คัดลอกลิงก์เเล้ว
(One Shot) มีแต่ฉันเท่านั้นแหละ SINUM (yuri) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคเรื่องนี้เป็นของขวัญที่มอบให้บัดดี้เนื่องจากวันนี้เป็นวันครบรอบ2ปีที่ยอชินเดบิวต์
เลยพยายามเร่งแต่งสองวันติดจนเสร็จออกมาเป็นฟิคสั้นที่แลดูงงแต่ก็อยากจะ
พยายามยัดเยียดให้รีดเดอร์ที่หลงเข้ามาอ่านลงเรือบี๋ออมไปกับเราค่ะ5555555
ยังไงก็ติชมกันได้นะคะรักนะบัดดี้ซารังเฮโยทำมินิฮาร์ทขยิบตา










QS Q W E E Z   T H E M E W E E Z   T H E M E
https://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1128553

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ม.ค. 60 / 17:25











































     เมื่อไม่นานมานี้ฉันเคยมีเพื่อนมากมายเป็นกลุ่มค่อนข้างใหญ่เลยล่ะ แต่ตอนนี้พวกนั้นกลายเป็นแค่คนรู้จักที่อยู่ในห้องเรียนเท่านั้นพวกเราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันแต่อย่างใดเพียงแต่พวกนั้นทนไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

 

 

 

   “เยวอนวันนี้เลิกเรียนแล้วไปค้างบ้านฉันนะ”  อึนบีพูดกับเพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะข้างๆกันโดยไม่ได้รอฟังคำตอบจากเพื่อนเลยด้วยซ้ำเธอทำเหมือนแค่บอกให้อีกคนรู้แล้วต้องทำตามเท่านั้น

 

 

    เมื่ออึนบีพูดจบประโยคเยวอนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดงานใส่สมุดอีกเล่มนึงอยู่ก็เผลอตกใจจนปากกาหลุดออกจากมือกลิ้งตกลงไปบนพื้นพร้อมกับหันมามองอึนบีด้วยสีหน้าที่ดูตื่นกลัว

 

 

     “ฉันไม่อยากไป”  เยวอนพูดแค่นั้นก่อนจะก้มลงไปเก็บปากกาที่หล่นอยู่ที่พื้นขึ้นมาจดงานต่อ

 

     “เธอเลือกได้เหรอ”  อึนบีพูดพร้อมกับดึงสมุดจดออกจากมือของอีกคนก่อนที่จะเอามาจดต่อเอง

 

 

    “ฉันยังจดไม่เสร็จเลยนะ” 

 

 

     “ไม่ต้องแล้วล่ะเธอจดช้ากว่าเธอจะจดเสร็จฉันคงไม่ได้ส่ง”  อึนบีพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะดึงสมุดของอีกคนที่ทำการบ้านเสร็จหมดแล้วมานั่งลอกต่อแปลกใจใช่มั้ยล่ะที่เยวอนทำการบ้านให้เธอด้วยแล้วก็ท่าทางตื่นกลัวของอีกคนเวลาที่คุยกับเธอด้วยทั้งๆที่พวกเราเป็นเพื่อนกันแต่เยวอนทำเหมือนว่ามันไม่ใช่แต่ก่อนเยวอนเคยมีเพื่อนเยอะมากแต่หลังจากที่เธอย้ายมาใหม่ด้วยความที่เยวอนเป็นคนเฟรนด์ลี่เลยดึงเธอเข้าไปอยู่กลุ่มด้วยแต่ก็นั่นแหละหลังจากนั้นเยวอนก็ไม่เหลือใคร

 

 

      เมื่อเห็นว่าอึนบีกำลังตั้งหน้าตั้งตาจดงานอยู่เยวอนเลยได้โอกาสลุกขึ้นแล้วค่อยๆหยิบกระเป๋าไม่ให้อีกคนรู้ตัวแต่มันก็ช้ากว่าอีกคนอยู่ดีเธอคิดอะไรตื้นชะมัดยังไงเธอก็หนีอีกคนไม่พ้นอยู่ดี

 

   

    “จะไปไหน” อึนบีถามอีกคนทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาจดงานอยู่

 

 

    “ฉันจะไปห้องน้ำ” 



   “เอากระเป๋าไปด้วยเหรอ”  แม้อึนบีจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแต่น้ำเสียงเย็นๆนั่นก็ทำให้เยวอนเสียวสันหลังอยู่ไม่น้อย

 

 

   “เธอพยายามทำแบบนี้กี่ครั้งแล้วเยวอนอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอจะหนีกลับบ้าน”

 

 

  “ฉันไม่ไปเลิกทำแบบนี้เถอะอึนบี……”  เยวอนพูดได้แค่นั้นก็หยุดไปพร้อมกับหันมามองหน้าอีกคนด้วยสายตาอ้อนวอน

 

 

   “เฮ้อนั่งลงเยวอนอย่าทำสายตาแบบนั้น ฉันเป็นเพื่อนเธอนะเราเป็นเพื่อนกันทำไมถึงต้องทำท่าทางแบบนั้นกับฉันด้วยเป็นแบบนี้ทุกทีเลยเวลาฉันชวนเธอไปบ้าน” 

 

 

    “เธอไม่เคยรู้เลยว่าเธอน่ะ….” เยวอนหยุดพูดไปเพราะอึนบีกำลังจ้องเธอด้วยที่สายตาที่แสดงถึงความไม่พอใจ

 

 

    “ยังเหลืออีกคาบนึงถ้าเธอโดดเรียน ฉันจะโทรบอกคุณน้า” เพียงแค่นั้นเยวอนก็ต้องจำใจทนนั่งเรียนต่อไปส่วนอึนบีก็กลับไปจดงานต่อพร้อมกับยิ้มด้วยความพึงพอใจที่อีกคนยอมทำตาม



     “ระหว่างที่เยวอนนั่งเรียนอยู่นั้นเธอรู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังมองมาที่เธออยู่เลยพยายามหันไปตามที่มาของสายตานั้นก็พบกับยูจูอดีตเพื่อนสนิทที่เคยอยู่กลุ่มเดียวกันกำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เป็นห่วงก่อนที่เธอจะเห็นอีกคนก้มหน้าพิมพ์ข้อความในมือถือพร้อมๆกับมีการแจ้งเตือนข้อความเข้าในมือถือเธอพอดีมันสั่นแรงซะจนเธอสะดุ้งแต่โชคดีที่อึนบีกำลังสนใจมือถือของตัวเองอยู่เลยไม่ได้เอะใจอะไร

 

 

 

 

 

  YUJU: เยวอนเธอเลิกยุ่งกับยัยนั่นเถอะพวกเราเป็นห่วงเธอจริงๆนะ

 

 

 

ME: ขอบใจพวกเธอนะที่คอยเป็นห่วงแต่ฉันทนได้ไม่เป็นไรหรอก


 

 

    YUJU: แต่ยัยนั่นมันอันตรายไม่ใช่คนที่เธอควรไปยุ่งด้วยเลยนะ



 

 

ME: ฉันรู้ก็คงจะมีแต่ฉันนั่นแหละที่ทนอึนบีได้แต่ขอร้องล่ะ

ยูจูต่อไปนี้อย่าติดต่อมาอีกนะฉันไม่อยากเห็นเธอเดือดร้อน




  YUJU: เยวอนฉันควรทำยังไงกับเธอดี

 

 

ME: มันเป็นความผิดของฉันเองที่เป็นคนพาอึนบีเข้ามา

เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้อย่าคิดมากเลยฉันไม่เป็นไรจริงๆ

 

 

 

 

   “กำลังแชทกับใครอยู่น่ะ”  เยวอนสะดุ้งเมื่ออึนบีพูดจบประโยคแย่แล้วถ้าอึนบีรู้ยูจูจะต้องเดือดร้อนแน่ๆ

 

 

   “อ่อ..กับแม่ฉันไงไม่มีอะไรหรอก” 

 

 

    “เหรอแล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย” อึนบีอาศัยจังหวะช่วงที่เยวอนกำลังเผลอหยิบมือถือของอีกคนมาพร้อมกับดูข้อความที่ถูกแชทค้างไว้ก่อนที่จะทำอะไรกับมือถือของเยวอนนิดหน่อย

 

 

    “เอาคืนมานะเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับของของฉัน”  เยวอนพยายามจะแย่งมือถือของตัวเองคืนจากอีกคน



   “อ่ะ..ของของเธอเอาคืนไปสิ” อึนบีส่งมือถือคืนให้เยวอนด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ดูเหมือนคนร่าเริงสดใสอะไรทำนองนั้นหรอกมันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนกำลังสะใจอยู่ต่างหาก

 

 

 

    “นี่เธอลบเพื่อนฉันหมดเลยเหรอ”  เยวอนหันมาโวยวายใส่อึนบีด้วยความไม่พอใจ

 

 

   “เพิ่งรู้นะว่าแม่เธอชื่อยูจู” อึนบีพูดกับเยวอนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

    “ขอร้องล่ะอย่าทำอะไรยูจูเลยนะ”  จากที่กำลังไม่พอใจอีกคนอยู่ก็หันมาอ้อนวอนทันทีที่อึนบีพูดจบประโยค

 

 

    “ฉันดูเป็นคนอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ เยวอนมองตาฉันสิเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”  เยวอนยังไม่ทันจะพูดอะไรกลับคุณครูก็เดินเข้าห้องมาพอดีพร้อมกับเริ่มสอนคาบสุดท้ายทันที

 

 

    ขณะที่นั่งฟังเนื้อหาที่คุณครูพยายามป้อนให้พวกเธอด้วยความรู้ความสามารถที่มีอยู่แต่มันก็ไม่ได้เข้าหัวเธอเลยสักนิดในหัวของเธอมีแต่ประโยคที่อึนบีพูดกับเธอเมื่อกี้ยังคงก้องอยู่ในหัวกับสายตาที่เหมือนจะตัดพ้อแต่มันก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้นที่เธอได้เห็นมัน

 

 

    เสียงออดหมดเวลาเรียนดังขึ้นยิ่งทำให้เยวอนดูร้อนรนมากกว่าเดิมเธอแทบอยากจะหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปซะเดี๋ยวนี้แต่เธอทำไม่ได้กลัวว่าผลที่ตามมามันจะได้ไม่คุ้มเสียน่ะสิ ต่างกันกับอึนบีที่ค่อยๆเก็บของใส่กระเป๋าอย่างใจเย็น

 

 

     “เธอดูตื่นเต้นจังเลยเนอะทำอย่างกับไม่เคยไปบ้านฉันอย่างนั้นแหละ” อึนบีพูดพร้อมกับยิ้มให้กับอีกคนอย่างกวนๆจริงๆเธอเป็นขี้เล่นนะแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมอีกคนถึงได้ดูเหมือนจะกลัวเธอขนาดนี้แถมเพื่อนในห้องยังทำตัวแปลกๆอีกอันนี้เธอสงสัยมาตั้งแต่สมาชิกในกลุ่มเริ่มตีตัวออกห่างพวกเธอไปเมื่อหลายเดือนก่อนแล้วล่ะแต่ก็ช่างพวกนั้นเถอะสำหรับเธอแค่เยวอนคนเดียวก็พอแล้ว

 

 

      “นี่อึนบีฉันแค่ไปบ้านเธอเฉยๆแต่ไม่ค้างได้มั้ย”  เยวอนกำลังต่อรองกับอึนบีอยู่

 

 

     “ได้สิ”  เยวอนยิ้มทันทีที่อึนบีพูดจบแต่ก็ไม่ทันจะขาดคำเธอก็หุบยิ้มแทบไม่ทัน

 

 

      “แต่เธอต้องกลับหลังจากที่ฉันเข้านอนแล้วนะ”  อึนบีหันมายิ้มให้กับเยวอนก่อนที่จะจูงมือคนที่สมองกำลังประมวลผลอยู่ออกจากห้องไปด้วยกัน

 

 

    ระหว่างที่เดินอยู่นั้นเยวอนเริ่มรู้สึกวิตกกังวลไปต่างๆนานาก็กว่าอึนบีจะเข้านอนมันไม่มืดค่ำแล้วเหรอนั่นปัญหาไม่ได้อยู่ที่เธอจะกลับบ้านยังไงแต่มันอยู่ที่ว่าเธอจะได้กลับหรือเปล่าไม่อยากอยู่กับอึนบีตามลำพังเลยเธอกลัวเหลือเกิน

 

 

 

    “ เอ่อ..คุณเยวอนจะไปกับเราด้วยเหรอครับ” ฮยองอึนคนขับรถบ้านฮวังที่คอยมารับมาส่งอึนบีเอ่ยถามกับผู้เป็นนายอย่างอึนบีที่ยืนทำหน้านิ่งก่อนที่จะหันไปหาฮยองอึนพร้อมกับเลิกคิ้วให้กับประโยคที่เค้าเพิ่งจะพูดออกมา

 

 

    “ทำไมเหรอคะ” อึนบีถามฮยองอึนกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

    “อ่อ..ไม่มีอะไรครับผมแค่ถามไปอย่างนั้นเอง”  ก่อนที่เค้าจะเดินมาเปิดประตูให้อึนบีเข้าไปนั่งในรถก่อนที่จะหันมากระซิบกับเยวอนที่ยืนรอให้อึนบีเข้าไปนั่งในรถให้เรียบร้อย

 

 

     “คุณอย่าไปเลยดีกว่าครับ” เยวอนทำได้เพียงแค่ยิ้มตอบเค้าไปแค่นั้นเธอเห็นว่าฮยองอึนทำหน้าเห็นใจเธอแค่ไหนแต่ว่ามันก็เท่านั้นแหละไม่มีใครช่วยเธอได้หรอกแม้แต่ตัวอึนบีเอง

 

 

    รถคันหรูกำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆเข้าสู่บ้านไม่สิมันอาจจะเป็นบ้านสำหรับอึนบีแต่สำหรับใครหลายๆคนแล้วเรียกว่าคฤหาสน์ก็คงจะดูใกล้เคียงกว่าสถาปนิกต้องเก่งมากแน่ๆที่สามารถรังสรรค์คฤหาสน์หลังใหญ่ได้สวยงามขนาดนี้แต่ถึงจะสวยงามแค่ไหนมันก็ยังคงเป็นแค่บ้านที่ขาดความมีชีวิตชีวารูปลักษณ์มันดูสวยงามก็จริงแต่ภายในกลับดูเงียบเหงาและอ้างว้างเหลือเกิน

 

 

 

     “กลับมาแล้วเหรอคะคุณหนู” เสียงแม่บ้านที่ดูสูงวัยที่สุดในบ้านเอ่ยกับคุณหนูเพียงคนเดียวของบ้านหลังนี้

 

 

     “วันนี้เพื่อนบีจะมาค้างที่นี่จัดอาหารเพิ่มอีกที่นึงนะคะ” ก่อนที่อึนบีจะเดินขึ้นห้องไปปล่อยให้เยวอนยืนทักทายกับแม่บ้านคนสนิทของเธอ

 

 

    “บอกตามตรงฉันไม่อยากเห็นคุณกลับมาที่นี่อีกด้วยซ้ำกลับตอนนี้ยังทันนะคะเดี๋ยวฉันจะให้ฮยองอึนไปส่งคุณที่ป้ายรถเมล์”

 

 

    “อย่าเลยค่ะถ้าทำอย่างนั้นพี่ฮยองอึนกับคุณป้าจะเดือดร้อนเอานะคะ ฉันไม่มีทางเลือกหรอกค่ะยังไงก็คงต้องยอมทำตามใจอึนบีอยู่ดี” เยวอนตอบกลับแม่บ้านพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยนต่างจากแม่บ้านที่มองเธออย่างเป็นห่วงทั้งยังรู้สึกเห็นใจเยวอนเป็นอย่างมาก

 

 

     “คุณเยวอนคะป้าไม่อยากเห็น…..

 

   

    “คุยอะไรกันอยู่คะท่าทางสนุกเชียว” ยังไม่ทันที่ป้าแม่บ้านจะพูดจบอึนบีก็ตะโกนเสียงดังลงมาจากชั้นสองของบ้านเรียกสติให้เยวอนกับแม่บ้านแยกย้ายกันทันที

 

 

    “เธอกับคุณป้าดูสนิทกันจังเลยนะทั้งๆที่มาที่นี่ไม่กี่ครั้งเอง” อึนบีเดินมาหาเยวอนที่ยืนอยู่หน้าห้องก่อนที่จะมองหน้าอีกคนแล้วยิ้มให้เล็กน้อย

 

  

    “เข้าไปสิมัวยืนรออะไรอยู่ล่ะ”

 

 

    “เธอเป็นเจ้าของห้องก็เข้าไปก่อนสิ”  


 

   “เธอก็เจ้าของห้องเหมือนกันนะเข้าไปสิ” อึนบีพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ

 

 

   เยวอนผลักประตูพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนขนาดใหญ่แม้ว่าจะเคยมาหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังรู้สึกไม่ชินกับมันอยู่ดีที่แห่งนี้มีแต่ความทรงจำเต็มไปหมดซึ่งแน่นอนมันไม่ใช่ความทรงจำที่ดี

 

 

    “เป็นอะไรวันนี้ดูไม่ร่าเริงเลยนะ”

 

 

    “แล้วทุกวันเธอเคยเห็นฉันร่าเริงเหรอ”

 

 

    “นั่นสิจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอยิ้มอย่างสดใสก็เป็นตอนที่พวกเรายังอยู่ในกลุ่มนั้น”  อึนบีพูดกับเยวอนด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าลง

 

 

    “มันก็เป็นเพราะเธอไม่ใช่เหรอที่ทำให้เป็นแบบนั้น” เยวอนตอบกลับอึนบีด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

 

 

     “ฉันทำอะไรเยวอนมีแต่พวกนั้นที่ตีตัวออกห่างเราสองคนไปเองนะ”

 

 

     “นี่เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ” เยวอนเริ่มโมโหที่อีกคนไม่ยอมรับความจริงว่าตัวเองเป็นสาเหตุแถมยังแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยอีกต่างหาก

 

 

     “พูดจาเลอะเทอะน่าเยวอนเราเหลือกันอยู่สองคนแล้วนะควรจะรักกันไว้สิไม่ใช่มาหาเรื่องผิดใจกันแบบนี้”

 

 

    “ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ ทำไมมีแต่ฉันที่ต้องอยู่กับเธอ”

 

 

   “แค่มีเธอฉันก็ไม่ต้องการใครอีกแล้ว เธอจะทิ้งฉันไปอีกคนเหรอเยวอน” ทั้งสายตาและน้ำเสียงของอึนบีมันเศร้าซะจนเยวอนใจหายแล้วเธอจะรู้ได้ยังไงว่าอึนบีพูดมันออกมาจากใจจริงๆเธอเชื่อใจอึนบีได้แค่ไหนว่าจะไม่เป็นแบบนั้นอีก

 

    

 

    เยวอนค่อยๆใช้มือทั้งสองข้างของเธอจับใบหน้าของอีกคนให้หันมามองหน้ากันตรงๆซึ่งอึนบีก็ปล่อยให้เยวอนใช้มือประคองแก้มทั้งสองข้างเธออยู่อย่างนั้นไม่ได้ขยับหนีแล้วก็ไม่ได้หลบสายตาของเยวอนด้วยจากแค่มองเฉยๆอึนบีก็ค่อยๆเลื่อนใบหน้าของเธอเข้าใกล้เยวอนมากขึ้นเรื่อยๆริมฝีปากบางที่น่าหลงใหลนั่นเธออยากจะลองแตะเบาๆดูสักครั้งจังไวเท่าความคิดอีกนิดเดียวเธอจะได้สัมผัสปากบางของเยวอนแล้วแท้ๆถ้าอีกคนไม่หันหน้าหนีกันไปก่อน

 

 

     “คิดจะทำอะไร”  เยวอนถามอีกคนกลับด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ

 

 

      “อยากจะลองจูบดูสักครั้งไม่ได้เหรอ”  เมื่อเห็นท่าทีที่ดูตื่นกลัวของอีกคนอึนบีก็ยิ้มให้อย่างเอ็นดูเธอแค่กำลังคิดว่าทำไมเยวอนดูน่ารักจัง

 

 

     เยวอนขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจกับคำพูดของอึนบีทำไมทำเหมือนกับว่าไม่เคยล่ะเพราะแบบนี้ไงอึนบีถึงได้ดูเป็นคนที่อันตรายเธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าอีกคนพูดมันออกมาจริงๆหรือแกล้งแค่เล่นแต่บางทีมันก็ดูเหมือนกับว่าอีกคนจำมันไม่ได้

 

 

    

 

 

      สักพักก็ถึงเวลาอาหารเย็นอึนบีและเยวอนเดินลงมาที่ห้องทานข้าวพร้อมกับนั่งทานมื้อเย็นเงียบๆตั้งแต่ข้างบนห้องหลังจากจบประโยคที่เธอพูดกับเยวอนพวกเธอก็ยังไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย

 

   

     “เธอจะอาบน้ำก่อนหรือว่าให้ฉันอาบก่อน” อึนบีถามอีกคนที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่จะเรียกว่ากินได้มั้ยเพราะเยวอนเอาแต่เขี่ยอาหารที่อยู่ในจานไปมาซะมากกว่า

 

 

      “เธออาบก่อนเถอะ”

 

 

     “เป็นอะไรอาหารไม่ถูกปากเหรอ”  อึนบีมองอาหารในจานของอีกคนที่ไม่ได้พร่องลงไปเลยสักนิด

 

 

     “ให้ฉันกลับบ้านไม่ได้เหรอ”  ทันทีที่จบประโยคช้อนกับตะเกียบในมือของอึนบีก็หล่นลงไปอยู่ในจานเสียงดังจนเยวอนถึงกับสะดุ้ง

 

 

   “ทำไมถึงอยากจะกลับนักข้างนอกก็ใกล้จะมืดแล้วฉันไม่ให้เธอไปหรอกอุตส่าห์โทรบอกคุณน้าไปแล้วด้วย” แม้ว่าประโยคที่อึนบีพูดฟังดูแล้วก็เป็นประโยคที่ดูห่วงใยธรรมดาเท่านั้นแต่สีหน้าและน้ำเสียงที่ใช้พูดมันไม่ได้ดูห่วงใยขนาดนั้นเลยตรงกับข้ามมันทั้งเผด็จการและเอาแต่ใจตัวเองที่สุด

 

     “ก็เพราะว่ามันจะมืดแล้วไง…..ฉันถึงยิ่งต้องกลับ” ท้ายประโยคเยวอนได้แต่พึมพำออกมาเบาๆเพราะกลัวอีกคนจะได้ยินมันเข้า

 

 

    “คุณป้าคะเก็บโต๊ะแล้วปิดบ้านเลยค่ะไม่ต้องกินมันแล้ว” อึนบีหันไปสั่งแม่บ้านก่อนที่จะเดินมาดึงแขนเยวอนที่นั่งเขี่ยข้าวอยู่ให้ลุกตามเธอไป

 

 

    “ปล่อยฉันนะอึนบีเธอก็เห็นอยู่ว่าฉันยังกินข้าวไม่หมดเลย”  เยวอนโวยวายที่อยู่ๆอีกคนก็ลากเธอมาแบบนี้

 

 

   “เธอไม่ได้หิวขนาดนั้นหรอก” อึนบีปล่อยเยวอนให้นั่งรอที่เตียงส่วนเธอก็เข้าไปอาบน้ำ

 

 

  “ทำยังไงดีล่ะเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมงก็จะสามทุ่มแล้ว”  เยวอนนั่งมองนาฬิกาบนหัวเตียงด้วยอาการร้อนรนเธอกลัวเวลาที่ใกล้จะคืบคลานเข้ามาทีละน้อยนึกภาพไม่ออกเลยว่ามันจะเป็นยังไงพอถึงตอนนั้นหรือว่าจะหนีดีเธอทำแบบนั้นไม่ได้ถ้าเธอคิดจะหนีแน่นอนมันจะไม่จบทุกคนจะต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเหมือนกับครั้งนั้น

 

 

        “ฉันอาบเสร็จแล้ว”  อึนบีเดินออกมาพร้อมกับใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกอยู่แต่ดูเหมือนว่าเยวอนจะไม่ได้ยินที่เธอพูดเพราะมัวแต่นั่งเหม่อ

 

 

      “เยวอน!!

 

  

    “ห้ะ อะไรของเธอเนี่ยจะตะโกนทำไม” เยวอนสะดุ้งกับเสียงตะโกนของอีกคนจนอึนบีหัวเราะออกมาเสียงดังเพราะเยวอนตกใจจนแทบหงายหลังตกเตียง

 

 

   “เลิกหัวเราะฉันได้แล้ว”  เยวอนเอ็ดอีกคนด้วยความไม่พอใจก็เสียงหัวเราะของอึนบีน่ะสิมันฟังดูน่าหมั่นไส้ยังไงก็ไม่รู้

 

 

    “ก็เธอตลกอ่ะ ไปอาบน้ำได้แล้ว”  อึนบีพยายามกลั้นขำสุดฤทธิ์

 

 

  “ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน”

 

 

   “เดี๋ยวฉันจัดการให้เธอไปเถอะ” 

 

 

  “เธอจะให้ฉันเดินแก้ผ้าออกมาแต่งตัวข้างนอกหรือยังไง”

 

 

   “นั่นสิแต่ก็น่าจะลองทำดูสักทีนะฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน”  อึนบีพูดพร้อมกับยิ้มให้กับเยวอนที่ไม่รู้ว่าหน้าแดงเพราะเขินหรือโกรธเธออยู่กันแน่

 

 

    “จะบ้าหรือไงเล่าประสาท”  อึนบียิ้มด้วยความพอใจก่อนจะเดินไปหยิบชุดนอนกับผ้าเช็ดตัวให้อีกคนแล้วยื่นให้กับเยวอนที่ยืนรอเธออยู่

 

 

 

  อึนบีนั่งเล่นเกมส์ในมือถือระหว่างที่รออีกคนอาบน้ำอยู่แต่อยู่ๆเธอก็รู้สึกแปลกๆเอาอีกแล้วอาการปวดหัวมันกลับมาอีกแล้วทั้งๆที่มันก็หายไปตั้งหลายอาทิตย์แล้วแท้ๆแปลกมากอึนบีมักจะปวดหัวทุกครั้งเวลาที่เยวอนมาหรือมันเป็นแค่ความบังเอิญ

 

 

    “โอ้ยหยุดสักทีสิจะปวดอะไรนักหนาวะ” อึนบีสบถออกมาขณะที่มือทั้งสองข้างก็กุมขมับอยู่เธอเคยลองกินยาแก้ปวดแล้วมันก็ไม่หายมีแต่ต้องทนสู้กับมันไปเท่านั้น

 

 

อึนบีนอนทรมานเพราะอาการปวดหัวที่ไม่ทราบสาเหตุแถมกินยาก็ไม่เคยหายแต่ตอนนี้มันเริ่มสงบลงแล้วล่ะพออาการเริ่มดีขึ้นอึนบีก็ลุกออกจากเตียงแล้วเริ่มเดินไปมาอยู่ในห้องคล้ายกับกำลังสำรวจหาสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นในห้องของเธอ

 

 

    “ทำอะไรของเธอเดินหาอะไรอยู่เหรอ” เยวอนเดินจากห้องน้ำมาก็เจอกับอึนบีที่เดินไปเดินมาคล้ายกับกำลังหาอะไรอยู่เลยอดถามออกไปไม่ได้

 

 

   “ว้าวไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่อีกซะแล้วสิคิดถึงจะแย่” เมื่อชินบีเห็นว่าเป็นเยวอนจึงรีบเดินเข้าไปหาอีกคนทันทีซึ่งตรงกันข้ามกับเยวอนที่กำลังถอยหลังหนีเธออยู่

 

 

    “อย่าเข้ามานะ”  เยวอนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันเลยสามทุ่มไปแล้วเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังจะเจอกับมันอีกครั้ง

 

 

   “นี่ไม่เอาน่าอย่าทำท่าเหมือนกลัวฉันอย่างนั้นสิคนกันเองแท้ๆ”  ชินบีเดินตรงเข้าไปกระชากแขนอีกคนให้เข้ามาหากันใกล้ๆแต่เยวอนพยายามดิ้นหนีจากชินบีเลยทำให้ชินบีเริ่มจะไม่พอใจที่เยวอนขัดขืนเธอเข้าให้แล้ว

 

 

    “อยู่เฉยๆเถอะน่าจะหนีไปไหน”  ชินบีใช้มือเรียวบีบแก้มของอีกคนไว้ก่อนจะขบเม้มใบหูเล็กอย่างหื่นกระหาย

 

 

    “ฮือ..อึนบีหยุดเถอะ”  เยวอนเริ่มร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกคน

 

 

   “เรียกฉันว่าชินบีสิ”  ชินบียกยิ้มร้ายก่อนจะฉุดกระชากอีกคนไปที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์มือข้างที่ว่างของเธอก็พยายามค้นหาของที่ลิ้นชักข้างๆเตียงก่อนจะหยิบกุญแจมือออกมาคล้องเข้าที่ข้อมือของเยวอนกับหัวเตียง

 

 

     “อึนบีอย่าเป็นแบบนี้สิฉันกลัวนะ”  เยวอนพยายามขัดขืนอีกคนสุดแรงแต่มันก็ไม่สำเร็จเห็นอีกคนตัวไล่เลี่ยกับเธอแต่กับมีแรงมหาศาลอย่างกับผู้ชายก็ได้แต่ภาวนาขอให้คืนนี้เธอไม่เจออะไรที่มันแย่ไปกว่านี้

 

 

    “ฉันคือชินบีจะต้องให้บอกกี่ครั้งอึนบีอะไรกันเล่ายัยนั่นมันอ่อนจะตายไปเพราะมัวแต่ชักช้าฉันกับเธอเลยไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วเห็นมั้ย”  ชินบียิ้มให้กับเยวอนด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์

 

     “เธอพูดอะไรของเธออย่ามาเสแสร้งเล่นละครเลยนะอึนบีฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะเพราะเธอเป็นแบบนี้ไงทุกคนถึงได้เกลียดเธอกันหมด”

 

 

    “เกลียดเหรอ”  ชินบีชะงักไปเพราะอีกคนพูดคำว่าเกลียดก่อนที่จะตรงเข้าไปบีบคอร่างเล็กที่นั่งพิงพนักเตียงอยู่ด้วยความโมโห

 

 

    “แค่ก..แค่ก อะ..อึนบี”  เยวอนพยายามดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียงเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจน้ำตาก็ไหลอาบแก้มทั้งสองข้างด้วยความที่กลัวคนตรงหน้าเธอเหลือเกินแววตาของอีกคนดูน่ากลัวมากชินบีดูจะสะใจที่เห็นเธอกำลังทรมาน

 

 

     แต่อยู่ๆอาการปวดหัวของชินบีก็กำเริบขึ้นมากลางคันเยวอนเลยรอดจากความตายที่อีกคนหยิบยื่นให้พร้อมกับรีบโกยอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด

 

 

    “โอ้ย..กลับไปอึนบีมันไม่ใช่เวลาของแก” ชินบีกำลังพูดคนเดียวเธอเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างอยู่

 

 

    “อึนบีเธอเป็นอะไร” เยวอนไม่เข้าใจกับสิ่งที่ชินบีกำลังเป็นอยู่แต่ลำพังตัวเธอตอนนี้ยังช่วยให้ตัวเองหลุดจากกุญแจมือนี่ไม่ได้เลยแล้วเธอจะมีปัญญาไปช่วยอีกคนได้อย่างไร

 

 

    “ยะ..เยวอนฉันขอโทษ” อึนบีหันมาพูดกับเยวอนอย่างยากลำบากก่อนที่อาการปวดหัวของเธอจะหายไป

 

 

   “เหอะ..น่ารำคาญชะมัดเลยยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆยัยบ้าเอ้ย”  ชินบีสบถขึ้นมาอย่างอารมณ์เสียเล่นเอาเยวอนงงคูณสองกับเมื่อกี้ที่อึนบีเรียกชื่อเธอพร้อมกับเอ่ยขอโทษตกลงเธอกำลังเจอกับอะไรอยู่กันแน่

 

 

   “อึนบีเธอโอเคใช่มั้ย” 

 

 

  “จะถือว่าเธอรอดตัวไปก็แล้วกันนะแต่ว่าหลังจากนี้เรามาเล่นอะไรที่มันสนุกกว่านี้กันเถอะเนอะที่ออมจีที่รัก”  ชินบียกยิ้มร้ายก่อนที่จะเดินลงจากเตียงไปค้นหาของอะไรบางอย่างใต้เตียงแล้วก็หยิบกล่องลึกลับขนาดเล็กขึ้นมาถือไว้พร้อมกับรอยยิ้มที่น่าขนลุก

 

 

   “นี่รู้มั้ยออมจีฉันรอวันที่จะได้ใช้มันเล่นสนุกกับเธอนานมากเลยนะโชคดีจริงๆที่ยัยนั่นมันพาเธอกลับมาอีก”


 

   “ฉันชื่อเยวอน” 

 

 

  “ทำไมล่ะฉันจะเรียกออมจีเธอมีปัญหาเหรอ นี่แล้วรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอว่าออมจีก็เพราะว่าเธอมันเยี่ยมสุดๆไปเลยยังไงล่ะที่รักของฉัน”  ชินบีเดินไปหยิบขวดน้ำจากตู้เย็นขนาดเล็กที่อยู่ตรงมุมห้องก่อนจะเปิดฝาแล้วเดินเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนก่อนที่จะใช้มือข้างที่ว่างบีบแก้มของอีกคนให้อ้าปากแล้วจัดการกรอกยาแล้วก็น้ำตามจนเยวอนสำลักเพราะชินบีแทบจะยัดมันเข้าไปทั้งขวดทำให้น้ำหกรดเสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่จนเปียกหมดเลย

 

 

    “เธอเอาอะไรให้ฉันกินน่ะ”  เยวอนถามอีกคนด้วยความหวาดระแวงก็เมื่อกี้เธอจะคายก็ไม่ได้เพราะชินบีใช้มือปิดปากเธอไว้แต่ถ้าไม่กลืนลงไปเธอก็คงสำลักมันตายอยู่ดีเลยไม่มีทางเลือก

 

 

    “ของเล่นชิ้นใหม่ยังไงล่ะคะที่รักเดี๋ยวสักพักเธอก็จะรู้เองฉันแทบอดทนรอไม่ไหวซะแล้วสิ” ชินบีพูดแค่นั้นก่อนที่จะนั่งลงข้างๆกับอีกคนพร้อมกับใช้มือลูบไล้ไปตามใบหน้าของเยวอนแม้ว่าอีกคนจะเบือนหน้าหนีแต่ชินบีก็ไม่ได้สนใจ

 

 

    “โชคดีจังเลยเนอะที่อึนบีไม่เอาของเล่นของฉันไปทิ้งไม่งั้นคงแย่แน่ๆเลยยัยนั่นคงคิดไม่ถึงสินะว่าฉันจะเก็บมันไว้ใกล้ตัวขนาดนี้”  ของเล่นที่เธอว่าก็มีแต่ของอันตรายที่เธอสั่งซื้อมาทางอินเทอร์เน็ตทั้งนั้นก่อนที่จะทำช่องลับเก็บมันเอาไว้ในห้องไม่ให้อีกคนรู้

 

 

    “ฉันถามจริงๆเถอะเธอเป็นอะไรกันแน่” 

 

 

   “ฉันก็เป็นชินบีไงหรือจะให้พูดว่าฉันก็เป็นผัวของเธอไงแบบนี้น่ะเหรอ” เยวอนชะงักไปเมื่ออีกคนพูดจบประโยคที่อีกคนพูดมานั้นมันเป็นความจริงที่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เธอกับอึนบีเลยเถิดจนเกินคำว่าเพื่อนทุกครั้งที่เธอถูกอึนบีบังคับให้มาที่บ้านมันก็จะจบลงที่อีกคนใช้กำลังขืนใจเธอทุกครั้งมันทั้งป่าเถื่อนและโรคจิตเหมือนกับเป็นคนละคนแล้วพออยู่ที่โรงเรียนอึนบีก็จะทำเหมือนว่าจำไม่ได้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างทีแรกเยวอนก็คิดว่าอีกคนคงเสแสร้งแกล้งทำแต่ดูเหมือนมันจะไม่ใช่อย่างนั้นหลังจากที่เธอพบพฤติกรรมของชินบีในวันนี้ที่แปลกไปจากทุกที

 

 

      “เธอทำเหมือนว่าไม่ใช่อึนบีเธอแทนตัวเองว่าชินบีหรือว่าเธอจะป่วย” 

 

 

     “ป่วย..เธอพูดเรื่องตลกอยู่เหรอฮ่าๆๆๆ”

 

 

    “อึนบีไม่สิชินบีเธอเป็นบุคลิกที่สองใช่มั้ย”  ถึงจะไม่ค่อยอยากเชื่อแต่ก็คงต้องเชื่อแล้วล่ะก็เจอกับตัวเองซะขนาดนี้เยวอนเลยตัดสินใจถามกับอีกคนออกไปตรงๆ

 

 

   “เหอะฉันก็คือฉันแหละเลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว” 

 

 

  “ชินบีฉันพูดจริงๆนะเธอต้องไปรักษามันสามารถหายขาดได้นะ”  เยวอนพูดกับอีกคนด้วยสีหน้าที่จริงจัง

 

 

 “แล้วทำไมฉันต้องรักษาล่ะ อึนบีน่ะพยายามทำให้ตัวเองดูเข้มแข็งแต่ที่จริงแล้วก็อ่อนหัดเพราะแบบนั้นมันถึงไม่สนุกยังไงล่ะ”

 

 

  “แต่อย่างน้อยๆอึนบีเค้าก็ไม่ป่าเถื่อนแบบเธอ”

 

 

  “หุบปากของเธอไปเถอะแล้วมารอดูว่าวันนี้จะสนุกแค่ไหน” 

 

 

   “เธอมันโรคจิตที่สุดเลย” เยวอนว่าอีกคนด้วยความเหลืออด

 

 

  ผ่านไปสักพักเยวอนเริ่มสังเกตถึงอาการผิดปกติของร่างกายเธอเหงื่อออกทั้งๆที่ในห้องก็เปิดแอร์เย็นฉ่ำทำไมร่างกายเธอมันร้อนวูบวาบอย่างนี้อีกคนเอาอะไรให้เธอกินกันแน่

 

 

    “เป็นไงบ้างสีหน้าดูใช้ได้เลยนี่”  ชินบีถามอีกคนออกไปหลังจากที่เยวอนเริ่มมีสีหน้าที่บ่งบอกถึงความทรมาน

 

 

  “อะ..เอาอะไรให้ฉันกิน”  เยวอนถามอีกคนกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

 

 “แหมก็ยาปลุกเซ็กส์นิดหน่อยเองก็ไม่คิดว่าจะได้ผลจริงๆหรอกนะแต่ดูจากอาการเธอแล้วฉันคงจะคิดผิดเป็นไงรู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ”

 

 

    “ปลดกุญแจมือให้ฉันขอร้องล่ะ….ฉะ..ฉันจะไปอาบน้ำมันร้อนเหลือเกิน”  เยวอนพยายามอ้อนวอนอีกคนที่นั่งยิ้มอย่างพึงพอใจอยู่ข้างๆเธอ

 

 

   ชินบีปล่อยให้อีกคนดิ้นไปมาอยู่อย่างนั้นเพราะเยวอนพยายามจะปลดกุญแจมือออกแต่มันก็ไม่สำเร็จข้อมือของเธอถลอกจนเลือดเริ่มซึมตามบาดแผลที่ถูกเหล็กบาดจากการเสียดสีไปมายิ่งเห็นเยวอนเป็นอย่างนั้นชินบีก็ยิ่งพึงพอใจเธออยากจะเห็นสีหน้าที่ดูทรมานของเยวอนบ่อยๆจังมันทำให้เธอมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆเยวอนน่ารักที่สุดตอนทำหน้าทรมานนี่แหละ

 

 

     “ปล่อยฉันสิ!!”  เยวอนโวยวายด้วยความโมโหตอนนี้เธอเริ่มไม่ไหวแล้วอยู่ๆร่างกายมันก็ต้องการเรื่องอย่างว่าแต่มันจะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอนเธอต้องไปทำให้ตัวเองเย็นลงก่อน

 

 

    “ที่รักดุจังเลยค่ะนี่อย่าดิ้นแรงนักสิคะยังไงยานี่มันก็จะออกฤทธิ์ไปอีกหลายชั่วโมงเลยแหละทนๆเอาหน่อยละกัน” 

 

 

    “ได้โปรดเถอะชินบี” เมื่อเยวอนต้องต่อสู้กับความต้องการของตัวเองอยู่นานหลายนาทีจนตอนนี้เธอเริ่มหมดแรงแล้วข้อมือก็เจ็บไปหมดมันทรมานเหลือเกินอยากจะหลุดพ้นไปจากตรงนี้สักที

 

 

    “ฉันจะทำยังไงกับเธอดีน้า” ชินบียกยิ้มร้ายก่อนที่จะตรงเข้าไปฉีกกระชากชุดนอนที่อีกคนใส่อยู่จนหลุดรุ่ยดีจังที่อีกคนไม่ใส่ชั้นในนอนจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง

 







NC







 EUNBI  PAST

 

 

  ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่มีเด็กสาวตัวน้อยกำลังวิ่งซนไปมาก่อนอยู่ภายในห้องรับแขกขณะที่ชายที่ดูภูมิฐานแม้ว่าอายุจะใกล้วัยห้าสิบแต่ก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเค้าดูหล่อน้อยลงไปเลยกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์พร้อมกับจิบกาแฟอยู่ก็ต้องอารมณ์เสียเพราะเด็กน้อยเริ่มมาก่อกวนเค้าให้เริ่มหงุดหงิด

 

 

   “ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าตอนฉันอยู่บ้าน”  เขาเริ่มตวาดเด็กสาวด้วยความโมโห



  “คุณพ่อทำไมต้องดุบีด้วยล่ะคะ” เด็กน้อยไม่เข้าใจเลยว่าแค่เธออยากเล่นกับพ่อเฉยๆมันผิดขนาดทำให้เขาโกรธเลยเหรอ

 

 

   “ยังไม่ไปอีกนะ”  เขาเริ่มลงมือทุบตีเด็กน้อยจนเธอเริ่มร้องไห้เพราะไม่เข้าใจในการกระทำของผู้เป็นพ่อและเจ็บที่ถูกมือหนาทุบตีไปตามร่างกาย

 

 

   “คุณท่านคะพอเถอะค่ะ”  แม่บ้านเข้ามาห้ามไม่ให้เข้าลงมือทำร้ายลูกสาวตัวเองไปมากกว่านี้

 

 

  “ฉันบอกกี่ครั้งแล้วทำไมไม่ดูมันให้ดีๆปล่อยให้มาเพ่นพ่านตอนฉันอยู่ได้ยังไงกัน” เขาต่อว่าแม่บ้านอย่างหัวเสีย

 

 

  “ดิฉันขอโทษค่ะที่ดูแลคุณหนูไม่ดีเอง”

 

 

 

  เวลาผ่านไปหนูน้อยอึนบีก็เริ่มโตขึ้นจนเข้าโรงเรียนประถมเธอเฝ้ารอวันที่จะได้พบผู้เป็นพ่อแม้ว่าเขาจะไม่ต้องการพบเธอเลยก็ตาม



     คุณฮวังผู้เป็นนายใหญ่และผู้เป็นพ่อของอึนบีเดินทางกลับจากต่างประเทศหลังจากที่ไม่ได้กลับมาหลายปีเพราะมุ่งขยายกิจการและบริหารจนมันเติบโตจนเขาวางใจที่จะกลับมาพักผ่อนที่เกาหลีและปล่อยให้ลูกน้องดูแลต่อ

 

 

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำงานของคุณฮวังดังขึ้น “เข้ามา”  เค้าเอ่ยบอกกับคนข้างนอกก่อนที่บานประตูจะค่อยๆเปิดออกตามมาด้วยร่างของเด็กหญิงอึนบีในวัยสิบขวบค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาหาผู้เป็นพ่อด้วยความดีใจ

 

 

    “แกมาทำไมฉันไม่อยากเห็นหน้าแกออกไป”

 

 

   “คุณพ่อคะ”  เด็กสาวแทบจะหุบยิ้มลงในทันทีที่ผู้เป็นพ่อเอ่ยปากไล่

 

 

    “ยังอีกนะ”  ไม่ทันจบประโยคดีเขาก็ลุกขึ้นตรงเข้ามาหาลูกสาวพร้อมกับปลดเข็มขัดของตัวเองออกลงมือฟาดมันไปตามร่างเด็กสาวอย่างเต็มแรง

 

 

   “ฮือคุณพ่อบีเจ็บ”

 

    “แกมันลูกชู้แม่แกก็หนีจากแกไปหลังจากคลอดเสร็จ หึ..คงจะกลับไปหาชู้ล่ะสิเหลือทิ้งไว้แต่แกที่ไม่มีใครต้องการ”  อึนบีน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อคนเป็นพ่อพูดจนจบประโยค

 

 

    หลังจากวันนั้นอึนบีก็ถูกผู้เป็นพ่อทำร้ายมาตลอดจนเธอเริ่มหวาดกลัวและเริ่มเก็บตัวไม่ยอมออกจากห้องจนป้าแม่บ้านคนสนิทเริ่มเป็นห่วงเป็นเวลาหลายเดือนกว่าอึนบีจะยอมออกจากห้องเนื่องจากเธอหยุดเรียนไปหลายเดือนเลยทำให้เรียนไม่ทันจนต้องจ้างคุณครูมาสอนพิเศษที่บ้านจนเธอเรียนจบชั้นประถมก็เข้าศึกษาชั้นมัธยมต้นโดยที่ไม่รู้เลยว่าหลังจากวันนั้นตัวเธอเองก็เริ่มแปลกไปอึนบีพยายามสร้างบุคลิกอีกด้าน นึงออกมาเพื่อที่เธอจะไม่ต้องหวาดกลัวกับผู้เป็นพ่ออีกต่อไปนานวันเมื่อเธอยิ่งโตขึ้นใบหน้าเธอก็ยิ่งคล้ายคนเป็นพ่อมากขึ้นจนคุณฮวังเริ่มเปิดใจว่าอึนบีเป็นลูกของเขาไม่ใช่ลูกของชู้แต่อย่างใดเลยเริ่มทำดีกับอึนบีมากขึ้นเพื่อชดเชยความผิดในอดีตที่เขาเคยทำกับลูกไว้แต่หารู้ไม่ว่าเขาได้สร้างบาดแผลในใจของอึนบีไว้จนยากเกินจะเยียวยาแถมยังทำให้อึนบีกลายเป็นคนสองบุคลิกโดยที่ไม่มีใครรู้เลยเพราะเธอจะแสดงออกมาตอนช่วงสามทุ่มซึ่งก็คือตอนที่ทุกคนเข้านอนไปหมดแล้วเท่านั้นแต่ก็มีบ้างที่อาการจะกำเริบจนคนในบ้านเริ่มสงสัยแต่ก็ยังไม่เอะใจอะไรอยู่ดีเพราะเมื่อถึงตอนเช้าเธอก็จะกลับเป็นปกติ

 

 

    อึนบีไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีอีกบุคลิกนึงซึ่งก็คือชินบีส่วนตอนที่เธอเป็นชินบีเธอจะรู้ทุกอย่างและจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้หมดและเรื่องมันก็เกิดขึ้นอีกตอนที่อึนบีย้ายเข้าโรงเรียนมัธยมปลายที่ใหม่เธอตกหลุมรักเด็กสาวที่ชื่อเยวอนหลังจากที่อีกคนมาชวนคุยและชักชวนเธอเข้าร่วมกลุ่มทุกอย่างมันไปได้ด้วยดีเลยล่ะเพื่อนในกลุ่มทุกคนดีมากดีอย่างที่เธอไม่เคยจะได้เจอมาก่อนนะชีวิตแต่หลังจากที่เธอชวนทุกคนมาบ้านทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมทุกคนถึงตีตัวออกห่างจากเธอและก็เยวอน

 

 





 

   เช้าแล้วอึนบีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดจากหน้าต่างมันเริ่มแยงตาเธอเข้าเมื่อคืนคงจะลืมปิดม่านก่อนที่จะพลิกตัวหันไปอีกข้างแล้วก็ต้องตกใจเพราะเห็นร่างเปลือยเปล่าของอีกคนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดกำลังนอนหลับอยู่

 

 

    “เยวอน”  อึนบีพยายามปลุกอีกคนให้รู้สึกตัวแต่เยวอนตัวร้อนมากคงจะไม่สบาย

 

 

       อึนบีลงไปข้างล่างสั่งให้แม่บ้านเตรียมกะละมังกับผ้าเช็ดตัวให้เธอก่อนที่จะกลับขึ้นมาอย่างร้อนรนเธอค่อยๆเช็ดตัวให้อีกคนอย่างเบามือก่อนที่จะตกใจอีกครั้งที่เห็นบาดแผลที่หลังอีกคนถูกสลักเป็นคำว่าSINBตกลงเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อึนบีค่อยๆเช็ดคราบเลือดที่แห้งกรังออกอย่างเบามือเธอสังเกตเห็นเยวอนสะดุ้งเป็นพักๆที่เธอเช็ดโดนแผลคงจะเจ็บมากแน่ๆ

 

 

    เยวอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนเที่ยงก็จะสังเกตเห็นชินบีที่ฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียงก่อนที่เธอจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นกุญแจมือถูกปลดออกไปแล้วเสื้อผ้าอีกคนคงจะใส่ให้แต่เธอรู้สึกเจ็บจนขยับตัวลุกขึ้นแทบไม่ไหวส่วนชินบีนั้นคงจะกลับไปเป็นอึนบีแล้วล่ะดูจากท่า

 

 

    “ตื่นแล้วเหรอเป็นยังไงบ้าง” พออึนบีรู้สึกตัวตื่นก็ถามไถ่อาการอีกคนอย่างเป็นห่วง

 

 

    “ปวดไปทั้งตัวแล้วก็เจ็บแผลมากด้วย”  เยวอนตอบอีกคนกลับไป

 

 

   “เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นฉันทำอะไรเธอ” 

 

 

    “เธอไม่ได้ทำหรอกชินบีต่างหากที่ทำ”

 

 

   “เธอหมายความว่ายังไง”  อึนบีขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจกับประโยคที่ออมจีเพิ่งพูดออกมา

 

 

   “อึนบีขอร้องล่ะไปหาหมอกับฉันนะเธอเป็นโรคสองบุคลิกฉันอยากให้เธอหายไม่อยากเห็นเธอต้องเป็นแบบนี้อีกแล้ว”  เยวอนค่อยๆใช้มือลูบไล้ไปที่ใบหน้าของอึนบีอย่างเบามือ

 

 

   “ไม่อยากจะเชื่อแต่ดูจากเธอแล้วฉันก็คงต้องเชื่อแล้วล่ะ”

 

 

  “เยวอนฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

 

  “อะไรเหรอ”

 

 

  “ฉันทำแบบนี้กับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

 

  “ก็หลังจากที่พวกเราถูกเพื่อนในกลุ่มเทเพราะพวกนั้นรับนิสัยของเธอไม่ได้ยังไงล่ะ”

 

 

  “อาฉันขอโทษ” คำขอโทษพร้อมกับสีหน้าสำนึกผิดจากคนที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้างยิ่งทำให้เยวอนรู้สึกสงสารและเห็นใจอีกคน

 

 

  “แล้วทำไมเธอถึงยังอยู่กับฉันล่ะทั้งๆที่ก็โดนขนาดนี้”

 

 

  “เพราะชินบีขู่ว่าจะทำร้ายเพื่อนทุกคนยังไงล่ะฉันรู้ว่าชินบีทำจริงๆอย่างที่พูดเพราะเช้าวันต่อมายูจูก็ถูกพวกเด็กเกเรห้องท้ายๆรุมตบอยู่หลังโรงเรียนฉันไม่อยากเห็นเพื่อนเดือดร้อนเพราะฉัน”

 

 

   “ตกลงที่เธออยู่เพราะโดนขู่ใช่มั้ย”  ทำไมพอรู้ความจริงอึนบีถึงรู้สึกผิดหวังขนาดนี้อีกคนอยู่เพราะถูกข่มขู่ไม่ได้รู้สึกว่าอยากจะอยู่เพราะความรู้สึกอื่นเลยเหรอ

 

 

   “เพราะฉันอยากอยู่ด้วยล่ะมั้ง”  เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าผิดหวังเยวอนก็เลยเอ่ยประโยคที่ทำให้อึนบียิ้มได้ออกไป

 

 

  “แล้วเธอรักฉันหรือชินบี”

 

 

  “อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดพูดว่าฉันรักพวกเธอออกมาขนาดนั้นล่ะ”  เยวอนตอบอีกคนกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

  “ฉันขอโทษนะนับจากวันนี้ทางที่ดีที่สุดฉันจะย้ายโรงเรียนเผื่อว่าชินบีจะทำอะไรลงไปอีกฉันควรกันไว้ก่อนดีกว่า”  เยวอนตกใจกับสิ่งที่อีกคนพูดออกมา

 

 

  “ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละฉันเต็มใจจะอยู่กับเธอแล้วก็ไม่ต้องถามด้วยว่าฉันรักใครฉันรักที่เธอเป็นไม่ว่าจะเป็นตัวตนไหนฉันก็จะรัก”  อึนบียิ้มแก้มแทบแตกทันทีที่อีกคนพูดจบ

 

 

   “แต่ถ้าชินบีออกมาอีกเธอก็จะต้องถูกทำร้ายอีกนะฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย”

 

 

   “ไม่เป็นไรหรอกอึนบีฉันจะช่วยรักษาให้เธอหายจากโรคนี้เอง” เยวอนยิ้มให้กับอึนบีอย่างอ่อนโยนเป็นครั้งแรกหลังจากที่เกิดเรื่องก็เพิ่งได้เห็นเยวอนยิ้มอีกครั้ง

 

 

   “แต่ระหว่างที่ไม่หายขาดเธอก็จะต้องเจอชินบีอีกนะ….” อึนบีทำท่าจะพูดต่อแต่ก็ถูกมือของอีกคนเลื่อนมาปิดปากไว้ก่อน

 

 

 

   “ต่อให้ชินบีออกมาอีกกี่ครั้งมันก็ไม่เป็นไรหรอกอึนบีก็คงจะมีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ทนกับพวกเธอทั้งสองคนได้”

 

 

  หลังจากนั้นอึนบีก็ยอมไปรักษาตามคำขอของเยวอนจนหายขาดแต่ที่ไม่มีวันหายก็คงจะมีแต่บาดแผลบนหลังของเยวอนที่กลายเป็นแผลเป็นสลักเป็นคำว่าSINBเด่นหราให้อึนบีทั้งรู้สึกเจ็บใจและปวดใจเล่น

 

  

 












   กลับมาแล้วกับวันช๊อตบี๋ออมคู่ชิพขาประจำอีกเช่นเคยมาคราวนี้อยากจะแต่งแนวดาร์กๆดูบ้างแต่ก็ทำได้แค่นี้555555555สนุกหรือไม่สนุกยังไงก็เม้นท์ติชมกันเข้ามาได้นะคะส่วนฉากเอ็นซีถ้าใครอยากได้ก็ทิ้งเมลไว้เลยค่ะเดี๋ยวจะทำการจัดส่งไปให้จริงๆถ้าใครจะข้ามไม่อ่านก็ได้นะคะไม่ได้สำคัญอะไรกับเนื้อหา55555

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ sinbworld จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

27 ความคิดเห็น

  1. #27 thingb2 (@ThingB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 21:48
    ชินบีรุนแรง
    #27
    0
  2. #26 Knightz12 (@Knightz12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 03:02
    ขอNCทันมั้ยคะ;;
    knightkung12@gmail.com
    #26
    0
  3. #25 tuynuy234562 (@tuynuy234562) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 15:25
    ไรท์ขอnc หน่อยคร่า
    tuynuy234562@gmail.com
    แต่งสนุกมากๆเลย อยากให้มี
    yuju และ yerin งร่า
    ขอncเยอะๆค่ะ55
    #25
    0
  4. #24 Lalice-ZA (@Lalice-ZA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 20:45
    ไรท์คะ สนุกมาก ขอคัทหน่อย //กราบเบญจางค์ขอบคุณอย่างสูง

    swaggswg@gmail.com
    #24
    0
  5. วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 18:03
    ขอncด้วยเน้อ woonsanza@gmail.com /ทำไมเพิ่งนึกได้
    #23
    0
  6. #22 Yennie
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 14:56
    ขอ nc หน่อยค่า

    Irdiradasone@gmail.com
    #22
    0
  7. วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:42
    เค้าเพิ่งมาอ่านอ่ะ อิอิ
    ขอ nc ได้อีกไหมอ่ะ
    ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ แต่ถ้าได้ก็ขอบคุณน่ะค่ะ ????????
    #21
    2
    • 3 พฤษภาคม 2560 / 21:27
      แปะเมล์ไว้เลยค่ะ555
      #21-1
    • 4 พฤษภาคม 2560 / 03:51
      hafsoh2015@gmail.com
      ขอบคุณค่ะ
      #21-2
  8. #20 ออมจีจี้
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:49
    กี๊ดดด คิดว่าคู่นี้จะใสๆแต่ที่ไหนได้... -.,-



    ขอ NC ด้วยค่า

    dew.1911a1@hotmail.com

    ขอบคุณคั้บบบบ
    #20
    0
  9. วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 22:05
    อ้ากกกก บี๋ออม 

    ขอ nc ด้วยค่าา

    nalintipmild@gmail.com
    #19
    0
  10. #18 ToeyJirawan (@ToeyJirawan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 14:46
    ขอncหน่อยค้าไรท์
    jirawan101245@gmail.com
    #18
    0
  11. #17 Mermat_DR (@phonpansa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:11
    ขอncหน่อยคร้าา
    likas.mat@gmail.com
    #17
    0
  12. วันที่ 28 มกราคม 2560 / 09:50
    แวะมาขอ nc ด้วยคนค่ะ แฮะๆๆ

    mikuevil@hotmail.com
    #16
    0
  13. วันที่ 26 มกราคม 2560 / 16:44
    ก็คิดๆว่าทำไมเพื่อนตีตัวออกห่าง ดาร์กได้ใจจริงๆ555555555 ncจะดาร์กขนาดไหนละเนี่ย may_love_ldh-yh@hotmail.com
    #15
    0
  14. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 17:59
    ขอncด้วยค่ะ Eumhabuddy@gmail. com
    #14
    0
  15. #13 Naruto94 (@jibpysone) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 14:47
    ขอ NC ด้วยค่ะ
    jib_bignarak@hotmail.com
    #13
    0
  16. #12 Naruto94 (@jibpysone) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 14:47
    ขอ NC ด้วยค่ะ อิอิ

    jib_bignarak@hotmail.com
    #12
    0
  17. #11 soyeani
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 00:28
    บี๋ร้ายจังค่ะ แต่เดะมาอ่านต่อนะ เป็นวันช็อตที่ยาววววมาก 😂



    แปะขอncด้วยค่า ไม่อยากให้อารมณ์สะดุด แฮร่

    Ladathipyeans@gmail.com
    #11
    0
  18. วันที่ 16 มกราคม 2560 / 21:45
    เเปะ** hanatokim@gmail.com
    #10
    0
  19. #9 hharu858 (@hharu858) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 21:44
    ดาร์กมากกจริงๆ5555 เเต่สนุกมากเลยย คู่มักเน่ ขอบคุณไรท์เตอร์นะค่ะ~
    #9
    0
  20. #8 Swp3010
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 21:11
    เอื้อออออจะ ชินบี หรือ อึนบี ก็พอๆกัน น้องออมรักบี๋ทั้งสองนั่นแหละ

    monkey.wakhu@gmail.com
    #8
    0
  21. #7 ออม-สิน (@plakaponk) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 20:34
    ออมจีชอบความรุนแรงเหรอนั่น ชินบีสายดาร์กที่แท้จริง เหมือนคู่นี้จะมีความติดเรทในฟิคหลายเรื่องเลย ทั้งที่ตัวจริงมุ้งมิ้งจะตาย
    shallot.1995@gmail.com
    เดี๋ยวกลับมาเม้นเพิ่มนะค้า
    #7
    2
    • #7-1 sinbworld (@sinbworld) (จากตอนที่ 1)
      16 มกราคม 2560 / 20:56
      ผิดที่เราเองค่ะน้องๆออกจะมุ้งมิ้ง5555
      #7-1
    • 17 มกราคม 2560 / 13:43
      ดีแล้วค่ะที่ลากกันไปหาหมอได้ ไม่งั้นออมจีน่วมแน่ๆ น้องบี๋ได้บทโหดตลอดเล้ย เข้าใจค่ะนางชอบทำหน้าร้าย รู้สึกว่าทุกอย่างรวดเร็วมากค่ะ55555
      #7-2
  22. วันที่ 16 มกราคม 2560 / 19:11
    ไม่ว่าจะเป็น 'อึนบี' หรือ 'ชินบี' มันก็ร้ายทั้งคู่!!! 👿 

    สงสารก็แต่ ออมจี ... เยวอน เธอเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่แข็งแกร่งจริงๆ 😆



    ดีงามฮะไรท์ // ฟิคครั้งหน้า ขอสลับบทบาทบ้างได้มิคะ อยากเห็นน้องออมสายดาร์กบ้าง อิอิ



    sawinee.gift@gmail.com
    #6
    2
    • 16 มกราคม 2560 / 19:23
      ไว้จะลองไปพิจารณาดูนะคะช่วงนี้ติดใจอะไรที่ดาร์กๆ55555
      #6-1
    • 16 มกราคม 2560 / 19:31
      เฝ้ารอๆ คะ 😉😉
      #6-2
  23. #5 Nicha
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 19:03
    ดาร์กแล้วค่ะไรท์5555

    nichaoph@gmail.com
    #5
    0
  24. วันที่ 16 มกราคม 2560 / 18:36
    น้องออมถูกกระทำอีกแล้วว เจ็บตัวตลอดด ดาร์กสุดไรสุด สนุกมากค่ะ ขอบคุณสำหรับของขวัญครบรอบ 2 ปีของเด็ก ๆ น้า~ 
    #4
    2
    • 16 มกราคม 2560 / 18:39
      เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชา
      #4-1
    • 16 มกราคม 2560 / 20:02
      เราลืมแปะเมลค่ะะะ bensone9@gmail.com
      #4-2
  25. วันที่ 16 มกราคม 2560 / 12:36
    ดีงามมากเลยค่ะ ชอบเหลือเกิน ?????? อย่าหายไปนานนะคะ มีวันช็อตออกมาบ่อยๆก็ยังดี / แปะเมลค่ะ onumaumsing@gmail.com
    #3
    1
    • 16 มกราคม 2560 / 19:24
      เราเฝ้าอยู่หน้าเด็กดีตลอดนะคะรอไรท์คนอื่นๆปล่อยฟิคใหม่ๆ55555
      #3-1