FIC BOY IN A JAR : { MARKBAM }

ตอนที่ 20 : BOY IN A JAR :: SEASON II :: Something strange

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    25 พ.ย. 58

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
+


BOY  IN  A  JAR

:: SEASON 2 ::

#FICJARMB


CHAPTER 3

( Something strange )







 * FANART น้องแบมวัย 18 จาก @eunallrise *

 

                ปาเข้าไปสามวันแล้วหลังจากเมื่อวันนั้น วันที่เพื่อนใหม่ข้างบ้านเข้ามาทักทายมาร์คแล้วบังเอิญได้เจอกับแบมแบม แจ็คสันและยองแจเข้าโดยบังเอิญ และหลังจากวันนั้นเด็กชายวัยสิบเก้าก็ไม่ได้เข้ามายุ่มย่ามอะไรอีก หรือถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็คงต้องบอกว่าทั้งมาร์คและแบมแบมน่ะลืมและเลิกนึกถึงเรื่องราวของคนๆนั้นไปเสียแล้ว

 


ถึงแม้ว่าตอนแรกแบมแบมจะรู้สึก...ไม่พอใจอยู่บ้างก็เถอะ


 

“เนียร์~ เป็นไงบ้าง” เสียงใสที่ดังขึ้นช่วงเช้าของวันขณะที่เจ้าตัวกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรม ดวงตากลมจ้องไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมของอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์ที่เรียกว่าคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มกว้างถูกส่งให้คนที่อยู่ไกลอีกฝั่งโลกได้รู้สึกชุ่มชื่นใจ

 
 

“สบายดี อากาศก็กำลังโอเคเลยล่ะ” ปาร์คจินยองเองก็ตอบกลับมาด้วยสีหน้าสดใส แบมแบมมองเห็นผ่านหน้าจอว่าด้านหลังของเนียร์นั้นเป็นเตียงกว้างที่มีร่างของอิมแจบอมนอนเหยียดยาวอยู่บนนั้น ท่าทางจะเหนื่อยกับการเดินทางกันพอสมควรเลยล่ะ

 
 

“อือ..รีบๆกลับนะเนียร์”

 
 

“อะไรกัน เนียร์เพิ่งมาถึงได้ไม่ถึงวันเลยนะ ฮ่าๆ” ถ้าหากว่าอยู่ใกล้ๆกันป่านนี้แบมแบมคงถูกจินยองฟัดเข้าจมเขี้ยวกับคำพูดท่าทางอ้อนๆแบบนั้นไปแล้วอย่างแน่นอน

 
 

“ก็แบมคิดถึ...”

 
 

“นี่...ให้มันน้อยๆหน่อย” เอ๋...

 
 

“มาร์คอะ อย่าเพิ่งกวนซี่” แบมแบมสะดุ้งสุดตัวเมื่อจู่ๆเสียงทุ้มแหบก็เล่นดังขึ้นข้างหูอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว ไม่รู้เหมือนกันว่ามาร์คเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้แบมแบมกำลังจะถูกรบกวนจากคนตัวโตที่เข้ามาเกาะแกะไม่ยอมปล่อยคนนี้เสียแล้ว

 
 

“มาร์ค...ปล่อยสิ เนียร์มองอยู่นะ” เสียงใสขู่ฝ่อเมื่อมือหนาดึงไหล่เล็กให้ขยับเข้าไปชิดใกล้พลางเอนศีรษะลงซบบนไหล่เล็กๆนั่นเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการทำงาน

 
 

“ช่างสิ จินยองไม่ถือหรอก”

 
 

คนอะไรคิดเองเออเอง!


 

“เอางี้แล้วกัน เดี๋ยวเนียร์ไปจัดของให้เข้าที่เข้าทางก่อน แล้วเดี๋ยววันหลังค่อยสไกป์กันใหม่นะ โอเค้?” จินยองขำหน่อยๆเมื่อเห็นภาพมาร์คที่ดูเหมือนว่ากำลัง...อ้อนแบมแบมอยู่แบบนั้น ให้ตายเถอะ เป็นมุมมองที่หาได้ยากจากผู้ชายคนนี้จริงๆนะ

 
 

“อ่า เอางั้นก็ได้ งั้นบ๊ายบายนะเนียร์” แบมแบมยกมือขึ้นมาโบกให้กับกล้องพลางทำสีหน้าสะเทือนใจแบบสุดๆ ได้ยินเสียงจินยองขำหน่อยๆก่อนที่สัญญาณจะตัดไปเหลือเพียงหน้าจอเดสก์ทอปโล่งๆเช่นเดิม

 
 

“นิสัยไม่ดีจังเลยน้า”

 
 

“...” แบมแบมเอี้ยวตัวมามองคนที่เอนซบตัวเองอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งแซวด้วยน้ำเสียงล้อๆ แต่ติดตรงที่ว่ามาร์คน่ะไม่ได้รู้สึกเขินอายกับการแซวแบบเด็กๆของแบมแบมเหมือนเวลาที่มาร์คทำแล้วคนตัวเล็กดันเขินหรอกนะ เปลือกตาบางยังปิดสนิทอยู่บนไหล่ดังเดิม

 


“ก็นี่ไหล่ของฉัน ซบไม่ได้หรือไง” เพราะมาร์คน่ะ เหนือชั้นกว่านั้นเยอะยังไงล่ะ

 
 

“บ้า! ไหล่มาร์คที่ไหน ไหล่แบมแบมต่างหากอย่าขี้ตู่สิ” คนตัวเล็กเขินกับคำพูดแบบนั้นเสมอนั่นแหละมาร์ครู้ และเวลาเขินแบมแบมก็จะน่ารักมากขึ้นทุกที

 


“แน่ใจ?”

 


“แน่ใจสิ” แบมแบมขานรับทันควันโดยไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของมาร์คที่เปลี่ยนไปเป็นการยกยิ้มเล็กๆที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

 
 

“เหรอ...แต่คืนก่อนนายบอกเองไม่ใช่หรือไงว่าเป็นของฉันทั้งหมด”

 
 

มาร์ค!

 
 

โอ้ย...ให้ตายเถอะ!


 

ถ้าต้องอยู่กับมาร์คโหมดนี้ทั้งวันแบมแบมต้องตายแน่ๆ ตายแน่ๆเลยกับความเขินที่มันพุ่งสูงแบบนี้น่ะ!!!



 

 

                นับว่าเป็นโชคดีที่วันนี้งานของมาร์คเสร็จสมบูรณ์จนเกือบหมดแล้วจึงทำให้เวลาช่วงกลางวันของแบมแบมไม่น่าเบื่อเหมือนวันก่อนที่ผ่านๆมา เพราะว่าคนตัวโตใช้เวลาอยู่กับแบมแบมแทบตลอดเวลาเลย...แบบนี้น่ะ มีความสุขกว่ากันเยอะเลย

 

“นอนดีๆสิ” เสียงทุ้มดังขึ้นแม้ว่าสายตาจะยังจับจ้องไปอยู่บนจอทีวีขนาดใหญ่ตรงหน้า มือหนาข้างที่ทำหน้าที่เป็นหมอนให้คนตัวเล็กที่นอนซุกอกอยู่ได้หนุนนอนถือรีโมทเอาไว้หลวมๆ ดวงตาสีเข้มจ้องไปยังรายการกีฬาที่แบมแบมดูไม่เข้าใจแถมยังไม่ชอบที่กำลังดำเนินไปเรื่อยๆ

 
 

แต่น่าแปลก...แบมแบมกลับไม่รู้สึกเบื่อหรืออยากเปลี่ยนช่องเลยสักนิดเดียว


 

“มาร์ค...” แม้คิดว่านี่อาจจะเป็นการการรบกวนเวลาพักผ่อนของมาร์คแต่แบมแบมก็ยังเลือกที่จะพูดบางอย่างออกไป

 
 

“หืม”

 
 

“งานมาร์คใกล้เสร็จหมดแล้วใช่ไหม” ฝ่ามือเล็กวางลงบนสันกรามของคนรักอย่างแผ่วเบาขณะที่ใบหน้าหวานขยับซุกเข้ากับเสื้อยืดที่เปื้อนคราบสีแห้งกรังของมาร์คอย่างไม่นึกรังเกียจ

 
 

“ก็เหลือดูรายละเอียดอีกนิดหน่อย เดี๋ยวอีกสองสามวันก็จะเอาไปส่งแล้ว...มีอะไรหรือเปล่า”

 
 

“แบมแบมอยากไปเที่ยว งานเสร็จแล้วพาไปบ้างสิ”

 
 

“...”

 

ก็เล่นขอกันแบบนี้ คิดว่ามาร์คจะใจร้ายกับแบมแบมได้ยังไงกันล่ะ

 
 

“อืม”

 
 

 

 

 

                เวลาช่วงบ่ายผ่านไปอย่างเรียบง่าย สองชีวิตในบ้านช่วยกันทำอาหารเที่ยงและรับประทานด้วยกันอย่างเช่นทุกวัน บางทีแบมแบมก็รู้สึกโชคดีนะที่ตัวเองไม่ใช่มนุษย์แบบธรรมดาทั่วไป เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็เขาคงไม่มีเวลามาใช้ชีวิตติดกับมาร์คทั้งวันแบบนี้แน่ๆ ทั้งภาระเรื่องเรียน เรื่องงาน เยอะแยะไปหมด

 
 

“...”

 
 

ส่วนมาร์คเองก็เช่นกัน ถ้าหากว่ามาร์คไม่รักที่จะทำในอาชีพศิลปินนักวาดภาพแบบนี้มาร์คเองก็คงไม่มีเวลาให้แบมแบมมากเท่าที่ควร ซึ่งมันคงเป็นอะไรที่แย่เอามากๆเลย...ในความคิดของแบมแบมน่ะนะ

 
 

“มาร์ค แบมแบมอยากเข้าไปช่วยทำงานในห้องภาพ” แต่ในช่วงที่มาร์คกำลังจะปลีกตัวเพื่อขอไปทำงานที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จแบบสมบูรณ์คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เล่นประโยคบางอย่างที่ทำให้มาร์คต้องหันกลับมาเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ

 


ร้อยวันพันปีแบมแบมไม่เห็นจะเคยสนใจเลยนี่


 

“ไม่ต้องหรอก ฝุ่นเยอะ” แต่อีกเหตุผลหนึ่งที่แบมแบมไม่ได้เข้าไปก็เพราะตัวมาร์คเอง มาร์คกลัวว่าแบมแบมจะเข้าไปสูดฝุ่นแล้วเกิดอันตรายกับร่างกายเล็กๆบอบบางแบบนี้ขึ้นมาได้ ชายหนุ่มไม่อยากที่จะเสี่ยง

 
 

“แป๊บเดียวก็ได้...นะมาร์คคค” เมื่อพูดดีๆแล้วดูท่าเหมือนว่าจะไม่ได้ผลคนตัวเล็กก็งัดลูกอ้อนขึ้นมาใช้ด้วยการรั้งฝ่ามือใหญ่ให้เข้ามาแนบกับแก้มของตนพลางถูกแก้มย้วยๆนั่นไปมาเป็นการออดอ้อน

 
 

“...”

 

“นะ แบมแบมอยากช่วยนะ”

 
 

“เฮ้อ...ตามใจ”

 
 

“ใจดีที่สุดเลย!

 
 

สำเร็จ!

 


ออด...~

 
 

“...” แต่ยังดีใจได้ไม่ทันไรเสียงออดก็ดังขึ้นเสียจนมาร์คเผลอขมวดคิ้ว ดวงตาคมพยายามมองผ่านกระจกใสออกไปแต่ทว่าด้วยมุมและต้นไม้น้อยใหญ่ตรงสวนหน้าบ้านที่บังอยู่ก็ทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนเท่าไหร่นัก

 


“เดี๋ยวเปิดเอง”

 
 

“โอเค” แบมแบมพยักหน้ารับก่อนจะทิ้งตัวลงไปนั่งบนโซฟาอีกรอบ ดวงตาคู่สวยลอบมองตามแผ่นหลังกว้างของคนรักที่เดินผ่านพ้นขอบประตูไปจนลับสายตาพร้อมกับลมหายใจยาวๆที่ถูกพ่นออกมา

 
 

จะให้เดามั้ยว่าเป็นใคร แบมแบมคิดว่าเขาจะต้องเดาถูกเผงแน่ๆ


 

“แบมแบม...”

 


แบมแบม สวัสดี

 


นั่นไงล่ะ...

 
 

“อ่า สวัสดีครับ...คุณริน” แบมแบมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้กับอีกฝ่าย และการกระทำแบบนั้นก็ทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในอกของคนตัวโตอย่างมาร์คที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ว่าพอเด็กตัวเล็กของเขาทำท่าทางจริงจังแบบนี้ขึ้นมาก็ดูเป็นผู้ใหญ่อยู่ไม่น้อยเลยแฮะ

 
 

“รินเอาขนมมาฝากมาร์คกับแบมแบมด้วยล่ะ พอดีว่าลองทำตามสูตรในอินเทอร์เน็ตดู...ก็เลยอยากให้แบมแบมกับมาร์คลองชิมหน่อยว่าใช้ได้ไหม” คนชื่อรินส่งยิ้มกว้างมาให้แบมแบมอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ ต่างจากแบมแบมที่เจื่อนลงไปนิดหน่อยหลังจากฟังจบ

 
 

อุตส่าห์หายไปตั้งหลายวันแล้วไม่ใช่หรือไงกัน

 
 

“อื้อ มาร์ค...งั้นเอาขนมที่รินทำไปเทใส่จานแล้วเอาออกมาชิมกันดีกว่า” รอยยิ้มบางๆถูกส่งให้คนรักตัวโตที่ยืนอยู่ตรงหน้า โดยที่มาร์คเองก็ไม่แสดงท่าทีใดๆออกมานอกจากใบหน้าที่เรียบเฉย

 
 

“งั้นก็นั่งก่อน” ก่อนที่เจ้าของเสียงทุ้มจะเดินหายเข้าไปในห้องครัวด้านใน ทิ้งไว้เพียงเจ้าของบ้านตัวเล็กอย่างแบมแบมและเพื่อนบ้านผู้น่ารักที่นั่งกันอยู่เพียงลำพัง

 
 

เสียงถอนหายใจเบาๆดังออกมาจากคุณภูติอย่างไม่สบอารมณ์ จะว่าแบมแบมนิสัยไม่ดีก็ได้นะ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันเขาถึงรู้สึกไม่ค่อยชอบคนที่ชื่อรินนี่เอาเสียเลย...หรืออาจจะเพราะหลังจากที่เขาได้ฟังในสิ่งที่ยองแจพูดวันนั้นซึ่งมันทำให้เขาเก็บมาคิดมากไปเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

 
 

ถ้าจะมาเป็นเพื่อนบ้านกันเฉยๆน่ะก็ไม่ว่าอะไรหรอก


 

แต่ถ้าอยากจะมาเป็นอย่างอื่นล่ะก็...แบมแบมไม่มีทางยอมแน่ๆ!

 
 

จะว่าไปมันก็น่าแปลกอยู่เหมือนกัน เพราะปกติแล้วข้างบ้านของแบมแบมก็ดูเหมือนว่ามีคนอยู่ตลอดนะ เพียงแต่ว่าเราไม่เคยคุยกันก็แค่นั้น ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้ก้าวก่าย ซึ่งมันก็เป็นอะไรที่โอเคและแบมแบมกับมาร์คเองก็มีความสุขในการใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่แล้ว จนกระทั่ง

 
 

“แบมแบม”

 
 

“ห...หือ” คนตัวเล็กที่เผลอนั่งเหม่ออย่างเสียมารยาทต่อหน้าเพื่อนบ้านที่มาเป็นแขกในบ้านสะดุ้งรับคำด้วยท่าทางเหรอหรา ทำให้เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากอีกฝ่ายที่ดังออกมาหลังจากเห็นปฏิกิริยาที่ดูตกใจเกินควร

 
 

ขำอะไร! ไม่เห็นมีอะไรตลกสักนิดเดียว !

 


“นั่งเงียบเชียว อึดอัดเหรอ หรือว่าแบมแบมเป็นคนพูดน้อย” น้ำเสียงสดใสจากอีกฝ่ายถามมาอย่างเป็นมิตร แววตาที่มองมาโดยที่แบมแบมเองก็ประสานสายตากลับอย่างไม่กลัวเกรงนั้นแสดงออกชัดเจนถึงความร่าเริงและเป็นตัวของตัวเอง

 
 

“อ๋อ...แบมแบม เอ่อ ผมพูดไม่ค่อยเก่งครับ” ปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างขัดใจเมื่อจะเผลอหลุดเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อออกไป ไม่เอาหรอก...ก็ยังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้นเสียหน่อยนี่นา

 
 

“ไม่จริงหรอก รินว่าความจริงแบมต้องพูดเก่งแน่ๆ แต่เพราะว่าเกร็งอยู่ใช่ไหมล่ะ...”

 
 

“อันที่จริงไม่ต้องเป็นทางการก็ได้น่า แบมแบมเป็นเจ้าของบ้านนะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

 
 

“...”

 
 

แบมแบมไม่ชอบ! ไม่ชอบเลยกับการที่ถูกจับทางได้แบบนี้น่ะ


 

ขอเตือนไว้ก่อนเลยว่าแบมแบมกำลังจะไม่พอใจแล้วนะ...

 
 

“อ๊ะ ขนมมาแล้ว ขอบคุณมากครับพี่มาร์ค” และเสียงนั้นก็ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัด (ในความรู้สึกของแบมแบม) หายไปในที่สุด เสียงฝีเท้าดังเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆก่อนจะเป็นมาร์คที่ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งเดียวกันกับแบมแบมพร้อมกับจานขนมและแก้วน้ำในมือ

 
 

“ลองชิมเลยครับ ติชมได้เต็มที่เลยนะ แต่อย่าติแรงมากล่ะเดี๋ยวผมร้องไห้ ฮ่าๆ”

 
 

“...” เป็นแบมแบมที่ขยับตัวไปหยิบเจ้าคุกกี้สีน้ำตาลขึ้นมาใส่ปากแล้วเคี้ยวแรงๆจนแก้มขยับเพื่อหวังว่าจะให้มันผ่านๆไปเสียที แบมแบมไม่ได้อยากจะอยู่กินคุกกี้พวกนี้กับรินเสียหน่อย ที่ต้องการน่ะก็คือการได้อยู่กับมาร์คสองคนต่างหาก!

 
 

“อร่อยไหมแบม” แต่กับสายตาระยิบระยับที่จ้องมาทางเขาอย่างคาดหวังนี่มันอะไรกัน!

 
 

“ว่าไงมาร์ค” แถมยังหันไปส่งสายตาแบบเดียวกันนั้นให้มาร์คอีก

 
 

“อืม ก็ดีเลย”                                                                           
                                

 

“ก็...ก็อร่อยดีนะ ขอบคุณมากที่ทำมาให้ผมกับพี่มาร์ค แต่คราวหลังไม่ต้องแล้วก็ได้นะครับผมเกรงใจคุณรินมากๆเลย เอาไว้ถ้ามีโอกาสผมจะลองฝึกทำดูบ้าง” ถ้าบอกว่านี่คือคำพูดของแบมแบมทุกคนจะเชื่อกันไหม มาร์คนี่แทบจะหลุดมาดนิ่งแล้วขำพรืดออกมาแทบจะในทันทีเลยด้วยซ้ำ

 
 

เด็กตัวเล็กของเขากำลังหึงอยู่ล่ะ


 

“จริงเหรอครับ!

 
 

“...งั้นเอาอย่างนี้ไหม ถ้าอร่อยจริงๆวันนี้รินจะสอนแบมแบมทำเอง โอเคไหม!

 
 

“...” 

 

ไม่เลย แบมแบมไม่โอเค...


50%


 

 

            นานๆทีมาร์คจะได้เห็นแบมแบมใส่ผ้ากันเปื้อนและเข้าครัวอย่างเป็นทางการแบบที่ไม่ใช่แค่เข้ามาช่วยเขาจับนู่นหยิบนี่เหมือนอย่างปกติ แต่เป็นการที่แบมแบมได้ลงมือทำอาหารด้วยตัวเองโดยมีเด็กชายข้างบ้านทำหน้าที่เป็นครูฝึกสอนด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีนั้นเป็นอะไรที่หาได้ยากมากเหลือเกิน ชายหนุ่มเผลอยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า

 
 

แต่หากมองสถานการณ์ดีๆแล้วนั้น ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กของเขาจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นักหรอกนะกับไอ้ท่าทางฟึดฟัดเหมือนเด็กแบบนั้นน่ะ เขารู้ว่าแบมแบมไม่พอใจที่เขาอนุญาตให้คนอื่นเข้ามายุ่งในบ้านได้ง่ายๆ หรืออาจจะรวมไปถึงบางเรื่องที่เจ้าตัวคิดจินตนาการไปเองเหล่านั้น แต่สำหรับมาร์คน่ะ ก็คิดว่าเด็กรินนั่น...ก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไร


 

                 มาร์คก็แค่อยากให้แบมแบมได้ลองมีเพื่อนใหม่ (ที่อยู่ในสายตาของมาร์คได้) บ้างก็แค่นั้นเอง                


 

“อืม...ส่วนผสมเหมือนจะครบนะแต่ก็ขาดอะ แป้งที่รินซื้อมามันก็เหลือนิดเดียวไม่พอทำแล้วด้วยสิ” คิ้วบางขมวดเข้าหากันเมื่อมองดูอุปกรณ์ตรงหน้าที่วางเรียงรายแล้วพบว่าแป้งซึ่งเป็นส่วนผสมหลักในการทำนั้นได้ขาดหายไป

 
 

“เอาไว้วันหลังก็ได้นะครับ” และมันก็เป็นเหมือนช่องทางให้แบมแบมได้เอาตัวรอด ดวงตาคู่สวยเบนจากกรอบหน้าของรินไปยังร่างสูงของใครบางคนที่เอาแต่ยืนพิงกรอบประตูมองมาเงียบๆด้วยแววตาอ้อนวอน

 
 

แบมแบมอยากอยู่กับมาร์คนะ ช่วยกันหน่อยซี่...


 

“ได้ยังไงเล่า รื้ออุปกรณ์ออกมาขนาดนี้แล้ว” แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนบ้านวัยสิบเก้าจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ รินท้าวสะเอวมองอุปกรณ์ที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ ทำท่าเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่สักอย่างก่อนที่จะเอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัด

 
 

“เอาอย่างนี้ครับ ผมจะออกไปซื้อแป้งสำหรับเอามาทำขนมเองที่ซูเปอร์มาร์เก็ตตรงหน้าหมู่บ้านน่าจะมี...”

 
 

“จะไปยังไง”


 

“เดี๋ยวผมไปกับคุณรินเอง!


 

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันด้วยวัตถุประสงค์ที่แตกต่าง เสียงทุ้มของมาร์คดังขึ้นเมื่อคิดว่าถ้าหากรินต้องออกไปเองก็จะเป็นการเอาเปรียบเกินไปหน่อย เขามีรถที่สามารถออกไปได้สบายๆแถมคนที่จะเรียนรู้วิชาจากรินยังเป็นคนรักของเขาเองอีกต่างหาก แต่กับแบมแบมนั้นเจ้าตัวมีความคิดว่าถ้าหากแบมแบมออกไปกับรินก็เท่ากับว่าเป็นการตัดโอกาสที่มาร์คกับรินจะได้ใกล้ชิดกันไปอีกหนึ่งช่องทาง


 

เพราะฉะนั้นแล้ว...

 


“มาร์ค เดี๋ยวแบมแบมไปกับคุณรินเองก็ได้ แค่หน้าหมู่บ้านนี้เอง” และแน่นอนว่าคนตัวเล็กก็ไม่รอช้าที่จะหันไปทำเสียงอ่อนขอร้องให้คนตัวโตที่กำลังขมวดคิ้วเข้าหากันอยู่ด้านหลังให้อนุญาตเขา

 
 

“ใช่ครับ เดี๋ยวไปจักรยานผมก็ได้พี่มาร์ค รับรองปลอดภัย”


 

“งั้นก็รีบไปรีบกลับล่ะ” สุดท้ายมาร์คก็ยอมพยักหน้าส่งๆ เอาน่า เขารู้ดีว่าจะตามห่วงตามหวงแบมแบมตลอดเวลาไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องฝึกให้คนตัวเล็กหัดใช้ชีวิตด้วยตัวเองเสียบ้าง...กับแค่ออกไปซื้อของหน้าหมู่บ้านแค่นี้


 

“ไม่ทันคิดถึงก็กลับมาแล้ว” แต่ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินผ่านมาร์คออกไปตามหลังรินเจ้าตัวก็ยังไม่วายเขย่งปลายเท้าขึ้นมากระซิบแผ่วเบาเข้าที่ข้างหูของคนตัวโตก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าวิ่งหนีพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักภูมิใจที่ได้แกล้งให้มาร์คเขินได้ แบบไม่ทันตั้งตัว


 

เฮ้อ...ก็แบมแบมน่ะเล่นน่ารักซะแบบนี้ จะไม่ให้มาร์คหวงได้ยังไงกัน

 

.


.


 

                ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลางที่มาร์คเคยพาแบมแบมมาหาซื้อของสดและขนมไปติดบ้านไว้อยู่บ่อยๆเป็นภาพที่ปรากฏต่อสายตาของคนตัวเล็กอยู่ในตอนนี้ แตกต่างกันที่คนมาด้วย...มันไม่ใช่มาร์คเหมือนที่เคยเป็น แต่กลับเป็นเพื่อนบ้านคนใหม่ที่แบมแบมก็ไม่ค่อยจะชอบใจสักเท่าไหร่แทน

 
 

“แบมแบมเข้าไปก่อนก็ได้ ตรงนี้มันร้อน” เสียงของอีกฝ่ายดังขึ้นจากด้านหลังเพราะว่าแบมแบมกำลังยืนกอดอกรอให้รินจอดจักรยานและจัดการเอาโซ่ล็อคล้ออยู่ท่ามกลางลานจอดรถที่แสงแดดในช่วงบ่ายกำลังทำหน้าที่ได้ดีพอสมควร


 

“ไม่เป็นไรหรอก”


 

“...”


 

“อ่า...โอเค เสร็จละ ไปกัน”


 

“...” แบมแบมไม่พูดอะไรแถมยังทำใจร้ายไม่ยิ้มตอบให้กับคนที่ส่งยิ้มมาให้เขาอย่างรินอีกต่างหาก คนตัวเล็กเลือกที่จะเดินตามหลังของคนผมสีสว่างที่อยู่ในชุดลำลองธรรมดาเช่นเดียวกันกับเขาไปอย่างเงียบๆ


 

ก็แค่ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรด้วย ไม่ได้หงุดหงิดหรืออะไรเลยนะบอกไว้ก่อน...

 
 

จนกระทั่งก้าวเข้ามาด้านในตัวซูเปอร์แล้วแบมแบมเองก็ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไร รินพาเขาเดินผ่านโซนผักผลไม้ซึ่งแน่นอนว่ามาร์คเองก็เคยพาแบมแบมมาเลือกผักเข้าตู้เย็นตรงมุมนี้อยู่บ่อยๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงภาพที่ทำให้มีความสุขเล็กๆขึ้นมา

 
 

“แบมแบม โซนนี้” ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะดับวูบไปเมื่อเสียงของรินดังขึ้นพลางชี้นิ้วประกอบให้แบมแบมเห็นว่าช่องนี้ที่เจ้าตัวบอกน่ะก็คือล็อคที่ด้านในเต็มไปด้วยแป้งและผงปรุงรสสำหรับการทำอาหาร

 
 

“เอ...อยู่ตรงไหนนะ”

 
 

“มันเป็นแป้งแบบไหนล่ะคุณริน” แต่ถึงแม้ว่าแบมแบมจะไม่สันทัดแต่ก็ไม่อยากทำตัวไร้ประโยชน์ อย่างน้อยเขาก็ช่วยหาได้ถ้าพอรู้ลักษณะของมัน

 
 

“อ๋อ รินอยากได้แป้งสาลีที่ห่อมันเป็นสีแดงๆขาวๆอ่ะ มีรูปกระต่ายอยู่หน้าถุงเลย รู้สึกเหมือนว่ามันเคยอยู่ตรงนี้นะ...อย่าบอกว่าหมดแล้วกัน จะเผาซูเปอร์ทิ้งจริงๆด้วย” ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันหน่อยๆพลางเริ่มสอดสายตามองหาลักษณะของวัตถุตามที่อีกฝ่ายบอกมา ห่อขาวๆแดงๆ...

 
 

“...”

 
 

“คุณริน...อันนี้หรือเปล่า” เหมือนจะเป็นความบังเอิญที่โชคดีเหลือเกิน เพราะหลังจากที่คนตัวเล็กเดินห่างออกไปไม่ถึงสามก้าวแขนเล็กๆนั่นก็ดันไปเกี่ยวเอาซองเครื่องปรุงรสด้านบนร่วงหล่นลงมาที่พื้น พอก้มลงไปเก็บสายตาก็เลยปะทะเข้ากับวัตถุที่คิดว่าน่าจะใช่

 
 

“หืม...”

 
 

“โอ๊ะ! ใช่จริงๆด้วย ขอบใจมากนะแบมแบม” บางทีแบมแบมก็สงสัยนะ ว่ารินยิ้มเยอะแถมยังหัวเราะบ่อยขนาดนั้นน่ะไม่เมื่อยแก้มบ้างหรือไงกัน ยิ้มได้ยิ้มดี!

 
 

แต่เหมือนแบมแบมจะลืมไป ว่าตอนอยู่กับมาร์คเขาเองก็ยิ้มไม่หุบอยู่ตลอดนั่นล่ะ...

 
 

“บังเอิญเห็นน่ะ” คนตัวเล็กพูดตัดบทก่อนจะส่งแป้งที่ว่าในมือให้อีกฝ่ายรับไปเพราะรินเป็นฝ่ายที่เอาตะกร้าคล้องแขนไว้

 
 

“อ๋อ งั้นเหรอ...”

 
 

“โชคดีจริงๆเลยนะที่แบมแบมมาด้วย ไม่งั้นรินคงหาไม่เจอแน่ๆ”

 
 

“น่ารัก แถมยังเก่งอีกต่างหาก...”

 
 

ห๊ะ!

 
 

“ค คุณริน! คือ...ผมว่าจะไปดูขนมตรงนั้นสักหน่อย” จู่ๆก้อนเนื้อในอกก็เต้นขึ้นมาแบบผิดจังหวะในตอนที่แบมแบมเผลอจ้องเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้าที่ปกติแล้วนั้นจะเห็นเพียงความร่าเริงและสดใสอยู่ภายในมันกลับเปลี่ยนไปในแบบที่เขาเองเดาไม่ออก

 
 

“อ๋อ เอาสิ” กลุ่มผมสีเข้มผงกขึ้นลงรัวๆก่อนที่ฝ่ามือเล็กจะค่อยๆขยับออกจากถุงแป้งเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นจากฝ่ามือบางของรินที่วางทับบนมือตนอยู่ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน

 
 

“เดี๋ยวรินตามไป...”

 


ถ้าบอกว่าไม่ต้องตามมา...จะว่าแบมแบมใจร้ายไหมล่ะ


 

จากตอนแรกที่คิดว่านี่จะเป็นช่องทางหนึ่งในการกันรินให้ห่างจากมาร์ค เพราะถึงแม้แบมแบมบอกว่าเชื่อใจมาร์คก็เถอะ แต่กับรินแบมแบมไม่เชื่อใจนี่นา...ใครก็ไม่รู้ ไม่รู้จักนิสัยใจคอกัน รู้แค่ว่าเป็นเพื่อนบ้านที่ย้ายเข้ามาใหม่ แล้วไงล่ะ? ก็ไว้ใจอะไรไม่ได้อยู่ดี

 


“...” แล้วยิ่งนึกถึงประโยคที่ยองแจพูดในวันนั้นที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวแล้วก็ยิ่งระแวงไปหมด                           

 
 

“นี่แบมแบม”

 


“คุณริน!” แบมแบมสะดุ้งเฮือกเมื่อเกิดแรงสัมผัสที่ไหล่ ก่อนจะหันไปขานรับด้วยท่าทางที่ปิดไม่มิดว่ากำลังตื่นตระหนก

 
 

“คิดเงินเสร็จแล้ว ส่วนขนมนี่รินจ่ายให้...ไม่ต้องบอกมาร์คนะ เป็นความลับของเรา” คนร่างบางพูดพลางชูถุงที่เป็นตราโลโก้ของซูเปอร์มาร์เก็ตให้แบมแบมดูพลางทำเสียงซุบซิบ แต่ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กอย่างแบมแบมจะไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก

 
 

“ขนมของผมกี่บาทครับผมจะจ่ายคืนให้”

 
 

“ไม่เอาน่า รินจ่ายให้ นิดเดียวเอง” แต่เมื่ออีกฝ่ายยังยืนกรานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มแบมแบมเองก็ไม่อยากจะแย้งอีก เพราะถึงแม้ปกติแล้วเขาจะให้มาร์คจ่ายในสิ่งที่ซื้อแต่เขาก็รู้นะว่าการที่ให้คนอื่นที่ไม่สนิทจ่ายเงินให้แบบนี้น่ะมันเสียมารยาท

 
 

“ถ้ามาทวงทีหลังผมไม่มีจ่ายคืนให้แล้วนะ”

 
 

“ฮ่ะๆ รินไม่ใจร้ายกับแบมแบมหรอกน่า”

 
 

ฟุ่บ!

 
 

“...” แรงสะบัดจากคนตัวเล็กทำเอาผู้ถูกกระทำต้องเผลอก้าวเท้าถอยหนีไปสองสามก้าว เมื่อจู่ๆเด็กชายวัยสิบเก้าก็เล่นเอาฝ่ามือของตัวเองวางทับลงมาบนกลุ่มผมนุ่มอย่างถือวิสาสะ...ซึ่งนั่น มันก็ไม่ใช่ความผิดของแบมแบมหรอกนะ

 
 

“อ่า โทษที ฉันเสียมารยาทจัง”

 
 

“ผ...ผมไม่ชอบให้ใครเล่นหัว” นอกจากมาร์คน่ะนะ

 
 

“โอเค รินจะจำไว้เลย”

 
 

“ครับ กลับกันเถอะ” คนตัวเล็กเม้มปากก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตาเพื่อเดินนำออกไปยังส่วนที่จอดรถจักรยานเอาไว้ก่อนเพราะว่าแววตาที่มองไปนั้นมันดูเหมือนว่าคำขอโทษที่ถูกกล่าวออกมาจากปากของริน มันดูไร้ซึ่งความจริงใจยังไงก็ไม่รู้...

 


หรือบางทีอาจจะเป็นแบมแบมเองที่อคติ

 


ขาเรียวก้าวฉับโดยไม่สนใจว่าคนข้างหลังจะเดินตามมาทันหรือไม่ เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากันเพียงเพราะว่าแบมแบมกำลังมีความคิดว่าสถานการณ์ตอนนี้นั้นมันแปลกๆ เขารู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับรินมากๆเลยให้ตายเถอะ...ไม่เอาแล้วจะกลับบ้าน!

 
 

ปริ๊นนนนนนน ~

 
 

เฮ้ย! แบมแบม!!

 
 

“...” แต่ทว่าจู่ๆในช่วงจังหวะที่เขากำลังจะเดินข้ามฝั่งลานจอดรถเพื่อไปยังส่วนที่จอดจักรยานเอาไว้นั้นรถยนต์คันใหญ่ที่เลี้ยวโค้งเข้ามาพอดีโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีร่างเล็กๆของเด็กวัยสิบแปดอย่างแบมแบมกำลังเดินข้ามถนนอยู่นั้นก็เร่งบีบแตรใส่ให้คนตัวเล็กถอยหนี แต่ทว่ากลับกัน เพราะแทนที่แบมแบมจะถอยหนีแต่เจ้าตัวกลับตกใจมากเกินกว่าจะขยับขาไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

 


เสียงบดล้อของรถยนต์ครูดไปกับพื้นคอนกรีตดังลั่นก้องอยู่ในโสตประสาทการรับรู้ของคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งดวงตากลมเบิกโพลงจ้องมองยานพาหนะคันใหญ่กำลังพุ่งเข้าหาตัวเองราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกสั่งปิดสวิตซ์แบบกะทันหัน

 
 

“แบมแบม!!        

 
 

ค...คุณ คุณริน

 
 

“ตั้งสติหน่อยสิ ตกใจมากใช่ไหม...มานี่มา” ฝ่ามือบางที่กำแน่นอยู่รอบข้อมือเล็กของแบมแบมบ่งบอกว่าก่อนหน้านั้นรินใช้แรงมากแค่ไหนในการกระตุกร่างทั้งร่างที่นิ่งราวกับถูกสต๊าฟของแบมแบมให้เซถอยหลังหนีออกมาให้พ้นวิถีที่รถจะพุ่งเข้าใส่

 
 

แบมแบมคล้ายกับว่าสติหลุด คนตัวเล็กยืนหอบแฮ่กดวงตาเบิกโพลง

 
 

“...” สัมผัสอบอุ่นที่ได้รับในตอนนี้ก็คือการที่ฝ่ามือคู่นั้นที่แบมแบมปฏิเสธไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนกำลังบรรจงลูบปลอบขวัญเขาจนบ่อน้ำตามันเกิดความร้อนอย่างง่ายดาย แบมแบม...เกือบไม่ได้กลับบ้านไปเจอมาร์คเสียแล้ว

 
 

แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น และเป็นสิ่งที่แบมแบมจะต้องยอมรับ นั่นก็คือความจริงที่ว่า

 
 

 

รินช่วยชีวิตเขาไว้...




น้องรินเขามาแรงจริงๆช่วงนี้ หิหิ
สงสัยอะไรกันก็เดาไปก่อนนะ จะไม่บอกใบ้อะไรทั้งนั้นน
อีก 50 เปอร์เดี๋ยวเจอกัน ~

- - - - - - - - - - - - -  -  - - - - - - - - - 

ครบ 100 แล้ว อัพฉลองวันลอยกระทง
จะว่าไป...คุณรินกับแบมนี่เขาก็น่ารักดีนะ ว่าไหม?



แท็กฟิค : #FICJARMB

ติดต่อไรท์เตอร์ TWITTER : @since9397



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,155 ความคิดเห็น

  1. #2031 markmuk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 16:10
    รินชอบแบมหรอ ???
    #2,031
    0
  2. #1998 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 23:31
    รินน่ากลัวว่ะ อัธยาศัยดีไป กลัว
    #1,998
    0
  3. #1936 ojay2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 14:07
    รินนี่เป็นคนยังไง
    #1,936
    0
  4. #1904 chinju (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 16:14
    รินชอบแบม?
    #1,904
    0
  5. #1874 -Bameverthing- (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 17:33
    งงเลยไม่ล่ะ จะมาร์คหรือแบมห่ะรินนน
    #1,874
    0
  6. #1846 KiHaE*129 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 01:31
    น้องแบมต้องหวั่น
    หรือมาร์คต้องหวั่นเนี่ยงานนี้
    #1,846
    0
  7. #1801 Nuthathai Por (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 15:22
    ตกลงนี่รินมายังไงแน่เนี่ยดีหรือร้ายกันแน่นะ
    #1,801
    0
  8. #1752 BAMmiie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 20:23
    อะไรอะ55555 รินคิดไรกับแบมป่าวอะ สงสารรินนะแต่เราทีมแบมง่ะ
    #1,752
    0
  9. #1638 Oni (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 12:23
    ไม่เอามาม่านะรินคิดจะทำอะไรเนี่ยยยยยย
    #1,638
    0
  10. #1483 PiPoTweeTy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:29
    อะไรก็ไม่รุ้ ไม่อยากเดาล่ะ
    #1,483
    0
  11. #1207 fah*cassiopeia*- tvxq (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 23:09
    รินเป็นภูตของยูคหรอ ??
    #1,207
    0
  12. #1206 fah*cassiopeia*- tvxq (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 23:09
    รินเป็นภูตของยูคหรอ ??
    #1,206
    0
  13. #1198 ran (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 18:56
    อั้ยยะ คดีพลิก รินอ่ะ รินเต๊าะแบมรึ
    #1,198
    0
  14. #1192 ♡iice93x2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 23:20
    รินกับแบมอาจเคยรู้จักกันมาก่อนเปล่่านะ รินอาจคิดไรกับแบมหรือคิดไรกับมาร์ค รินนี่อาจเป็นทูตมาก่อนด้วยปะ? 55555555 โอยยย แต่อย่ามาทำให้พี่มาร์คกับแบมแตกหักนะ
    #1,192
    0
  15. #1190 Wonny (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 18:55
    ไม่น่า..รินคงไม่ได้ชอบแบมหรอกนะเพราะว่ารินมีลักษณะตัวเล็กหน้าหวานเหมือนแบมนี่ไม่ได้ดูแมนๆซะหน่อย แต่การมาของรินย่อมมีอะไรสักอย่างสองอย่างแหละแต่ก็ยังมิอาจเดาใจไรท์ที่น่ารักของเราได้อิอิ

    ขอพูดคำเดิมๆเช่นทุกครั้งว่า อ่านไปอมยิ้มไปตลอดเพราะความเอ็นดูน้องแบมจริงๆเลย ไรท์บรรยายความใสซื่อเดียงสาของแบมๆออกมาได้น่ารักน่าหยิดมากๆเลยอ่ะยิ่งตอนที่เค้ามีอารมณ์ต่อต้านอะไรบางอย่างเค้าก็จะคิดในใจว่าไม่อย่างนั้นสิไม่อย่างนี้สิ แล้วก็ฟึดฟัดฮึดฮัดแบบเด็กในความคิดของตัวเองโดยไม่แสดงออกมาให้เห็น อ่านแล้วอยากจะหยิกแก้มอยากฟัดน้องแบมด้วยความเอ็นดูซะจริงๆ อ่านไปอมยิ้มไปตอนที่เค้าออกอาการหึงมาร์คน่ะ แล้วขำพรืดดดเลยตอนที่เค้าคิดในใจว่า "ไม่เลยแบมแบมไม่โอเค" 555555 อั๊ยยยยยยหมั่นเขี้ยว
    #1,190
    0
  16. #1188 xstcphpp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 06:07
    ไมรู้สึกแหมงๆกับรินมากกว่าเดิมอีก555555555 คงไม่ใช่แบบที่เราคิดไช่ไหมยู5555
    #1,188
    0
  17. #1187 irishpp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 00:08
    รินชอบแบมรึป่าว
    #1,187
    0
  18. #1186 Nnanjja (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 23:00
    ตกใจหมดเลยลูกน้องแบม 
    #1,186
    0
  19. #1185 dada0627 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 11:21
    รินนี่แกล้งไม่รู้หรือนิสัยไม่คิดอะไีรมากอยู่แล้วนะ ถึงไม่สนใจที่แบมแบมไล่เลย
    #1,185
    0
  20. #1184 biggertmb (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 21:02
    บางทีอาจจะไม่มีอะไรก็ได้แต่น้องเราอาจจะหึง? 555555

    เดาไปเรื่อย ถถถถถถถ รอนะคะ
    #1,184
    0
  21. #1183 MarkBam<3 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 16:58
    โอ๊ยย จะไล่ก็ตรงไปเนอะ555
    #1,183
    0
  22. #1182 ran (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 14:14
    แบมไม่โอเค เราก็ไม่โอเเค 555+
    #1,182
    0
  23. #1179 Natnicha Namtan Phuhoi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 07:28
    น้องแบมหึงข่าาา5555
    #1,179
    0
  24. #1177 ยัยแม่มด (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 01:07
    เอาละสิ น้องแบมหึงแล้วน่ะ ระวังตัวให้ดีน่ะมาร์ค
    #1,177
    0
  25. #1176 Sushi_Tuan1a (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 00:51
    รินพอเถอะะะ ให้มัคแบมมุ้งมิ้งหน่อยยย
    #1,176
    0