใจเกือบทั้งหมดให้กับเด็กน้อยวัยเตาะแตะในอดีตที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกของผู้มีพระคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเจอ


 

“อากับหลานมันก็แค่คำจำกัดฐานะทางสังคม...เอาจริงแล้วถึงนายจะเรียกฉันด้วยชื่อเฉยๆฉันก็จะปฏิบัติต่อนายไม่ต่างจากเดิม ไม่ต่างจากวันแรกที่นายเข้ามาในบ้านฉันอยู่ดี”

 
 

“มานี่สิ”


 

คนที่เงียบกลับกลายเป็นแบมแบมไม่ใช่มาร์คอย่างที่เคยคิด ประโยคมากมายที่ได้รับฟังกำลังทำให้จิตใจที่หวั่นไหวเพราะความไม่แน่นอนในความสัมพันธ์รู้สึกมั่นคงขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ แบมแบมพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาขัดทำลายบรรยากาศที่ผ่อนคลายแม้ว่าจะอยู่ในช่วงของการพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราแบบนี้ แม้ว่าผลสรุปจะออกมาเป็นอย่างไรแต่แบมแบมก็มีความสุขแล้วที่อย่างน้อยเขาก็ได้มีโอกาสแบบนี้กับอามาร์ค


 

“...” เดินตามอีกฝ่ายเข้ามายังส่วนทีเป็นห้องทำงานแล้วก็ถูกอุ้มเอวให้ขึ้นมานั่งห้อยขาอยู่บนโต๊ะไม้สำหรับทำงานตัวใหญ่ อามาร์คก้มลงไปที่ลิ้นชักชั้นล่างแล้วหยิบเอาวัตถุบางอย่างที่ดูเหมือนเป็นสมุดที่ค่อนข้างเก่าออกมา

 


“สมุดบันทึกของพี่เจย์...นายอาจจะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ถ้าหากว่าไม่เชื่อที่ฉันได้พูดมาทั้งหมดเมื่อครู่ นี่คือหลักฐาน”

 


“...” สมุดเล่มไม่หนาไม่บางถูกส่งให้เด็กตัวน้อยที่นั่งอยู่บนโต๊ะ ฝ่ามือน้อยๆรับมาเปิดอ่านด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพียงแค่เห็นลายมือหวัดๆกับสำนวนภาษาที่เพียงแค่เริ่มต้นก็สัมผัสได้ถึงตัวตนของผู้เขียนนั้นแบมแบมก็แทบจะห้ามน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ น้ำตาหยดแรกถูกปาดเช็ดออกให้ด้วยข้อนิ้วเรียวของอามาร์คที่ยืนหันหน้าเข้าหากันอยู่ตรงหน้าอย่างแผ่วเบา


 

“ร...เราเคยเจอกันมาแล้วงั้นเหรอครับ” ภาพถ่ายที่ถูกติดเอาไว้ในหน้ากระดาษเก่าด้วยเทปกาวนั้นทำให้แบมแบมตกใจไม่น้อย เด็กหนุ่มในภาพถ่ายที่น่าจะเป็นอามาร์คในอดีตกำลังอุ้มเด็กชายวัยไม่น่าเกินสามขวบซึ่งก็คือตัวเขาเอาไว้ในอ้อมแขน ฉีกยิ้มกว้างโชว์ให้เห็นฟันเขี้ยวคู่สวยชัดเจน


 

“นั่นคือตอนที่ฉันได้เจอกับลูกชายของพี่เจย์ครั้งแรก เราเจอกันช้าไปหน่อย...อันที่จริงฉันอยากจะไปเห็นหน้าเด็กคนนี้ตั้งแต่วันแรกที่ได้รับข่าวดีด้วยซ้ำ แต่ไม่มีเวลาว่างในช่วงที่ธุรกิจของบ้านกำลังฟื้นตัว”


 

“ขอโทษที่กว่าจะทำให้แน่ใจก็เสียเวลาไปนาน แต่ฉันก็อยากมั่นใจว่านายจะสามารถรับความรู้สึกของฉันที่มันมากกว่าคนในครอบครัวได้เลยต้องปล่อยให้หลายๆอย่างเป็นตัวทดสอบ” ริมฝีปากบางขยับเข้ามาใกล้ใบหูของคนที่นั่งก้มหน้าทอดสายตามองสมุดบันทึกเล่มเก่าของคุณพ่อด้วยความคิดถึง กระดาษเล็กๆสองใบที่เขียนชื่อของเขาและอามาร์คปลิวออกมาจนเกือบหล่นโชคดีเหลือเกินที่จับเอาไว้ได้ทัน

 


“อ้อ...ไม่ต้องห่วงว่าพี่เจย์จะไม่พอใจหรอกนะ เพราะเขาเองก็อยากที่จะให้ฉันเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆนาย แม้ว่าอาจจะไม่ใช่ในรูปแบบนี้แต่มันก็เกินห้ามไปแล้ว พี่เจย์จะต้องเข้าใจแน่...”

 


“...อืม” ไร้ซึ่งคำพูดใดๆเมื่อจู่ๆเด็กน้อยที่นั่งอยู่ก็ยืดตัวขึ้นตรง วางสมุดบันทึกเอาไว้ข้างตัวแล้วโน้มคอของคนที่ยืนค้ำศีรษะตัวเองให้ลงมารับสัมผัสนุ่มหยุ่นจากตัวเอง แบมแบมกำลังร้องไห้หากแต่มันไม่ใช่เพราะความอึดอัดและสับสนอย่างที่เคย มันเป็นน้ำตาแห่งความปิติ ประทับใจและตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก


 

“แค่ก...ข ขอบคุณมากนะครับป๊า ขอบคุณในทุกๆเรื่อง”

 


ผละออกมาสำลักลมหายใจตัวเองเล็กน้อยแต่ก็ไม่ลืมขอบคุณอีกฝ่ายด้วยฝ่ามือที่พนมลงไปบนหน้าอกกว้าง มาร์คกดจมูกลงบนกลุ่มผมนิ่มนั้นเบาๆแทนคำตอบรับ แม้ว่าแบมแบมจะไม่เห็นแต่สีหน้าของมาร์คตอนนี้ก็ดูโล่งกว่าที่เคย เพราะไม่ใช่ว่าเขาเองจะไม่กลัวว่าเด็กคนนี้จะปฏิเสธความรู้สึกให้ช้ำใจเสียเมื่อไหร่

 


“หึ...เด็กดี ฉันดีใจที่นายยอมอดทนเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าอยากอยู่ข้างฉันจริงๆ”

 


“ฮึก...”

 


“ชู่ว เงียบน่า”

 


ราวกับว่าเมฆหมอกสีครึ้มที่ปกคลุมจิตใจของเด็กตัวเล็กมานานถูกปัดเป่าให้หายไปในพริบตาด้วยเพียงคำพูดที่อยากฟังจากปากของคนที่ก้าวเข้ามามีอิทธิพลในหัวใจ แบมแบมไม่เคยมีความรักด้วยทั้งอายุและการเลี้ยงดูที่ผ่านมาทำให้เป็นคนตามใครไม่ทันนัก และเมื่อเกิดความรักที่ซ้อนทับกับสถานะทางสังคมแบบนั้นก็ยิ่งทำให้กดดันไปกันใหญ่...

 


เขาคงต้องขอบคุณตัวเองสำหรับความกล้าในวันนี้ที่ถามออกไปแม้จะกลัวในคำตอบอยู่ไม่น้อย


 

และอีกคนที่อยากจะบอกมากกว่าขอบคุณนั่นก็คืออามาร์ค


 

การอดทนรอและรักษาคำสัตย์ที่เคยกล่าวไว้กับคุณพ่อผู้ล่วงลับของเขาที่อีกฝ่ายแสดงให้เห็นนั้น มันเป็นสิ่งที่มีค่าต่อแบมแบมเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด... 








งานยุ่งมากเลย แต่มาอัพให้แล้วนะ จะโมเมเอาว่าทุกคนคิดถึงคุณป๊ากับน้องแบมก็แล้วกัน


* สำคัญ *

เราขอสอบถามหน่อยค่ะ เพราะว่าหนังสือรอบนี้ปิดรอบส่งยอดให้โรงพิมพ์ไปแล้วและเราก็ไม่ได้สั่งสต็อกเอาไว้ (น่าจะมีเกินมาแค่เล่มเดียว) และเห็นว่ามีคนมาไม่ทันแล้วสอบถามเราเข้ามาจำนวนหนึ่ง เลยคิดอยากจะเปิดรีปริ้นท์อีกรอบให้คนที่มาไม่ทัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องดูจำนวนก่อน ถ้าหากว่ามีคนสนใจถึง 20 คนเราจะเปิดรีปริ้นท์ให้นะ
ใครสนใจก็รบกวนช่วยเข้าไปกรอกฟอร์มแสดงจำนวนด้านล่างนี้ได้เลย แต่ถ้ายอดไม่ถึงก็ต้องทำใจกันไปเนอะ

> http://goo.gl/q1x4gr <

(นับยอดตั้งแต่วันนี้ - 14 กันยายน 2559 นะคะ ขอเป็นคนที่สนใจจริงๆหรือมีความสนใจเกิน 50% นะ กดกันคนละรอบก็พอจ้า จู้บ!)

* สำคัญอีก *

สำหรับคนที่สั่งจองฟิค SUGAR DADDY มาแล้ว รบกวนตรวจเช็คความถูกต้องของชื่อ-ที่อยู่จากลิ้งค์ด้านล่างนี้ให้เรียบร้อยนะคะ ใครพบว่าที่อยู่ของตัวเองผิดไปหรืออยากแก้ไขติดต่อเรามาที่ทวิตเตอร์ @since9397 ด่วนเลยน้า

> http://goo.gl/tywN5J  <


ขอบคุณทุกคอมเมนต์ เฟบ โหวต แท็กน้า

เจอกันตอนหน้า ♥

#FICSDMB

@SINCE9397

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,272 ความคิดเห็น

  1. #2266 MTBBminttt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 11:29
    ได้บอกความรู้สึกกันสักที
    #2,266
    0
  2. #2248 MarkP_endear. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 22:37
    ชอบน้องมานานแล้วหนิ ><
    #2,248
    0
  3. #2228 Beaujungf (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 21:36
    กว่าจะชัดเจนในทุกความรู้สึกกกก เล่นเอาลุ้นแทบตายเลยยยยย
    #2,228
    0
  4. #2097 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 00:34
    อะโหววววว มาร์ค~ รักน้องมาตั้งแต่น้องยังจำความไม่ได้เลยงี้ ;-;
    #2,097
    0
  5. #2082 Orathaiks (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:34
    น่าร้ากกกหลงเด็กมากจีมๆ
    #2,082
    0
  6. #2066 keyprince (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 14:24
    งุ้ยยย เขิน
    #2,066
    0
  7. #2042 wslloogpa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 22:34
    งือออออออออ น่ารักง่าาา
    #2,042
    0
  8. #2023 Bowiee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 20:37
    หึงแรงเวอ์555555 น่ารักมากๆเลยน้าาาา
    #2,023
    0
  9. #1996 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 09:16
    มีความหึงแรง
    #1,996
    0
  10. #1974 Bam Yien (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:28
    ป๊าหึงอะไรค๊าาา 555555 ตอนนี้ความสัมพันธ์ก้อชัดเจนขึ้นแล้ว
    #1,974
    0
  11. #1954 ojay2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 13:03
    ป๊ามีความหึง ชอบความสัมพันธ์แบบนี้ ไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน รอเวลาและทุกอย่างให้ลงตัว เป็นไปแบบธรรมชาติอ่ะ
    #1,954
    0
  12. #1855 FANTACHII (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 03:30
    ชอบที่พี่มาร์คเป็นคนชัดเจนๆแบบคิดอะไรก็พูด
    ถึงจะมีความลีลาบ้างก็เถอะ -_____-
    แล้วแบมก็เป็นคนกล้าพูดกล้าถามด้วย
    ความลงตัวนี้   พี่มาร์คมีความหึงอ่อน555555555
    #1,855
    0
  13. #1833 zmgebob (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 16:04
    ชัดเจนแล้ว เย้
    #1,833
    0
  14. #1827 N_udaen_G (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 20:01
    อานี่รอให้ทุกอย่างเป็นไปตามกลไกของมันมากค่ะ แต่รักหลานมากจริงๆ อะ งื้ออออออออ -/////-
    #1,827
    0
  15. #1807 @fujinoii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 08:36
    กว่าจะบอกหลานได้นะอามาร์ค ปล่อยให้หลานคิดมากอยู่นาน
    #1,807
    0
  16. #1711 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:33
    เค้าปรับความเข้าใจกันได้แล้ว รับรู้ความรู้สึกของกันและกันแล้ว จะมีฉากฟินนนนจินของพระนางแล้วใช่ปะ 
    #1,711
    0
  17. #1696 Harukim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 01:47
    ต้อยเด็กต่ำกว่าอายุ18 ด้วยอ่ะอามาร์ค กว่าจะรู้ใจกันน้า
    #1,696
    0
  18. #1670 Nuthathai Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 21:42
    เข้าใจตรงกันแล้วเนอะ
    #1,670
    0
  19. #1652 joker (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 22:37
    ชัดเจนแล้วนะ รักน้องมานานเลยใช่ไหมอามาร์ค
    #1,652
    0
  20. #1641 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 18:40
    กะแล้วว แต่ชอบอามาร์คมากกก ชอบน้องแบมด้วยที่เป็นเด็กดี....-.,-
    #1,641
    0
  21. #1634 oni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 14:05
    เข้าใจกันสักทีนะจากนี้ไปแบมคงจะมีความสุขมากๆ
    #1,634
    0
  22. #1492 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 09:04
    เคลียร์กันแล้วววว
    #1,492
    0
  23. #1401 ananchanin33 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 13:03
    รอไรท์มาต่อค่า
    #1,401
    0
  24. #1399 Janny_xiumin30 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 10:07
    ชอบอะ ชอบเรื่องนี้มากเลยยย ใช้ภาษาสวย
    #1,399
    0
  25. #1398 ก็อตเซเว่น12 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 19:18
    น่าร้ากกกก
    #1,398
    0