FIC LOST ON YOU : { MARKBAM }

ตอนที่ 3 : LOST ON YOU : CHAPTER 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 ม.ค. 60

B E R L I N ?
+

Lost on you    

- 3 -

 

          อากาศในกรีนทาวน์วันนี้นั้นไม่ค่อยแจ่มใสเท่าที่ควร และมันยิ่งทำให้มืดครึ้มเข้าไปใหญ่เมื่อมาร์คได้รับโทรศัพท์จากเบอร์ของคนที่เขาบันทึกเอาไว้ว่า แบมแบมมันทำให้มาร์คยิ้มออกมาได้แม้ว่าจะยังประหลาดใจในตอนแรกที่เห็น แต่ทันทีที่ได้ฟังน้ำเสียงของคนปลายสายพูดจบมาร์คก็รู้สึกเหมือนกับว่าอารมณ์ดีๆที่เกิดขึ้นมาตั้งแต่ตื่นนอนนั้นมันพาลหายไปเกือบหมด...เมื่อได้รู้ว่าวันนี้แบมแบมขอยกเลิกการถ่ายภาพอย่างกะทันหัน

 
 

ไม่ใช่เพราะว่าเขาโกรธที่คนตัวเล็กมาบอกยกเลิกก่อนที่จะถึงเวลาถ่ายไม่กี่ชั่วโมงหรอก แต่ที่มาร์คหงุดหงิดก็เป็นเพราะว่าเหตุผลของอีกฝ่ายที่บอกเขาว่าเจ้าตัวเกิดป่วยขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนจึงทำให้ไม่สะดวกมาวันนี้นั้นมันทำให้มาร์คนั่งแทบไม่ติด เขาร้อนรนใจจนแทบจะเกินเหตุ เป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรมากหรือไม่ แต่ที่เขาทำได้ก็คือการเฝ้ารอ รอให้วันพรุ่งนี้มาถึงเพื่อจะได้เจอกันอีกครั้งเท่านั้น

 
 

“...” และเมื่อถูกยกเลิกแผนการทำงานอย่างกะทันหันจึงส่งผลให้วันนี้กลายเป็นวันว่างอีกหนึ่งวันของมาร์คต้วน และเขาก็ชักจะเบื่อกับการตระเวนถ่ายรูปขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ สิ่งที่เขาอยากทำก็ไม่สามารถทำได้ ให้ตายเถอะ...จู่ๆวันนี้ก็กลายเป็นวันที่น่าเบื่อขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 
 

“ฮัลโหลแจ็คสัน...คืนนี้ว่างหรือเปล่า”


 

ซึ่งส่งผลให้มาร์คต้องยกหูโทรศัพท์ไปยังเพื่อนสนิทที่ทำงานอยู่ในเมือง...เพื่อนสนิทที่แนะนำให้เขาได้รู้จักกับกรีนทาวน์ เมืองเล็กๆที่ถูกมองข้ามความสวยงามเมืองนี้นั่นเอง




 

.

.


 

          แสงสว่างในยามกลางวันถูกกลืนหายไปเมื่อดวงจันทร์เคลื่อนขึ้นมาทำหน้าที่แทน ท้องฟ้ามืดสนิทในเมืองหลวงของประเทศทรงอำนาจฝั่งตะวันตกเป็นตัวเลือกชั้นดีในการเที่ยวราตรีของเหล่านักเที่ยวกลางคืน ไม่บ่อยนักที่มาร์คจะสังสรรค์ในผับบาร์ แต่ในคืนนี้บาร์หรูกลางย่านท่องเที่ยวกลับเป็นตัวเลือกของเขาเพื่อที่จะปลดปล่อยความเบื่อและความเครียดในการใช้ชีวิต

 
 

“แซนดี้...นี่มาร์คครับ เพื่อนผมเอง” ใครจะไปรู้ว่าแจ็คสันมันจะควงสาวสวยมาอวดกันด้วย แต่กระนั้นก็ยังดีกว่าการอุดอู้อยู่แต่ในห้องเช่าพร้อมกับเปิดรูปแบมแบมวนไปวนมาอย่างคนคิดไม่ตก


 

“สวัสดีค่ะมาร์ค” การทักทายแบบชาวตะวันตกถูกนำมาใช้ก่อนที่ทั้งสามจะเดินหายเข้าไปใต้สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ด้านในคราคร่ำไปด้วยนักท่องราตรีแบบมีระดับ ชื่อเสียงของที่นี่ค่อนข้างกระฉ่อน เพราะถ้าเงินไม่หนักจริงคงไม่สามารถสมัครบัตรสมาชิกเพื่อเข้ามาตักตวงความสนุกจากที่นี่ได้ แสงสีที่พาดผ่านร่างกายไปมาคล้ายกับว่าเป็นตัวช่วยเร้าอารมณ์ให้มึนเมาง่ายกว่าเดิม


 

“...อัพเดทชีวิตมึงมาสิครับคุณมาร์ค” เมื่อได้โต๊ะตามที่ต้องการและเครื่องดื่มครบครันแจ็คสันก็เป็นฝ่ายเปิดปากถามไถ่เพื่อนด้วยท่าทีสบายๆ ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นพาดโซฟาโดยมีร่างอวบอั๋นของสาวตาน้ำข้าวผมสีบลอนด์อิงซบยกแก้วให้กระดกอยู่ไม่ห่าง


 

“ก็กำลังเตรียมถ่ายภาพส่งประกวดอยู่” คำตอบเดิมๆที่แจ็คสันได้ยินนับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่สมัยเรียนไฮสคูลด้วยกันทำให้ต้องหลุดขำออกมาพร้อมกับส่ายศีรษะน้อยๆ...มาร์คน่ะไม่เคยเปลี่ยนความชอบความตั้งใจของตัวเองเลย แน่วแน่ดีจริงๆ

 


“อีกแล้วเหรอวะ? แล้วเมื่อไหร่จะหาเมียสักคน” จบคำถามแซนดี้ก็หัวเราะออกมาอย่างเอียงอายพลางมองไปยังร่างโปร่งของชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ปิดบัง เธอไม่กลัวหรอกที่จะส่งสายตายั่วยวนให้มาร์ค ถ้าเกิดเหยื่อกินเบ็ดขึ้นมาความโชคดีก็คงจะตกอยู่ที่เธออย่างแน่นอน

 


“เรื่องนั้นพ่อกูคงคิดแทนให้แล้วล่ะ” เสียงทุ้มว่าพลางกระดกน้ำสีอำพันเพียวๆเข้าคออึกใหญ่ เบนสายตาไปมองบรรยากาศรอบๆเพื่อลบภาพของใครบางคนที่แม้จะเพิ่งเจอกันได้ไม่กี่ครั้งแต่กลับมีอิทธิพลเหลือเกินกับความรู้สึกของเขาอย่างที่ไม่มีใครเคยทำ มันทำให้เขาเสียความเป็นตัวของตัวเองไปทีละนิด


 

และความรู้สึกแบบนั้น...มันทำให้มาร์ครู้สึกไม่ค่อยชอบใจเอาเสียเลย


 

“เฮ้ย! ไปไหนวะ ไอ้มาร์ค!” เขาได้ยินเสียงตะโกนเรียกของเพื่อนชัดเจนแต่เลือกที่จะไม่สนใจ เมื่อเหล้าดีกรีแรงลงคอไปแล้วความคิดความอ่านก็เริ่มไม่เหมือนเดิม เขาแค่อยากจะลบภาพหน้าของใครบางคนที่เขาไม่ควรหลงใหลได้ปลื้มไปมากกว่านี้ แบมแบมน่ะมีแฟนแล้ว...แม้อีกฝ่ายจะโกหกออกมาคำโตแต่ทำไมคนที่แก่ประสบการณ์อย่างมาร์คจะมองไม่ออก

 
 

ยอมรับว่ามันก็เคืองนิดๆที่อีกฝ่ายโกหกกันแบบนั้น...


 

Hey, Can I sit here?” หญิงสาวผมสีอ่อนในชุดผ่าหลังสีแดงสดที่นั่งเพียงลำพังยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าผู้ชายรูปร่างดีตรงหน้ากำลังมีทีท่าสนใจเธอ สองขาที่ไขว่ห้างขยับนิดหน่อยเป็นการเบี่ยงตัว ริมฝีปากที่เคลือบไปด้วยลิปสติกยกยิ้มกว้างที่ดูเซ็กซี่ไม่น้อยในสายตาของเพศตรงข้าม

 
 

Sure.”





.


.







          สภาพหลังจากตื่นนอนในเช้าวันนี้ของมาร์คมันไม่ค่อยเหมือนปกติที่ผ่านมาสักเท่าไหร่ เพราะเขามีอาการศีรษะหนักอึ้ง แถมยังรู้สึกหนักคล้ายกับมีบางอย่างกดทับอยู่ที่ช่วงอกด้านขวาพาดยาวไปจนถึงท่อนขา และความปวดวิ่งแล่นลงมาอย่างรวดเร็วเมื่อเขาพยายามที่จะเปิดเปลือกตารับแสงวันใหม่ที่สาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง...อ่า ให้ตาย เมื่อคืนนี้เขาเผลอหลับไปโดยไม่ปิดผ้าม่านหรือยังไงกันแสงมันถึงได้ชัดเจนขนาดนี้


 

“อือ...” เพราะรู้สึกเมื่อยจึงพยายามเบี่ยงตัวหนีและดึงผ้านวมขึ้นมาปิดใบหน้า แต่เพราะกลิ่นน้ำหอมที่ฉุนกึกจนทำให้ต้องย่นคิ้วเข้าหากันนั่นส่งผลให้มาร์คต้องยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมาเพื่อมองบรรยากาศที่แปลกไปรอบๆกายในที่สุด

 


นี่ไม่ใช่ห้องเขา...


 

นั่นคืออย่างแรกที่มาร์คสังเกตและรับรู้ได้


 

“...” ตามมาด้วยร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งข้างๆกันกับเขาเป็นสิ่งที่สองที่สังเกตเห็น...

 
 

Shit!


 

เหตุผลที่เขาไม่อยากไปเที่ยวไหนก็เพราะว่าเวลาเมาแล้วมักจะคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่แบบนี้ไงล่ะ!


 

 

          กว่าจะเคลียร์กันและแยกย้ายออกมาจากโรงแรมใกล้ๆกับสถานที่เที่ยวกลางคืนก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสองโมง มาร์คมีนัดกับแบมแบมตอนเที่ยงและเขากำลังสายอย่างไม่น่าให้อภัย...ป่านนี้แบมแบมคงกำลังรอเขาอยู่ที่ร้านอาหารแล้ว เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ฝ่ามือใหญ่ก็กดต่อสายไปยังเบอร์ที่โทรเข้ามาหาเขาเมื่อเช้านี้ด้วยท่าทีร้อนรน แม้ว่าก่อนหน้านี้จะโทรไปขอโทษขอโพยอีกฝ่ายแล้ว แต่ด้วยความร้อนใจว่าอีกฝ่ายจะกลับไปก่อนก็ทำให้มาร์คนั้นแทบอยู่ไม่สุขขณะเลี้ยวรถยนต์เข้าไปตามป้ายบอกทางที่เขียนว่ากรีนทาวน์

 
 

“ฮัลโหล...ผมใกล้ถึงแล้วครับ รอผมก่อนนะ” มาร์คกรอกน้ำเสียงลงไปด้วยความรู้สึกผิดที่ฉายชัด แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากปลายสายตอบกลับมาพร้อมกับคำว่า ไม่เป็นไร อย่ารีบขับรถจนเกิดอุบัติเหตุนะครับเท่านั้นก็ทำให้จิตใจที่วุ่นวายของเขาสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 


“...”


 

ใช้เวลาหลังจากนั้นไม่นานรถยนต์ทะเบียนเช่าสีน้ำเงินกรมท่าก็เลี้ยวเข้ามาจอดในส่วนบริการที่จอดรถสำหรับลูกค้าร้านอาหารไทยขนาดเล็กๆแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่ที่เขานัดคนตัวเล็กเอาไว้และป่านนี้คงกำลังนั่งรอเขาอยู่ด้านในแน่ๆ

 
 

“ขอโทษที่สายนะครับ” มาร์คทักขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเพียงแค่ด้านหลัง แบมแบมในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีดำคลุมทับเสื้อซับในตัวบางสีเดียวกันหันมามองพร้อมรอยยิ้มบางๆ ไร้แววหงุดหงิดหรือรำคาญใจอย่างที่มาร์คกังวลและไม่อยากที่จะเห็น ซึ่งนั่นก็ทำให้ใบหน้าหล่อยกยิ้มขึ้นมาได้บ้างหลังจากที่เอาแต่ขมวดมุ่นและกล่าวโทษตัวเองมาตลอดเส้นทาง


 

“นั่งก่อนสิครับ ผมสั่งชาร้อนมา...คุณมาร์คดื่มได้ไหมครับ” มาร์คเหลือบสายตามองเหยือกเซรามิกสีขาวขุ่นตรงหน้าแล้วพยักหน้ารับ การแต่งตัวของแบมแบมวันนี้ดูแปลกตาไปจากเดิมนิดหน่อย แต่นั่นก็เป็นเพราะว่ามาร์คสั่งเอาไว้ว่าขอให้ใส่เสื้อผ้าโทนสีเข้มเพื่อการถ่ายภาพวันนี้


 

“ได้ครับ ขอบคุณนะ” มาร์คเอื้อมมือไปรับแก้วชาใบเล็กจากมือของอีกฝ่ายมาพลางกวาดสายตามองใบหน้าหวานที่พอส่งแก้วชาให้กับเขาเสร็จก็ก้มงุดลงไปพลางเม้มปากแน่น แต่เป็นแบบนั้นเพียงไม่นานใบหน้าหวานก็เงยขึ้นมาให้เขาได้พินิจโดยถนัดอีกครั้ง


 

“เอ่อ...คุณมาร์คครับพอดีว่าผม.../หน้าคุณไปโดนอะไรมา?”

 


“...”


 

ความเงียบปกคลุมบรรยากาศระหว่างมาร์คและคู่สนทนาโดยฉับพลันเมื่อจู่ๆมาร์คก็เกิดพูดแทรกขึ้นมาขณะที่แบมแบมกำลังจะเอ่ยบางอย่าง ริมฝีปากอวบอ้าค้างไว้เช่นนั้น เบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตกใจคล้ายกับคนที่แอบทำความผิดแล้วถูกจับได้ ส่วนมาร์คเองเมื่อถามจบก็เอาแต่นิ่ง ใช้เพียงสายตาจ้องไปยังหางคิ้วเล็กที่เป็นแผลแตกเล็กๆและออกจะบวมอยู่นิดหน่อย ไม่ต่างกันกับสันกรามซ้ายที่ม่วงช้ำเป็นจ้ำ

 


“อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ” เสียงหวานเอ่ยตอบแผ่วเบาแต่นั่นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างเราดีขึ้นมาแม้แต่น้อย มาร์คยังคงนิ่งเงียบ ส่วนแบมแบมเองก็เหมือนคนน้ำท่วมปาก ทำได้เพียงแค่เบนสายตาออกไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าถมึงทึงของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 


“มีคนเคยบอกคุณหรือเปล่าว่าเวลาคุณโกหกน่ะดูออกง่ายจริงๆ”

 


“...” ยิ่งได้รับคำตอบแบบนั้นทำเอาแบมแบมหายใจไม่ทั่วท้อง แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรแต่เขาก็เป็นไปแล้ว และยิ่งประโยคที่อีกฝ่ายเพิ่งกล่าวมานั้นมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังกลายเป็นไอ้งั่งขี้โกหกที่ทำอะไรไม่ถูกเพียงเพราะถูกจับได้ว่าพูดปดอยู่ตรงนี้


 

“ผม...ทะเลาะกับน้องชายมาครับ ต แต่ไม่ได้มากมายอะไรหรอก คุณมาร์คไม่ต้องกังวลไปนะครับ”

 


“ผมจะรีบรักษาให้มันหายไปเร็วที่สุด งานของคุณมาร์คจะได้ไม่มีปัญหา...”

 


“ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นสักหน่อย” คิ้วคู่หนาขมวดเข้าหากันหนักกว่าเดิมเมื่อได้มองสบแววตาใสซื่อของอีกฝ่ายพร้อมน้ำเสียงอ่อนน้อมที่พยายามพูดให้เขาคลายความกังวลในเรื่องงาน...มาร์คไม่ได้คิดถึงเรื่องงานเลยสักนิดเดียว รอยแผลพวกนี้มันแก้ไขกันได้ ต่อให้เป็นมากกว่านี้ก็แก้ไขได้หลังจากที่ถ่ายเสร็จแล้ว แต่ที่เขาห่วงน่ะ


 

คือแบมแบมเองต่างหาก...


 

“ถ้า...อย่างนั้น คุณมาร์คจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ” เพราะแบมแบมเองก็เริ่มจนปัญญาและเดาไม่ออกแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เขาอยากจะขมวดคิ้วเข้าหากันเหมือนคนตรงหน้าบ้างเพียงแต่ว่ามันยังคงเจ็บตึงอยู่ที่หางคิ้วข้างหนึ่ง แบมแบมจึงทำให้แค่เม้มปากและลอบถอนหายใจกับตัวเองเบาๆเท่านั้น


 

“แบม...ผมน่ะ ไม่ใช่คนใจแคบหรอกนะ”

 


“ครับ?” แต่เมื่ออีกฝ่ายทำท่าเปลี่ยนเรื่องกะทันหันไปแบบนี้แบมแบมก็ทำได้เพียงแค่เอียงคอร้องครางถามด้วยความงุนงง

 


“ผมไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณหรอกนะ แต่ผมแค่อยากจะบอกว่าผมใช่คนประเภทที่มาซีเรียสกับการที่คนสองคนจะรักกันแล้วบังเอิญว่าเขาเป็นเพศเดียวกัน...”

 


“คุณมาร์ค” มาร์คชะงักไปนิดหน่อยเมื่ออีกฝ่ายปิดเปลือกตาลงแล้วก้มหน้าครางเรียกชื่อเขาเสียงเครือ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันมองดูคล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง อกบางสั่นสะท้านเล็กๆให้มาร์คต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


 

“ผมไม่อยากให้มันเป็นความสัมพันธ์แค่นายจ้างกับลูกจ้างแบบฉาบฉวย ผมสามารถเป็นเพื่อนอีกคนของคุณได้นะแบม” ฝ่ามือใหญ่ของมาร์คเอื้อมไปกอบกุมฝ่ามือเล็กของคนฝั่งตรงข้ามเอาไว้เบาๆก่อนจะออกแรงบีบกระชับให้อีกฝ่ายเข้าใจในสิ่งที่เขากำลังจะบอก


 

...ผมอาย


 

“...”

 


“ข ขอโทษที่ต้องโกหกนะครับ ไม่ใช่เพราะว่าเราเป็นผู้ชายทั้งคู่ แต่ผมอายที่จะบอกใครต่อใครว่าผมคบอยู่กับคนเลวๆแบบนั้น...มันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักนิดเลยครับ”


 

และแล้วคำสารภาพกลายๆของแบมแบมก็ดังออกมาให้มาร์คได้ยินในที่สุด...


 

“...” ฝ่ามือใหญ่ละจากการกอบกุมฝ่ามือเล็กของอีกฝ่ายเพื่อขยับไปยังตำแหน่งที่สูงกว่า มาร์คใช้ปลายนิ้วของตัวเองค่อยสัมผัสเข้าแผ่วเบากับแผลช้ำที่สันกราม แบมแบมสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงนิ่งเฉยไม่ว่ากล่าวอะไรคนที่เอี้ยวตัวมาใกล้เขากว่าเดิมเพื่อสัมผัสร่องรอยความเจ็บปวด แตะที่กรามเสร็จก็เลื่อนขึ้นไปเป็นตำแหน่งหางคิ้วซึ่งแผลค่อนข้างจะเด่นชัด แต่สัมผัสเพียงนิดก็ทำเอาแบมแบมสะดุ้งเพราะความเจ็บขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

 
 

“วันนี้ผมจะยกเลิกถ่ายงานให้คุณไปก่อน” มาร์คว่าขึ้นเสียงค่อยแต่หนักแน่น แบมแบมเองก็ยอมพยักหน้ารับอย่างจำใจ...วันนี้เขาต้องชวดเงินในการดำรงชีพเพราะว่าไอ้ร่องรอยแผลบ้าๆพวกนี้

 


“แต่ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะจ้างคุณไปทำอีกงานนึงแทน”

 


“มีงานอะไรให้ผมทำอีกเหรอครับ” ท่าทางและทุกอากัปกริยาของแบมแบมนั้นช่างน่าทะนุถนอมและบริสุทธิ์เหลือเกินในสายตาของมาร์ค น้ำเสียงสั่นๆพร้อมกับสายตาใคร่รู้ ไหนจะหยดน้ำตาที่ไหลลงมาจรดปลายคางแต่เจ้าตัวไม่คิดแม้แต่จะปาดมันออกนั่นอีกมาร์คจ้องมองความสวยงามนั้นเพียงครู่ก่อนจะขยับปลายนิ้วลงมาต่ำถึงปลายคางเพื่อปาดเอาหยดน้ำตานั่นออกให้พ้นดวงหน้าหวานที่ติดจะหม่นเศร้าอยู่นิดหน่อย


 

“มีสิ”


 

“วันนี้ผมจะจ้างให้คุณไปเที่ยวในเมือง...เป็นเพื่อนผม”





 


TALK!

แหม จ้างกันง่ายๆแบบนี้ก็ได้เหรอคะคุณมาร์ค


#FICLOYMB

@SINCE9397



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

127 ความคิดเห็น

  1. #125 tripleM (@aaumwn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 20:34
    พี่มาร์คอบอุ่นนนนอ่า-///-
    #125
    0
  2. #114 Velada (@missbb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:14
    เปย์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยน่ะ..
    #114
    0
  3. #101 UNME (@as_st) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 23:15
    สายเปย์ที่แท้จริง ทางนี้ก็ว่างนะค้าาาาาา//แบมทำไมคบกับคนเลวๆแบบนั้นอะ? รักมาก? หรือจำเป็น??
    #101
    0
  4. #83 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 00:08
    แบมเอ้ยยยย ทำไมหนูถึงไปคบคนแบบนั้นได้นะ ถึงกับทำร้ายร่างกายกันแบบนี้เลวจริงๆ
    #83
    0
  5. #69 vandabam (@vandabam) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:55
    เพิ่งมีเวลาได้กลับมาอ่านอีกครั้งหลังจากที่อ่านตอนแรกไปค่ะ เราชอบฟิลฟิคของเรื่องนี้มากค่ะ มันละมุน อ่อนโยน อ่านได้เรื่อยๆดีค่ะ อ่านจบตอนนี้แล้วไม่รู้ว่าจะสงสารหรืออิจฉาแบมดี ขอบคุณมาร์คที่เข้ามาเป็นส่วนดีๆในชีวิตของแบมนะคะ
    ปล. อยากให้มีคนจ้างไปเที่ยวเป็นเพื่อนบ้างจังค่ะ 555
    #69
    0
  6. #44 Lekkun (@lek323) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 00:28
    ยัยหนูทำไมไปคบคนเลวๆอย่างน้านนนนนนนน
    พี่มาร์คแกอบอุ่นใจดีกับหนูขนาดนี้ ต้องหวั่นไหวแล้วล่ะ
    #44
    0
  7. #43 mymindmiew (@Neutrino_Miewz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 18:11
    แฟนน้องนี่จิตใจทำด้วยอะไร น้องออกจะมุมิมาทำร้ายได้ยังไง น้องอีกทำไมยังยอมให้เขาทำร้าย เลิกเลยลูกเลิกเลย ฮือ สงสารน้องอะ // แหมมม อ่านมา3ตอนก็เปย์ทั้งสามตอนเลยเนอะพี่มาร์ค(และคิดว่าคงจะเปย์น้องอีกเยอะ) แหมมม ยาวๆกับความรวย แหมมมมมมมมมมมมม 55555555555
    #43
    0
  8. #40 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 14:40
    แบบนี้ก็ได้หรอ5555
    #40
    0
  9. #39 tengtiya_t (@tengtiya_t) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 14:03
    จ้างกันแบบนี้ก็ได้เหรอ55
    #39
    0
  10. #38 chalisax_ (@chalisax_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 11:02
    โอ๊ยยย ชอบพี่มาร์คเรื่องนี้จัง
    #38
    0
  11. #37 KhunPang Scylo (@khunnie_red) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 00:26
    อยากเปย์น้องบ้างง แบ่งมาให้เรามั่งสิมาร์คต้วน
    #37
    0
  12. #34 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 23:12
    งื้อออออ แล้วทำไมแบมยังคบเขาต่ออะ แบมแบมโดนเขาทำร้ายร่างกายด้วย แง่ง น่าสงสารอะ
    อพมาร์คเวลาเมาก็มั่วไปทั่วสินะ เดี๋ยวก็ไปไข่จนได้ตัวมานี้เป็นเรื่องเลยนะ
    แต่อะไรคือการจ้างแบบนี้ก็ได้หรอ สายเปย์จริง ๆ
    #34
    0
  13. #33 mmmbb (@bbenz-02bt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 23:07
    ทำไมแฟนแบมต้องทำร้ายแบมอ่าเหมือนแบมไม่ได้เต็มใจจะเป็นแฟนกับคนนั้นเลย พี่มาร์คช่วยพาแบมออกไปจากคนนั้นด้วยนะ
    #33
    0
  14. #32 KrisMark1A (@KrisMark1A) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 21:51
    พี่มาร์คเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยยัยแบมของเราแหละ ฮิ้วววววว
    #32
    0
  15. #31 JuneJRK (@JuneJRK) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 21:31
    งื้อชอบมากกกกก ละมุนๆดี ว่าแต่น้องแบมมีแฟนแล้วเหรอออ
    #31
    0