FIC BOY IN A JAR : { MARKBAM }

ตอนที่ 17 : BOY IN A JAR :: SPECIAL PART :: Bun in the oven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    8 พ.ย. 58

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
+

BOY  IN  A  JAR

MARK x BAMBAM

#FICJARMB


SPECIAL PART

( Bun in the oven )



 

/ 2 ปีต่อมา /

 
 

                อากาศเย็นๆภายในห้องนอนกว้างอันเป็นผลเนื่องมาจากการทำงานของเครื่องปรับอากาศนั้นให้ความรู้สึกสบายเสียจนไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ ผ้าม่านสีเข้มถูกปิดทับบานกระจกใสไว้โดยรอบเพื่อไม่ให้แสงด้านนอกส่องเข้ามารบกวน แต่ถึงแม้ว่าแสงด้านนอกจะไม่ส่องเข้ามาทว่าในกลไกร่างกายของคนที่เคยตื่นเช้าเป็นกิจวัตรก็ทำให้เปลือกตาบางต้องเปิดขึ้นด้วยความง่วงงุน

 
 

“อือ...”

 
 

และเมื่อขยับตัวเพียงเล็กน้อยความเจ็บระบมที่ไม่รู้ว่ามาจากส่วนไหนของร่างกายบ้างก็รวมตัวกันพุ่งทะยานขึ้นมาเสียจนเจ้าของใบหน้าหวานผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอย่างแบมแบมต้องเบ้หน้าหน่อยๆก่อนจะขยับตัวเองไปพิงหลังลงกับหัวเตียง

 
 

แบมแบมไม่ชอบเวลาเจ็บตัวแบบนี้เลย!


 

“...”

 


คนตัวเล็กพยายามเปิดเปลือกตาเพื่อปรับตัวแต่ความรู้สึกบางอย่างในหัวก็ทำให้เปลือกตาคู่บางจำต้องปิดลงอีกครั้งพร้อมแพรขนตายาว ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมาใช้ปลายนิ้วกดวนบริเวณขมับทั้งสองหวังช่วยให้อาการแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเองตั้งแต่ลืมตาตื่นนั้นหายไปโดยเร็ว

 


“ม...มาร์ค” ฝ่ามือบางตะปบลงไปมั่วๆบนผ้านวมจนได้ยินเสียงตุบดังขึ้น ปากอิ่มขยับเรียกชื่อคนที่นอนหลับอุตุอยู่ในผ้านวมข้างๆอยู่สองสามครั้งกว่าที่อีกฝ่ายจะขยับตัวตอบรับพร้อมกับเสียงทุ้มที่ครางฮืออยู่ในลำคอคล้ายกับว่ายังไม่ค่อยได้สติเท่าที่ควร

 
 

“หืม” แม้ว่าภายในห้องจะยังมืดสนิทเพราะไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆที่เล็ดลอดเข้ามาแต่มาร์คก็พอจะเดาตำแหน่งเสียงของแบมแบมถูก ชายหนุ่มยันตัวเองลุกขึ้นเล็กน้อยพยาพยามสะบัดหัวขจัดความง่วงของตัวเองออกไปแล้วหันหน้าไปทางฝั่งของคนตัวเล็กที่นั่งเปลือยแผ่นอกพิงหัวเตียงอยู่ด้วยอาการไม่สู้ดี

 
 

“แบมแบม...เป็นอะไร” เสียงทุ้มคลายความง่วงอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าคนรักตัวเล็กของตัวเองกำลังเกิดอาการผิดปกติบางอย่างขึ้น

 
 

“ม...ไม่รู้สิ แบมแบมมึนหัวมากเลย” สองขายาวพาตัวเองเดินไปเปิดม่านออกอย่างรวดเร็วเพื่อให้แสงสว่างส่องเข้ามาถึง ใบหน้าคมหันกลับไปมองคนรักขณะหยิบกางเกงนอนมาสวมแบบลวกๆก่อนจะปีนขึ้นเตียงไปดึงฝ่ามือบางมากุมไว้เบาๆ

 
 

“นอนต่อสักพักสิ จะรีบตื่นทำไม” มาร์คขมวดคิ้วตามเมื่อเห็นว่าคิ้วคู่สวยของคนรักขมวดเข้าหากันทั้งที่เปลือกตายังปิด ฝ่ามือหนาโอบกระชับผิวกายเย็นเฉียบให้เปลี่ยนจากการพิงหัวเตียงแข็งๆมาเป็นอกอุ่นๆของเขาแทน

 
 

“แบมแบมนอนไม่หลับแล้ว” เสียงเล็กอู้อี้เพราะการเบี่ยงหน้าตัวเองมาซบลงบนแผงอกแกร่ง มาร์คเองก็จนปัญญาได้แต่นั่งลูบกลุ่มผมนุ่มสีเข้มนั่นอย่างเบามือ

 
 

“ลองไปล้างหน้าดูไหมล่ะ เดี๋ยวพาไป” รูปประโยคดูเหมือนเป็นคำถามแต่การที่มาร์คช้อนเข้าใต้ข้อพับขาของแบมแบมแล้วนั่นก็เหมือนกับเป็นการบังคับรวบรัดอยู่ในที

 
 

“มาร์ค จะอ้วกด้วย...”

 
 

“เฮ้! อย่าเพิ่งนะ กลั้นไว้ก่อน” เมื่อเห็นว่าแบมแบมกำลังโก่งคอทำท่าจะอาเจียนออกมาอย่างที่พูดในทันทีทันใดจริงๆก็เล่นเอามาร์คตาลุก รีบอุ้มยกร่างเปลือยเปล่าผอมบางของคนรักขึ้นลอยหวือก่อนจะพาเดินเข้าห้องน้ำภายในห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว

 
 

อาการแบบนี้นี่มันยังไงกันเนี่ย...

 

 

 

 

                เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างไม่ค่อยดีนัก แบมแบมทั้งเวียนหัวและอาเจียนตลอดทั้งเช้าจนมาร์คไม่เป็นอันทำอะไร งานวาดที่วาดค้างเอาไว้โดยคิดว่าจะรีบมาวาดต่อในตอนเช้าของวันนี้ก็มีอันต้องพักไว้โดยปริยายเมื่อสิ่งที่สำคัญและมีค่ากว่าภาพวาดเหล่านั้นอย่างคุณภูติตัวโตนั้นเกิดอาการประหลาดขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ

 


และตอนนี้มาร์คก็กำลังทำหน้าที่เป็นพ่อครัวที่ดีทำอาหารเช้าแบบอ่อนๆไว้ให้คนตัวเล็กที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอน ซึ่งอันที่จริงมาร์คเองก็อาสาจะช่วยแต่งให้นะแต่จู่ๆเจ้าตัวก็เกิดอายอะไรขึ้นมาไม่รู้เลยไล่ให้เขาออกมาทำอาหารเช้ารอเสียอย่างนั้น

 
 

ก็แหงล่ะ...แบมแบมไม่ใช่เด็กตัวเท่าฝ่ามือเหมือนเดิมแล้วนี่นา ปีนี้เจ้าตัวอายุสิบเจ็ดปีเต็มแถมกำลังจะสิบแปดแล้วในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ผ่านอะไรด้วยกันมามากมายเหมือนกับว่าเวลาที่ผ่านไปตอนที่อยู่กับแบมแบมนั้นมันยาวนานครึ่งค่อนชีวิตในความรู้สึกของมาร์คเอง

 
 

มาร์คกล้าพูดได้เต็มปากว่าทั้ง รักและ หลงแบมแบมยิ่งกว่าอะไร


 

ถนอมเอาใจแถมยังตามใจแทบทุกอย่างที่จะทำได้ ในชีวิตของมาร์คไม่เคยเป็นฝ่ายเอาอกเอาใจใครก่อนหรอก จนกระทั่งได้มาเจอแบมแบมเนี่ยแหละที่เปลี่ยนเขาไปทีละนิดละหน่อย จนมารู้ตัวอีกที...เขาก็กลายเป็นทาส(รัก)เด็กคนนี้ไปเสียแล้ว

 
 

“พี่มาร์คทำข้าวต้มเหรอ กลิ่นหอมไปถึงชั้นบนเลย” ยืนคิดอะไรได้ไม่นานเสียงหวานที่ฟังดูอู้อี้กว่ายามปกติก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังตามด้วยเสียงลากเก้าอี้ มาร์คเม้มปากเล็กน้อยไม่ตอบอะไรแต่เลือกที่จะหันกลับไปมองอาการคนข้างหลังแทน

 
 

“อืม...”

 

“เป็นไงบ้าง ค่อยยังชั่วหรือยัง” ใบหน้าคมเบนกลับไปยังหม้อข้าวต้มตรงหน้าก่อนจะเอ่ยปากถาม เบาใจไปหน่อยที่เห็นว่าอย่างน้อยแบมแบมก็เดินลงมาเองได้ด้วยท่าทีที่ดูดีขึ้นกว่าเมื่อตอนที่ตื่นนอนอยู่บ้าง

 
 

“ก็นิดหน่อย แบมแบมมึนหัวมากเลยมาร์ค” ท่าทางเจ้าตัวจะแย่จริงๆเลยเอาแต่บ่นไม่หยุดแบบนี้ว่ามึนหัวเวียนหัว มาร์คเองก็ไม่รอช้ารีบตักข้าวต้มใส่ชามแล้วนำไปวางเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารที่มีคนตัวเล็กนั่งเท้าคางรออยู่อย่างระมัดระวัง เก้าอี้ตัวข้างๆกันถูกลากจนเกิดเสียงดังทำให้คนที่นั่งเอามือเท้าคางต้องขยับตัวมาเป็นท่านั่งหลังตรงพร้อมรับประทานอาหารมื้อแรกของวัน

 
 

ฟู่~

 
 

ข้าวต้มร้อนๆถูกตักใส่ช้อนสั้นก่อนที่มาร์คจะยกขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากแล้วออกแรงเป่าเบาๆเพื่อไล่ความร้อนออก แบมแบมเองก็เอาแต่นั่งจ้องมาร์คตาแป๋ว ถึงแม้จะเวียนหัวอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าคุ้มนะเพราะมันทำให้แบมแบมได้เห็นมาร์คในมุมคุณพ่อแบบนี้น่ะ

 
 

มาร์คไม่รู้ตัวหรอกว่าเวลาตัวเองทำตัวเป็นคุณพ่อโดยมีแบมแบมเป็นลูกเล็กแบบนี้น่ะ มันน่ารักจะตายไป


 

“กินหน่อยนะ” ข้าวต้มถูกยื่นมาจ่อที่ปากโดยที่แบมแบมเองก็อ้าปากรับอย่างเต็มใจ แก้มใสขยับขึ้นลงตามจังหวะการเคี้ยวทั้งที่สายตาทั้งสองคู่ยังคงไม่ผละออกจากกัน

 


“อะ...ค แค่ก!

 
 

แต่จู่ๆมาร์คก็ต้องสะดุ้งเมื่อแบมแบมเกิดสำลักขึ้นมาเสียจนต้องก้มหน้าลงไปปิดปากไอ คนตัวโตรีบกุลีกุจอลุกขึ้นไปหาน้ำรินใส่แก้วมาให้แต่ดูเหมือนว่าแบมแบมในตอนนี้นั้นจะไม่ได้ต้องการดื่มน้ำแต่อย่างใด คนตัวเล็กลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะทั้งอาการมึนหัวยังคงโจมตีไม่หยุด แล้วยังจะมารู้สึกคลื่นไส้แบบนี้อีก

 
 

ไม่ไหวแล้ว!

 
 

“แบมแบม ไปไหน!” เสียงทุ้มตะโกนตามหลังเมื่อจู่ๆแบมแบมก็พาตัวเองวิ่งออกจากห้องครัวไปแบบไม่บอกไม่กล่าว ร้อนถึงคนตัวโตต้องวิ่งตามไปด้วยความเป็นห่วง ในใจเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมาเมื่อคิดว่าอาการแบบนี้มันไม่ปกติธรรมดาเสียแล้ว

 
 

“...”

 
 

“แบมแบม” มาร์ควิ่งตามมาจนเห็นว่าปลายทางของแบมแบมก็คือห้องน้ำ เจ้าตัววิ่งพรวดพราดเข้าไปโดยไม่ปิดประตูด้วยซ้ำซึ่งมาร์คเองก็ไม่ได้ถืออะไรเพราะยังไงก็อยู่กันแค่สองคนอยู่แล้ว แต่กับท่าทางของแบมแบมที่มันดูประหลาดตานี่สิที่ทำให้ใจของชายหนุ่มแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม

 
 

ภาพที่เห็นคือร่างเล็กๆของแบมแบมนั้นกำลังนั่งยองๆอยู่บนพื้นข้างกับชักโครกแล้วโก่งคออ้วกเอาน้ำใสๆออกมาด้วยท่าทางที่แสนทรมาน ในท้องเจ้าตัวแทบไม่มีอะไรตกถึงเลยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วมันจะอาเจียนเอาอะไรออกมากันล่ะ

 
 

“ไหวไหม” มาร์คเองก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากหยิบเอาแก้วน้ำที่ใช้สำหรับแปรงฟันรองน้ำจากอ่างล้างหน้าแล้วนั่งลงข้างๆคนที่ยังคงโก่งคออาเจียนไม่หยุด ก่อนจะส่งไปให้เมื่อเห็นคนตัวเล็กเงยหน้าเอาแก้มที่ขึ้นสีแดงพอๆกับปากและขอบตาขึ้นมาสูดอากาศอย่างน่าสงสาร

 
 

“มาร์ค...ฮือ” แบมแบมรับแก้วน้ำมาบ้วนปากก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงอกคนรักตัวโตอย่างหมดแรง เปลือกตาบางปิดลงพร้อมหอบหายใจเนือยๆ เกิดมาตั้งสิบเจ็ดปีแล้วอาการแบบนี้แบมแบมก็เพิ่งจะเคยเป็นเหมือนกัน

 
 

“เดี๋ยวไปหาหมอกันนะ”

 
 

“ม...ไม่เอา! ไม่ไปนะมาร์ค” มาร์คถอนหายใจเบาๆเพราะรู้ดีว่าแบมแบมต้องตอบแบบนี้แน่ๆ แน่นอนว่ามาร์คเองไม่อยากเห็นแบมแบมทรมานกับอาการแบบนี้ การไปหาหมอน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแม้ว่าเจ้าตัวเองจะส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วยก็ตาม

 
 

“แล้วแบมจะทนทรมานแบบนี้หรือไง” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วด้วยสรรพนามที่แบมแบมชอบฟังแต่มาร์คกลับไม่ค่อยพูดให้ได้ยินสักเท่าไหร่นอกเสียจากเวลาที่อยากจะเอาใจหรือให้แบมแบมทำในสิ่งที่ต้องการ ฝ่ามือใหญ่เสยเอาเส้นผมชื้นเหงื่อปรกหน้าของแบมแบมขึ้นมาเพื่อช่วยให้อีกฝ่ายรู้สึกสบายตัว

 
 

“ถ้าพาไปจะโกรธจริงๆด้วย” แต่เสียงเล็กก็ตอบกลับตามนิสัยดื้อรั้นของเจ้าตัวทำเอามาร์คกรอกตาขึ้นบนอย่างหน่ายใจ แบมแบมชอบดื้อในเรื่องที่มันไม่น่าดื้อแบบนี้ทุกทีเลยจริงๆ

 
 

“นี่แบมแบม...” เงียบกันไปครู่หนึ่งก่อนที่มาร์คจะโพล่งขึ้นมาขณะที่แบมแบมกำลังปิดเปลือกตาอยู่ในอ้อมอก อาการเวียนหัวยังไม่หายไปและอาการอยากอาเจียนก็ดูเหมือนว่ายังคงวนเวียนอยู่ในช่องท้องไม่หายไปไหน มันพร้อมที่จะทะลักออกมาทุกเวลาเลยจริงๆ

 

“ว่าไงมาร์ค”

 
 

“อาการแบบนี้น่ะ ถ้านายเป็นผู้หญิงฉันคงคิดว่านายแพ้ท้องแน่ๆ”

 
 

ด เดี๋ยวนะ...


 

“ห๊ะ!” สิ้นเสียงของมาร์คแบมแบมก็ดีดตัวเองขึ้นมานั่งหลังตรงก่อนจะหันหน้ากลับมามองคนด้านหลังด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตากลมโตยิ่งโตเข้าไปใหญ่เมื่อเจ้าตัวแสดงออกชัดเจนว่าตกใจมากแค่ไหน ทำเอามาร์คอดไม่ได้ที่จะยื่นจมูกเข้าไปกดลงบนแก้มนิ่มๆตรงหน้าจนเกิดเสียงดังฟอด

 
 

“แบมท้องเหรอมาร์ค!

 
 

เฮ้อ!

 
 

“เด็กเอ๋อ ฉันบอกว่าถ้านายเป็นผู้หญิง” มาร์คเคาะลงไปเบาๆบนกลุ่มผมนิ่มก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าแบมแบมคงไม่อาเจียนออมาอีกแล้ว ฝ่ามือหนายื่นไปให้แบมแบมที่ดูเหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัวให้ลุกขึ้นยืนตามก่อนจะพาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยกัน

 
 

ท้องเหรอ?...

 
 

หมายถึงการที่แบมแบมจะมีเบบี๋ภูติน้อยอย่างที่มาร์คเคยพูดเมื่อนานมาแล้วนั่นใช่ไหม!

 

 

.

.

 

“แน่ใจเหรอแบมแบม”

 
 

น้ำเสียงอู้อี้จากยองแจผู้ที่กำลังเคี้ยวขนมเต็มปากแต่ก็ยังอุตส่าห์ตอบรับคำพูดของเพื่อนทำให้แบมแบมที่นั่งกอดเข่าพิงพนักโซฟาอยู่ด้วยสีหน้ามุ่งมั่นนั้นต้องพยักหน้ายืนยันอีกครั้งจนกลุ่มผมสีเข้มกระจายไม่เป็นทิศเป็นทาง

 
 

“ยิ่งกว่าแน่ใจอีก”

 
 

“อืม...แต่ขนมนี้อร่อยมากเลย พี่มาร์คไปซื้อมาจากที่ไหนอ่ะบอกหน่อยเดี๋ยวยองแจจะได้ให้แจ็คแจ็คไปซื้อมาเก็บไว้บ้าง” ตามด้วยการส่งปลายนิ้วชี้เข้าไปดูดเอาเศษขนมที่ติดปลายนิ้วออกอย่างเพลิดเพลิน แบมแบมเองก็เม้มปากแน่นคล้ายกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว

 
 

“แบมแบม!

 
 

“หือ” คนถูกตะโกนเรียกชื่อต้องถลึงตามองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ ก็นั่งกันอยู่แค่นี้ยองแจจะตะโกนทำไมกันน่ะ!

 
 

“เรียกตั้งหลายรอบแล้วแล้ว เหม่ออะไรอยู่” ยองแจเปลี่ยนท่านั่งมาเป็นกอดอกเชิดหน้าราวกับว่ากำลังจับผิดคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าที่ตั้งแต่โทรชวนเขามาที่บ้านเพราะเจ้าตัวบอกว่าไม่ค่อยสบาย แถมมาร์คยังต้องเร่งไปวาดงานเลยไม่มีเพื่อนคุยจึงทำให้เขาต้องบังคับแกมขู่เข็ญให้แจ็คแจ็คผู้น่ารำคาญขับรถมาส่งที่นี่แทบจะในทันที

 
 

แต่พอมาถึงแล้วแบมแบมก็เอาแต่เงียบกับพูดว่าตัวเองท้องแบบนี้น่ะมันอะไรกัน!


 

“แบมแบมต้องกินอะไรบ้างอะยองแจ เบบี้ของแบมจะได้แข็งแรงไง” ปากอิ่มเชิดขึ้นหน่อยๆเมื่อคิดไปถึงตรงนี้ ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นยกยิ้มเมื่อเผลอคิดไปถึงครอบครัวสุขสันต์ที่มีแบมแบม มาร์คแล้วก็เบบี้ตัวน้อยๆอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาในบ้านหลังนี้

 
 

อา...แบมแบมพนันได้เลยว่ามาร์คจะต้องเป็นปะป๊าที่ดีมากแน่ๆ

 
 

“เดี๋ยวนะ สรุปว่าจะท้องจริงดิ” ยองแจเองทำสีหน้าเหมือนกับว่าไม่เห็นด้วยเท่าไหร่นักแต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ล่ะมั้ง เพราะขนาดเขากับแบมแบมที่เป็นภูติอยู่ดีๆวันหนึ่งกลับกลายมาเป็นเหมือนมนุษย์ทั่วไปได้ซะอย่างนั้น

 
 

แต่ในฐานะที่เห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยยองแจจะเชื่อแบมแบมก็แล้วกัน


 

“ท้องสิ...มาร์คพูดเองเลยนะว่าอาการแบบนี้น่ะเป็นอาการของคนท้อง” ก็เขาได้ยินมาเต็มสองหูว่ามาร์คพูดว่าอาการแบบนี้มันเป็นของคนท้อง แล้วตัวเขาเองกับมาร์คก็ลองทำเบบี๋กันมาหลายทีแบบนับไม่ถ้วนแล้วด้วย ดังนั้นมันก็น่าจะมีโอกาสนี่นา...

 
 

“อ่า แล้วแบมแบม...เคยจึ้กๆกับมาร์คแล้วเหรอ” เป็นคำถามที่ยองแจถามเองก็ดันเขินเองขึ้นมาซะอย่างนั้น จะเอาขนมมากินแก้เขินก็ดันหมดเหลือแต่จานเปล่าเสียแล้ว

 
 

“หือ...จึ้กๆคืออะไรอ่ะ” ดวงตากลมฉายแววฉงนออกมาอย่างปิดไม่มิด เดี๋ยวนี้ยองแจน่ะเก่งเรื่องการใช้ภาษากว่าเมื่อก่อนมากๆเลย บางทีแบมแบมก็ไม่เข้าใจในสิ่งที่ยองแจพูดออกมาสักนิดโดยที่ยองแจก็เอาแต่บอกว่ามันเป็นภาษาเด็กแนว ภาษาวัยรุ่นซึ่งมันค่อนข้าง...เข้าใจยาก

 
 

“ก็...”

 
 

“มาร์คค!” แต่ดูเหมือนว่าเสียงใสจะดังขึ้นขัดจังหวะการอธิบายเสียจนยองแจต้องจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์เพราะอดบอกความหมายประโยคเด็ดให้แบมแบมฟัง แต่พอหันไปมองแล้วเห็นว่าเป็นมาร์คที่ถือกล่องขนมเข้ามานั่นล่ะถึงได้ยิ้มตามแบมแบมไปด้วยอีกคน

 
 

“คุยอะไรกันอยู่ เอาขนมมาให้” มาร์คว่าเสียงเรียบก่อนจะยื่นกล่องขนมให้ยองแจที่เห็นชัดว่าเจ้าตัวกำลังจ้องตาไม่กระพริบมายังกล่องขนมในมือของเขาก่อนจะวางมืออีกข้างที่เลอะสีน้อยกว่าลงบนกลุ่มผมของแบมแบม

 
 

“อ๋อ...แบมกำลังให้ยองแจอธิบายความหมายของคำว่าจึ้...”

 
 

“อ..เอ่อ นี่!!! แบมแบม! ขนมอันนี้อร่อยม๊ากมากเลยอ่ะ บอกมาเดี๋ยวนี้นะว่าซื้อที่ไหน!

 
 

“...”

 

เอ...แล้วยองแจจะตะโกนเสียงดังเกินความจำเป็นขึ้นมาทำไมล่ะเนี่ย

 


.


.

 


ช่วงเวลาผ่านไปจนกระทั่งมาถึงตอนหัวค่ำ แบมแบมไม่อาเจียนแล้วแต่ยังมีเวียนหัวอยู่ตลอด แต่ก็โชคดีที่ไม่หนักหนาจนถึงกับต้องนอนนิ่งๆหรือให้มาร์คช่วยประคองเหมือนเมื่อช่วงเช้า ตอนนี้แบมแบมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้วนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้างเป็นที่เรียบร้อยส่วนมาร์คเองก็กำลังหาเสื้อกล้ามตัวใหญ่ใส่อยู่ตรงตู้เสื้อผ้าที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

 
 

“งานมาร์คเสร็จหมดแล้วเหรอ” แน่นอนว่าถึงวันนี้จะอยู่กับยองแจเกือบทั้งช่วงบ่ายเพราะมาร์คต้องทำงานอย่างมีสมาธิแบมแบมเลยไม่อยากเข้าไปวุ่นวายแต่เพราะสีหน้าของมาร์คที่ดูรู้ว่าเหนื่อยมากๆนั้นก็ทำให้แบมแบมต้องลองเลียบๆเคียงๆถามออกไปดู

 
 

“ยังเลย” มาร์คตอบก่อนจะสวมเสื้อที่เลือกได้อย่างลวกๆก่อนจะปิดประตูตู้เสื้อผ้าให้เข้าที่

 
 

“เหนื่อยใช่ไหม มาหาแบมแบมหน่อยสิ” คนตัวเล็กดันตัวเองขึ้นมานั่งขัดสมาธิตาแป๋วมองคนตัวโตที่กำลังเดินมาหาตามคำสั่ง ใบหน้าหวานแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มที่เพียงแค่มองก็ทำให้พลังที่เหือดหายไปกับการทำงานของมาร์คมันกลับมาราวกับว่าถูกชาร์จไฟ

 
 

“กอดหน่อย” ก่อนที่มาร์คจะทิ้งตัวคุกเข่าลงบนพื้นห้องให้ใบหน้าคมอยู่เสมอกันกับหน้าท้องของคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง สองแขนยาวโอบรอบเอวเล็กก่อนจะเอาหน้าซุกลงไปสูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่ให้ความรู้สึกสบายใจแบบเต็มคราบ

 
 

“มาร์ค...”

 
 

“หืม”

 
 

“ถ้าสมมติว่าแบมแบมท้องล่ะ” เงียบไปอึดใจก่อนที่เสียงเล็กจะเอ่ยถามไปเหมือนกับไม่จริงจังนัก แต่ถ้าหากมาร์คได้ลองเงยหน้าขึ้นมาสบตากลมดวงนั้นแล้วจะรู้เลยว่าคำถามนี้คนถามคาดหวังกับคำตอบอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

 
 

“อืม แบมก็เลี้ยงลูกไง เป็นคุณแม่ ฮ่าๆ” ไม่บ่อยนักที่จะได้ยินมาร์คหัวเราะ ฝ่ามือบางวางลงบนกลุ่มผมสีอ่อนที่ซุกอยู่ตรงตักของตัวเองก่อนจะออกแรงลูบเบาๆ แก้มใสยกยิ้มเมื่อได้คำตอบที่ทำให้ใจเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ

 
 

“น่าตื่นเต้นดีจัง”

 
 

“อืม...ก็คงงั้น”

 
 

“แต่นี่ดึกแล้ว นอนกันเถอะ” มาร์คครางรับก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดตัดบทเมื่อรู้สึกว่าแบมแบมต้องการการพักผ่อนเนื่องจากอาการประหลาดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ยังไงถ้าได้พักผ่อนให้เต็มที่มันก็ดีกว่าการนอนดึกที่มีแต่ส่งผลเสียใช่ไหมล่ะ

 
 

“นอนก็ได้...”


คนตัวเล็กเองก็พยักหน้ารับก่อนจะขยับจัดที่จัดทางให้ตัวเองนอนลงไปขณะที่รอให้มาร์คลุกไปปิดไฟอย่างเช่นทุกวัน อ้อมกอดอุ่นๆจากคนตัวโตที่ได้รับทำให้เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงด้วยรอยยิ้ม มาร์คนี่ขยันทำให้แบมแบมมีความสุขจังเลยน้า...

 
 

รักมาร์ค!


 

50%


 

ความมืดและเงียบในช่วงเวลาเกือบเที่ยงคืนทำให้ใครบางคนที่อ่อนเพลียมาตลอดทั้งวันนอนหลับไปอย่างง่ายดาย ศีรษะเล็กๆที่ขยับเปลี่ยนจากการหนุนหมอนมาหนุนท่อนแขนของเขาก่อนหน้าที่จะหลับไปไม่กี่นาทีอยู่ไม่ห่างจากจมูกของมาร์คเท่าไหร่นักและนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มเองก็อดไม่ได้ที่จะกดจมูกลงไปเบาๆอย่างรักใคร่

 
 

“...”



ก่อนที่มาร์คจะค่อยๆขยับให้แบมแบมกลับลงไปนอนที่หมอนดังเดิมเพราะตัวเขาเองมีอะไรบางอย่างที่ต้องทำหลังจากส่งแบมแบมเข้านอนแล้ว แม้ว่าในห้องมืดแต่เพราะความเคยชินก็ทำให้มาร์คควานเอาโทรศัพท์มือถือจากหัวเตียงมาไว้กับตัวก่อนจะลุกเดินไปยังระเบียงห้องเพื่อทำอะไรบางอย่าง

 
 

ปลายนิ้วเลื่อนสไลด์หน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อหารายชื่อของใครบางคนที่เขามักจะนึกถึงเป็นคนแรกๆเมื่อเกิดปัญหา

 
 

อิม แจบอม...

 
 

รอไม่นานปลายสายก็กดรับพร้อมกรอกเสียงทักทาย มาร์ครู้นิสัยเพื่อนตัวเองดีว่าวันหยุดแบบนี้อิมแจบอมมักจะคึกไม่ยอมหลับยอมนอนหรอก เป็นพวกพลังงานเหลือเฟือ ดังนั้นจึงลืมไปได้เลยเรื่องที่ว่าไอ้แจบอมจะนอนแต่หัวค่ำเหมือนคนปกติเขาน่ะ

 
 

“เออ...กูเองแจบอม” มาร์คเองก็ตอบกลับไปก่อนจะเงียบเมื่ออิมแจบอมมันพร่ำอะไรไร้สาระเช่นการบอกว่าคิดถึงเขาที่ไม่ได้เจอกันเกือบสองอาทิตย์ โหยหวนราวกับจะขาดใจจนน่าหมั่นไส้

 
 

“อืม กูมีเรื่องอยากให้มึงกับเนียร์ช่วยหน่อย...”

 
 

“ใช่” มาร์คกรอกเสียงกลับไปอีกครั้งเมื่อปลายสายถามกลับมาว่าเกี่ยวกับแบมแบมใช่หรือไม่

 
 

“กูจะเล่าแค่รอบเดียวเพราะเดี๋ยวแบมตื่น มึงตั้งใจฟังให้ดีนะแจบอม”

 

 
 

.

.


 

                บรรยากาศยามเช้าที่ไม่ค่อยจะสดใสนักมาถึงอีกครั้งหลังจากที่เมื่อวานได้ผ่านพ้นไป ซึ่งที่บอกว่าไม่ค่อยสดใสเท่าที่ควรนั่นก็เป็นเพราะว่าคนตัวเล็กอย่างแบมแบมไงล่ะที่เกิดอาการเดิมเหมือนกับเมื่อวานที่พอตื่นมาเจ้าตัวก็เกิดเวียนหัวอยากจะอาเจียนออกมาอีกครั้ง แต่โชคดีหน่อยตรงที่ยังพอกินอะไรเข้าไปได้บ้างไม่เหมือนเมื่อวานที่ต้องคะยั้นคะยอกันอยู่นานสองนานในทุกๆมื้อ

 
 

“อร่อยไหม” วันนี้เมนูก็เป็นอะไรที่ง่ายๆอย่างข้าวผัดใส่ผักหลากสีที่มาร์คใช้เวลาในการทำไม่นานนักเพื่อเอามานั่งรับประทานด้วยกันในช่วงเช้า แบมแบมมีสีหน้าที่ติดซีดเซียวอยู่หน่อยๆเพราะว่าก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเจ้าตัวเพิ่งอาเจียนเอาน้ำเปล่าที่ดื่มเข้าไปออกมาจนหมดไส้หมดพุง

 
 

“แบมแบมไม่รู้รสเลยมาร์ค แต่มันก็ดูน่าอร่อยดีนะ...เสียดายจัง” ปากอิ่มบ่นงุ้งงิ้งอยู่กับตัวเองคนเดียว พยายามละเลียดเล็มอาหารเข้าปากให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็แบมแบมไม่อยากไปหาหมอนี่นา...

 
 

“เดี๋ยวหายแล้วทำให้ใหม่ก็ได้”

 

“ใจดีจังน้า” คนตัวเล็กเอ่ยปากแซวพลางยิ้มตาหยีส่งไปให้อีกฝ่าย มาร์คเองก็ทำท่าจะยื่นมือมาบีบแก้มบวมๆที่ล้นออกมาเวลาที่ยิ้มนั่นกลับต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อจู่ๆเสียงกริ่งจากด้านนอกก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนว่าในตอนนี้มีคนต้องการพบเขาอยู่ด้านนอก

 
 

“เดี๋ยวมา” มาร์คผละออกก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปเปิดประตูต้อนรับแขกที่มาเยือนแต่เช้าตรู่ด้วยใบหน้านิ่งเฉย อาจจะเพราะเขาเองพอจะเดาได้อยู่แล้วว่าเป็นใครที่มาในตอนนี้จึงทำให้มาร์คไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมามากนักเมื่อเห็นว่ารถยนต์คันเล็กทรงแปลกตาที่จอดอยู่หน้าประตูมีเจ้าของยืนอยู่ข้างๆคืออิมแจบอม

 
 

“ไงมึง”

 
 

“เข้ามาดิ” มาร์คก้มเปิดประตูรั้วให้อีกฝ่ายเคลื่อนรถเข้ามาจอดด้านในได้สะดวก เห็นว่าคนขับคือปาร์คจินยองที่ส่งรอยยิ้มมาให้เขาจากด้านในอย่างอารมณ์ดี

 
 

ไม่นานนักหลังจากเคลื่อนรถเข้ามาจอดและดับเครื่องเรียบร้อยปาร์คจินยองก็ไม่รอช้าที่จะถามไถ่อาการของแบมแบมจากปากมาร์คอย่างละเอียดยิบอีกครั้งภายในช่วงเวลาไม่ถึงห้านาทีก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวบ้าน สีหน้าของจินยองดูจะเปลี่ยนไปหน่อยๆแต่ก็ไม่มากเพราะฟังดูแล้วแบมแบมอาจจะแค่แพ้อาหารหรืออะไรทำนองนั้น ไม่น่าจะป่วยเป็นโรคอะไรทีเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์หรือชาติกำเนิดอย่างที่มาร์คกังวลหรอก

 
 

“ไงตัวเล็ก”

 
 

“เนียร์! แจบอม!” แบมแบมสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆน้ำเสียงและสรรพนามที่ไม่ค่อยได้ยินในช่วงสองสามอาทิตย์หลังดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ช้อนอาหารในมือถูกวางลงอย่างรวดเร็วก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับมามองด้านหลังอย่างรวดเร็วจนทำให้เซไปนิดหน่อย

 


“ชู่ว ทำอะไรค่อยๆสิ” ร้อนถึงมาร์คที่ขมวดคิ้วเข้าหากันพลางเดินเข้ามากระซิบคนที่เอาแต่ส่งยิ้มแหยๆมาให้

 
 

“คิดถึงตัวเล็กจังเลย”

 
 

“แบมแบมก็คิดถึงเนียร์นะ...เอ่อ แจบอมด้วย” ประโยคหลังดูจะแผ่วแถมยังดูขาดความจริงใจเสียจนสังเกตได้ อิมแจบอมเบ้ปากหน่อยๆเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กจอมแสบนี่คงพูดไปตามมารยาทเพราะว่าเจ้าตัวน่ะโตขึ้นจนรู้มารยาททางสังคมบ้างแล้ว

 
 

เห็นแล้วหมั่นเขี้ยวชะมัด ไอ้มาร์คคงเลี้ยงตามใจน่าดู

 
 

“ไม่คิดถึงก็ไม่เห็นต้องโกหกกันเลย รู้น่า” และก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งพูดแหย่ให้แบมแบมแสดงสีหน้าประหลาดออกมาให้ได้เห็น ก่อนจะได้ยินเสียงบ่นจากจินยองว่าให้อิมแจบอมเงียบปากไปอะไรสักอย่า ง ซึ่งแน่นอนว่าแจบอมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว

 
 

เนียร์รักเขาจะตายไป!

 
 

และหลังจากที่ปาร์คจินยองเข้ามาในบ้านแบมแบมก็ดูเหมือนว่าจะลืมเรื่องอาหารตรงหน้าไปจนหมด ทำให้มาร์คและอิมแจบอมที่กลายเป็นบุคคลถูกลืมนั้นต้องมาช่วยกันเก็บจานไปล้างและเก็บเป็นการฆ่าเวลาในขณะที่ปล่อยให้จินยองนั้นทำหน้าที่เกลี้ยกล่อมเด็กดื้อให้ยอมไปพบแพทย์อย่างที่ควรจะเป็น

 
 

“มึงเลี้ยงตามใจมากไปไงเลยเป็นแบบนี้”

 
 

“ก็กูขัดใจไม่ลงไง” คำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความถูกส่งมาให้อิมแจบอมเบ้หน้าอีกรอบ ให้ตายเถอะ มันหลงของมันเพิ่มขึ้นทุกวันจริงๆอิมแจบอมยืนยันได้เลย

 
 

“เออ แต่กูตลกตอนที่มึงบอกว่าแบมแบมอาจคิดว่าตัวเองท้อง เด็กมันซื่อเกินไปป่ะวะ” อิมแจบอมส่ายหัวน้อยๆก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากมาร์คต้วนที่ก้มเก็บจานอยู่ตรงพื้น ความจริงแล้วมันก็น่ารักอยู่หรอกนะไอ้เด็กคนนี้ที่ทำให้เพื่อเขาหลงน่ะ ซึ่งบางทีความน่ารักของเจ้าตัวก็คงมาจากความป้ำๆเป๋อๆไม่ค่อยรู้ภาษาแบบนี้นี่ล่ะ

 
 

“ถ้ามีได้ก็ดีนะ กูอยากเห็นแบมแบมเลี้ยงลูก” เอาจริงเขาก็จินตนาการคนตัวเล็กกับเด็กทารกไม่ออกเหมือนกัน ภาพความเป็นแม่นั้นติดลบจริงๆสำหรับคนที่ยังดูเป็นเด็กน้อยสำหรับมาร์คอย่างแบมแบมนั้นน่ะ

 
 

“ถ้าโผล่มาจริงๆระวังจะช็อคตายซะก่อนล่ะมึง”

 


“ฮ่ะๆ ไม่มีทาง”

 


 

 

.


.



 

 

 “เฮ้ ไม่เอาไม่ร้องไห้น่า”

 

เสียงทุ้มเบาแผ่วก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนที่เอาแต่ซุกหน้าร้องไห้เงียบๆอย่างน่าสงสารเป็นรอบที่นับไม่ถ้วน ก็รู้อยู่หรอกว่ามันเป็นอะไรที่ผิดคาดสำหรับแบมแบม แต่ก็นั่นแหละ...มันคือความจริงตามสัจธรรมของโลกใบนี้ล่ะนะ

 
 

“ตัวเล็ก เนียร์ใจคอไม่ดีแล้วนะ อย่าร้องไห้เลย” ยิ่งกับคนที่เป็นห่วงแสนห่วงจนออกนอกหน้าอย่างปาร์คจินยองที่กำลังทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถอยู่ในขณะนี้นั้นก็ยิ่งดูทรมานใจกว่าแบมแบมเป็นเท่าตัว เพราะขนาดขับรถอยู่จินยองก็เอาแต่เหลือบมองกระจกหลังอยู่แบบนั้นด้วยความเป็นห่วง

 


“ก...ก็ ฮึก พยายามอยู่” เสียงเล็กสั่นเครือตอบกลับยิ่งทำให้ปาร์คจินยองต้องเบะปากตามก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆจากคนที่นั่งเงียบมาตลอดทางบนเบาะข้างคนขับอย่างอิมแจบอมที่ดูเหมือนว่าจะหมดความอดทนกับสถานการณ์ที่มันไม่น่าจะเกิดขึ้นในชีวิตของเขาแบบนี้

 
 

“นี่ไอ้ตัวเล็ก”

 
 

“...” ก่อนที่คนตาตี่จะเอี้ยวตัวหันกลับมามองด้านหลังที่มีเด็กชายตัวน้อยสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดเพื่อนของตนด้วยสีหน้าท่าทางที่เดาไม่ออกว่าประโยคต่อไปของอิมแจบอมนั้นจะเป็นอะไรกันแน่

 
 

“ไม่ต้องร้องไห้หรอก ที่นายไม่ท้องคราวนี้น่ะก็เพราะว่าไอ้มาร์คมันยังไม่ตั้งใจมากพอน่ะสิ...”

 
 

เดี๋ยวนะอิมแจบอม...


 

“ฉันมีวิธีง่ายๆจะบอกให้...”

 
 

“กลับบ้านไปนายก็แค่อ้อนไอ้มาร์คเช้าเย็นให้มันพยายามปั๊มเข้าสิ รับรองว่าถ้าทำตลอดยังไงก็ต้องหลุดมาสักคนนั่นแหละ” จบประโยคอิมแจบอมกับปาร์คจินยองก็กลั้นขำกันเต็มที่ เว้นก็เสียแต่คนตัวเล็กที่ตามเกมไม่ทันได้แต่นั่งกระพริบตาปริบๆคล้ายกับกำลังทบทวนคำพูดของอิมแจบอมเมื่อครู่นี้อย่างจริงจัง

 
 

“อย่าไปเชื่อ” ก่อนที่เสียงทุ้มของมาร์คจะดังขัดขึ้นมาพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมจากด้านหลังไปตบเข้าเต็มๆศีรษะของไอ้เพื่อนขี้แกล้งจนได้ยินเสียงหัวเราะจากจินยองและแจบอมดังลั่น ก็รู้กันอยู่ว่าแบมแบมเป็นคนยังไงยังจะไปแกล้งให้เชื่ออะไรแบบนี้อีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำหรือรังเกียจแต่มันเป็นเพราะเขากลัวว่าคนที่ลำบากจะเป็นเจ้าตัวเล็กนี่เองต่างหากล่ะ

 
 

และสาเหตุที่ทำให้สถานการณ์ประหลาดแบบนี้เกิดขึ้นนั่นก็เป็นเพราะว่าพอปาร์คจินยองเกลี้ยกล่อมให้แบมแบมยอมไปพบแพทย์เพื่อตรวจดูอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นได้แล้วนั้นเจ้าตัวก็บอกกับมาร์คระหว่างเดินทางไปว่าตัวเองน่ะคิดว่าอาการที่เป็นอยู่มันเกิดขึ้นเพราะกำลังมีเบบี๋แน่ๆ แถมยังแสดงท่าทีมั่นใจแบบล้านเปอร์เซ็นต์จนไม่มีใครกล้าแย้ง

 
 

ซึ่งมาร์คก็ไม่รู้ว่าแบมแบมไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน หรือบางทียองแจอาจจะหาข้อมูลเพี้ยนๆอะไรมาป้อนใส่คนรักของเขาเหมือนที่ชอบทำก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะยองแจของไอ้แจ็คสันน่ะแสบเซี้ยวจะตายไป คราวนี้ก็ร้อนมาถึงเขาตอนที่พาแบมแบมเข้าห้องตรวจแล้วหมอบอกว่าอาการทั้งหมดน่ะเป็นเพราะว่าแบมแบมพักผ่อนไม่เพียงพอกับมีความเครียดสะสมในเรื่องเรียนมากเกินไปไม่ใช่เพราะว่าแพ้ท้องหรืออะไรก็ตามที่เจ้าตัวคาดหวัง

 
 

อาจจะตลกในสายตาคนอื่นอยู่บ้างที่แบมแบมดันมีความเชื่อแบบนั้นขึ้นมา แต่เพราะนี่คือแบมแบมไงล่ะ...คนที่ไม่ค่อยเข้าใจโลกมากพอ ถึงทำให้มาร์คทั้งเป็นห่วงทั้งเอ็นดูมากมายขนาดนี้

 
 

“แจบอมหลอกแบมแบมอีกแล้ว นิสัยไม่ดี!” อิมแจบอมก็ไม่เคยเป็นคนดีในสายตาของแบมแบมมาตั้งแต่ต้นแล้วไม่ใช่หรือไงกันล่ะ...

 
 

“โธ่ ฉันก็แค่แนะนำ อาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ”

 
 

“พอเลยเดฟ ตัวเล็กไม่ต้องไปฟังนะไร้สาระ” ก่อนที่จะถึงคราวสงบปากสงบคำของจริงเมื่อปาร์คจินยองออกโรงแถมยังปรายตามองมายังเขาคล้ายกับจะด่ากันทางสายตาอีกต่างหาก

 
 

“นี่...ตัวเล็ก ไม่ต้องร้องไห้หรอกนะ เนียร์น่ะอยู่กับเดฟมาตั้งหลายปีแล้วบางทีเนียร์ก็คิดเหมือนตัวเล็กแหละว่าถ้าเรามีลูกเล็กๆด้วยกันได้มันก็น่าจะดีนะ...แต่ตัวเล็กรู้ไหม ธรรมชาติไม่ได้สร้างให้เราอุ้มท้อง มันเป็นความจริงที่ต้องยอมรับ”

 
 

บรรยากาศในรถเงียบสนิทเมื่อจู่ๆปาร์คจินยองก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่ก็เหมือนกับว่าต้องการจะปลอบใจแบมแบมไปในตัว ซึ่งมันก็ได้ผล เด็กตัวเล็กนิ่งไปหน่อยๆคล้ายกับกำลังคิดตาม ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นรับฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ

 
 

“ตัวเล็กก็ต้องคิดในแง่ดีนะว่าอย่างน้อยเลยตัวเล็กก็ยังมีเนียร์ มีแจบอมแล้วก็ยังมีมาร์คอยู่อีกคนที่รักและเป็นห่วงตัวเล็กมากๆเลย มาร์คคงไม่อยากเห็นตัวเล็กร้องไห้หรอกเนียร์รู้” อีกไม่กี่แยกก็จะถึงบ้านของมาร์คแล้วโดยที่ปาร์คจินยองเองก็หักพวงมาลัยอย่างใจเย็นขณะที่ปากก็พร่ำบอกแบมแบมให้เข้าใจและยอมรับ

 
 

“เพราะฉะนั้น เช็ดน้ำตาแล้วเลิกคิดเรื่องนั้นซะนะ โอเคไหม”

 
 

“ฮ...ฮึก เนียร์” ยิ่งเห็นเนียร์พูดให้เขาฟังแบบนี้มันยิ่งทำให้แบมแบมรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่ามากๆเลย มันเป็นความจริงนะที่เขามีทั้งเนียร์แจบอมแล้วก็มาร์คอยู่ข้างๆแบบนี้ ทำไมแบมแบมถึงจะต้องร้องไห้ให้เรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ด้วย โง่ที่สุดเลย

 
 

ยิ่งแบมแบมร้องไห้แบบนี้แน่นอนว่าคนที่เป็นห่วงที่สุดก็คงไม่พ้นมาร์คที่เอาแต่พร่ำบอกให้เขาหยุดร้องตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาลแน่ๆ อา..ให้ตายเถอะ ทำไมแบมแบมถึงงี่เง่าได้ขนาดนี้กัน!

 
 

“ฮือ แบมแบมอยากกอดเนียร์จังเลย”

 
 

“งือ...เดี๋ยวเนียร์จอดรถแล้วมากอดกัน” ปาร์คจินยองเองเมื่อได้ยินคนตัวเล็กพูดแบบนั้นก็แทบระทวยกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่เร่งเหยียบเพิ่มความเร็วเสียจนอิมแจบอมต้องหันหน้าไปจิ๊ปากใส่กระจกอย่างไม่สบอารมณ์

 
 

อยากรู้นักว่าถ้าอิมแจบอมเป็นคนพูดประโยคนั้นจินยองจะยังดี๊ด๊าแบบนี้อยู่ไหม


 

 

 

 

“ดูแลตัวเองดีๆ อย่าเครียดแล้วก็พักผ่อนเยอะๆนะ มาร์คก็ด้วยดูแลตัวเองดีๆล่ะ” ช่วงเวลาที่มีความสุขมักผ่านไปเร็วมันคงจะจริงอย่างที่ใครว่าไว้ เพราะตั้งแต่กลับมาถึงบ้านหลังจากไปโรงพยาบาลมาเมื่อช่วงสายๆนั้นอิมแจบอมและปาร์คจินยองก็อยู่คุยเล่นที่บ้านของมาร์คเสียจนเย็นค่ำก่อนที่จะขอตัวกลับเมื่อถึงเวลา

 
 

“กินยาให้ตรงเวลานะ ห้ามดื้อ” ก่อนที่จะหันไปกำชับคนตัวเล็กที่ยืนส่งยิ้มแป้นมาให้เขาอยู่ไม่ห่างขณะที่ปาร์คจินยองพาตัวเองเข้าไปนั่งในรถฝั่งข้างคนขับเพราะอิมแจบอมอาสาขับแทน

 
 

“เนียร์มาหาแบมแบมอีกบ่อยๆนะ” ก่อนปาร์คจินยองจะยิ้มจนตาแทบปิดเมื่อได้ยินประโยคถูกใจ

 
 

“แล้วฉันล่ะ มีความจำเป็นต้องมาไหม” และอิมแจบอมก็ไม่พลาดที่จะทำลายบรรยากาศหวานฉ่ำแบบนั้นด้วยหน้าตาและน้ำเสียงกวนๆที่ชะโงกออกมา

 
 

“อ่า...มาร์ค เข้าบ้านกันเถอะ คุณยุงมารุมกัดแบมแบมเต็มเลยดูสิ” เสียงหัวเราะก๊ากดังขึ้นจากมาร์คและจินยองแทบจะในทันทีที่แบมแบมหันหลังหนีประโยคคำถามนั้นไปยื่นแขนตัวเองให้มาร์คต้วนดูคล้ายกับว่าไม่ได้ยินสิ่งที่แจบอมพูดเมื่อครู่

 
 

แสบนัก...


 

“เออ กลับดีๆ แล้วเจอกัน” ก่อนที่มาร์คจะโบกมือลาให้ขณะที่รถคันเล็กเคลื่อนตัวห่างออกไปทีละน้อยจนกระทั่งลับสายตา

 
 

“เข้าบ้านกันเถอะ”

 
 

“...” มาร์คกระชับฝ่ามือเข้ากับมือเล็กพลางจูงอีกฝ่ายให้เดินตามเข้ามาด้านใน วันนี้ถือว่ายุ่งเหยิงและดูเหมือนจะยาวนานกว่าปกติพอสมควร แต่ว่ามันก็สนุกดีที่มีจินยองกับแจบอมมาช่วยสร้างบรรยากาศให้ต่างไปจากเดิมบ้าง ไม่งั้นเขาก็คงต้องทำงานส่วนแบมแบมก็เหงาอยู่คนเดียวเพราะไม่มีเรียนตามเคย

 
 

“มาร์ค” แต่จู่ๆคนที่เดินตามเขาแบบเงียบๆนั้นก็ออกแรงกระจุกฝ่ามือเบาๆให้มาร์คต้องหันกลับไปมองพลางเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

 
 

“มีอะไร”

 
 

“คือวันนี้...แบมแบมงี่เง่ามากเลย” และภาพที่เห็นก็คือกลุ่มผมสีเข้มที่ก้มต่ำคล้ายกับกำลังขาดความมั่นใจ ฝ่ามือเล็กบีบเข้ากับฝ่ามือของเขาแน่นในตอนที่ขยับปากพูดอะไรบางอย่างออกมา

 
 

“...”

 
 

“แบมแบม...ขอโทษนะ อย่าคิดว่าแบมแบมน่าเบื่อได้ไหม”

 
 

คิดมากเกินไปแล้วเด็กคนนี้...


 

“นี่...” เมื่อฟังจนเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่แบมแบมเป็นกังวลนั้นคืออะไรมาร์คก็ระบายยิ้มอ่อนๆออกมาบนใบหน้าอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะวางฝ่ามือลงบนกลุ่มผมตรงหน้าแผ่วเบา ใบหน้าคมก้มลงเล็กน้อยเพื่อให้ริมฝีปากของเขาเข้าไปใกล้กับใบหูของอีกคนเพื่อที่จะกระซิบถ้อยคำแผ่วเบา

 
 

ฉันจะเบื่อคนที่ฉันรักได้ยังไง

 
 

“เลิกคิดมากได้แล้ว...อะ”

 
 

“...”

 
 

ช่วงประโยคขาดห้วงเมื่อจู่ๆเด็กที่เอาแต่ก้มหน้าก็โผเข้ากอดอย่างเต็มแรงจนมาเซถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนที่จะยกแขนกอดตอบอีกฝ่ายพลางวางปลายคางลงบนศีรษะ ได้ยินเสียงแบมแบมพูดว่าเขินหรืออะไรประมาณนั้นอู้อี้อยู่ในอกจนต้องหลุดขำออกมาให้กับความน่ารักแบบนั้น

 
 

“เอาอย่างนี้มั้ยล่ะ” ก่อนที่มาร์คจะเป็นฝ่ายดันให้แบมแบมผละออกจากอกเพื่อฟังในสิ่งที่เขาจะพูดต่อไปแทน

 
 

“อย่างนี้คืออย่างไหน”

 
 

“ก็ถ้านายอยากมีเบบี๋จริงๆ เรามาลองทำตามวิธีที่ไอ้แจบอมบอกดูก็ได้นะ...ไม่เสียหา โอ๊ย!” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์กับใบหน้ากรุ้มกริ่มแบบนั้นทำให้แบมแบมที่เกือบจะหลวมตัวเชื่ออีกรอบต้องเม้มปากพลางยกมือฟาดลงไปแรงๆบนแผ่นอกของมาร์คจนได้ยินเสียงร้องโอดโอย

 
 

นี่มาร์คก็จะหลอกแบมแบมอีกคนใช่ไหมเนี่ย!


 

“อย่ามาหลอกแบมแบมนะมาร์ค!

 
 

“ฮ่ะๆ รู้ด้วยเหรอว่าโดนหลอก” ยังไม่วายยียวนให้แบมแบมเบะปากใส่อย่างไม่สบอารมณ์ แบมแบมรู้แล้วน่าว่ามีเบบี๋ไม่ได้น่ะ ไม่หลงกลง่ายๆหรอกนะบอกไว้เลย

 
 

“รู้สิ...อืออ” แต่ดูเหมือนว่าริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะกล่าวถ้อยคำกลับถูกปิดลงอย่างกะทันหันโดยมาร์คต้วนที่กำลังอยู่ในโหมดเจ้าเล่ห์และขี้แกล้งแบบที่ไม่มีใครเคยเห็น ริมฝีปากอุ่นร้อนประกบเข้าหากันแผ่วเบา ไม่จาบจ้วงแต่ทว่าอบอุ่นและชวนให้ใจเต้นอย่างถึงที่สุด แบมแบมถูกดันให้เดินถอยหลังไปเรื่อยขณะที่ริมฝีปากถูกช่วงชิงจนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับเนื้อโซฟานุ่มนั่นล่ะ...

 
 

“อ...อือ” ริมฝีปากบางจึงถูกปล่อยให้เป็นอิสระเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอดให้มากที่สุดก่อนที่จูบมาราธอนรอบต่อไปจะเริ่มขึ้น ฝ่ามือหนาเอื้อมขึ้นมาตระกองใบหน้าหวานอย่างทะนุถนอมอีกครั้งพลางส่งสายตาสื่อความหมายที่รู้กันเพียงสองคน ใบหน้าหวานจึงขึ้นริ้วสีแดงอย่างช่วยไม่ได้

 
 

“แบมแบม...”

 
 

“ห...หือ” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูชวนให้ใจระส่ำยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมจ้องไปยังริมฝีปากบางของอีกฝ่ายอย่างจดจ่อ อารมณ์แปลกๆเริ่มเกิดขึ้นมาเพียงแค่มองเห็นภาพตัวเองสะท้อนอยู่ในแววตาคู่คมของชายหนุ่มตรงหน้าก่อนที่จู่ๆความเขินอายทั้งหมดที่มีจะพุ่งขึ้นมารวมกันอยู่บนแก้มใสเมื่อได้ยินประโยคถัดมาจากมาร์คต้วนคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าอย่างชัดเจน...

 
 

“มาลองปั๊มเบบี๋กันอีกรอบเถอะ”

 
 

“มาร์คค!

 
 

END

 




Hellooooooo ~ คิดถึงน้องแบมในโหลกันมั้ย?
ไม่รู้ตัวเหมือนกัน รู้สึกตัวอีกทีก็พิมพ์ไปครึ่งแล้ว บ้าจริง...
สเปที่ลงตอนนี้ไม่ใช่ตอนที่ลงในหนังสือนะคะ อันนี้อารมณ์พาไปก็เลยได้มา 
เนื้อหาก็ใสใสไร้สติตามความต้องการของไรท์ อยากเห็นน้องแบมมีเบบี๋เนอะ คงน่ารักพิลึก

ช่วงนี้สอบมิดเทอม ไม่ค่อยมีเวลามารังสรรค์ฟิคใหม่หรือต่อฟิคเลย / ฟิคน้องเงือกก็ขอพักไว้ก่อนนะ ;_; /
พอลองมาได้พิมพ์สเปแล้วก็เกิดความรู้สึกว่าถ้ามีภาคต่อนี่จะเป็นยังไงเนอะ เวลาพิมพ์เรื่องนี้คืออารมณ์มันมาเต็มจริมๆ คิดถึงคุณภูติมุมิ5555555555555



พรุ่งนี้มีสอบบ ไปอ่านหนังสือก่อนนะแล้วเดี๋ยวอีก 50 เปอร์จะตามมาเร็วๆนี้ ~

 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

มาต่อให้แล้วน้า เห็นหลายคอมเม้นท์อยากให้คุณภูติเราป่องมาก
ไม่เอาซี่ยังไม่สิบแปดเลยนะ555555555555555 เค้ายิ่งรณรงค์สต็อปทีนมัมกันอยู่โอเค้?
ถ้ามีจริงนี่มาร์คคงเหนื่อยคูณสองคูณสาม แต่ก็คงจะน่ารักพิลึก

แล้วก็...พร้อมเจอคุณภูติและคุณจิตกรมาร์คกันต่อมะ? ฮ่า 
คิดถึงทุกคนมากก อย่าเพิ่งหนีกันไปนะ /โปรยหัวใจ/


แท็กฟิค : #FICJARMB

 

ติดต่อไรท์เตอร์ TWITTER : @since9397


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,155 ความคิดเห็น

  1. #2147 onea (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 16:35
    คนเจ้าเล่ห์มาร์คต้วนนนนนนน
    #2,147
    0
  2. #2129 uromtbb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:13
    มาร์ค!!!
    #2,129
    0
  3. #2008 Noey_Kulatida (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 18:21
    ชอบบบบ เขิลลลล ปล.อยากได้cutค่ะไรท์ 😂😂😂
    #2,008
    0
  4. #1995 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 22:20
    เราจะทำยังไงดีคะ น้องน่ารักเกินไป ฮื้ออออออ แพ้ แพ้มากๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,995
    0
  5. #1970 virawin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 02:34
    ชอบความแม่ลูกจินแบมมาก ฮือออออ ความเจบีกลายเป็นธาตุอากาศด้วย โอ้ย5555555555
    #1,970
    0
  6. #1933 ojay2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 12:08
    โอ้ยยยย เขินนนนน น่ารักกกก เจบีชอบแหย่น้องงงง 555555
    #1,933
    0
  7. #1890 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 18:40
    น่าจะมีเบบี๋เนอะ อยากเห็นมะต้วนหวงลูกหวงเมียง่ะ
    #1,890
    0
  8. #1871 M.m1nt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 20:01
    ชอบตินยองกับแบมอ่ะ น่ารักกกก ขำพี่บี
    #1,871
    0
  9. #1843 KiHaE*129 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 00:46
    โอ้ยยยยยยยยยยยยย
    น่ารักเกินไปแล้ววววววววววววววววว
    ฮาาาาาาาาาาาาา
    บีนี่อากาศชัดๆ
    กร๊ากกกกกกกกกกกกก
    เนียร์แบมนี่น่ารักฟรุ้งฟริ้งมากกก
    ร้ายนะมาร์คคคคคคคคคค
    #1,843
    0
  10. #1826 BamG97_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 16:57
    น่ารักกก> <งื้ออ
    #1,826
    0
  11. #1798 Nuthathai Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 20:56
    นึกว่าจะท้องซะอีก อุตส่าห์ลุ้น 
    #1,798
    0
  12. #1748 BAMmiie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 15:42
    55555น่ารักมากๆอะ ชอบที่แบมตามคนไม่ค่อยทันแล้วมาร์คก็ขี้แกล้งอะงื้อ แต่เราขำแจบอมกับยองแจมากให้ตายเถอะ5555555555555555555 สงสารพี่เขานะคะ
    #1,748
    0
  13. #1704 MandM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 18:57
    นึกว่าแบมท้องซะอีกอ่าาาาาา
    #1,704
    0
  14. #1686 zmgebob (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 21:54
    ตลกก พี่บีเป็นหมาหัวเน่ายังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น 5555555555 
    #1,686
    0
  15. #1635 Oni (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 11:16
    เราก็อยากให้แบมมีเบบี้นะหลงดีใจไปกับอาการของแบมไปด้วย
    #1,635
    0
  16. #1440 BB1a_38 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 22:59
    แบมแบมน่ารักมากกกกกก ชอบอ่ะ ขำแจบอมมาก ตลกนางโดนน้องเมิน 55
    #1,440
    0
  17. #1341 tears blue (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 12:09
    สงสารแบม อยากมีเบบี๋มากนะนั่น
    อยากเห็นแบมมีเบบี๋อ่ะ
    #1,341
    0
  18. #1191 Mylovebbej (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 22:20
    น่ารักมากอ่ะ
    #1,191
    0
  19. #1089 wonny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 14:05
    โอ้ยยยยคิดถึงๆเรื่องนี้ ขอบคุณไรท์ที่น่ารักสุดๆที่มีสเปเชี่ยลให้ อ่านไปอมยิ้มละมุนตามไปกับความพาซื่อของคุณภูติตัวเล็กของเราอ่านทีไรก็ให้ความรู้สึกเอ็นดูในความใสซื่อน่ารักของคุณภูติได้ทั้งเรื่องเลยจริงๆ แล้วชอบภาษาที่ไรท์สื่อออกมาได้ดีจนรู้สึกเอ็นดููคุณภูติตามไปด้วยเลยจริงๆ ทำให้ได้จินตนาการตามความคิดของผู้อ่านไปด้วยคล้ายๆวรรณกรรมเรื่องสั้นอะไรประมาณนั้นเลย ถ้ามีภาคสองได้ก็จะดีมากเลยเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ประทับใจของรีดอีกเรื่องหนึ่งเลยล่ะ พอนึกถึงคุณภูติทีไรก็จะจินตนาการถึงตอนคุณภูติตัวจิ๋วๆน่ารักๆในขวดโหลทุกทีเลย

    แต่ถ้ามีภาคสองก็คงจะได้แนวใกล้เคียงกับชีวิตจริงละแต่ความน่าเอ็นดูของคุณภูติก็คงยังอยู่ ถ้าเป็นทีนมัมแบบภูติแบมนี่ไม่น่าจะมีปัญหานะคะไรท์เพราะคุณพ่อมาร์คสามารถเลี้ยงดูได้อิอิ
    #1,089
    0
  20. #1080 dada0627 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 11:35
    น่ารักกกกก อยากให้แบมแบมมีเบบี๋จริงๆนะเนี่ย ><
    #1,080
    0
  21. #1047 xstcphpp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 00:10
    แบมน่ายักกกกกกฮรืออ ถ้ามีเบบี๋แบมอีกนะ (;/)|||~|||(;)
    #1,047
    0
  22. #1044 MBKY; (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 23:19
    ปั๊มเลยยยย เชื่อแจบอมนะ 5555 ชอบ อะไรคือกากัดและแกล้งกันคู่นี้ 555
    #1,044
    0
  23. #1039 minnie_phat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 01:50
    สเปทำเราเขินเลยอ่ะ อดมีเบ๋บี๋เลย ถ้ามีภาคต่อเราก็ยังรออยู่นะคะ
    #1,039
    0
  24. #1038 Bm109 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 17:20
    หนูแบมมม ที่แท้ก้อเครียดลงกระเพราะ

    แหมๆๆนึกว่าจะมีเบบี้ซะอีก
    #1,038
    0
  25. #1037 sakura17 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 19:16
    55555 เจบีกับแบมแบมน่ารักจริง555
    #1,037
    0