FIC BOY IN A JAR : { MARKBAM }

ตอนที่ 30 : BOY IN A JAR :: SEASON II :: More and more ( END )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    22 พ.ค. 59

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
+


BOY  IN  A  JAR

:: SEASON 2 ::

#FICJARMB


CHAPTER 11

(More and more)


 

                ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังจากวันที่แบมแบมได้ไปเที่ยวและมีโอกาสในการขอเป็นแฟนสุดเซอร์ไพร์สของยองแจและแจ็คสัน ได้ข่าวว่าตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังคงรักกันดีอยู่ ตีกันบ้างตามประสาแต่ก็ยังไม่มีอะไรเลวร้ายถึงขั้นเลือดตกยางออกหรอกนะเพราะแบมแบมน่ะรู้ดีว่าคู่นี้ต่อให้ตีกันยังไงสุดท้ายก็กลับมาผลัดกันง้องอนอยู่ดี...

 
 

เห็นแบบนี้แบมแบมก็รู้สึกโล่งใจแบบแปลกๆอยู่เหมือนกัน


 

“...” และวันนี้ก็ดูเหมือนว่าจะเป็นวันที่อากาศร้อนกว่าปกตินิดหน่อยทั้งที่เมื่อวานนี้คุณผู้หญิงในรายการพยากรณ์อากาศบอกว่าอากาศจะร่มรื่นมีเมฆเป็นบางส่วน อยากจะให้เธอลองมาดูสภาพเขาตอนนี้จังเลยว่าเหงื่อที่ไหลตั้งแต่ขมับจนถึงคอแบบนี้น่ะเรียกว่าร้อนแล้วไม่ใช่ร่มรื่น

 

อ่า...ลืมบอกไปว่าวันนี้แบมแบมน่ะนึกครึ้มออกมารดน้ำต้นไม้ในช่วงสายของวัน ก็เห็นว่าแดดมันจัดเลยสงสารต้นไม้ใบเขียวๆที่ต้องทนร้อนอยู่นอกบ้านนี่นา คนตัวเล็กจึงลงมาจัดการเปิดก๊อกน้ำต่อสายยางแล้วเดินฉีดรดไปเรื่อยๆ ร้อนมันก็ร้อนนั่นแหละแต่พอได้กลิ่นดินที่ลอยขึ้นมาแล้วก็รู้สึกสดชื่อนเหมือนได้กลับเข้าไปอยู่ในป่าก็ไม่เชิง

 
 

“แบม!

 
 

“หือ...” เสียงดนตรีที่คนตัวเล็กฮึมฮัมอยู่ในลำคอมีอันต้องสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนตะโกนเรียกชื่อของตัวเอง ฝ่ามือเล็กลดระดับสายยางในมือลงพลางชะเง้อชะแง้ไปตามต้นเสียงที่เดาว่าน่าจะดังมาจากหน้าประตูรั้ว...

 
 

“มานี่หน่อยสิ ขอเวลาแค่แป๊บเดียว” ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อโฟกัสให้แน่ชัด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมานิดหน่อยด้วยความตกใจเมื่อรับรู้ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด เพราะว่าคนที่มายืนโบกมือเรียกเขาอยู่ข้างนอกนั้นไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหน...

 
 

“ค..ครับ รอเดี๋ยวนะครับคุณริน”

 


ใช่...เพื่อนบ้านหลังถัดไปของแบมแบมเองล่ะ

 

 


 

 

                ดูเหมือนว่าอากาศที่ร้อนระอุจะดึงดูดความสนใจของแบมแบมได้ไม่เท่ากับผู้ชายร่างบางใบหน้าหวานที่กำลังเดินนำเข้ามาด้านในบ้านของตัวเอง เท้าเล็กๆก้าวตามเข้าไปด้านในอย่างระแวดระวัง...เขาเคยเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้วครั้งหนึ่ง แต่แบมแบมคิดว่ามันไม่ใช่ความทรงจำที่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่หรอก

 
 

“เอ่อ...คุณรินมีอะไรเหรอครับ”

 
 

“...” แบมแบมเป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อนเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เพราะการออกมาจากบ้านครั้งนี้เขาไม่ได้บอกมาร์คที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนห้องเนื่องจากไม่อยากให้เกิดการซักถามอะไรกันวุ่นวาย และแบมแบมก็เชื่อว่าสิ่งที่รินกำลังจะทำนั้นเจ้าตัวก็คงไม่อยากให้มาร์ครับรู้ด้วยสักเท่าไหร่จึงไม่ถามถึงมาร์คเลยสักคำเดียว

 
 

“นั่งก่อนสิแบม” หากแต่รินกลับเลือกที่จะผายมือให้แบมแบมทิ้งร่างลงบนโซฟารับแขกสีอ่อนซึ่งคนตัวเล็กเองก็ทำตามอย่างว่าง่าย

 
 

“เดี๋ยวรินไปเอาน้ำมาให้นะ แต่ช่วงนี้มีแต่น้ำเปล่าไม่มีอะไรให้เลือกเลย”

 
 

“ไม่ต้องหรอกคุณรินแบมกินน้ำมาจนอืดหมดแล้วล่ะ...ว่าแต่มีเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่าครับถึงชวนเข้ามาคุยในนี้” คนตัวเล็กตัดสินใจปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม พยายามให้อีกฝ่ายเข้าประเด็นเสียทีเพราะไม่อยากให้มาร์คลงมาพบว่าเขาหายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว...แบมแบมขยาดแล้วจริงๆเวลาที่มาร์คโมโหน่ะ

 
 

“อ่อ...”

 
 

“...”

 
 

“จะว่ามีก็มีนะ...แต่คงไม่ได้สำคัญอะไรมาก แค่อยากบอกน่ะ” รินมีน้ำเสียงที่อ่อนลง คนร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามจ้องมายังใบหน้าหวานของเด็กน้อยข้างบ้านด้วยแววตาตรงไปตรงมา ทำให้เห็นว่าคนที่ประหม่าในการสนทนาครั้งนี้ไม่ใช่เจ้าของบ้านอย่างริน หากแต่เป็นแขกตัวเล็กอย่างแบมแบมต่างหาก...

 
 

“เริ่มที่เรื่องแรกก่อนก็แล้วกันนะ...”

 
 

“...”

 
 

.

.

 
 

                นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงตรงในจังหวะที่แบมแบมเดินเข้ามาในตัวบ้าน อากาศด้านในตัวบ้านที่ยังคงอบอ้าวไม่ต่างจากตอนแรกทำให้คนตัวเล็กพอจะเดาได้ว่ามาร์คน่าจะยังนอนเล่นอยู่บนห้องไม่ได้ลงมาด้านล่าง...ซึ่งนั่นก็แปลว่าแผนกระชับเวลาของเขาเป็นไปได้สวยเลยทีเดียว

 
 

แกร๊ก!  

 
 

“...” สองขาเล็กพาเจ้าของร่างเดินมาจนถึงชั้นสองของบ้าน ประตูห้องนอนถูกเปิดออกจนกระทั่งผิวบางสัมผัสได้ถึงไอความเย็นจากด้านในจนทำให้หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย...มาร์คน่ะชอบเปิดแอร์เย็นๆเวลาที่อยู่คนเดียว แบมแบมเป็นห่วงทุกครั้งนั่นแหละกลัวว่าจะเป็นไข้เป็นหวัดไปในบางที

 
 

“มาร์ค...”

 
 

“หืม” เสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อของคนรักออกมายานคางก่อนจะเดินปึงปังไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงตรงที่ว่างข้างๆกับคนที่นอนคว่ำเปิดโน้ตบุ๊คเล่นอย่างสบายอารมณ์

 
 

“ทำอะไรอยู่ ไปซื้อของกันเถอะ” เสียงเล็กออดอ้อนเหมือนลูกแมวขี้ประจบที่ดังขึ้นทำให้ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มด้วยความชอบใจ มาร์คเลื่อนลูกศรกดอยู่บนหน้าจออีกไม่กี่ครั้งก็พับหน้าคอสี่เหลี่ยมที่ดับสนิทไปแล้วลงพร้อมกับพลิกตัวตะแคงข้างคว้าเอาเอวบางๆของคนรักเข้ามาใกล้กับตัวเอง

 
 

“ซื้อของน่ะพาไปซื้อแน่...”

 
 

“แต่ต้องบอกมาก่อนว่าก่อนหน้านี้หายตัวไปไหนมา”

 
 

“...”

 
 

ให้ตายเถอะ แบมแบมหนีไม่รอดจริงๆด้วย


 

“ก็...” เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ดวงตากลมโตที่เคยจ้องลึกสอดประสานกับคนตัวโตก็หลุบลงต่ำโดยอัตโนมัติ แบมแบมน่ะสังเกตไม่ยากหรอก...ทุกท่าทางทุกกริยาที่แบมแบมแสดงออกมามาร์คมองมันทะลุปรุโปร่งแทบทั้งหมด

 
 

“ก็อะไร หื้ม” ปลายจมูกโด่งขยับเข้าไปคลอเคลียแถวกรอบหน้าเล็กจนคนถูกกระทำได้แต่ครางฮือ มือเล็กพยายามดันให้อีกฝ่ายเลิกแกล้งกันแต่ก็ไม่เกิดอะไรขึ้นมาเลยสักนิด แถมยังมีเสียงหัวเราะหึหึแถมมาให้รำคาญใจเล่นอีกต่างหาก

 
 

“ก็คุณรินเขามีเรื่องอยากคุยกับแบมแบม”

 
 

“เรื่องอะไร นี่ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย” มาร์คขยับให้ช่องว่างเด็กน้อยก่อนจะแกล้งถามทีเล่นทีจริง มือหนายังไม่ละออกจากเอวบาง กอดก่ายกันอยู่ใต้ผ้าห่มนวมหนาที่คลุมร่างกายเล็กๆเอาไว้กันความหนาวเย็น

 
 

“แบมแบมจะบอกก็ต่อเมื่อมาร์คพาไปถึงซูเปอร์แล้ว”

 
 

“ฮ่าๆ เดี๋ยวนี้หัดต่อรองนะเรา” มาร์คดูท่าจะเหวอไปนิดหน่อยเมื่อแบมแบมหัดพลิกวิกฤตให้กลายเป็นโอกาสถือไพ่เหนือกว่าเขาได้อย่างน่ารักน่าชัง ริมฝีปากอวบอิ่มกลั้นยิ้มเสียจนยับยู่ไปหมด และแน่นอนว่าคนที่ความอดทนมีไม่สูงมากอย่างมาร์คนั้นก็อดไม่ได้หรอกที่จะกดจมูกลงไปบนแก้มพองๆนั่นด้วยความหมั่นเขี้ยวเสียจนเต็มรัก

 
 

“อื้ออออ มาร์ค!

 


 

 

 

                ร่างสูงโปร่งของคุณจิตกรหนุ่มที่เป็นฝ่ายเข็นรถตามหลังเด็กน้อยกำลังโตที่อยากจะกินมันไปเสียทุกอย่างส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าแขนเล็กๆกำลังเอื้อมไปหยิบซีเรียลกล่องใหญ่ที่ดูๆแล้วไม่น่าจะกินหมดภายในสัปดาห์เดียวแน่ๆ หากแต่เขาก็ทำแค่มองเพราะว่าสุดท้ายแล้วทุกอย่างที่คนตัวเล็กอยากจะได้มาร์คก็เป็นฝ่ายโอนอ่อนยอมตามใจไปเสียทุกอย่างนั่นแหละ

 
 

“มาร์ค นมเมล่อนเป็นขวดแก้วที่เราซื้อกันคราวที่แล้วอยู่ตรงไหนนะแบมแบมจำไม่ได้แล้ว” คนตัวสูงที่ยืนท้าวแขนไว้กับรถเข็นเลิกคิ้วน้อยๆเมื่อถูกถามโดยไม่ทันตั้งตัว นึกว่าจะปล่อยให้มาร์คเดินตามอย่างเดียวเสียอีกนะ...

 
 

“อ๋อ...”

 
 

“แต่กินแล้วอ้วนนะ พุงออกก้นออกกว่าเดิมอีก...จะเอาเหรอ” คนตัวสูงแกล้งถามกลับเสียงนิ่งทำเอาคนที่คิดอยากจะกินถึงกับเม้มปากหน้าเจื่อน ดวงตากลมเบนหลบไปทางอื่นคล้ายกับว่าเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดตัดสินอย่างหนัก

 
 

และนั่นมันก็เป็นภาพที่น่ารักเสียจนมาร์คอยากเอามือไปบังไม่ให้ใครได้เห็นเลยทีเดียว...


 

“งั้นไม่กินก็ได้...”

 
 

“ฮ่าๆ ล้อเล่น...มันอยู่ฝั่งนั้นน่ะเดี๋ยวค่อยไปหยิบ ว่าแต่...เมื่อไหร่จะเล่าให้ฟังล่ะว่าหายไปทำอะไรกับรินมาเมื่อเช้าน่ะ ฉันยังรอฟังอยู่นะ” มาร์คขยับคิ้วกวนๆให้อีกฝ่ายตอนที่บอกว่าล้อเล่นแล้วได้ใบหน้ามู่ทู่กลับมาก่อนจะทวงถามถึงข้อแลกเปลี่ยนที่คนตัวเล็กให้ไว้ว่าจะเล่าให้ฟังว่าเจ้าตัวแอบย่องหายไปไหนมาเมื่อช่วงเช้า...คงคิดว่าเขาไม่ได้สนใจล่ะสิถึงได้เดินตามเด็กข้างบ้านออกไปหน้าตาเฉยอย่างนั้นน่ะ

 
 

“ก็...คุณรินเขาบอกว่าอีกสองสามวันเขาจะย้ายออกแล้ว จะมีคนมาเช่าอยู่ใหม่หลังจากนั้นประมาณสองสัปดาห์แหละ”

 
 

“ทำไมล่ะ”

 
 

“คุณรินบอกว่าแฟนเขาสั่งน่ะ จะให้ไปอยู่ด้วยกัน...แบมก็เพิ่งรู้เหมือนกันนะว่าเขามีแฟนแล้ว” แบมแบมตอบไปตามความจริง ก็ตอนที่คุยกันรินบอกเขาแบบนี้จริงๆ ยอมรับว่าเขาเองก็ตกใจอยู่นิดหน่อยล่ะนะที่รู้ว่าอีกไม่นานรินจะย้ายออกไปแล้ว ถึงแม้จะมีเรื่องผิดใจกันไปบ้างก็เถอะ

 
 

“อืม...แค่นั้น?” มาร์คครางรับพลางขยับตัวและรถตามคนที่เดินนำออกไป คนตัวเล็กดูอึกอักนิดหน่อย และแน่นอนว่ามาร์คดูออกทั้งหมด

 
 

“อื้อ แค่นั้นแหละ”

 
 

“เป็นเด็กดีต้องไม่ปิดบังนะรู้ไหม”

 
 

“...”
 

โอเค แบมแบมยอมแล้ว...


 

“บอกก็ได้...” แบมแบมขานรับเสียงอ่อย สองขาที่ก้าวนำรถเข็นอยู่หยุดเดินก่อนที่เจ้าตัวจะหันหลังกลับมามองมาร์คด้วยสีหน้าและแววตาที่เดาไม่ถูกเรียกให้มาร์คต้องขมวดคิ้วรอฟังคำตอบที่กำลังจะออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของเด็กน้อยตรงหน้า

 
 

“ว่ามาสิ”

 
 

“คือ...มาร์ค บอกไว้ก่อนนะว่าห้ามโกรธแบม” คนตัวเล็กขยับเข้าใกล้คนรักตัวโตพลางกระซิบเสียงแผ่ว แก้มน้อยๆขยับอมลมเสียจนมันป่องออกมามากกว่าเดิม แล้วเห็นแบบนั้นคนใจร้ายที่ไหนจะกล้าโกรธลงกันล่ะ

 
 

“โอเค”

 
 

“รินเขา...เขาบอกว่าเขาน่ะช...ชอบ เอ่อ ชอบแบม”

 
 

“...”

 
 

จบช็อตนี้มาร์คต้วนน่ะ...ตายไปเลย




 

 

 

                ภาพยนตร์แอคชั่นฟอร์มยักษ์ที่ใครต่างพูดกันว่าเป็นภาพยนต์ที่กระแสมาแรงที่สุดในปีนี้กำลังฉายอยู่บนจอขนาดใหญ่ภายในโรงภาพยนต์ อากาศเย็นๆด้านในกับเบาะนั่งโซนฮันนีมูนที่เก้าอี้เป็นแบบโซฟาหนังยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรวมนั้นช่าง...น่านอนหลับเสียจริง

 
 

“...” แม้ว่าเสียงต่อสู้จากตัวละครฝ่ายพระเอกและฝ่ายตัวร้ายจะดุเดือดจนดึงความสนใจคนเกือบทั้งหมดในโรงที่กำลังรับชมได้มากแค่ไหนแต่มันกลับไม่ได้ผลกับผู้ชายร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีสว่างอย่างมาร์ค ต้วน เพราะแทนที่เขาจะสนใจหนังตรงหน้าแต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้สายตาทั้งคู่ของเขากำลังจ้องมองไปยังใบหน้าเล็กๆที่เปลือกตาบางกำลังปิดสนิทเอนหัวซบไหล่เขาเหมือนเด็กน้อยๆอยู่อย่างน่ารักน่าชัง

 
 

“หึ...”

 
 

อดขำกับตัวเองไม่ได้เมื่อยิ่งมองก็ยิ่งไม่สามารถละสายตา ไม่รู้เลยจริงๆว่าเป็นส่วนไหนบนใบหน้าแสนน่ารักนี้กันแน่ที่ทำให้เขาไม่สามารถละความสนใจไปยังหน้าจอใหญ่ตรงหน้าได้เลย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกลับดูน่าฟังเสียยิ่งกว่าเสียงดังปึงปังจากในภาพยนต์เสียอีก

 
 

มาร์คก็คิดนะว่าตัวเองเริ่มอาการหนักเข้าทุกวันเสียแล้วล่ะ...


 

หลังจากที่เราเดินซื้อของในซูเปอร์มาเก็ตเล็กๆหน้าหมู่บ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เป็นเขาเองที่มีความเห็รว่าไหนๆก็เอารถยนต์ออกจากบ้านมาแล้วแถมวันนี้ก็ว่างงานกันทั้งคู่ การมาดูหนังด้วยกันจึงเป็นทางเลือกในการพักผ่อนนอกบ้าน แบมแบมเองก็ไม่ได้ทักท้วงหรือขัดใจอะไรเพราะมาร์ครู้ดีว่าคนตัวเล็กไม่มีปัญหากับการเข้าโรงหนังหรือออกไปพบปะผู้คนเยอะๆเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

 
 

อ่า...แต่ก่อนที่เราจะมาถึงห้างใหญ่กลางเมืองนี่ได้ก็เกือบจะเกิดการขับรถกลับบ้านแล้วเหมือนกัน ก็เพราะว่าเขาคาดคั้นให้คนตัวเล็กบอกเรื่องที่ไปพูดคุยกับเด็กข้างบ้านอย่างรินนั่นแหละ มีอย่างที่ไหนกัน รู้ทั้งรู้ว่าเขากับแบมแบมอยู่ในฐานะอะไรกันยังจะกล้ามาสารภาพว่าชอบแบมแบมอีก โชคดีแค่ไหนที่แบมแบมพูดดักคอไว้ก่อนหลังจากนั้นว่าเจ้ารินอะไรนั่นน่ะมีแฟนแล้ว ที่บอกว่าชอบแบมก็เพราะว่าแบมน่าเอ็นดูเหมือนน้องชายตัวน้อยเท่านั้น...จึงไม่มีการนองเลือดเกิดขึ้นเพราะความหึงที่ทะยานขึ้นหน้าแบบไม่เคยเป็นมาก่อน  

 
 

เดี๋ยวนี้หัดเสน่ห์แรงนะไอ้ตัวยุ่ง...เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย

 

 

                พอหนังจบมาร์คก็ยังไม่พาแบมแบมกลับบ้านเสียเลยทีเดียว แต่คนตัวสูงเลือกที่จะพาเด็กน้อยของเขาเดินเล่นอยู่ในตัวห้างเป็นการใช้เวลาในวันว่างๆร่วมกันในแบบที่ต่างออกไป เพราะปกติแล้วมาร์คกับแบมแบมน่ะไม่ค่อยได้มาเดินเที่ยวในสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่หรอก ถึงคนตัวเล็กปากจะบอกว่าชินแล้วแต่ลึกๆก็ยังไม่ชอบอยู่ในสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านอยู่ดี แม้แบมแบมจะไม่ได้บอกออกมาตรงๆแต่คนที่อยู่ด้วยกันมานานหลายปีอย่างมาร์คทำไมจะมองไม่ออกล่ะ

 
 

“มาร์ค ร้านนั้นมีอะไรเหรอทำไมคนเยอะกว่าร้านอื่นจังเลย” ฝ่ามือที่กอบกุมกันอยู่กระตุกน้อยๆ เสียงเล็กที่มาพร้อมกับปลายนิ้วชี้ให้สายตาของมาร์คมองไปยังร้านไอศกรีมที่กำลังเป็นกระแสในอินเทอร์เน็ตที่ตั้งอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก

 
 

“ไอติม” มาร์คตอบสั้นๆพลางเหลือบสายตาลงมองปฏิกิริยาของคนฟัง

 
 

“อ๋อ...ว่าแล้วเชียว” แต่แบมแบมก็ทำเพียงพยักหน้าอือออไม่ได้แสดงท่าทีตื่นเต้นอะไรออกมานัก ใช่สิ...เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ภูติตัวจิ๋วที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่ โตเป็นหนุ่มน้อยๆให้มาร์คตามหึงตามหวงได้แล้วการวางตัวก็ต้องมีเปลี่ยนไปบ้างมาร์คเข้าใจดี

 
 

“อยากกินหรือเปล่า”

 
 

“อ่า...แล้วมาร์คอยากกินไหมอะ แบมแบมยังไงก็ได้” หากแต่คำว่ายังไงก็ได้ของแบมแบมที่ส่งออกมามันช่างดูไร้ซึ่งความจริงใจเสียนี่กระไร แววตาเชื่อมๆที่ส่งมานั้นมันเหมือนเป็นการอ้อนกันทางอ้อมเสียมากกว่า...มาร์คหัวเราะน้อยๆให้กับท่าทางแบบนั้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆให้คนรอฟังคำตอบยกยิ้มเสียแก้มแทบปริ

 
 

“เอาสิ”

 
 

นี่น่ะเหรออาการของคนที่บอกว่ายังไงก็ได้น่ะ...



 

 

 

  

 

“แบม ไม่เอาน่า...”

 
 

                เสียงปิดประตูรถที่ดังเกินกว่าปกติตามมาด้วยเสียงฝีเท้าปึงปังที่เดินนำหน้าไปโดยไม่รีรอ ร้อนถึงคนที่รับหน้าที่เป็นสารถีมาตลอดทางอย่างมาร์คต้วนต้องรีบร้อนปิดประตูแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามคนตัวเล็กที่กำลังก้าวฉับไปยังประตูบ้านไม่แม้แต่จะหันหลังมามองให้มาร์คได้คลายความกังวลจากใบหน้าหล่อเข้มได้เลยสักนิด

 
 

“นี่...ทำไมพูดไม่ฟังล่ะ ดื้อกับฉันเหรอ”  กระทั่งฝ่ามือใหญ่สามารถคว้าเอาต้นแขนเล็กๆของเด็กหนุ่มที่กำลังตีหน้านิ่งหากแต่มันก็ฉายชัดออกมาผ่านแววตาได้อย่างไม่ยากเย็นว่าเจ้าตัวน่ะกำลังคิดอะไรอยู่ มาร์๕มองมันออกทั้งหมดนั่นแหละ

 
 

“ขอแบมแบมไปสงบสติอารมณ์ก่อนนะมาร์ค ปล่อยเถอะ” แบมแบมเม้มปากอวบของตัวเองนิดหนึ่งคล้ายคนกำลังชั่งใจ เจ้าตัวน่ะอาจคิดว่าท่าทางแบบนั้นมันก็เป็นแค่การแสดงอาการตามปกติ หากแต่กับคนมองอย่างมาร์คต้วนแล้ว คำเดียวที่เด่นชัดขึ้นในจิตใจหลังจากที่ได้เห็นก็มีเพียงคำว่า น่ารักเท่านั้น นี่ขนาดแบมแบมหงุดหงิดมาร์คยังมองว่าน่ารักเลย เอาเข้าไปสิ

 
 

“ไม่เอา มาร์คไม่ให้หนี” เมื่อคนตัวเล็กยอมอยู่นิ่งก็เป็นชายหนุ่มเองที่ขยับกายเข้าไปซ้อนจากทางด้านหลัง ขยับริมฝีปากลงชิดกับต้นคอแล้วกระซิบด้วยสรรพนามที่ถือว่าเป็นไม้ตายไม้เด็ดของตัวเองที่จะงัดเอามาใช้เมื่อรู้ว่าแบมแบมกำลังจะดื้อแพ่งกับเขาเกินรับมือเท่านั้น

 
 

แบมแบมน่ะแพ้คำพูดหวานๆเพราะว่านานทีปีหนเท่านั้นล่ะที่มาร์คจะปริปากพูดอะไรทำนองนั้นออกมา...


 

“แต่แบมทำมาร์คเจ็บ” เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยพร้อมกับดวงตาที่หลุบต่ำ มาร์คเองก็เงียบไม่ตอบอะไรแต่เลือกที่จะเอื้อมมือผ่านข้างลำตัวของแบมแบมมาไขกุญแจ ทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่นิ่งๆนั้นเหมือนกับว่ากำลังโดนกอดเอาไว้หลวมๆก็ไม่เชิง

 
 

“...”

 
 

“ถ้างั้นไปหาอะไรทำเป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน”

 
 

“อ๊ะ...” ว่าจบปลายจมูกโด่งก็กดลงมากลางกระหม่อมบางทำเอาคนที่ยืนขนลุกซู่กับคำพูดแปลกๆนั้นสะดุ้งเฮือกกระพริบตาถี่ สองขาเล็กที่ตั้งท่าจะเดินหนีในตอนแรกกลับขยับก้าวตามร่างกายสูงใหญ่ของคนรักที่เดินนำเข้าไปด้านในอย่างว่าง่ายราวกับคนถูกป้ายยา

 
 

แค่นี้แบมแบมก็แพ้มาร์คราบคาบเสียแล้ว แย่จริงๆเลยนะ ~

 
 

.

.

 

                อ่างอาบน้ำบนห้องน้ำชั้นสองของตัวบ้านเป็นสถานที่ที่กำลังถูกใช้งานในขณะนี้ ร่างกายสูงใหญ่ที่เปลือยท่อนบนอยู่ในอ่างน้ำขยับตัวเล็กน้อยจนน้ำด้านในกระเพื่อมและล้นทะลักออกมาด้านนอกตามจังหวะการเคลื่อนกาย ดวงตาคมวาววับจับจ้องไปยังจุดๆเดียวด้วยสีหน้าที่มันช่างชวนให้ขวยเขินเสียยิ่งกว่าอะไร...

 
 

“มองอะไรขนาดนั้นล่ะมาร์ค แบมแบมอายนะ”

 
 

“...ก็มาเร็วๆสิ”

 
 

“เดี๋ยวซี่...” บทสนทนาจบลงพร้อมกับน้ำที่กระเซ็นออกมาจากอ่างเมื่อเจ้าของร่างกายกำยำขยับกายแรงๆเป็นการปรับท่าทางการนั่ง คนตัวเล็กค่อยๆละความสนใจจากสิ่งเร้ารอบข้างมายังกระจกบานใหญ่ตรงหน้าที่สะท้อนให้เห็นร่างกายของตัวเองที่เปลือยเปล่าเหลือเพียงแค่ซับในตัวเดียวเท่านั้นที่ห่อหุ้มร่างกายน้อยๆเอาไว้ไม่ให้โป๊เปลือย

 
 

“...” มาถึงตอนนี้แบมแบมเองก็ชักจะไม่แน่ใจเสียแล้วว่าเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่นั้นมันถูกต้องแล้วจริงๆน่ะเหรอ ก็ในเมื่อเขาเป็นคนที่กำลังจะหลบมาร์คเพื่อไประงับอารมณ์ฉุนเฉียวของตัวเองเมื่อประมาณชั่วโมงก่อน แต่จู่ๆกลับต้องมากลายเป็นคนที่กำลังยืนทำใจเพื่อจะลงไปอาบน้ำในอ่างเดียวกันกับมาร์คอยู่ในวินาทีนี้ก็ค่อนข้างงงนะแต่แบมแบมก็คิดอะไรไม่ออกแล้วเลยต้องตามน้ำไปอย่างไม่รู้ประสีประสา

 
 

ซ่า...

 
 

เพียงแค่ขาเล็กเพียงข้างเดียวหย่อนจุ่มลงไปน้ำในอ่างก็กระเพื่อมกระเซ็นเรียกให้คนที่กำลังเอนหลังหลับตาพริ้มอย่างมาร์คต้วนลืมตาโพลงขึ้นมาแทบจะในทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ดวงตาคมทอดมองร่างกายนวลเนียนของเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งๆ หากแต่มันก็แฝงไปด้วยดิบตามสัญชาติญาณมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งอย่างไม่ปิดบัง

 
 

“มาร์ค...” เสียงเล็กครางเบาเมื่อคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังตัวเองขยับกายเข้ามาชิดก่อนจะวางปลายคางที่ดูเหมือนว่าจะสากนิดหน่อยเพราะไรหนวดครึ้มๆนั่นลงบนไหล่เล็ก แบมแบมยอมรับแต่โดยดีเลยว่ากำลังใจสั่นราวกับว่ามีใครไปตีกลองอยู่ข้างใน แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่อาบน้ำด้วยกันแต่มันก็อดเขินไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ!

 
 

“แบมแบม...ฉันไม่ว่าหรอกนะถ้านายจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่บ้างในบางครั้ง” มาร์คค่อยๆเรียบเรียงคำพูดออกมาให้อีกฝ่ายเข้าใจได้อย่างง่ายดาย คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากันนิดหน่อยพยายามเมินเฉยต่ออาการขัดเขินทางกายเพื่อเบนความสนใจไปยังคำพูดของคนรักแทน

 
 

“ไม่พอใจจนอารมณ์หึงขึ้นหน้าใครมันก็ห้ามตัวเองไม่ได้ทั้งนั้น ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก...”

 
 

“เคยบอกแล้วนี่ว่าไม่มีใครเพอร์เฟ็คเสมอไป...ฉันไม่ได้ต้องการให้นายเป็นคนที่สมบูรณ์แบบนะ แค่อยากให้แบมแบมเป็นแบมแบม” พูดจบริมฝีปากบางก็กดจูบเบาๆลงบนลาดไหล่เนียนทำเอาคนที่เม้มปากแน่นสะดุ้งน้อยๆแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีปัดป้องอะไร

 
 

อ่า...ที่เรื่องราวมันเป็นแบบนี้ก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อช่วงกลางวันที่มาร์คพาแบมแบมเดินเล่นอยู่ในห้างหลังจากที่เราดูหนังเสร็จถึงแม้ว่าแบมแบมจะหลับคอพับคออ่อนจนแทบทั้งเรื่องก็เถอะ เรื่องมันเกิดขึ้นที่ร้านไอศกรีมเจ้าปัญหาที่พนักงานในร้านเป็นเด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายที่ดูเหมือนว่าจะมาทำงานพิเศษช่วงปิดเทอม ใบหน้าใสๆแบบเด็กวัยรุ่น รวมไปถึงน้ำเสียงและท่าทีแสนสดใสของเจ้าตัวทำให้หนุ่มๆในร้านเบนความสนใจไปให้แทบจะเป็นทิศทางเดียวเลยด้วยซ้ำ

 
 

และแบมแบมก็ขอบอกด้วยว่าตอนแรกเขาเองก็หลงมองสาวน้อยคนนั้นเหมือนกันนะ ไม่รู้สิ...เหมือนว่าอารมณ์มันพาไประหว่างที่นั่งรอออเดอร์อยู่ว่างๆ แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาเบนสายตากลับมายังใบหน้าหล่อคมของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักอย่างมาร์คต้วนที่กำลังมองไปยังจุดโฟกัสเดียวกันเท่านั้นล่ะ...เหมือนกับว่ามีใครโยนหม้ออะไรเดือดๆเข้ามากลางใจแบมแบมเลยทีเดียว

 
 

ทั้งที่ตั้งใจว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดีที่สุดเพื่อที่มาร์คจะได้ไม่ต้องมาเจ็บตัวแล้วแท้ๆ


 

แต่แบมแบมก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้นจนได้...


 

“แล้วก็เลิกกังวลซะ แวะไปทำแผลที่คลินิกมาด้วยกันแล้วนี่ไง...ไม่เจ็บอะไรมากมายหรอก” เสียงทุ้มพูดจบก็เรียกให้ดวงตากลมอดไม่ได้ที่จะเบนไปมองยังต้นแขนแกร่งที่ถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด คุณหมอสั่งว่าห้ามให้แผลโดนน้ำในช่วงแรกๆทำให้มาร์คต้องระวังเป็นพิเศษ...

 
 

“ขอโทษอีกทีนะมาร์ค...แบมรู้สึกผิดมากๆเลย” ให้ตายเถอะ...พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเง้างอดแบบนั้นแบมแบมคิดหรือไงว่าคนอย่างมาร์คจะโกรธลงน่ะ...

 
 

“ยกโทษให้ครับ แล้วก็เลิกคิดมากซะนะ เข้าใจที่มาร์คพูดมาทั้งหมดใช่ไหม?”

 
 

“อ...อือ” เสียงหวานครางรับในลำคอ แม้ว่าจะมีบางประโยคที่ฟังแล้วแบมแบมคิดว่าตัวเองต้องกลับไปตีความซ้ำๆอีกครั้งก็เถอะ แต่อย่างน้อยแล้วเขาเองก็เข้าใจในสิ่งที่มาร์คต้องการจะบอกแหละนะ

 
 

“ถ้าเข้าใจแล้วก็หันหน้ามาให้จูบหน่อย”

 
 

“มาร์ค!

 
 

และถึงแม้ว่าเสียงเล็กจะตวาดแหวออกมาคล้ายกับว่าไม่พอใจหรือจะเพื่อนกลบเกลื่อนความเขินที่มีจนแทบทะลุขีดจำกัดนั่นก็ตามแต่ แต่หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งนาทีดีด้วยซ้ำเสียงที่ฟังแล้วชวนให้เกิดความรู้สึกจั๊กจี้หูก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลำคอน้อยๆเปล่งเสียงครางฮือออกมาเมื่อลมหายใจถูกช่วงชิงพร้อมกับฝ่ามือหนาที่ทำเกินหน้าที่ ลูบไล้ตามเนื้อตัวบางอยู่ไม่สุขเอาเสียเลย แต่ก็นะ...แบมแบมก็มีมาร์คอยู่แค่คนเดียว ถ้าไม่ยอมมาร์คแล้วจะให้ยอมใครล่ะ คนอื่นน่ะเหรอ...ฝันไปเถอะน่า

 

เพราะว่าแบมแบมน่ะรักมาร์คเพิ่มขึ้นในทุกๆวันที่ลืมตาตื่นมา...


 

ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างกันกับมาร์คเลยสักนิดเดียว J

 
 

END 


.

.


{ ส่งท้าย : JACKSON & YOUNGJAE }


 

“ยองแจ...”

 
 

เฉย...

 
 

“ไอ้แสบ...”

 
 

ก็ยังเฉย


 

“ไอ้อ้วนยองแจ!

 
 

“อยู่ดีๆก็อยากวูบใช่ไหมแจ็คแจ็ค...” น้ำเสียงเย็นเยียบถูกส่งมาจากคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนล้วงขนมห่อใหญ่อยู่ข้างกันบนโซฟาเรียกให้รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสันของชายหนุ่มในชุดเสื้อฮู้ดสีเทาและกางเกงสามส่วนขาสั้น

 
 

“เลิกโหดบ้างเหอะน่า ขมวดคิ้วจนหน้าผากย่นแงะไม่ออกแล้วรู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย” หากแต่ถ้าไม่ยียวนกวนประสาทกลับไปก็คงไม่ใช่แจ็คสันหวังตัวจริงเสียงจริงอย่างแน่นอน แม้ว่าตอนนี้จะเลื่อนสถานะมาเป็นคนรักกันแล้วแต่ความหวานชื่อรื่นรมย์ที่แจ็คสันหวังถวิลหานั้นก็ดูเหมือนว่าเป็นอะไรที่ริบหรี่เสียเหลือเกิน

 
 

ก็รู้ดีแหละยองแจไม่ถนัดเล่นบทหวานซึ้งเหมือนเจ้าแบมแบมกับมาร์ค แจ็คสันมีความคิดว่าคู่นั้นน่ะให้ความรู้สึกหวานแบบนิยายรักอะไรทำนองนั้น เพราะไอ้ตัวเล็กก็คอยเอาอกเอาใจส่วนมาร์คต้วนน่ะเหรอ? รายนั้นน่ะเห็นเงียบๆก็ซ่อนเขี้ยวเล็บอย่าบอกใคร...ซึ่งก็เหมาะสมกันดีแล้ว

 
 

“จริงเหรอ?”

 
 

“หือ?” เผลอคิดอะไรเพลินเกินไปนิดหน่อยจนต้องทำหน้าเหรอหราตอบกลับไปเมื่อจู่ๆคนที่กึ่งนอนกึ่งนั่งก็ขยับตัวเปลี่ยนเป็นนั่งหลังตรงแล้วจ้องมายังเขาด้วยสีหน้าและแววตาที่อ่านไม่ออก...มาอารมณ์ไหนอีกล่ะเนี่ย

 
 

“ก็แจ็คแจ็คบอกว่ายองแจหน้าย่นอะ จริงเหรอ มันย่นจริงๆเหรอ” พูดอย่างเดียวไม่พอยังเอาฝ่ามือลูบใบหน้าตัวเองพร้อมกับแววตาที่ฉายชัดถึงความตระหนกน้อยๆอีกต่างหาก ยองแจกำลังติดกับเข้าให้เต็มๆเลย...

 
 

“จะว่ายังไงดีล่ะ อืม...” แจ็คสันชะงักค้างไปนิดหน่อยเมื่อได้เห็นสีหน้าเสียความมั่นใจของเด็กแสบตรงหน้า แม้ว่าใจหนึ่งจะกระตุกวูบแต่อีกใจหนึ่งก็อดไม่ได้จริงๆที่จะขอพื้นที่เล็กๆน้อยๆที่ยากเย็นเหลือเกินกว่าจะได้มาเพื่อเอาคืนอีกฝ่ายให้พอแสบๆคันๆ

 
 

“แจ็คแจ็คคค พูดดีๆ...ยองแจกำลังคาดหวังอยู่นะ”

 
 

โอ้ย! น่ารักเป็นบ้า! ยองแจไปหัดน่ารักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย...


 

“ก็...”

 
 

“...” ดวงตารีเรียวเบิกขึ้นเล็กน้อย ละความสนใจจากทุกสิ่งจับจ้องไปยังริมฝีปากสีอ่อนของอีกฝ่ายที่กำลังขยับราวกับเป็นภาพสโลว์เสียจนคนรอฟังต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดน้อยๆที่เริ่มก่อตัว

 
 

“ก็...”

 
 

“...”

 
 

ก็ย่นจริงๆอะจะให้บอกว่าไงเล่า!!!

 
 

“งั้นเหรอ...” ก่อนคลื่นลูกใหญ่จะถาโถมท้องทะเลมักจะนิ่งสงบ...โอเค แจ็คสันรู้กฎข้อนั้นดีและตอนนี้ก็กำลังเตรียมตัวรับมือและคาดเดาว่าพายุที่จะเข้าหลังจากนี้นั้นจะมาในรูปแบบใดและแรงแค่ไหน แต่ยังไงซะแจ็คสันก็พร้อมที่จะรับมือด้วยความเต็มใจ

 
 

นี่แหละความสุขในแบบของเขา...ออกแนวซาดิสม์&มาโซคิสเหรอ? ก็อาจจะใช่ล่ะมั้ง

 
 

ปึ้ก!

 
 

“อ๊ากกกกก...เจ็บนะโว้ยยองแจ! ปล่อย!

 
 

“อย่าคิดว่าจะรอดไปได้ง่ายๆเลยแจ็คสันหวัง!

 
 

เคยได้ยินกันไหมล่ะ ว่ายิ่งทะเลาะกันลูกยิ่งดกน่ะ...

 
 

END .

 

 

 

 จบจริงๆแล้วจ้า ขออภัยถ้าหากตอนจบไม่ถูกใจใครนะ
คงไม่มีซีซั่นต่อไปแล้วล่ะ เราคิดว่ามันควรจะพอแค่นี้เพื่อความไม่เลยเถิดของเนื้อเรื่องที่ตั้งใจไว้แต่แรก
ขอโทษด้วยที่ปล่อยให้รอกันนาน เพิ่งสอบปลายภาคเสร็จ ;_____;
และถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะจบแล้วแต่เรายังไม่จบนะ 55555555555
ฝากติดตามผลงานเรื่องอื่นๆต่อไปด้วยนะจ๊ะ


ติดตามข่าวสาร อัพเดทเรื่องฟิค @since9397

แท็กฟิค #FICJARMB 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,155 ความคิดเห็น

  1. #2151 onea (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 19:19
    สนุกมากกกกกกมีอะไรใหลุ้นตลอดเลยยยย 55555
    #2,151
    0
  2. #2077 bshinwa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:01
    อ่านรวดเดียวจบ วางไม่ลงเลยค่ะ อยากชื่นชมไรท์ค่ะ ว่าเก่งมาก ทำให้มีความรู้สึกร่วมกับทุกตัวละคร รู้สึกว่าแบมแบมน่ารักมากๆเหมือนที่มาร์ครู้สึก รู้สึกว่ามาร์ครักแบมแบมมากอย่างที่ไรท์ถ่ายทอด มันดีและละมุนไปหมด ปล.แอบชอบ charecter ของแจบอมเรื่องนี้มากค่ะ กวนๆแล้วก็น่าหยิก งื้อออ ดีไปหมดเลย รักเรื่องนี้มากค่ะ ขอบคุณไรท์ที่มอบความสุขให้กับคนอ่านอย่างเรานะคะ ^^
    #2,077
    0
  3. #2006 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 14:08
    อาาาาาาาาาาาา น่ารักชะมัดเลย ชอบจัง ชอบมากๆ //ขอบคุณนะคะ
    #2,006
    0
  4. #1947 kukkik_dekdee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 19:46
    เราตามมากจากเรื่องน้องเงือก เรื่องนี้น่ารักอีกแล้ววววววว ชอบบบบบจังเลยยยย น้องแบมเด็กน้อยยยยยค่อยๆเรียนรู้การใช้ชีวิตที่มีพี่มาร์คคอยดูแล น่าร้ากกกกกกก 
    #1,947
    0
  5. #1944 ojay2 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 16:41
    โอ้ยยยยย จบแล้วจริงงหรอ พอมาss2 แบมโตขึ้นแล้วจริงๆ อุปสรรคที่เจอทำให้ต้องคิดมากขึ้น ความหึงหวง อารมณ์ทุกอย่าง แต่มันมีความละมุน ความหวาน น่ารัก บีเนียร์คอยอยู่ข้างๆของทั้งคู่ คอยแก้ปัญหาเป็นที่ปรึกษาที่ดี แจ็คแจยังโหดเสมอต้นเสมอปลายเลย 555555 ขอบคุณไรท์อีกครั้งที่เขียนฟิคดีๆให้อ่านนะคะ จะติดตามเรื่องต่อๆไปค่า ^-^
    #1,944
    0
  6. #1877 Keng Nam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:44
    เป็นเรื่องที่น่ารัก ละมุน ตั้งแต่ต้นจนจบ จริงๆค่ะ
    #1,877
    0
  7. #1854 KiHaE*129 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 03:25
    งี้ละมาร์คตาอยากมองดีหนัก
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    น่ารักจริงๆ
    แจโหดไปอีก
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,854
    0
  8. #1813 gummyworm (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:38
    น่ารักมากเลย งื้อ ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะที่แต่งเรื่องน่ารักแบบนี้มาให้ได้อ่าน
    #1,813
    0
  9. #1810 Nuthathai Por (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:43
    คู่มาร์คแบมนี่หวานได้ตลอดอ่ะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

    ส่วนแจ็คแจนี่ก็ตีกันได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ เลย

    ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะ สนุกจริง ๆ
    #1,810
    0
  10. #1795 Panisara Thantalechol (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 19:33
    โอ้ยยย คู่รักฮาร์ทคอร์ 555555
    #1,795
    0
  11. #1794 wonnybum (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 14:24
    จบแบบแฮปปี้มีความสุขอ่านไปยิ้ไปด้วยตลอด ขอบคุณไรท์ที่แบ่งปันผลงานที่น่ารักสนุกสนานให้ได้อ่าน ว่างๆเดี๋ยวจะไปตามอ่านเรื่องอื่นๆของไรท์ต่อ ขอบคุณน๊าาา
    #1,794
    0
  12. #1789 MandM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 23:01
    จบแล้ววววว ฟินทั้ง2คู่เลย คิคิ

    สนุกมากค่ะไรท์^^
    #1,789
    0
  13. #1779 RAN (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 15:14
    คนละฟีลเลย 2 คู่นี้ น่ารัก 55555555555555555
    #1,779
    0
  14. #1777 march03 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 17:01
    ฮือออ ซีซั่นนี้เราชอบบมากอ่ะ มันหลากหลายอารมณ์ อ่านแล้วร้องไห้ ยิ้ม เขิน มีครบบ
    #1,777
    0
  15. #1774 yadara (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 12:35
    จบแล้วววว เรื่องนี้น่ารักจริงๆค่ะ แต่ก็หน่วงมากด้วย555 มีครบทุกรส ขอบคุณไรท์มากนะคะ^^
    #1,774
    0
  16. #1773 yuuichigo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 07:02
    มาร์คถ้าเราเปงแบมเราก้อหึงไหมมมไปมองอะไรเด็กผู้หญิง
    ตอนจบของเรื่องแล้ววว สนุกมากๆจริงๆค่ะ
    ขอบคุณที่เขียนฟิคดีๆให้เราได้อ่านกัน 
    จะติดตามเรื่องใหม่ต่อนะค่าาา
    #1,773
    0
  17. #1772 Bammiiee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 02:44
    รันชอบแบมจริงด้วยอะ555 จบแล้วว งืออ เห็นคำว่า end แล้วตกใจแรง55 ขอบคุณนะคะ เรื่องนี้สนุกม๊ากกกกก น่ารักด้วย งื่อ
    #1,772
    0
  18. #1771 porpz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:58
    ขอบคุณไรท์มากนะคะ เรื่องนี้อยู่ด้วยกันมานานจนผูกพันกับตัวละครมากๆ ชอบมากๆเลยด้วยค่ะ จะติดตามผลงานต่อไปเน้อ สู้ๆค่าา >.<
    #1,771
    0
  19. #1770 enDEARing (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:55
    เรื่องนี้น่ารักมากค่ะ เราชอบมาก มันค่อยๆเห็นความเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ของแต่ละคน
    ยิ่งมาร์ค_แบมด้วยแล้ว มันละมุนมากค่ะ ดีกับใจสุดๆ

    ส่วนแจ็ค_แจ คือแบบ โอยยยย อ่านแล้วขำมาก น่ารักมากกกกก

    ขอบคุณไรท์นะคะ ที่แต่เรื่องน่ารักๆมาให้อ่าน
    #1,770
    0
  20. #1769 KMB147 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:54
    จบแล้ววว ขอบคุณมากๆนะคะ จะรออ่านเรื่องต่อไปอีกน๊าาา
    #1,769
    0
  21. #1768 olenji (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:12
    จบแล้ววว ขอบคุณนะคะไรท์สนุกมากๆเลยยย
    #1,768
    0
  22. #1767 Lalith9713 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 00:12
    ยูคยอมนี่เป็นตัวประกอบจรึงๆใช่ไหม โพล่มาแค่1ตอนเเถมอีกตอนสถานะยังก้ำกึ่ง(?)5555555+ มาร์คแบมทำไมถึงน่ารักกันจังเลยยย มีความละมุนมาก
    #1,767
    0
  23. #1766 xstcphpp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:49
    นี้คิดว่ารินชอบมาร์คตลอดนี้อะไรเบี้ยนหรอ55555 มาร์คแบมนี้ก็หวานกันจัง น่ารักน่าชัง;//; //ตัดภาพมาที่แจ็คแจทุบตีกันอักๆ555555 ฮี่ฮี่ จบแล้วก็คงคิดถึงพี่มาร์คกับน้องภูติน้อยเนอะ <3
    #1,766
    0
  24. #1765 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    ฮาคู่แจ็คแจ 555555555555 ช็อคตามพี่มาร์คตอนรู้ว่ารินชอบแบม! อาการของแบมน่าเป็นห่วงแหะ..
    #1,765
    0
  25. #1764 pimpimpim1a (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 23:09
    โอว้ จบหรือนี่ แง๊

    ขอบคุณนะคะ
    #1,764
    0