คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย One shot (yuri) Gfriend SoEun One shot คนใจร้าย (yuri) Gfriend SoEun | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


ในที่สุดเราก็มีโอกาสได้แต่งคู่โซอึนสักทีหลังจากเล้งมานานและมีโมเม้นท์ให้สูบเยอะมาก
    เอาแค่วันช็อตสั้นสั้นไปก่อนนะคะแม่ยกโซอึนหวังว่าจะมีความสุขกับการอ่านคู่นี้แล้วก็อย่าลืม
ช่วยกันปั่นวิวFingertipของเด็กๆกันด้วยล่ะล่าสุดไรท์โดนทังทังทังไปหลายช็อตอยู่น่ารักกันจริงๆ
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มี.ค. 60 / 01:43








































“การวิ่งตามความรักมันเหนื่อย……กับคนที่ไม่มีใจให้เหมือนกับว่าเรายิ่งวิ่งตามเค้าก็ยิ่งไกลห่างเราออกไปทุกที  แต่สำหรับฉันเค้าไม่ได้วิ่งหนีทั้งๆที่เค้าก็ยืนอยู่ที่เดิมแต่ทำไมฉันไม่เคยเข้าใกล้เค้าได้เลยฉันเหมือนถูกเค้าผลักออกทุกครั้งเวลาที่เราได้ใกล้กัน”

 

 

 

 

 

 

     “คิดอะไรอยู่เหรอ”   สาวสวยร่างสูงที่มีทรงผมสำหรับคนที่ชอบดูอนิเมะจะเรียกกันว่าฮิเมะคัทเอ่ยถามเพื่อนสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆกันด้วยความที่อีกคนนั่งเหม่อมาได้สักพักใหญ่ๆแล้วเพื่อนของเธอคงจะมีเรื่องกลุ้มใจอยู่แน่ๆเพราะปกติอีกคนเป็นคนพูดเก่งจะตายซึ่งผิดกับเธอที่ไม่ค่อยจะพูดสักเท่าไหร่



 

 

 

    “เบื่อเหรอขอโทษนะที่ฉันทำให้ชีวิตเธอดูน่าเบื่อไปด้วยเลย”  คนตัวเล็กกว่าพูดอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนต้องมาหดหู่ไปด้วย



 

 

    “อาไม่หรอก”  อันที่จริงเธอก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อเหมือนที่คนตัวเล็กพูดหรอกปกติชีวิตของเธอก็ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นอยู่แล้วแต่จะแปลกหน่อยตรงที่ไม่ได้ยินเสียงน่ารักคอยพูดจ้อเล่าเรื่องให้เธอฟังไม่หยุดแบบนั้นมันดีกว่าตอนที่อีกคนนั่งเงียบเป็นไหนๆ

 



 

 

    “อึนบีอาเรื่องเค้าอีกแล้วใช่ไหม”  คนตัวเล็กพยักหน้าทันทีที่เธอพูดจบน่าโมโหจังที่เค้าคนนั้นชอบขโมยรอยยิ้มเพื่อนตัวเล็กของเธอไปตลอดเลย จอง อึนบี ไม่เหมาะที่จะมานั่งเศร้าแบบนี้หรอกนะ

 

 

 

   “ทำไมกันยูนาทั้งๆที่พี่เค้าก็ไม่ได้มีใครฉันไม่ดีตรงไหนเหรอ” คนตัวเล็กพูดระบายความอัดอั้นให้กับเพื่อนสนิทฟังทั้งน้ำตายูนาทำได้แค่เพียงดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดปลอบเหมือนกับทุกครั้งจนบางทียูนาก็คิดว่านี่มันเป็นเดจาวูหรือเปล่า



 

 

 

    “หยุดมั้ย…..



 

 



   “ฮือ..ฉันขอโทษจะหยุดร้องเดี๋ยวนี้ล่ะ” อึนฮาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเพื่อนสนิทที่กำลังลูบหัวเธออยู่เหมือนกำลังปลอบเด็กตัวเล็กๆให้หยุดร้องไห้อย่างนั้นแหละ

 


 

 

  

   “ไม่ใช่ฉันหมายถึงหยุดตามเค้าสักทีความรักของเธอมีค่ามากมายเกินกว่าเค้าจะได้รับด้วยซ้ำ” ยูนาพูดพร้อมกับค่อยๆบรรจงเกลี่ยซับคราบน้ำตาของคนตัวเล็กออกอย่างเบามือซึ่งการกระทำของเธอทำให้คนตัวเล็กกว่าตกใจไม่น้อยเพราะปกติยูนาจะกอดปลอบเธอจนกว่าจะหยุดร้องไปเอง

 

 

 


 

    “ฉันแค่อยากให้พี่เค้ารักฉันตอบบ้าง”  ทำไมยูนาจะไม่เข้าใจล่ะว่าคนตัวเล็กก็แค่อยากให้เค้าตอบรับความรักกลับบ้างแท้จริงแล้วอึนบีก็เป็นแค่ผู้หญิงเอาแต่ใจที่อยากจะได้อะไรก็ต้องได้ไม่ต่างอะไรกับเด็กเล็กๆเลยแต่หารู้ไม่บางสิ่งบางอย่างก็ไม่ใช่ว่าจะได้มาง่ายๆอย่างเช่นรุ่นพี่คนนั้นที่ทำให้เพื่อนเธอเสียน้ำตาอยู่บ่อยๆนั่นเอง

 

 

   

 

 



  

      ม้านั่งตรงสวนหย่อมหน้าคณะนิเทศศาสตร์ของมหาวิทยาลัยหญิงซังชินสาวสวยร่างสูงอย่างกับหลุดออกมาจากนิตยสารเซซี่ผมสีไวน์แดงของเธอโดดเด่นและดูสะดุดตาไม่น้อยเรียกว่าใครเดินผ่านต้องมีเหลียวหลังมองบ้างล่ะ

 


 

 

     เธอมักจะมานั่งที่นี่เป็นประจำหลังจากเลิกเรียนในคาบบ่ายเพราะเธอคิดว่ามันเร็วเกินไปถ้าจะรีบกลับหอพักตอนนี้ถ้ากลับไปก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดีอย่างน้อยตอนนี้นั่งรับลมเย็นๆซึมซับทัศนียภาพที่สวยงามของสวนหย่อมก็คงจะดีกว่าการนั่งมองดูเพดานและนั่งฟังเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องที่แสนน่าเบื่อนั่น

 

 

 

 

   “คิดไว้ไม่มีผิดพี่ต้องอยู่ที่นี่จริงๆด้วย”  หญิงสาวที่หน้าตาอย่างกับลูกครึ่งแถมยังย้อมผมสีบลอนด์สว่างกำลังทักทายร่างสูงที่นั่งชมนกชมไม้เรื่อยเปื่อยตามประสาคนที่ว่างมากและไม่มีที่จะไป ไม่สิแค่ไม่รู้จะไปที่ไหนต่างหาก

 

 

 

     “อ้าว บูรินเองเหรอ”

 

 

 

    “พี่โซจอง!!!”   คนมาใหม่ขึ้นเสียงใส่ร่างสูงด้วยความไม่พอใจแต่มันก็ไม่ได้ทำให้คนร่างสูงสลดเลยสักนิดตรงกันข้ามโซจองหัวเราะลั่นด้วยความพอใจที่ได้แกล้งคนตรงหน้าสำเร็จจนสาวผมบลอนด์นึกหมั่นไส้คนเป็นพี่เหลือเกิน

 

 

 

   “โอเคไม่แกล้งแล้วมีอะไรเหรอน้องรหัสคนสวย”

 

 

 

   “นี่พูดเล่นอีกแล้วสินะ” สาวผมบลอนด์ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆพี่รหัสของเธอก่อนที่จะหันมาพูดอย่างคนไม่ค่อยเชื่ออะไรง่ายๆสักเท่าไหร่ยิ่งคำชมจากพี่รหัสตัวสูงคนนี้เธอยิ่งไม่เชื่อเลยล่ะ

 

 

 

 

   “เอ้า  นี่ไม่เชื่อพี่สินะ”  สาวร่างสูงหันไปยิ้มให้น้องรหัสด้วยความเอ็นดู

 

 

   “โอเค ฉันจะยอมเชื่อพี่สักครั้งนึง” ถึงเธอจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่แต่ก็ยอมพูดออกไปเพื่อที่จะได้เริ่มเข้าเรื่องสักทีไม่อย่างนั้นก็คงจะเกิดการตั้งคำถามอยู่แบบนี้ทั้งวันโดยที่มีหัวข้อเรื่องคือความสวยของเธอซึ่งมันดูไม่ใช่เรื่องที่จะมาจริงจังเลยสักนิด

 

 

 

 

 

    “ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ช่วยไปเดินแบบให้เพื่อนฉันทั้งๆที่มันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่แล้วก็ไม่เกี่ยวกับงานคณะของเราด้วยซ้ำฉันซึ้งน้ำใจพี่จริงๆ”

 

 

 

 

    “เอาน่าเยรินเธอขอบคุณพี่มาประมาณร้อยครั้งได้แล้วมั้งนั่น ฮ่าๆๆๆ ไม่ต้องเกรงใจหรอกเพื่อนเธอก็เหมือนน้องพี่อีกคนนั่นแหละมีอะไรช่วยได้ก็ช่วยกันไป”  โซจองหัวเราะและยิ้มอย่างเอ็นดูกับนิสัยขี้เกรงใจเบอร์สุดของน้องรหัสมันช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของเยรินตอนนี้เอาซะเลย

 

 

 

 

    “เออว่าแต่สาวน้อยแก้มป่องของพี่ไม่มาเหรอคะวันนี้ไม่เห็นเลย”  ทันทีที่เยรินพูดถึงอีกคนโซจองก็หุบยิ้มทันทีจะว่าไปพักนี้เธอก็ไม่ค่อยเห็นอีกคนคอยมาตามตื๊อสักเท่าไหร่สงสัยคงถอดใจไปแล้วมั้งก็ดีเหมือนกันเธอเองก็เหนื่อยใจเต็มที

 

 

 

    “ใครของฉันกันเธอก็พูดเรื่อยเปื่อย”

 

 

 

   “แหมพี่น้องเค้าน่ารักออกขนาดนั้นพี่ไม่คิดจะลองคบดูหน่อยเหรอน่าสงสารน้องเค้าแย่เลยนะ ดูแววตากับสีหน้าของน้องตอนที่พี่ปฏิเสธดิอย่างกับลูกกระต่ายอดหญ้าเลยอ่ะงื้ม”  เยรินพูดถึงสาวน้อยคนนั้นพร้อมกับทำหน้าเหมือนคนเพ้อแต่สำหรับโซจองคิดว่ามันดูโรคจิตมากกว่าอะไรจะขนาดนั้น

 

 

 

    “นี่ดูท่าจะชอบน้องเค้ามากนะนั่น” 

 

 

 

    “ชอบค่ะ ถ้าน้องเค้าชอบฉันได้เท่าพี่ก็คงดีไม่สิสักครึ่งนึงฉันก็พอใจแล้วล่ะ ผู้หญิงอะไรโคตรน่ารักเลยอย่างกับจูดี้ซูโทเปียแหนะ”  โซจองทำหน้าเอือมระอาทุกครั้งที่เยรินมาหาเธอก็คงหนีไม่พ้นการพูดชมความน่ารักของอีกคนอย่างนู้นอย่างนี้จนเธอเริ่มชินแล้วล่ะถ้ามันจะขนาดนั้นทำไมเยรินไม่จีบอีกคนไปเลยล่ะ

 

 

 

 

 

    ทั้งสองคนพี่น้องสายรหัสเดียวกันก็คุยเรื่องสัพเพเหระจนเพื่อนเยรินโทรมาตามให้เข้าไปช่วยงานที่ได้นัดเวลากันเอาไว้แล้วก่อนหน้านี้แต่ดูเหมือนสาวผมบลอนด์ดันลืมไปซะสนิทเลยเล่นเอาถูกเพื่อนบ่นจนหูชาก่อนที่จะรีบวิ่งหน้าตาตื่นไปทันทีทิ้งไว้แต่ความงุนงนของพี่รหัสและเสียงหัวเราะไล่หลังน้องรหัสจอมโก๊ะ

 

 


 

 

     เมื่อเห็นว่าเริ่มเย็นแล้วโซจองก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วลุกออกจากสวนหย่อมไปทันทีแต่ถึงกระนั้นแม้ว่าขาของเธอจะยาวเพียงใดมันก็ไม่ได้ช่วยในเรื่องของความเร็วในการเดินหรือการวิ่งแข่งอะไรได้เลย เธอก็ยังคงใช้ขาเรียวยาวเดินไปอย่างเนิบนาบตามประสาคนไม่ค่อยรีบร้อนอยู่ดี ระหว่างทางกลับหอพักเธอก็แวะร้านสะดวกซื้อเพื่อที่จะซื้ออาหารแช่แข็งและขนมอีกนิดหน่อยช่วงนี้เธอไม่ค่อยได้มีเวลาไปเดินซื้อพวกของสดที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเลย มัวแต่เอาเวลาไปนั่งเล่นยิ้มให้นกให้กระรอกในสวนหมดมื้อเย็นทั้งอาทิตย์นี้ก็คงจะมีแค่อาหารแช่แข็งที่โซเดียมสูงกินบ่อยๆโรคไตอาจจะถามหาเธอก็ได้ แต่ก็ช่างมันเถอะถ้ามันเค็มเธอก็จะกินข้าวกับน้ำเยอะๆเอาเป็นการเจือจางความเค็มนั้นให้เบาบางลงไป

 

 

    โซจองเดินหยิบขนมและรามยอนลงตะกร้าอย่างใจเย็นวันนี้เธอรู้แค่ว่าตัวเองอารมณ์ดีมากๆเลยคิดว่าจะซื้อเบียร์กระป๋องไปนั่งจิบพร้อมกับดูซีรีย์ดูเป็นความคิดที่เข้าท่าดีจัง เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างสูงก็ค่อยๆเดินไปหยิบเบียร์มาสองสามกระป๋องจากตู้แช่เครื่องดื่มก่อนจะค่อยๆเดินไปคิดเงินอย่างสบายอารมณ์ ร่างสูงถือข้าวของเต็มสองมือเดินมาถึงหน้าหอพักก่อนจะใช้คีย์การ์ดแตะที่ประตูแล้วเดินเข้าไปอย่างทุลักทุเลเนื่องจากของกินเต็มไม้เต็มมือไปหมด เธอหยิบคีย์การ์ดแตะเบาๆที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นที่เธอพักอยู่ทันทีดูๆไปแล้วชีวิตของเธอก็ดูสะดวกสบายไม่ได้เดือดร้อนอะไรคงเพราะเธอเป็นลูกคนเล็กด้วยพ่อกับแม่เลยค่อนข้างจะตามใจมากเป็นพิเศษ

 

 

 

 

    ประตูลิฟต์เปิดออกก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆเดินออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องพักของเธอทันทีเพราะเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาแล้วล่ะยิ่งกลิ่นอาหารที่ลอยมาเตะจมูกยิ่งทำให้โซจองทนแทบไม่ได้ เธอจึงเริ่มจะใช้ขาเรียวยาวให้เป็นประโยชน์อย่างการใช้มันเดินจ้ำเร็วๆแทนการวิ่งเพราะเธอคิดว่าการวิ่งมันทั้งเปลืองพลังงานและยิ่งทำให้เธอหิวมากขึ้น  เมื่อมาถึงประตูห้องพักของเธอมือเรียวยาวก็หยิบคีย์การ์ดแตะเข้าห้องแทนการกดรหัสที่แสนจะยุ่งยากโซจองเลยไม่ค่อยจะใช้วิธีนี้สักเท่าไหร่เว้นแต่จะลืมหยิบคีย์การ์ดออกมา ก่อนที่เธอจะทันได้เข้าไปในห้อง ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็ถูกเปิดออกมาพร้อมร่างที่แสนคุ้นเคย

 

 

 

    “พี่โซ”  เสียงที่ฟังกี่ครั้งก็น่ารักไม่เปลี่ยนเอ่ยเรียกชื่อเธอพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มสดใสเหมือนอย่างเคยหมดกันความอารมณ์ดีที่สะสมมาตลอดทั้งวันหายไปในพริบตา

 

 

    “ให้ฉันช่วยถือนะคะ” ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะได้พูดอะไรร่างเล็กก็ถือวิสาสะมาดึงของจากมือของเธอไปถือเอาไว้พร้อมกับยิ้มให้อีกจะยิ้มเรี่ยราดไปแล้วนะ

 

 

 

 

     “พี่ถือเองได้ไม่เป็นไร”  มือเรียวกำลังจะคว้าเอาถุงข้าวของที่ร่างเล็กเอาไปถือไว้กลับมาถือเองแต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายเพราะร่างเล็กก็ใช่ว่าจะยอมกันที่ไหนเลยเกิดการยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่อย่างนั้นจนสุดท้ายโซจองก็ต้องยอมแพ้แล้วปล่อยให้ร่างเล็กเดินตามเธอเข้ามาเพื่อที่จะเอาของเข้ามาส่งให้ถึงในห้องอย่างที่ร่างเล็กได้เอ่ยปากบอกไว้

 

 

  

    “ขอบใจมากนะกลับห้องเธอได้แล้ว” 

 

 

 

    “นี่พี่กินแต่อาหารแช่แข็งกับของไม่มีประโยชน์พวกนี้ไปได้ยังไงกันคะแล้วไหนจะซื้อเบียร์มาอีกไม่ดีเลยนะ”   ร่างเล็กไม่ได้สนใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิดแถมยังเปลี่ยนเรื่องอย่างหน้าตาเฉยทำเอาโซจองแทบจะกุมขมับคนตรงหน้าเธอดื้อยิ่งกว่าอะไรดีแถมยังเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งอีกเพราะอย่างนี้แหละเธอถึงไม่ค่อยอยากจะให้อีกคนเข้ามายุ่งกับเธอมากเกินไป

 

 

 

 

   “อึนบีพอเถอะ” เธอเริ่มจะทนไม่ไหวกับการที่ร่างเล็กรื้อของกินที่อยู่ในถุงออกมาแถมยังเดินไปในครัวและหยิบจานชามออกมาจัดขนมและอาหารให้ร่างสูงเสร็จสรรพมันก็ดีนะแต่มันมากเกินไปโซจองไม่ชอบให้อีกคนทำแบบนี้เลย

 

 

 

 

    “ทำไมล่ะคะ”  ร่างเล็กหันไปถามอีกคนอย่างสงสัยว่าเธอทำอะไรผิดไปอย่างนั้นเหรอ

 

 

 

 

    “อย่าทำแบบนี้อีกเลยเธอไม่ได้รักพี่จริงๆหรอกกลับไปหาคนที่เธอรักเถอะพี่คงไม่ใช่คนนั้นของเธอ”

 

 

 

   “พูดแบบนี้อีกแล้วนะจะต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่าฉันรักพี่เมื่อไหร่จะยอมรับฉันสักที”  อึนบีเริ่มขึ้นเสียงใส่ร่างสูงด้วยความไม่เข้าใจและไม่พอใจทำไมอีกคนถึงปฏิเสธเธออยู่เรื่อยแถมยังมาหาว่าเธอรักไม่จริงอีกแล้วที่เธอเป็นอยู่ทุกวันนี้มันไม่ใช่ความรักแล้วจะเรียกว่าความอะไร

 

 

 

     “อย่าหลอกตัวเองเลยอึนบีเธอไม่ได้รักพี่หรอก” 

 

 

 

     “ทำไมถึงไม่เชื่อฉัน”  

 

 

 

     “อันนั้นเธอเองก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่”  โซจองค่อยๆนั่งลงที่โซฟาก่อนจะหยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาเปิดแล้วจิบไปหนึ่งอึกก่อนที่จะมองดูท่าทีของร่างเล็กว่าจะเอายังไงต่อไป

 

 

 

     “เฮ้ย!!”  อยู่ๆร่างเล็กก็พุ่งเข้าไปหยิบเบียร์จากมือของร่างสูงไปดื่มรวดเดียวจนหมดแถมยังเตรียมจะเปิดกระป๋องต่อไปดื่มอีกด้วยเล่นเอาร่างสูงตกใจไม่น้อยเพราะปกติคนตัวเล็กไม่ชอบดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบบนี้หรอกแถมยังชอบบ่นอีกว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพอย่างนั้นอย่างนี้รู้ตัวอีกทีโซจองก็ได้ยินเสียงกระป๋องเบียร์เปล่าตกลงพื้นเรียกสติให้เธอกลับมาสนใจร่างเล็กอีกครั้ง

 

 

 

 

    “อึนพอได้แล้วหมดไปสองกระป๋องแล้วนะ”  ร่างสูงพยายามแย่งเอาเบียร์กระป๋องที่สามที่ยังไม่ได้เปิดกลับมาถือไว้ก่อนที่อีกคนจะดื่มมันเข้าไปอีก

 

 

 

     “เอามาให้อึนนะ”  ร่างเล็กหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งไม่เคยได้แตะแอลกอฮอล์มานานๆอย่างอึนบีแค่นี้ก็ทำให้เมาได้ไม่ยาก

 

 

 

   “อย่าดื้อเธอเมาแล้วนะดูสิเป็นอะไรพี่พูดแค่นี้ถึงกับต้องดื่มเลยเหรอ”  โซจองเอ็ดคนเมาพร้อมกับโยกตัวหลบอีกคนที่พยายามจะแย่งกระป๋องเบียร์ไปให้ได้

 

 

 

   “พี่มันใจร้ายพี่อ่ะเป็นคนเลว” อยู่ๆร่างเล็กก็เลิกแย่งเบียร์จากเธอแต่มือเล็กๆนั่นเริ่มทุบตีเธอไม่หยุดแม้แรงจะน้อยนิดเหมือนหมาแมวข่วนแต่มันก็เริ่มรู้สึกเจ็บหน่อยๆแล้วล่ะเพราะอีกคนเล่นตีเธอไม่หยุดเลย

 

 

 

    โซจองตัดสินใจวางเบียร์ลงกับโต๊ะเพราะคิดว่าอีกคนคงจะเลิกสนใจมันไปแล้วก่อนที่มือเรียวยาวจะรวบมือเล็กเอาไว้ก่อนที่ร่างของเธอจะช้ำไปมากกว่านี้แต่อีกคนก็ใช่ว่าจะยอมกันง่ายๆที่ไหนทั้งดิ้นไม่หยุดเล่นเอาเธอหมดแรงไปไม่น้อยกว่าอีกคนจะสงบลง

 

 

    “ใครกันแน่ที่ใจร้ายก่อน” 

 

 

 

     “ทำไมคะงั้นพี่ก็บอกฉันมาสิว่าพี่ไม่ได้รักฉันแล้วอ่ะ” 

 

 

 

   เงียบประโยคที่คนตัวเล็กพูดออกมามันแทงใจเธอเข้าเต็มๆเลยล่ะจะให้เธอพูดว่าไม่รักอีกคนได้อย่างไร   ทำไม่ได้นั่นเป็นสิ่งเดียวที่คิม โซจองไม่เคยทำสำเร็จเลยตลอดสามปีที่ผ่านมานับตั้งแต่เรื่องวันนั้น

 

 




  3 years ago

 

 

   เสียง ออด ดังขึ้นเป็นสัญญาณเตือนว่าคาบเรียนสุดท้ายนั้นได้จบลงแล้วคุณครูเดินออกจากห้องหลังจากหมดหน้าที่ของตัวเองส่วนนักเรียนในห้องบางส่วนก็ทยอยออกจากห้องเพื่อที่จะกลับบ้านหรือบางคนก็ไปเรียนพิเศษและซ้อมที่ห้องชมรมต่อจึงทำให้ในห้องค่อนข้างที่จะวุ่นวายเพราะต่างคนต่างก็พูดคุยกับเพื่อนๆของตัวเองจึงเกิดเสียงดังจอแจไปทั่วห้อง คนตัวสูงกำลังมองหาคนตัวเล็กของเธอที่อยู่ในห้องนี้แต่ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กที่เธอมองหาอยู่นั้นกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับกลุ่มเพื่อนของเธออยู่เลยไม่ทันได้สังเกตว่าที่หน้าห้องมีคนกำลังรอเธออยู่

 

 

 

     “อึนบี รุ่นพี่โซจองมารอแล้วเธอไปเถอะ” เพื่อนสาวในกลุ่มคนนึงสังเกตเห็นร่างสูงที่มารอรับคนตัวเล็กอยู่สักพักแล้วเลยเอ่ยบอกให้คนตัวเล็กรู้ตัวเป็นเรื่องปกติไปซะแล้วที่โซจองมักจะมารอรับอึนบีตอนเลิกเรียนเกือบทุกวันบางวันที่ไม่ได้มารับเป็นเพราะโซจองติดทำรายงานหรือไม่ก็มีเรื่องในชมรมที่ต้องไปเคลียร์นิดหน่อยดังนั้นภาพที่คนตัวสูงมายืนรออึนบีที่หน้าห้องเรียนจึงเป็นภาพที่เพื่อนในห้องของอึนบีชินตากันมาก

 

 

 

   “อ่อ งั้นฉันกลับก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้” อึนบีบอกลาเพื่อนในกลุ่มของเธอก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกมาหาร่างสูงที่ยืนรอเธออยู่หน้าห้อง

 

 

 

   “คุยกับเพื่อนท่าทางสนุกเชียว” ร่างสูงแซวคนตัวเล็กเบาๆหลังจากที่กำลังเดินลงจากตึกเรียนไปด้วยกันท่ามกลางสายตาของเหล่านักเรียนชายและนักเรียนหญิงที่บางคนก็มองด้วยความอิจฉาในความเพอร์เฟคของโซจองรุ่นพี่ปีสามที่ทั้งหุ่นดีและยังเรียนเก่งอีก สีผมไวน์แดงของโซจองทั้งโดดเด่นและสะดุดตารุ่นน้องไม่น้อยเลยส่วนพวกนักเรียนชายก็อดไม่ได้ที่อยากจะลองคบกับรุ่นพี่คนสวยนี้ดูสักครั้ง

 

 

 

   “ก็นิดหน่อยค่ะถ้าพี่รอไม่ได้ก็กลับไปก่อนก็ได้นี่” 

 

 

 

   “แซวเล่นนิดหน่อยเองจริงจังไปได้”  คนร่างสูงเอื้อมมือไปจับแก้มคนตัวเล็กเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวจนคนตัวเล็กทำหน้ามุ่ยเหมือนเด็กๆเวลาไม่พอใจจนโซจองหลุดขำออกมากับท่าทางน่ารักนั่นของอึนบี

 

 

    “พี่โซอ่ะ” 

 

 

 

   “งอนเก่งนะเราถ้าพี่เลี้ยงไอติมจะหายงอนมั้ยนะ” 

 

 

 

  “คิดว่าเอาของกินมาล่อแล้วจะหายเหรออึนไม่ใช่เด็กนะ”

 

 

 

 

 

  “ตกลงไม่กินไอติมแล้วใช่มั้ย”  โซจองเดินนำคนตัวเล็กออกไปจนคนที่เล่นใหญ่แกล้งทำเป็นงอนนั้นทำตัวไม่ถูกและไม่คิดว่าร่างสูงจะเลิกง้อง่ายๆแบบนี้เลยรีบวิ่งตามไปติดๆ

 

 

 

 

  “พี่โซรอด้วยอึนหายงอนแล้วจะยอมไปกินด้วยก็ได้”  ร่างสูงหัวเราะเสียงดังลั่นกับท่าทางลนลานของตัวเล็กที่รีบวิ่งตามเธอมาแถมยังหอบจนตัวโยนอีกช่างน่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้

 

 

 

 

    “ก็แค่นั้นแหละ”  ด้วยความหมั่นไส้ร่างสูงเลยเอามือไปยีผมของคนตัวเล็กจนผมที่ยาวสลวยนั้นพันยุ่งเหยิงกันไปหมด

 

 

 

 

 

 

   

   

 

     อีกไม่กี่วันโซจองก็จะเรียนจบแล้วดูเหมือนสิ่งที่ค้างคาใจร่างสูงมากที่สุดตอนนี้จะไม่ใช่การสอบซูนึงเพื่อเข้าศึกษาต่อในมหาลัยเรื่องนั้นมันดูเล็กน้อยด้วยซ้ำถ้าเทียบกับเรื่องที่เธอกำลังกังวลใจอยู่แม้ว่าเธอจะไปไหนมาไหนกับคนตัวเล็กบ่อยๆจนดูเหมือนตัวติดกันถ้าเป็นประเทศไทยคงไม่ต่างกับปาท่องโก๋จนตอนนี้โซจองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าระหว่างพวกเธอมันคืออะไรเป็นความสัมพันธ์ประเภทไหนกันคู่พี่น้องที่สนิทกันถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะคิดแบบนั้นแล้วคนตัวเล็กล่ะคิดกับเธอแบบไหนพี่สาวเหรอไม่น่าจะใช่หรอก

 

 

 

 

 

 

       วันนี้โซจองนัดคนตัวเล็กออกมาเที่ยวด้วยกันหลังจากที่เธอเพิ่งผ่านพ้นช่วงการสอบสุดโหดไปตอนนี้ทั้งเธอและคนตัวเล็กก็ว่างพอจะมีเวลาได้ออกมาเที่ยวเล่นด้วยกันบ้างโปรแกรมสำหรับวันนี้ก็คงเหมือนที่คนทั่วไปที่เค้ามาเดทกันคือการไปดูหนังสักเรื่องนั่งคุยกันในร้านกาแฟและอื่นๆตามแต่จะสะดวกซึ่งพวกเธอก็เป็นแบบนั้นแต่ที่ไม่เหมือนกันอยู่อย่างนึงก็ตรงที่พวกเธอทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยเรียกการเที่ยวครั้งนี้ว่าการเดทไม่ได้ก็เท่านั้น

 

 

 

 

       “อึนบียา..ต่อไปเราก็จะไม่ได้เจอกันบ่อยๆแล้วนะพี่คงไปรับไปส่งเธอเหมือนอย่างเคยไม่ได้แล้วด้วย”

 

 

 

    “ไม่เอาสิพี่อย่าพูดอะไรที่มันดราม่าได้มั้ย”  คนตัวเล็กที่กำลังจะตักเค้กสตอเบอรี่เข้าปากถึงกับชะงักเพราะประโยคที่ร่างสูงเอ่ยออกมา

 

 

 

   “พี่ต้องไปอยู่หอพักเพราะมหาลัยที่พี่จะเข้ามันไกลจากบ้านมากให้เดินทางไปกลับก็คงจะไม่สะดวก” ร่างสูงเริ่มพูดด้วยความจริงจังจนคนตัวเล็กเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะปกติร่างสูงมักจะไม่ค่อยแสดงท่าทางจริงจังขนาดนี้เวลาอยู่ด้วยกันเว้นเสียแต่ว่าคนตัวสูงมีอะไรจะพูดกับเธอหรือเปล่า…..

 

 

  

  

   ดูเหมือนว่าของหวานมื้อนี้ของคนตัวเล็กจะกลายเป็นหมันซะแล้วล่ะก็คนตัวสูงเล่นพูดอะไรดราม่าและจริงจังขนาดนี้เธอจะฝืนกินต่อไปได้อย่างไรกันอึนบีเลยจำใจวางส้อมลงกับจานขนมก่อนจะตั้งใจฟังคนตัวสูงพูดอย่างจริงจัง

 

 

 

     “อึน..พี่รักเธอนะ” 

 

 

    “ค่ะ..อึนก็รักพี่นะ”

 

 

 

    “ไม่ใช่แบบพี่น้องแต่รักแบบผู้หญิงคนนึงที่จะสามารถรักคนๆนึงได้มากพอๆกับรักตัวเองไม่สิ….พี่รักเธอมากกว่านั้น”  

 

 

 

   คนตัวเล็กนิ่งอึ้งไปหลังจากได้ฟังคำสารภาพรักจากร่างสูงตรงหน้าเธอ จอง  อึนบี ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากคนตรงหน้าด้วยซ้ำเธอกำลังสับสนและไม่ได้เตรียมใจที่จะมาฟังคำสารภาพจากคนตัวสูงเลย

 

 

 

 

    “เธอจะคบกับพี่ได้มั้ยพี่อยากจะชัดเจนในความสัมพันธ์ของเราสักทีพี่คงคาใจและยอมไม่ได้แน่ๆถ้าหากไม่ยอมบอกกับเธอออกไปตรงๆ” โซจองยิ้มให้กับคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยนดวงตาของเธอนั้นแฝงไปด้วยความจริงใจและความรักที่มีให้คนตัวเล็กอย่างเต็มเปี่ยม

 

 

 

      “คือ……ฉันรู้สึกดีกับพี่นะคะแต่ว่าไม่รู้สิฉันบอกไม่ถูกแต่คงไม่ใช่ความรักหรอก”  ถ้าคนตัวเล็กไม่ได้เตรียมใจที่จะมาฟังคำสารภาพจากโซจองคนตัวสูงก็ไม่ได้เตรียมใจที่จะมาฟังคำปฏิเสธเหมือนกันแต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคงเป็นความรู้สึกในตอนนี้ของทั้งคู่ การตั้งความคาดหวังไว้สูงมากๆแต่ผลที่ได้มันไม่เป็นตามที่หวังไว้แน่นอนสิ่งที่ได้คือความผิดหวัง    

 

 

 

 

 

 

      โซจองไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของเธอในตอนนี้ออกมายังไงหลังจากที่อึนบีพูดจบประโยคทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบและเป็นโซจองเองที่เคลียร์ค่าขนมแล้วไปส่งคนตัวเล็กที่บ้านเหมือนอย่างที่เคยทำโดยไร้ซึ่งเสียงการสนทนาระหว่างพวกเธอ  จบแล้วจริงๆทั้งการศึกษาทั้งความสัมพันธ์ของพวกเธอทั้งคู่

 

 

 


 

 

      ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอร้องไห้ไปนานแค่ไหนแล้วตั้งแต่กลับมาถึงบ้านขายาวๆก็รีบวิ่งขึ้นบนห้องนอนไปก่อนที่เขื่อนน้ำตาจะพังลงมาต่อหน้าคนในบ้านที่ทำหน้างุนงงทันทีที่เห็นร่างสูงวิ่งขึ้นบนห้องอย่างรีบร้อน โซจองจะไม่เสียใจมากขนาดนี้ถ้าคนตัวเล็กไม่ให้ความหวังกันไม่ทำให้เธอคิดไปเองคนเดียว อึนบีทำทุกอย่างที่ทำให้เธอคิดว่าอีกคนก็ต้องมีใจให้และไม่ปฏิเสธคำสารภาพรักจากเธอแน่นอน เธอยังพอจะรับได้หากอีกคนจะคิดกับเธอแค่พี่น้องถ้าแค่พวกเธอหอมแก้มกันหรือกอดกันแบบพี่น้องทั่วไปเค้าทำกันแต่จะมีพี่น้องที่ไหนจูบกันบ้างล่ะ เจ็บปวดจริงๆไม่คิดว่าชีวิตนี้เธอจะต้องมานั่งอกหักทั้งๆที่ยังไม่ทันได้เริ่มคบกันเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 





      

        ร่างสูงหลุดออกจากภวังค์หลังจากที่ร่างเล็กเรียกเธอเสียงดังลั่นห้องโซจองเผลอคิดไปถึงเรื่องราวในอดีตที่แสนเจ็บปวดของเธออีกจนได้อุตส่าห์ทำเป็นลืมมันไปได้ตั้งนานแต่วันนี้คนตัวเล็กดันมาสะกิดแผลใจเธอให้เปิดออกอีกเห็นมั้ยอึนบีใจร้ายกว่าเธอเยอะ

 

 

 

 

     “พี่เงียบหมายความว่าพี่ยังรักฉันอยู่”

 

 

 

     “แต่เธอก็ไม่ได้รักพี่หรอกอึนบีก่อนหน้านั้นเธอเองก็มีแฟนตั้งเยอะแยะคิดว่าพี่ไม่รู้เหรอ”  ร่างสูงได้ทีตอกร่างเล็กกลับไปบ้าง

 

 

 

 

    “ก็ใช่แต่ฉันก็เลิกไปหมดแล้วนี่เพราะว่าฉันรักพี่แล้วตอนนี้” 

 

 

 

   “นายจองกุกอะไรนั่นก็ดูเข้าท่าดีนี่ถ้าคบกันดีๆก็คงจะไปกันได้อีกนาน”

 

 

 

 

    “เอ๊ะ!! ก็บอกว่าตอนนี้ฉันรักพี่แล้วไงเพราะฉะนั้นในเมื่อเรารักกันพี่ก็คบกับอึนสักทีสิ”  อึนบีเริ่มขึ้นเสียงอย่างคนเอาแต่ใจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยเลยทำให้เธอยิ่งทวีคูณเอาแต่ใจเพิ่มไปอีก

 

 

    “พอสักทีจอง อึนบี!! ถ้าเธอรักฉันจริงๆเราคงเป็นแฟนกันตั้งแต่ตอนนั้นแล้วฉันเกลียดคนโลเลแบบเธอที่สุดเลยออกไปจากห้องฉันได้แล้ว” ในที่สุดโซจองก็หมดความอดทนแล้วระเบิดอารมณ์ที่สู้ทนเก็บเอาไว้ตั้งหลายปีออกไปจนหมด

 

 

 

     อึ้ง…..คนตัวเล็กตกใจกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของร่างสูงเป็นอย่างมากไม่เคยเห็นอีกคนขึ้นเสียงกับเธอเลยสักครั้งอยู่ๆขอบตาเธอก็ร้อนผ่าวทั้งๆที่ตั้งใจจะไม่ร้องไห้ให้คนตัวสูงเห็นสุดท้ายร่างเล็กก็ร้องไห้ออกมาอย่างกับก๊อกแตกจนร่างสูงที่เพิ่งขึ้นเสียงใส่เจ้ากระต่ายตัวน้อยออกไปทำตัวไม่ถูกน้อยครั้งมากที่เธอจะเห็นคนตรงหน้าร้องไห้จูดี้ร้องไห้ไม่หยุดแล้วจิ้งจอกจำเป็นอย่างเธอก็คงต้องทำหน้าที่เป็นนิคคอยปลอบใจให้อีกคนหยุดร้องไห้ใช่มั้ยเนี่ย ทำเค้าร้องไห้แถมยังต้องมาปลอบเค้าอีกให้มันได้อย่างนี้สิ

 

 

 

      ใช้เวลาอยู่นานกว่าอีกคนจะหยุดร้องไห้ตอนนี้เสื้อแขนยาวตัวโปรดของโซจองเต็มไปด้วยคราบน้ำมูกและน้ำตาของคนตัวเล็กเผลอๆอาจจะมีคราบน้ำลายปนมาด้วยก็ได้แต่ช่างเถอะถ้ามันช่วยซับน้ำตาและทำให้อีกคนหยุดร้องไห้ได้เธอก็ยินดีจะสละเสื้อตัวนี้ มือเรียวยาวค่อยๆเกลี่ยซับคราบน้ำตาปากบางก็คอยแต่จะปลอบใจคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษไม่หยุด

 

 

 

    “อึนขอโทษ”  อยู่ๆคนตัวเล็กก็เอ่ยคำขอโทษทั้งๆที่อยู่ในอ้อมกอดของคนตัวสูงแม้จะฟังดูไม่ค่อยชัดเพราะเสียงสะอื้นจากเจ้าตัวแต่โซจองก็พอจะเดาได้ว่าคนตัวเล็กกำลังขอโทษเธออยู่

 

 

   “ขอโทษที่ทำให้พี่เสียใจฉันทำกับพี่ไว้ขนาดนั้นยังจะมีหน้ากลับมาขอพี่คบอีกขอโทษจริงๆนะคะฉันทั้งใจร้ายทั้งเอาแต่ใจขอโทษ……………….”  แล้วร่างเล็กก็ก๊อกน้ำตารั่วอีกครั้งลำบากให้คนตัวสูงต้องหาวิธีปลอบให้คนตัวเล็กหยุดร้องก่อนที่เธอจะต้องถอดเสื้อตัวนี้ออกเพราะมันเริ่มเปียกเป็นวงกว้าง

 

 

 

     “จำตอนที่เราไปดูหนังด้วยกันครั้งแรกได้มั้ย”

 

 

 

     “ทำไมคะจำได้สิ” คนตัวเล็กตอบร่างสูงไปพร้อมกับสะอื้นไม่หยุดจนโซจองนึกเอ็นดูไม่น้อยขนาดตอนร้องไห้ยังน่ารักเลย

 

 

 

   “มันเศร้ามากเลยนะตอนนั้นพวกเราร้องไห้กันไปตั้งเยอะแล้วเธอก็ชอบหนังเรื่องนี้มากจนเอามาพูดกับพี่ตั้งหลายวันพี่เลยเรียกเธอว่า อึนฮา รู้มั้ยทำไมพี่ถึงเรียกเธออย่างนั้น”  มือเรียวยาวค่อยๆเชยคางร่างเล็กให้หันมาสบตากัน

 

 

   “ก็เราไปดูหนังเกี่ยวกับมนุษย์อวกาศที่ไปสำรวจรูหนอนในอวกาศบนนั้นมีดวงดาวมากมายอาจจะเป็นเพราะชื่อหนังใช่มั้ยคะพี่เลยเรียกฉันแบบนั้น” คนตัวเล็กตอบอีกคนกลับอย่างใสซื่อและคิดว่าเธอจะต้องตอบถูกแน่ๆ

 

 

 

 

    “มันก็มีส่วนแต่ไม่ถูกทั้งหมดดาวเพียงหนึ่งดวงมันก็สวยมากพออยู่แล้วนะแต่เธอคือกาแล็กซี่ที่มีดาวเป็นล้านดวงเธอสวยที่สุดเธอคือกาแล็กซี่ของโซจอง” คนตัวเล็กหน้าร้อนผ่าวตอนนี้หน้าเธอแดงอย่างกับลูกมะเขือเทศตอนสุกได้ที่นี่เธอเขินหรือเธอกำลังเมาเพราะคำพูดเลี่ยนๆของคนตรงหน้ากันแน่

 

 

 

 

    “ถ้าอย่างนั้นดวงดาวทั้งล้านดวงจะตกลงมาพี่จะช่วยเป็นความปรารถนาเดียวที่ฉันจะขอได้มั้ย โซวอน ของฉัน”

 

 

 

      คนตัวเล็กจ้องเข้าไปในดวงตาของคนตัวสูงที่มีเงาของเธออยู่ในนั้นแต่ก่อนจะเป็นยังไงไม่สำคัญรู้แค่ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถปล่อยให้ความปรารถนาเดียวของเธอหลุดมือไปได้อีกแล้ว





      แม้จะชั่งใจอยู่นานเพราะกลัวกับความเจ็บปวดเหมือนอย่างที่เคยพบเจอมาในอดีตกลัวที่คนตัวเล็กจะไม่ได้คิดจริงจังกับเธอแต่เมื่อลองมองเข้าไปในแววตาคู่นั้นของคนตัวเล็กมันมีแต่ความจริงใจก็อย่างที่มีคนเคยบอกว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจแววตาของคนตรงหน้ามันไม่ได้โกหกเธอเลยหรือว่าเธอจะยอมเสี่ยงดูอีกสักครั้ง

 

 

 

    “ฉันชักใจไม่ดีแล้วนะถ้าจะเงียบขนาดนี้”  อึนบีเริ่มกังวลเพราะคนตัวสูงยังไม่ให้คำตอบเธอเลยแถมยังทำท่าคิดหนักอีก

 

 

 

    “อึนหายเมายัง” 

 

 

 

    “หายเมาตั้งแต่ตอนร้องไห้แล้วค่ะ”

 

 

 

   “เหรอ……”  คนตัวเล็กชักใจไม่ดีซะแล้วสิทำไมคนตัวสูงไม่ยอมตอบรับหรือปฏิเสธอะไรเธอเลยล่ะ

 

 

 

    “ตกลงความปรารถนาของเธอจะเป็นจริง”  เมื่อร่างสูงพูดจบก็ดึงคนตัวเล็กเข้ามาป้อนจูบอย่างอ่อนโยนสัมผัสที่โหยหากันมานานทำให้การจูบในครั้งนี้ไม่มีใครยอมใครรสชาติของความคิดถึงและความรักมันหวานหอมแบบนี้นี่เอง

 

 

    

 

 

     

 

  

 

 




นี่แต่งไปจิกขาตัวเองไปไม่ดาร์กแล้วไม่รู้ว่าคนอ่านจะฟินเหมือนไรท์มั้ยนะถ้าชอบหรือไม่ชอบยังไงก็ติชมกันได้นะคะรักทุกคนเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือช่วยกันปั่นวิวฟิงเกอร์ทิปด้วยนะจ๊ะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ sinbworld จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 23:47
    ดราม่ามาตั้งนาน
    สุดท้ายก็แฮปปี้ ดีจังเลยค่ะ TVT
    #7
    0
  2. #6 wonderfullsone (@wonderfullsone) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 01:39
    นึกว่าจะจบ bad end ซะแล้ว ฮ่าาาาา สนุกดีจ้า แต่งมาอีกเน้อ
    #6
    0
  3. #5 dwsu_ema (@dewdews08) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 23:28
    ทังทังทัง เขินง๊า น่ารักมากเลยงือออ ความคิ้วทของคุณนิคโซจองกับจูดี้อึนบี ตอนนี้น้ำตาลในเส้นเลือดพุ่งไปแล้ว ขอบคุณที่มาเติมโมเม้นจริงๆฮับ ,///, /กลับไปปั่นวิว
    #5
    1
    • #5-1 sinbworld (@sinbworld) (จากตอนที่ 1)
      9 มีนาคม 2560 / 23:54
      ยื่นน้ำให้จิบก่อนที่น้ำตาลจะสูงไปกว่านี้55555
      #5-1
  4. วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 23:55
    ดาร์กอะไรกัน แอบมีมุมน่ารักน้า ~ ^^

    ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริง ๆ ขอบคุณที่แต่งวันช็อตดี ๆ ให้อ่านกันนะคะ ^^ 


    #4
    1
  5. #3 hharu858 (@hharu858) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 13:53
    ชอบคู่นี้มากเลยไรท์เตอร์ -////- อ่านเเล้วเเบบ @&#^#*@&#^ ชอบมากเลยเรื่องนี้ ไว้เเต่งให้อ่านอีกนะค่ะ ???
    #3
    0
  6. #2 น้องอึนมักเน่ตัวปลอม
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:12
    อ่านไปยิ้มไป แย่แล้วหยุดยิ้มไม่ได้เลย
    #2
    0
  7. #1 bebellsojung (@bebellsojung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 02:21
    ชอบมากเลยค่ะไรท์โซอืนเป็นอะไรทีดีสุดๆถึงจะดราม่าไปน่อยแต่ฟินค่ะชอบๆว่างๆมาแต่งอิกนะค่ะ
    #1
    0