FIC BOY IN A JAR : { MARKBAM }

ตอนที่ 2 : BOY IN A JAR :: Mark! you're a murderer

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    2 ก.ค. 58

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
+

BOY  IN  A  JAR

MARK x BAMBAM

#FICJARMB


CHAPTER

- 2 -

( Mark! you’re a murderer )

 
 

มาร์คจ้องคนที่ตอนนี้เอาแต่สนใจของกินอย่างพินิจ จริงอย่างที่แจบอมบอกเมื่อวาน...เจ้าตัวจิ๋วนี่เหมือนกับคนทุกส่วนไม่ว่าจะผมเผ้าหน้าตาท่าทาง จะต่างกันเพียงขนาดเท่านั้นเอง เพราะฉะนั้นเรื่องความรู้สึกนึกคิดอะไรพวกนั้นแน่นอนว่าเจ้าตัวนี้ก็ต้องมีไม่ต่างกัน

 

“แค่กๆ” เสียงสำลักเล็กๆจากอีกฝ่ายทำให้มาร์คนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เตรียมน้ำมาให้เจ้าตัวเล็กนี่ แต่ถ้าหากว่าเขาลุกไปหยิบจากในตู้เย็นก็เชื่อได้เลยว่ากลับมาอีกทีเจ้าตัวจะต้องหายไปจากตรงนี้เหมือนเมื่อคืนแน่นอน และถ้าคิดจะเอาใส่โหลไว้เหมือนก่อนหน้านี้ก็กลัวว่าจะต้องทุกลักทุเลตอนเอาออกมาอีก


 

“เอาน้ำไหม” มาร์คลองถามเสียงนุ่มและก็ได้คำตอบเป็นใบหน้าเล็กที่ค่อนไปทางหวานเงยขึ้นมองแล้วพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตากลมแวววับเพราะน้ำใสๆที่เอ่ออยู่ด้านในเป็นผลจากการสำลักขนมปังรสนมเย็นชิ้นใหญ่ที่มาร์คฉีกวางไว้ให้เป็นอาหารเช้า

 
 

“งั้นมานี่” มาร์ควางฝ่ามืออันใหญ่โตเมื่อเทียบกับขนาดตัวของอีกฝ่ายลงตรงหน้าคนตัวเล็กที่ยืนมองมาด้วยสายตาเหมือนจะบอกอยู่กลายๆว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่มาร์คต้องการจะสื่อ


 

“อะไร...” เสียงเล็กถามเบาหวิว ดวงตากลมมองจ้องสลับระหว่างใบหน้าของมาร์คและฝ่ามือใหญ่ตรงหน้าจนคิ้วเล็กเริ่มขมวดมุ่น


 

ฟุดฟิด ~

 
 

และสุดท้ายก็กลายเป็นมาร์คเสียเองที่ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยบ้างเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆของเจ้าตัวเล็กที่ทำก้มๆเงยๆเอาหน้าเข้ามาใกล้นิ้วมือของเขาแล้วสูดลมหายใจเข้าถี่ๆเหมือนกำลังดมหาอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา ย่นคิ้วใส่ แถมปากเล็กๆนั่นก็ขมุบขมิบอยู่คนเดียวเสียจนมาร์คแทบอยากจะเอาหูเข้าไปแนบใกล้ๆเสียเหลือเกินว่าเจ้าตัวเล็กนั่นกำลังบ่นอะไรอยู่กันแน่

 
 

“อะไรของนาย”

 
 

พอแอบบ่นงึมงำจนพอใจแล้วเจ้าตัวเล็กที่ยืนอยู่บนโต๊ะกาแฟก็เปลี่ยนท่าทางมาเป็นกอดอกทำหน้าตาคล้ายกับว่ากำลังไม่พอใจมาร์คต้วนเอาเสียมากๆ เล่นเอาคนถูกทำท่าทางแบบนั้นใส่อย่างมาร์คต้องเลิกคิ้วด้วยความงุนงง

 
 

“ไม่เห็นจะมีน้ำสักหน่อย โกหก!

 
 

เสียงเล็กแหวออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของคนตัวโตที่ทำเหมือนว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนเองกำลังแสดงออก มีอย่างที่ไหนมาหลอกกันว่ามีน้ำอยู่ในอุ้งมือใหญ่ๆของตัวเอง หลอกให้เขาก้มลงไปดมหาเสียนานสองนาน ไม่มีก็บอกว่าไม่มิสิ...นิสัยเสียที่สุด

 
 

“ก็ไม่ได้บอกว่ามีน้ำสักหน่อยนี่” มาร์คแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินน้ำเสียงหงุดหงิดของอีกฝ่ายที่เกิดจากการคิดเองเออเองว่าเขาแกล้งหลอกเจ้าตัวว่ามีน้ำอยู่ในมือ...แบบนี้ก็มีด้วยแฮะ

 
 

“ก็...” เสียงเล็กตั้งท่าจะเถียงอีกรอบแต่ไม่ทันมาร์คที่ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาเสียก่อน

 
 

“หมายความว่าให้ขึ้นมา จะพาไปกินน้ำ”

 
 

จบประโยคก็เล่นเอาภูติมนุษย์ตัวน้อยขี้หงุดหงิดปิดปากเงียบ นึกอายอยู่ในใจที่สุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นตัวเองที่เข้าใจผิดไปทั้งหมด...หรือว่าอันที่จริงแล้วคนตัวโตนี่ต้องการจะแกล้งให้เขาดูโง่เง่ากันแน่นะ

 
 

“...”

 
 

 คนตัวเล็กชั่งใจอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจค่อยๆก้าวเท้าออกไปหาฝ่ามือใหญ่ที่วางรออยู่ตรงหน้า ทันทีที่เท้าแรกเหยียบลงบนฝ่ามือหยุ่นๆก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอุ่นจากฝ่ามือที่ปะทะเข้ากับเท้าเล็ก เจ้าตัวเซเล็กน้อยเมื่อยกเท้าที่สองตามมา สุดท้ายก็ต้องก้มโค้งตัวลงไปนั่งอยู่ที่โคนนิ้วกลางของมาร์คต้วนเพื่อใช้เป็นที่ยึดเกาะกันตัวเองร่วงหล่นลงไป

 
 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจัดท่าทางบนฝ่ามือของตัวเองเรียบร้อยแล้วมาร์คก็ค่อยๆลุกขึ้นเดินตรงไปยังโซนห้องครัวที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล แต่มันกลับไกลแสนไกลในความรู้สึกของคนตัวเล็กเสียเหลือเกิน ไม่คุ้นจริงๆกับอุณหภูมิฝ่ามืออุ่นๆที่สัมผัสโดยตรงกับร่างกายเล็กๆของเขา

 
 

“...”

 
 

ดวงตากลมบนใบหน้าเล็กลอบมองไปทั่วห้องเพื่อสังเกตสถานที่ มีแต่สิ่งของแปลกตา...ดูแข็งกระด้างไปเสียหมด แต่ที่เห็นได้ชัดเลยในสถานที่แห่งนี้ก็คงจะเป็นเจ้าวัตถุทรงสี่เหลี่ยมสีขาวที่กองกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นด้านล่าง แอบเห็นว่าตอนที่คนตัวโตเดินมาก็เหยียบเจ้าพวกนั้นไปหลายอันอยู่เหมือนกัน

 
 

“อะ...”

 
 

และเมื่อกวาดสายตาไปมองอีกฝั่งคนตัวเล็กก็ถึงกับต้องยกมือขวาของตัวเองขึ้นมาปิดปากด้วยความตกใจ เพราะดูเหมือนว่าเจ้าวัตถุสี่เหลี่ยมที่อยู่ฝั่งนั้นจะได้รับบาดเจ็บน่ะสิ! พวกมันถูกจับให้ยืนอยู่บนแผ่นไม้สูงๆแล้วมีเลือดออกเต็มไปหมด...

 

 

นั่นต้องเป็นฝีมือของคนตัวโตที่แบกเขาอยู่แน่ๆ

 


 

น่ากลัวที่สุดเลย!

 

 

 

 

  “ลงได้แล้ว” สะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงทุ้มก้มลงมากระซิบใกล้ๆ ฝ่ามือใหญ่วางลงบนเคาน์เตอร์ในห้องครัวเพื่อให้อีกฝ่ายลงไปยืน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายทำตามอย่างว่าง่ายแถมยังถอยหลังไปจนแทบชิดกับกำแผงด้านหลัง ใบหน้าเล็กๆนั่นก้มงุดเสียจนชิดอก

 
 

“...”

 
 

มาร์คเองก็ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก หันหลังกลับไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่มออกมาให้อีกคน โชคดีที่มาร์คยังพอเหลือน้ำดื่มในตู้เย็นอยู่บ้างไม่งั้นคงจะได้วุ่นวายกันมากกว่านี้ คิดแล้วก็ยังอยากโบกหัวไอ้แจบอมไม่หายที่สรรหาเรื่องยุ่งยากมาให้เขา

 

แต่เมื่อหยิบออกมาแล้วมาร์คก็ต้องประสบปัญหาอีกอย่างหนึ่ง...

 
 

“ปกติกินน้ำยังไง” มาร์คถือขวดน้ำมองอีกฝ่ายที่เอาแต่ก้มหน้างุดๆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรขึ้นมาอีก

 
 

“จากลำธาร...”

 
 

เสียงเล็กตอบกลับให้แค่พอได้ยินแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองแถมคำตอบนั้นมันก็ไม่ได้ช่วยให้มาร์คตัดสินใจอะไรได้ขึ้นมาเลยสักนิดเดียว เพราะว่าหนึ่ง...เขาไม่มีลำธารให้ และสอง...ถ้าจะเทใส่แก้วมันก็คงลำบากเกินไปสำหรับเจ้าตัวเล็กนี่ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ให้ความร่วมมือแบบนี้ก็คงต้องเอาตามที่มาร์คตัดสินใจเองล่ะนะ

 
 

“...”

 
 

“มากินน้ำสิ”

 
 

มาร์คตัดสินใจใช้ฝ่ามือของตัวเองงอรองรับน้ำเย็นๆจากขวดเอาไว้แล้วค่อยๆยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างค่อนข้างทุลักทุเล เห็นว่าคนตัวเล็กแอบเหลือบตามามอง เม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆเดินออกมาคุกเข่าลงกับพื้นข้างๆฝ่ามือเขา และต่อจากนั้นเจ้าตัวก็ก้มหัวเล็กๆลงไปจัดการกับน้ำเย็นๆด้วยท่าทีที่ดูกระหายอยู่พอสมควร และมาร์คที่มองอยู่ก็อดคิดไม่ได้ว่าทางแบบนั้นน่ะ...มันตลกชะมัด

 

 

 

 

 

 

“เอาล่ะ ไหนบอกมาซิว่านายชื่ออะไร” หลังจากดื่มน้ำเสร็จสรรพมาร์คก็ยืนกอดอกเอนหลังพิงตู้เย็นจับจ้องสายตาไปยังอีกคนที่นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนพื้นเคาน์เตอร์ตรงหน้า ทำไมถึงรู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กนี่พยายามหลีกเลี่ยงที่จะจ้องหน้าเขายังไงก็ไม่รู้ทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ยังกล้าทำท่าทางฟึดฟัดใส่เขาอยู่เลย

 
 

“แบมแบม...”

 
 

“...”

 
 

ให้ตายเถอะ มาร์คนี่อึ้งไปเลยตอนได้ยินชื่อน่ารักๆแบบนั้นหลุดออกมาจากปากน้อยๆตรงหน้า นึกว่าจะมีชื่อประหลาดๆเหมือนอย่างในหนังแฟนตาซีที่มาร์คเคยดูมาเสียอีก

 
 

“ฉันมาร์ค” แนะนำตัวเองกลับถึงแม้จะรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจที่จะรู้เลยแม้แต่น้อย

 
 

“อ...อื้อ” หัวเล็กผงกรับรู้แต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองกัน

 
 

“...”

 
 

“มาร์ค”

 
 

 แต่แล้วจู่ๆคนตัวโตกว่าก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองถูกเรียกโดยอีกฝ่ายที่เหมือนจะทำใจกล้าเหลือบตาขึ้นมามองเขาบ้างแล้ว

 
 

“พวกนั้น...พวกนั้นทำผิดอะไรหรอ” มือเล็กสั่นเทาที่โอบสองขาตัวเองในตอนแรกค่อยๆยกขึ้นแล้วชี้ออกไปทางโซนห้องนั่งเล่นที่เราเพิ่งเดินผ่านมา คำพูดแปลกๆนั่นทำให้เจ้าของห้องถึงกับขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปมองตามที่อีกฝ่ายชี้ด้านหลัง แต่ก็ไม่เห็นจะมีความผิดปกติอะไรนอกจากรูปที่วางเรียงรายอยู่บนขาตั้งตรงมุมหนึ่งของห้องเท่านั้น

 
 

“หมายถึงอะไร” คนตัวโตหันกลับมามองหน้าเจ้าตัวเล็กที่ทำหน้าตาสะเทือนใจอยู่บนเคาน์เตอร์ด้วยความมึนงง ไม่เข้าใจในสิ่งที่แบมแบมต้องการจะสื่อ ก่อนที่เขาจะต้องยันตัวให้ยืนตรงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนจะน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาเสียดื้อๆ

 
 

“เฮ้...เป็นอะไรน่ะ” ขายาวสาวก้าวเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ที่มีคนตัวเล็กนั่งกอดเข่าก้มหน้าฟุบอยู่ด้วยอาการใจไม่ดี อยู่ๆแบมแบมก็ทำท่าทางไม่ดีแบบนี้ออกมาแถมยังพูดจาอะไรแปลกๆอีก หรือจะเป็นอาการผิดปกติอะไรสักอย่างของพวกภูติ...หรือเขาควรจะโทรหาแจบอม ยังไงดี...

 
 

“ม...มาร์คโกรธอะไรพวกนั้นหรอ เขาทำอะไรผิด”

 
 

ประโยคยาวที่สุดของแบมแบมไม่ได้ช่วยให้มาร์คเข้าใจมากขึ้น มองตามสายตาของแบมแบมไปก็เห็นว่าเจ้าตัวมองจ้องไปยังมุมวางขาตั้งวาดรูปที่มีรูปภาพของเขาวางอยู่ตาไม่กระพริบ มาร์คก็ไม่ค่อยเข้าใจอะไรสักเท่าไหร่หรอก แต่ดูจากอาการแล้ว...แบมแบมหมายถึงกระดานวาดรูปของเขาเหรอ?

 
 

“...”

 
 

คนตัวโตไม่ตอบแต่เลือกที่จะเดินย้อนกลับออกไปทางโซนห้องนั่งเล่นเพื่อไปยกกระดานวาดรูปตัวหนึ่งเดินกลับเข้ามาในโซนห้องครัวที่มีคุณภูติมนุษย์เข้าใจยากตนหนึ่งนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนเคาน์เตอร์แถมยังทำท่าทางพูดจาเหมือนกับว่ามาร์คเป็นฆาตกรโรคจิตอะไรทำนองนั้นอีก

 
 

“หมายถึงไอ้นี่เหรอ” เดินเข้ามาใกล้ก็เห็นว่าแบมแบมเขยิบถอยกรูดหนีไปด้านหลังอย่างตกใจ มือน้อยๆนั่นสั่นมากกว่าเดิมเสียจนคนมองแอบสงสาร

 
 

ชัดเลย...เจ้าตัวเล็กนี่กลัวรูปภาพของเขาเนี่ยนะ!

 

 

รู้หรือเปล่าว่านี่มันผลงานมูลค่าเหยียบแสนเลยนะแบมแบม...



 

“มัน...มันตายแล้วใช่มั้ย”

 
 

“...”

 
 

เดี๋ยวนะ...เหมือนมาร์คจะเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมานิดหน่อย เพราะพอมาร์คหันฝั่งรูปวาดเข้าหาตัวเองก็เห็นว่ามันเป็นรูปภาพแนว Abstract ที่เขาลงสีเป็นโทนร้อน ส่วนใหญ่ก็จะเป็นสีแดงผสมปนกับสีส้มและเหลือง...เป็นภาพแนวที่ถ้าหากใครดูไม่เป็นก็จะมองเหมือนว่าเป็นการละเลงสีมั่วๆลงไปบนแผ่นกระดาษเฉยๆ

 
 

แต่กับแบมแบมแล้วมาร์คคิดว่า แบมแบมน่ะ...คงคิดว่าสีเหล่านี้เป็นเลือดของไอ้เจ้าแผ่นกระดาษเสียมากกว่า

 
 

“ฮะ...ฮ่าๆๆ” เมื่อคิดได้และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างที่มาร์คคิดด้วยชายหนุ่มก็กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ระเบิดหัวเราะออกมาเสียจนคนที่ขวัญเสียอยู่แล้วอย่างแบมแบมแทบจะกระโจนหนีลงไปจากเคาน์เตอร์สูงนี่ด้วยซ้ำไป

 
 

“นี่ แบมแบม”

 
 

“ไอ้เจ้านี่น่ะ มันไม่มีชีวิตซะหน่อย...มันจะตายได้ยังไง” มาร์คพยายามกลั้นขำไว้แล้วพูดบอกอีกคนด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 
 

“ต แต่...มันมีเลือด”

 
 

...ยังจะเถียงอีกนะ

 
 

“เลือดที่ไหน สีน้ำต่างหาก” มาร์คขอพนันไว้เลยว่าแบมแบมน่ะไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรคือสีน้ำที่มาร์คพูดถึง

 
 

“น้ำต้องเป็นสีฟ้า” คุณภูติมนุษย์เข้าใจยากเถียงออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่มันกลับกลายเป็นคนละความหมายเสียจนมาร์คต้องยกมือขยี้เส้นผมสีบลอนด์เทาของตัวเองบรรเทาความปวดหัววุ่นวายในบทสนทนานี้

 
 

“ก็แล้วแต่จะคิด”

 
 

สุดท้ายแล้วมาร์คก็เลือกที่จะจบบทสนทนาไว้เท่านี้ไม่อยากจะต้องมาอธิบายอะไรยืดยาวให้ปวดหัวหนักกว่าเดิม เขาเดินแบกกระดานวาดรูปไปเก็บไว้ที่มุมเดิมก่อนจะหาผ้าขาวแถวนั้นมาคลุมไว้จะได้ไม่ต้องมีการเข้าใจผิดว่าเขาเป็นฆาตกรมือเปื้อนเลือดต่างๆนานาเกิดขึ้นอีก

 

 

.

.

.

 

 

 

หลังจากเคลียร์เรื่องทั้งหมดจบแล้วแบมแบมก็ถูกเก็บเข้าโหลดังเดิม เจ้าตัวเล็กแสดงท่าทีไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดจากอาการกระแทกตัวนั่งลงไปบนกองใบไม้ที่เริ่มแห้งเสียจนโหลแทบสะเทือน มาร์คเองก็จนปัญญาจะเอาใจแล้วเหมือนกัน

 
 

มาร์คบรรจงหมุนฝาเกลียวปิดจนสนิทแล้วถือโหลแก้วใสนั่นเดินเข้าไปในส่วนห้องนอนของตัวเอง ดวงตาคมมองไปรอบๆห้องเหมือนต้องการจะสังเกตหาอะไรบางอย่าง และไม่นานชายหนุ่มก็ไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงนอน ย่อตัวลงไปนั่งยองๆแล้วเลื่อนโหลในมือเข้าไปวางไว้ข้างๆกล่องใบเล็กใบน้อยที่วางซ้อนกันอยู่ในนั้น

 
 

“...” เขาแอบยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวในโหลทำหน้าตาเลิกลั่ก ลุกขึ้นยืนเกาะกระจกด้วยท่าทางตื่นตกใจ

 
 

อยู่ในนี้ไปก่อนแล้วกันนะ...


 

“อะ ไร” มาร์คแกล้งทำปากพะงาบๆแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลียนแบบคนในโหลที่เหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเขาด้วยใบหน้าที่ฉายแววหงุดหงิดปนตระหนกแต่กลับไม่ได้ดูน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย


 

ตลกดี...ทั้งที่เมื่อกี้ยังกลัวเขาอยู่แท้ๆ

 

 
 

 

ออดด...~

 
 

“อ่า...” เสียงออดที่ดังแว่วมาจากด้านนอกทำให้ชายหนุ่มต้องละสายตาจากคนตัวเล็กลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้กับแขกที่จะมาเยี่ยมในวันนี้ เพราะเมื่อคืนนี้เขาเพิ่งได้รับสายจากพี่สาวว่าวันนี้จะเอาหลานมาฝากให้มาร์คดูแลสักครู่เพราะเธอมีธุระสำคัญต้องไปจัดการ

 
 

“มาร์ค ~”

 
 

ยังไม่ทันจะเปิดประตูดีเสียงหวานใสของเด็กหญิงวัยหกขวบก็ดังขึ้นมาเสียจนมาร์คต้องหลุดยิ้มกว้าง ย่อตัวลงไปอุ้มหลานสาวตัวน้อยในชุดเอี๊ยมยีนขึ้นมาหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความหมั่นเขี้ยวเสียจนได้ยินเสียงหัวเราะดังเจื้อยแจ้วออกมาจากเจ้าตัวในอ้อมแขนของชายหนุ่ม

 
 

“จะเข้ามาก่อนมั้ย” แทมมี่ส่ายหัวให้กับคำเชิญของน้องชาย

 
 

“ไม่ล่ะ พี่ฝากเบ็ธตี้ด้วยนะถ้าแกดื้อก็จัดการได้เลย” แทมมี่พูดพลางยื่นกระเป๋าสะพายสีชมพูหวานแหววที่ด้านในบรรจุอุปกรณ์สำคัญที่จำเป็นในการเลี้ยงเด็กให้มาร์ครับไป

 
 

“มัมไปนะ อย่าดื้อกับมาร์คนะลูก” แทมมี่ขยับแว่นกันแดดสีดำทรงสวยให้เข้าที่ ขยับใบหน้าเข้าไปจูบเบาๆบนริมฝีปากเล็กของลูกสาวก่อนจะผละออกมาโบกมือให้อีกครั้งตอนที่มาร์คอุ้มเบ็ธตี้เข้าไปในห้องจนกระทั่งประตูปิดสนิท

 
 

“เบ็ธตี้เข้ามาเล่นในห้องดีกว่าเนอะ...ข้างนอกมันรก” หลังจากที่วางหลานสาวคนสวยลงแล้วก็พาเดินนำมายังห้องนอนของตัวเองที่ดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนที่ดูดีและเหมาะกับการอยู่อาศัยที่สุดภายในห้องพักนี้ซึ่งเด็กน้อยก็ทำตามอย่างว่าง่าย เดินตามหลังคุณน้าของเธอมาจนถึงในห้อง ก่อนที่เธอจะโถมตัวลงบนเตียงของมาร์คด้วยท่าทางแบบเด็กๆ

 
 

“ไหน...เอาอะไรมาเล่นบ้างเนี่ยหื้ม” กระเป๋าเป้สีชมพูถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเด็กน้อยเมื่อถูกถามถึงของเล่น มือเล็กๆควานเข้าไปหาอะไรบางอย่างก่อนจะหยิบมันออกมาโชว์ให้มาร์คที่ตามมานั่งข้างๆดูด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ

 
 

“นี่ค่ะ! เธอชื่อมาดามไลลา มัมซื้อให้เบ็ธตี้เมื่อวานนี้เอง” ตุ๊กตาบาร์บี้ผมบลอนด์ถูกยื่นให้มาร์คดูจนเกือบจะชิดกับใบหน้าคม และแน่นอนว่ามาร์คน่ะไม่ได้สนใจอยากจะเล่นตุ๊กตาเหล่านี้กับหลานสาวหรอกแต่ก็ยอมพยักหน้าอือออไปด้วย

 
 

“วันนี้เบ็ธตี้จะเปลี่ยนชุดใหม่ให้คุณไลลานะ...คิก” และแล้วหลานสาวตัวน้อยก็หลุดเข้าไปสู่โลกสีชมพูของตัวเองไปในที่สุด ปล่อยให้มาร์คที่นั่งมองอยู่เงียบๆในตอนแรกทิ้งตัวลงนอนข้างๆแทน ดวงตาคู่คมมองไปยังตุ๊กตาในมือหลานสาวแต่ในหัวกลับคิดไปถึงใครอีกคนที่มาร์คคิดว่าถ้าหากเบ็ธตี้ได้เห็นคงจะตื่นเต้นเสียจนลืมมาดามไลลาอย่างแน่นอน

 
 

ไม่รู้ว่าตอนนี้จะทำหน้ายังไงอยู่นะ ฮ่าๆ

.

.

.

 





 

 

“...” อ่า รู้สึกเหมือนว่าแบมแบมจะได้ยินเสียงแปลกๆนะ เสียงที่ไม่ใช่ของคนตัวโตที่ชื่อว่ามาร์คน่ะ

 
 

แต่ตอนนี้แบมแบมมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากพื้นพรมเท่านั้น อยู่ๆมาร์คก็เอาเขามาเก็บไว้ตรงนี้...เพื่ออะไรกัน คนๆนั้นน่ะชอบทำอะไรแปลกๆตลอดเลย

 
 

“เฮ้อ...” แล้วไม่รู้หรือไงว่าการที่ต้องฝังตัวอยู่ในใบไม้แห้งๆพวกนี้ในโหลแก้วแคบๆนี่มันน่าเบื่อจะตายชัก... แบมแบมใช้แขนขาเล็กๆปัดป่ายใบไม้รอบตัวที่เป็นเพื่อนเพียงอย่างเดียวของตัวเองด้วยความเบื่อหน่าย นี่ก็เป็นวันที่สามแล้วที่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ในโหลนี่ นับตั้งแต่วันแรกที่ถูกจับในป่า

 
 

เขาจำได้ดีว่าตอนที่ถูกคนใจร้ายที่มีรอยยิ้มแสนน่ากลัวนั่นจับใส่โหลมาน่ะมันทรมานจิตใจมากแค่ไหน แบมแบมไม่อยากมาอยู่ที่นี่สักหน่อย...แบมแบมอยากจะอยู่กับคุณต้นไม้คุณดอกไม้นุ่มๆสวยๆในป่าต่างหากล่ะ

 
 

และอีกอย่างที่สำคัญเลยก็คือแบมแบมคิดถึงคุณผลเบอร์รี่ในป่าที่อร่อยกว่าอาหารแหยะๆรสชาติประหลาดที่มาร์คบังคับให้กินสองมื้อติดนี่ด้วย

 
 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่ตอนนี้แบมแบมรู้สึกว่าเสียงของคนที่ไม่ใช่มาร์คน่ะเงียบไปแล้ว...ความจริงคือมันเงียบเหมือนกับว่าไม่มีใครอยู่เลยด้วยซ้ำไป

 
 

กิ๊ง...~

 
 

“อ๊ะ!” แต่จู่ๆเสียงดังที่กระทบกับกระจกโหลก็ทำให้คนที่มัวแต่นอนคิดอะไรเพลินๆสะดุ้งเฮือกขึ้นมาจนกองใบไม้กระจายไปคนละทิศทาง คนตัวเล็กชักจะหงุดหงิดขึ้นมานิดๆแล้วนะ ทำไมชอบแกล้งกันให้ตกใจอยู่เรื่อย

 
 

ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาต้นตอของเสียงดังนั่นก่อนจะเห็นว่าเป็นมาร์คที่ตอนนี้กำลังก้มลงมามองเขาอยู่นั่นเอง ใบหน้าของมาร์คฉายแววบางอย่างที่บอกไม่ถูก แต่มันทำให้แบมแบมรู้สึกไม่ไว้ใจเอาเสียเลย

 
 

สงสัยอยู่ได้ไม่นานมือใหญ่นั่นก็เอื้อมมาดึงโหลของเขาไปตั้งไว้บนพื้นด้านหน้าตัวเองแล้วเปิดฝาออก สุดท้ายก็คว่ำโหลลงช้าๆให้แบมแบมคลานออกมาเองได้สะดวก แบมแบมยอมคลานออกมาถึงแค่ตรงปากขวดโหลเท่านั้นไม่เข้าไปใกล้มาร์คหรอกเพราะยังไงก็ยังไม่ไว้ใจ ดวงตาคู่กลมจ้องเขม็งไปยังอีกคน

 
 

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าโป๊อยู่” แต่ทว่าจู่ๆคำถามน่าอายก็ถูกส่งมาเสียจนคนถูกถามแก้มขึ้นริ้วจางๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นโดยอัติโนมัติ

 
 

“ฉันยังไม่อยากเป็นตากุ้งยิงหรอกนะ” อะไรนะ...คุณกุ้งตัวเล็กในแม่น้ำเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ ทำไมมาร์คชอบพูดจาอะไรประหลาดๆอยู่เรื่อย

 
 

“ป...ปล่อย!” แหวออกมาเสียงดังเมื่อถูกจับตัวโดยไม่ทันระวังแต่มันก็ไร้ค่าเพราะมาร์คไม่ยอมปล่อยเขาให้เป็นอิสระ ตอนนี้แบมแบมตัวน้อยได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในกำมือของมาร์คด้วยความอึดอัด

 
 

“นิ่งๆน่า” มาร์คพูดเพียงแค่นั้นก่อนอีกมือที่ว่างจะหยิบเอาบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองที่ทำให้คนตัวเล็กในกำมือยอมสงบลงได้ เปลี่ยนจากอาการต่อต้านในตอนแรกมาเป็นสงสัยในสิ่งที่มาร์คถืออยู่ในมือแทน

 
 

“มาร์ค...อะไร อ๊ะ” ไม่เปิดโอกาสให้อีกคนถามอะไรต่อให้มากความมาร์คก็จัดการยัดสวมเจ้าสิ่งนั้นทับลงไปบนหัวเล็กๆนั่นอย่างไม่ปราณีปราศรัย จัดการดึงแขนขาให้เข้ารูปเสร็จถึงจะยอมปล่อยให้อีกคนลงไปยืนบนพื้นตามต้องการ

 
 

“...”

 
 

อ่า...

 

 

แบมแบมนิ่งไปนิดเมื่อก้มมองตัวเองแล้วรู้สึกแปลกตาขึ้นมากับเนื้อผ้าสีมิ้นต์ที่คลุมทับอยู่บนผิวกายที่เคยเปลือยเปล่ามาตลอด ฝ่ามือคู่น้อยลากไปตามเนื้อผ้าที่เป็นลายถักหลวมๆอย่างแผ่วเบา เหลียวหน้าเหลียวหลังมองตัวเองเสียยกใหญ่

 
 

“ก็ใช้ได้” มาร์คเองก็เลิกคิ้วมองอีกฝ่ายในชุดของมาดามไลลาที่เขาแอบหยิบติดมือมาเมื่อตอนที่พาเบ็ธตี้ไปส่งให้กับแทมมี่ที่ขับรถมารอด้านล่างอพาร์ทเมนต์เมื่อสักครู่นี้เอง เสื้อสเวตเตอร์คอกว้างสีเขียวมิ้นต์สำหรับตุ๊กตาบาร์บี้ที่มันช่างพอดิบพอดีกับแบมแบมเสียเหลือเกิน ทั้งขนาดและความยาวของเสื้อที่ปิดเลยต้นขาอ่อนของอีกฝ่ายมาแบบพอเหมาะ

 
 

แบมแบมที่สำรวจตัวเองเรียบร้อยแล้วเผลอยกยิ้มกว้างออกมา รู้สึกถูกใจกับสิ่งประดิษฐ์ที่ตัวเองไม่เคยแตะต้องมาก่อนในชีวิต ไม่ยักกะรู้มาก่อนเลยนะว่าที่นี่จะมีเสื้อผ้าสำหรับภูติอย่างเขาด้วย...

 
 

ดีจัง!

 

 

 


 

ตอนนี้มาร์คแบมเต็มๆเลยแฮะ...เบื่อห้องพี่มาร์คหรือยังน้า

ตอนหน้าไปวิ่งเล่นข้างนอกกันดีมั้ย?

 
 

อันนี้เป็นเสื้อของมาดามไลลาที่มาร์คขโมยหลานมาให้แบมนะคะ ประมาณนี้เนอะ



ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะคะ อ่านแล้วมีกำลังใจมากเลย

ขอบคุณทุกคนที่ชอบค่ะ ^^

 

แท็กฟิค (เล่นกันหน่อยก็ได้นะคะ โล๊งโล่งอะ555555555) : #FICJARMB

ติดต่อเม้าท์มอยกับไรท์เตอร์ TWITTER : @since9397

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,155 ความคิดเห็น

  1. #2133 onea (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 07:54
    น่ารักจัง^\\\^
    #2,133
    0
  2. #2115 uromtbb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:37
    น่ารักกกก
    #2,115
    0
  3. #2088 Kattyแฟนหมี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:27
    อยากได้จริงๆนะ
    #2,088
    0
  4. #2083 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:15

    น่ารักสวยชอ่บแล้วอะ

    #2,083
    0
  5. #2062 VivoV5 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 22:48
    ทำไมน่ารักขนาดนี้ครับลูก
    #2,062
    0
  6. #2039 MB-krD (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 15:53
    พี่มาร์คดูแลน้องดีมากกก แงงง น่ารักไปหใด
    #2,039
    0
  7. #2035 solong9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 23:11

    หนูไม่จำเป็นต้องน่ารักขนาดนี้ก็ได้ลูกกก

    #2,035
    0
  8. #2018 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 00:13
    เป็นแค่ภูติอ่ะ จำเป็นต้องน่าเอ็นดูขนาดนี้ไหม
    #2,018
    0
  9. #1982 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 00:52
    ฮื่ออ เกินไป น่ารักเกินไปแล้วว
    #1,982
    0
  10. #1972 ATENNILE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 09:22
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบน่ารักที่สุด
    #1,972
    0
  11. #1961 Bam Yien (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 15:48
    แบมน่ารักจังง หมันเขี้ยว
    #1,961
    0
  12. #1954 wan62063 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:15
    อยากได้ๆๆๆ
    #1,954
    0
  13. #1919 ojay2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 22:16
    โง้ยยยย น่ารักสุดๆๆๆๆๆๆ เอ็นดู
    #1,919
    0
  14. #1914 DinoGong_0137 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 16:40
    งู้ยยน่ารักก เอ็นดูบัมบัมสุดดด55555555
    #1,914
    0
  15. #1894 FANTACHII (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 22:41
    เอ็นดูแบมมม55555555
    ความคิดนี่แบบใสใสมาก

    #1,894
    0
  16. #1879 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 02:28
    น่ารักดีอ่ะ แบมคงต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ พี่มาร์คก็บอกก็สอนแบมดีๆนะ แบมเข้าใจง่ายจะตาย
    #1,879
    0
  17. #1857 M.m1nt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 21:38
    อยากเลี้ยงภูติ><
    #1,857
    0
  18. #1829 KiHaE*129 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 03:56
    น่ารัก น่ารัก น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,829
    0
  19. #1816 BamG97_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 23:31
    งื้ออิ>\\\\\\< นี่แบมตัวขนาดไหนเนี่ย!55555555
    #1,816
    0
  20. #1814 Yoyowithme (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:46
    น่ารักกกกกกก
    #1,814
    0
  21. #1797 gummyworm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 07:56
    แบมน่ารักกก
    #1,797
    0
  22. #1731 cassysanuk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 14:52
    เหมือนเล่นแต่งตัวตุ๊กตาเลยยย ชอบบบ 5555
    #1,731
    0
  23. #1722 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 19:48
    เอ็นดูภูติน้อยแบมแบม ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้
    #1,722
    0
  24. #1690 MandM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 16:45
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,690
    0
  25. #1672 zmgebob (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 22:09
    น่ารักมากกกกกกกกกก 
    #1,672
    0