Unexpected กระชับรัก...ให้พลิกล็อค END

ตอนที่ 21 : Unexpected EP.19 - คำอธิษฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    9 เม.ย. 63

TB









ความรักมันเป็นแบบนี้ใช่ไหม 
ยิ่งรักมากเท่าไร ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น
ฉันกำลังกลัว กับความรู้สึกที่เพิ่มพูนขึ้นยามเข้าใกล้คุณ
คนที่สำคัญกับฉันที่สุด
ใครคนนั้นที่จะไม่มีอีกแล้ว
มันเป็นไปแล้ว พอแล้ว กับความจริงที่ฉันรักคุณ







ฉันเชื่อแล้วละว่าปาย อากาศดีทั้งวันและทุกวันจริงๆ มาอยู่ที่ได้สามสี่วัน ฉันก็หลงรักอากาศดีๆกับธรรมชาติดีๆแบบนี้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ ถึงวันนี้ฉันจะโดนพี่หมอเบี้ยวนัดที่จะพาไปเที่ยวก่อนกลับพรุ่งนี้เช้า แต่เชื่อไหมว่าตั้งแต่มาอยู่บ้านคุณลุงคุณป้าฉันได้ไปเที่ยวเกือบจะครบสถานที่ดังๆเลยละ


พี่หมอยอมแรกเวรเพื่อนพาฉันออกเที่ยวเกือบทุกวันเลย โดยเค้าบอกว่าฉันเป็นข้ออ้างที่ทำให้เค้าได้พักหายใจหายคอบ้าง เพราะปกติเค้าไม่เคยลาเลยสักครั้ง ก็อย่างที่รู้ๆว่าหมอที่ต่างจังหวัดไม่ได้เยอะเหมือนกรุงเทพฯ


เฮ้อตอนนี้ฉันนั่งถอนหายใจทิ้งรอบที่ล้านแปดเห็นจะได้ ยังไม่อยากกลับกรุงเทพเลยอะ อยากอยู่ต่อนานๆ นานพอที่จะลืมใครสักคนที่ฉันจะต้องกลับไปเผชิญหน้า


ปริ้นเซส มาช่วยป้าตัดดอกกุหลาบไปจัดแจกันไหมลูกเสียงของคุณป้าทำเอาสติฉันกลับมา ก่อนจะส่งสายตาว่าอย่าให้ฉันได้จับอะไรเลยดีกว่า ถ้าไม่อยากให้สนกุหลาบที่คุณป้าหวงนักหวงหนามันพัง


ตอนนี้ฉันอยู่ในสวนกุหลาบหลากหลายสีที่คุณป้าเป็นคนปลูก ฉันจะบอกว่ามันสวยแบบมากๆ คุณป้าทำสวนกุหลาบเป็นซุ้มทางเข้า และพอเดินเข้ามาจะเป็นแปลงดอกกุหลาบยาวสุดลูกหูลูกตา โดยที่สุดแปลงจะเป็นซุ้มดอกกุหลาบสีขาวพร้อมกลับเก้าอี้ไว้นั่งเล่น แล้วตอนนี้ฉันก็นั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อมองธรรมชาติพร้อมกับส่งกำลังใจให้คุณป้าตัดดอกกุหลาบไปใส่แจกัน


และถ้าเดินข้ามสะพานไม้เล็กๆจากสวนดอกไม้ไปก็จะติดกับเชิงเขา เป็นสถานที่ชมวิวอย่างที่ฉันเคยบอก มันสามารถมองปายได้รอบทิศทาง รวมทั้งสวนกุหลาบที่แบ่งบานนี้ได้อย่างอัศจรรย์ ถึงฉันจะกลัวป่ากลัวความมืด แต่ฉันแอบไปนั่งเขียนไดอารี่พร้อมกับชมวิวที่นั้นทุกคืนเลย โดยมีพี่หมอเป็งองค์รักษ์ไปเป็นเพื่อน


เราเปิดใจกันหลายเรื่องเลยนะฉันกับพี่หมออะ เลยทำให้รุ้ว่ารายนั้นก็กำลังนอยด์แฟนๆ แฟนพี่ม.ยังเป็นนักศึกษาอยู่เลยเรียนปี4 ค่อนข้างจะเป็นคนเรียบร้อย แต่เธอโกรธๆที่พี่หมอไม่ค่อยมีเวลาให้ พอฉันไล่ให้ไปง้อพี่หมอก็บอกว่าเธอไปทำธุระที่กรุงเทพ กลับมาอีกทีก็พรุ่งนี้เลย ส่วนฉันก็เล่าเรื่องพี่ท็อปให้พี่หมอฟัง พี่หมอก็พูดเหมือนยัยนิว ให้ฉันคิดดีๆ ให้ฉันทำตามความรู้สึก แต่ฉันยังไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเลยอะ


ฉันรักเค้าไหม….ถึงจะอยากบอกว่าไม่ แต่กลับเป็นว่ามันใช่ แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะให้ลืมสิ่งที่เค้าทำ จะรักคนที่เค้าไม่เคยไว้ใจเราได้ยังไงกัน ฉันคิดไม่ออก!


ปริ้น ป้าจะเข้าไปจัดแจกันในบ้านหนูจะกลับพร้อมป้าเลยไหมอีกครั้งที่ฉันหันไปส่ายหน้าพร้อมยกยิ้มให้คุณป้าที่เธอก็ยิ้มรับก่อนจะเดินไปทางซุ้มประตู


แล้วสายลมที่เข้ามาปะทะหน้าฉันอย่างแผ่วเบาก็ทำให้ฉันหลับตาพร้อมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ด้วยความรู้สึกที่มีแต่คำว่าสับสน แสงแดดที่ส่องตามช่องซุ้มดอกไม้ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายจากความสับสนมึนงงกับความรู้สึกตัวเอง


ครืด ครืด ฉันยกโทรศัพท์ที่วางไว้บนเก้าอี้มาดูก่อนจะเห็นสายที่ไม่ได้รับเกือบๆร้อยสาย จะมีใครนอกจากคนที่ทำให้ฉันเกือบจะบ้าตายอยู่นี้ไง


ปริ้น พวกเรากำลังจะกลับจากค่ายนะ แกก็รีบๆกลับนะเจอกันที่กรุงเทพ


ฉันอ่านข้อความยัยนิวก่อนจะปิดหน้าจอให้ดับก่อนหลับตาลงอีกครั้ง บรรยากาศยามบ่ายแสงแดดอ่อนๆพร้อมกับกลิ่นของอกไม้เหล่านี้ ละมุนจนไม่อยากจะคิดถึงอะไรเลยแฮะ จะดีแค่ไหนที่จะหลับในที่สวยๆแบบนี้ได้อีกหลายๆวัน แต่คงจะแค่ฝันนั้นละฉันขาดเรียนมาเป็นอาทิตย์ๆแล้วนิ ดีที่มีใบเข้ากิจกรรมทำให้ไม่ขาดคะแนนเข้าห้องเรียน

 

 

 

ฉันรู้ตัวนะว่าฉันกำลังเคลิ้มๆเหมือนว่าจะหลับให้กับอากาศที่ดีแบบนี้ สวยลมที่พัดไปมาทำให้ฉันได้กลินน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นที่ฉันจำติดจมูกแปลกไหมที่พี่หมอกับพี่ท็อปใช้น้ำหอมกลิ่นเดียวกัน ได้กลิ่นแล้วมันชวนคิดว่าพี่ท็อปเป็นคนที่กำลังเดินมาใกล้ฉันจริงๆ


พี่หมอ ทำไมกลับเร็วจังค่ะ เพิ่งจะบ่ายกว่าๆเองนะ


“…..


อ่อ จะมาพาปริ้นไปเที่ยวใช่ไหมละ ไม่ไปแล้วนะ กำลังง่วงเลยอะ ไม่มีอารมณ์เที่ยวละ


“…..


หยิ่งหรอ พูดด้วยก็ไม่ตอบ ไปไหนก็ไปเลย ปริ้นจะนอน


“…..พี่หมอชอบกวนประสาทจริงๆว่าไหม คนกำลังจะนอนแท้ๆ เดินมาให้ตื่นแล้วไม่ยอมพูดอะไร แต่ก็ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่ฉันนอนอยู่แบบนั้นละ ทำให้แดดที่ส่องหน้าฉันมืดลงเพราะเงาของเค้าที่บังมันไว้พอดี


>_<zZZZ ฉันปรือตาที่หลับใหลเมื่อดูแล้วพี่หมอจะไม่ขยับหนีไปไหนสักที มาจ้องกันตอนนอนแบบนี้ใครจะไปหลับลง

 

“….”


“….”


“….”


“….”


ฉันปรับสายตาอยู่นานเพราะแดดที่ส่องตาเมื่อกี้ทำให้มันมองภาพเบลอๆแล้วสีดำๆ ก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งแทบไม่เชื่อสายตาว่าคนที่เดินมาเค้าเป็นใคร ซึ่งที่เค้าไม่ตอบเพราะเค้าไม่ใช่คนที่ฉันคิดว่าควรจะเป็นนะสิ


มะมาได้ไง!”


นิวเยียร์จัดการให้อะ โทรถามพ่อกับแม่ปริ้นเสียงตอบแบบกล้าๆกลัวทำให้ฉันขมวดคิ้วแสดงความสับสนในหัว


ไม่รู้ว่าจะเรียกตกใจ เซอร์ไพร์ส ไม่ขาดคิด ดีใจ เสียใจ ไม่อยากเจอ ไม่อยากเห็น คือตอนนี้ไม่รู้ฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่กันแน่เหมือนหารครึ่งความรู้สึกพวกนั้นทั้งหมดแล้วมาชั่งอยู่ในหัวใจ


ขอนั่งด้วยได้ไหมเสียงกับสีหน้าเค้าดูไม่ดีเอาการเลย ต่างกับฉันที่แสดงออกด้านเข้มแข็งฉันจ้องเค้าค่อนข้างปล่อยวางและไร้ความรู้สึก จะพูดให้ถูกคือมันเหมือนว่าไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงมากกว่า ทั้งที่ในใจฉันอาจจะร้อนรนกว่าเค้าก็เป็นได้


ยัยนิวเพิ่งส่งข้อความมาว่ากำลังจะกลับ ทำไมมาอยู่นี้ตอนนี้มันรวดเร็วเกินไปนะสิ เร็วเหมือนเค้าออกมาจากค่ายก่อนงั้นละ


พี่ออกมาตั้งแต่เช้าแล้วอะ ขับรถมาเรื่อยๆ หลงทางด้วย กว่าจะเจอ โค้งมันเยอะจัด^^”น้ำเสียงพูดไปหัวเราะในลำคอของพี่ท็อปไม่ได้ทำให้อะไรๆดีขึ้นเลย ตอนนี้ฉันขยับให้เค้านั่งที่เก้าอีกแต่เรานั่งห่างกันคนละฝั่ง ถึงมันจะไม่ไกลมากแต่ฉันรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด เราเหมือนั่งอยู่ไกลกันมากเกินไป ฉันมองเค้าโดยความรู้สึกที่แปลกๆ เหมือนว่าความไว้ใจความเชื่อใจมันหายไปครึ่งนึง


“…...


ที่นี้สวยจัง เหมือนในภาพวาดเลยอะ อากาศดี ธรรมชาติรอบตัว


อืมฉันไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อพี่ท็อปพูดมา จนมองไปที่ดอกไม้จรงหน้าอย่างเดียวเลย ส่วนพี่ท็อปเหมือนว่าเค้าจะหันมองไปรอบๆ


สายลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เกิดเสียงลมพัดแทนการสนทนา ถึงบรรยากาศรอบข้างมันดีมากมายแค่ไหนแต่ฉันกับเค้ารู้ดีว่าเราอยู่ในสถานการณ์ที่แย่ที่สุด


ปริ้นรู้ใช่ไหมที่พี่มานี้เพราะอะไร?”หลังจากที่เงียบกันสักพัก พี่ท็อปก็ถามเสียงอ่อยๆพร้อมกับลุกเดินไปมาราวกับกังวลใจ ซึ่งฉันดูออกตั้งแต่ที่นั่งแล้วละ ปากเค้าชมธรรมชาติแต่มือเค้ากำและสัมผัสไปมาเหมือนอยากจะพูดกับฉันเรื่องอื่น


ไม่รู้หรอกค่ะ พี่ท็อปรีบๆเข้าเรื่องเถอะ ปริ้นจะเข้าบ้านแล้ว


ปริ้นอย่าเย็นชาแบบนี้สิ พี่รู้สึกแย่มากแค่ไหนรู้ไหม


พูดเหมือนคนอื่นเค้ารู้สึกแย่ไม่เป็นเลยนะคะฉันยังคงไม่มองผู้ชายที่ยืนจ้องฉันอยู่และตอบกลับด้วย
ความเย็นชา


"เรื่องทุกอย่างพี่ผิดเอง พี่ขอโทษ ทั้งที่ไม่ฟังอะไร แต่ตัดสินและคิดไปเองน้ำเสียงที่สั่นๆนั้นยิ่งทำให้จนขบกรามเพื่อควบคุมอาการที่เริ่มสะท้านขึ้นมา เหมือนน้ำตาจะไหล เหมือนร่างกายอยากจะเดินหนีเค้าไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้


ปริ้นพูดชัดเจนแล้ว


มองตาแล้วพูดสิ พูดว่าปริ้นไม่คิดอะไรกับพี่ พูดว่าปริ้นไม่อยากอยู่ใกล้ๆพี่


ฉันตัดสินใจลุกขึ้นมองหน้าคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แค่พูดแค่นี้เค้าจะเรื่องยุ่งกับเค้าสินะ มาเพื่อจะมาฟังคำยืนยันสินะ! งั้นฉันจะพูดให้เค้าฟัง นี้มันไม่ใช่ละครน้ำเน่านะที่จะโกหกอีกฝ่ายไม่ได้ แค่จ้องหน้าแล้วพูดมันจะยากอะไรเท่าไรกัน


ปริ้นรำคาญพี่ท็อป ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ เลิกยุ่งกับปริ้นสักทีฉันพูดออกไปได้ พูดออกไปทั้งหมด พูดทั้งที่น้ำตาไหลออกมาได้ยังไงก็ไม่รู้ พูดทั้งที่หัวใจมันบีบตัวเหมือนฉันกำลังจะขาดใจ พูดทั้งที่มันไม่จริง และมันตรงข้ามกับหัวใจที่สุด


ใช่ฉันรู้ตัวแล้วว่าฉันรักเค้า รักคนตรงหน้า มันจริงที่คนเราไม่สามารถโกหกคนที่เรารักได้หากยืนสบตากันอยู่ตอนนี้


เด็กน้อยเอ้ย โกหกไม่เนียนสักนิดแล้วพี่ท้อปก็ดึงฉันไปกอดอย่างรวดเร็ว เมื่อฉันเริ่มร้องไห้หนักขึ้นจนเค้าตกใจ และเค้าเองก็ขอบตาแดงพล่าไม่ต่างกัน


ปล่อยบอกว่ารำคาญไง ไม่ได้ยินหรือไง


ได้ยิน แต่ไม่เชื่อ!”พี่ท็อปพูดจบก็จูบลงที่ผมฉันเบาๆจนตัวฉันหยุนิ่ง เป็นสัมผัสบางเบาที่ทำเอาใจเบาหวิว เหมือนจะลอยไปตามลมได้เพราะจูบเบาๆนั้น


ไม่เชื่อก็เรื่องของพี่ท็อปสิ ปล่อยนี้มันบ้านลุงปริ้นนะ อย่ามาทำอะไรเอาแต่ใจ!”


ปริ้นก็ฟังพี่ก่อนสิ ถ้าพี่ปล่อยปริ้นสัญญาไหมว่าจะไม่เดินหนีเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก!


จะพูดอะไรก็รีบพูดมา ปริ้นเหนื่อย เหนื่อยจะสู้รบกับพี่ท็อปละ


พี่ไม่ได้สู้รบกับปริ้นเลยนะ ไม่เคยคิดจะอยู่คนละฝั่งสักครั้ง พี่รู้ว่าพี่ผิดที่ไม่เชื่อปริ้น แต่ที่พี่เข้าไปช่วยฟีย่าเพราะว่าพี่เป็นพี่รหัสปริ้น พี่ต้องรับผิดชอบอะไรบ้างที่เห็นเค้าตกไปในนั้นเพราะปริ้นทำ ถึงในใจพี่จะรู้ว่าปริ้นไม่ใช่คนไร้เหตุผล แต่สถานการณ์แบบนั้น….พี่พลาดเอง


ฉันรู้สึกว่าฉันยิ่งโกรธ รู้สึกว่าจำได้แม่นเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ความรู้สึกนั้นตราตึงจนน่ากลัวมันฝั่งอยู่ในใจ ในชีวิตฉันไม่มีทางลืมแน่ๆ สายตาที่ใครๆไม่เชื่อ คาดโทษ และจับผิด!


โดยเฉพาะเค้าคนนี้


ปริ้นร้าย ปริ้นแรง วีน เหวี่ยง ตัวอันตราย อะไรอีกดีฉันหยุดการร้องไห้พร้อมกับคำพูดที่ดูจะตรงกับความเป็นฉัน


ปริ้น ไม่ใช่แบบนั้น เฮ้อเอาเป็นว่าพี่ผิดเอง พี่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ


ถ้าอยากให้ปริ้นหายโกรธก็ปล่อยปริ้นเถอะ แล้วเราต่างคนต่างไปน้ำเสียงฉันนิ่งจนมันเหมือนฉันกำลังรำคาญใจอะไรบางอย่าง มือพี่ท็อปค่อยๆหลุดออกจนฉันเองก็ผิดคลาดเหมือนกัน


พี่จะนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าปริ้นจะหายโกรธ


ก็เอาสิ ตรงนี้ตอนกลางคืนทั้งมืดทั้งหนาว จะยอมแข็งตายก็ลองดูฉันกอดอกมองพี่ท้อปที่มองฉันด้วยสายตาเว้าวอน ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะแน่แค่ไหน


พี่พูดจริงๆนะ


ปริ้นก็ไม่ได้ว่าอะไรพี่ท็อปนิ ระวังยุ่งป่าด้วยละกันนะ ขอตัวฉันพูดจบก็ไม่สนใจเค้าแม้แต่น้อย พี่ท้อปถึงจะเป็นคนไม่ฟังใครแต่จะทำอะไรก็มีเหตุผล ฉันไม่เชื่อสักนิดว่าเค้าจะทนนั่งอยู่ตรงนี้ได้ทั้งคืน


แค่สองทุ่มตรงนี้ก็มืดมากและหนาวที่สุด เสื้อยืดที่สวมทนไม่ไหวหรอก มันหนาวเกินไป

 

 

ฉันเดินมาหน้าบ้านคุณลุงก็เห็นรถเค้าจอดอยู่ จะตอบคุณป้าว่าไงละเนี้ย โอ้ยปวดหัวๆ


ยัยน้องสาว เธอเป็นอะไรเนี้ย


พี่หมอ กลับมาแล้วหรอค่ะฉันหันไปมองพี่หมอที่เดินถือกระเป๋ามาจากโรงรถก่อนจะเดินเข้าบ้านพร้อมกัน


เออ รถใครมาจอดหน้ารั้วบ้านเราอะ


ช่างเหอะๆ ไปกินข้าวเย็นกัน หิวละฉันตัดบทก่อนที่พี่หมอจะเซาซี้ไม่เลิกและดึงเค้าขึ้นห้องให้รีบเปลี่ยนชุดมากินข้าว


 

 

ยัยปริ้นแล้วเพื่อนเราละ รถจอดอยู่ตัวเค้าหายไปไหน ไม่เจอกันหรอทันทีที่ถึงโต๊ะอาหารคุณป้าที่นั่งรออยู่ก็มองหาพี่ท็อป จนคุณลุงกับพี่หมอก็สงสายตามามอง


เค้าอยากชมธรรมชาติน่ะค่ะ เป็นพวกเด็กศิลป์เลยขออยู่ในสวนกุหลาบ เดี๋ยวหิวเค้าก็มาเองนั้นแหละฉันโกหกแบบไม่มองหน้าใครแล้วลงนั่งที่เก้าอี้เพื่อตักข้าวกินอย่างอร่อย


จะดีหรอลูก เค้าเป็นแขกปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น ดูเค้าร้อนใจอยากคุยกับหนูนะ มาถึงก็รีบไปหาหนูเลย


ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณป้า เดี๋ยวเค้าก็กลับแล้ว


ใครครับแม่ ผู้หญิงผู้ชายพี่หมอที่ดูจะจับสังเกตได้ก็ถามขึ้น


ผู้ชาย หล่อด้วย เห็นว่าเป็นพี่รหัสปริ้นเซส


อ่อมาง้อนี้เอง


พี่หมอ กินข้าวเถอะ แฮะๆฉันหันไปยิ้มสยองให้พี่หมอที่จะพูดมากไปแล้วจนคุณลุงหันมองหน้า แต่ก็คงจะเห็นว่าฉันไม่อยากพูดถึงเลยทำเป็นกินข้าวต่อ

 

 

 

 

ว่าไงเราอาหารไม่ถูกปากหรอวันนี้อิ่มเร็วจัง


เปล่าค่ะคุณลุง หนูไม่ค่อยหิว


มานั่งกินผลไม้กับลุงก่อนสิปริ้นฉันที่กำลังจะเดินขึ้นห้องก็ต้องเดินไปหยุดที่โซฟาในห้องนั่งเล่น


พี่หมอละคะ กินข้าวเสร็จหายไปไหนแล้ว


เห็นว่าจะออกไปเดินเล่นคุยโทรศัพท์กับแฟนจ้ะเป็นคุณป้าที่เดินมาพร้อมชาร้อนๆ สำหรับเราสามคน


แหมคุณป้ารู้ได้ไงนะว่าจะต้องมีสามแก้ว - -!!


มีอะไรอยากปรึกษาลุงกับป้าไหมลูกฉันที่ยกแก้วชากินแทบจะสำลักเมื่อจู่ๆคำถามที่ไม่คาดคิดก็ดังขึ้น


มะไม่มีค่ะ หู้วชาคุณป้านี้อร่อยมากเลยนะคะ กินตอนอากาศหนาวๆแบบนี้เข้ากันที่สุด^^”


นั้นนะสิ ขนาดในห้องไม่เปิดแอร์ไม่เปิดพัดลม แถมปิดกระจกหนาขนาดนี้ยังหนาวเลย ไม่อยากจะคิดถึงคนอยู่ข้างนอก


“…..ฉันได้แต่เม้มปากคิดถึงพี่ท็อป ป่านนี้คงกลับไปแล้วใช่ไหม จะสองทุ่มแล้วนิ จะทนได้ไง!


คนที่มาแค่พี่รหัสจริงหรือเปล่า


พี่รหัสจริงๆค่ะ คุณลุงถามทำไมค่ะ^^”ฉันตีตาใสใส่คุณลุง


เค้ามาทำอะไร


มา มา มาถ่ายรูปวิวนะคะ หนูโม้ไว้ว่าสวยมาก เค้าเลยจะมาถ่ายรูป


แต่ป้าไม่เห็นกล้องเลยนะ ตอนที่เดินเข้ามาตอนแรก


เอ่อ โทรศัพท์ไงค่ะ เดี๋ยวนี้โทรศัพท์ถ่ายภาพสวยจะตาย แฮะๆฉันเหมือนโดนสอบสวนอยู่T^T


ยัยปริ้น ฉันเป็นลุงแก แถมเป็นผู้กำกับตำรวจมาสิบๆปีด้วย แกคิดว่าฉันจะเชื่อไหม


“…..รู้แล้วหลอกถามทำไมละคะT^T


ทะเลาะกันใช่ไหม


เปล่าค่ะ หนูเคลียร์แล้ว แต่เค้าไม่เคลียร์ฉันตอบความจริงทั้งที่ก้มหน้าไม่กล้าสู้ตาคุณลุง


เคลียร์จริงๆ หรือแค่พูดส่งๆไป


“…..คุณลุงจะจับผิดทำไมเนี้ย รู้แล้วว่าเกิดมาเป็นตำรวจ!


เป็นโรครับความจริงไม่ได้ตั้งแต่เด็กยันโต พอรู้ว่าตัวเองแพ้อะไรจะทำเป็นไม่สนใจละทิ้งเหมือนไม่แคร์ แต่พอตกกลางคืนก็จะร่ำร้องหา อย่างตุ๊กตาตอนเด็กๆ จำได้ไหมว่าแข่งเกมส์กับเจ้าหมอใครชนะได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ ผลปรากฏว่าเจ้าหมอมันชนะ ปริ้นทำเป็นว่าไม่อยากได้ไม่สนใจหมีตัวนั้น พอตกตอนกลางคืนก็ร้องไห้งอแงจนเจ้าหมอมันยอมเสียหมีตัวใหญ่นั้นให้


“…...ได้สิ ตอนนี้มันยังอยู่ในห้องนอนที่บ้านฉันอยู่เลย หมีตัวนั้นอะ!


ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ลุงก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่ปริ้นก็ทำตัวเป็นเด็กแบบนี้ ลุงเป็นห่วง


“…ค่ะฉันตอบเสียงเศร้าๆ เพราะเข้าใจควาหมายทุกอย่าง


โอ้ยหนาวๆ ๆ ๆ  แม่ขอชาผมมั้งสิครับพี่หมอที่วิ่งจากหน้าบ้านก็มานั่งโดยไม่รู้เลยว่าในบ้านเค้ากำลังตึงเครียดแค่ไหน


พี่หมอนั้นมันแก้วปริ้นนะ


เออน่า ข้างนอกหนาวกว่าทุกคืนนิหว่า แถมฝนยังมาลงเม็ดปรอยๆอีก


อะไรนะคะ ฝนลงเม็ดหรอ!!”ฉันลุกอย่างตกใจ ก็ในนี้มันไม่รู้เลยนิว่าฝนตก แล้วแบบนี้จะยังอยู่ไหมนะ กลับไปหรือยัง!


ตกใจอะไรของแก ทำไม สงสารคนที่อยู่ในสวนไง


เปล่าว่าแต่เมื่อกี้พี่หมอไปเดินตรงไหนมาอะ แล้วเค้ากลับไปหรือยัง


ไปในสวนมา แต่ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้มองเพราะแกไม่ได้สั่ง ไม่สนแล้วจะแคร์ทำไม ฝนตกอากาศหนาวยุ่งก็เยอะ อย่างน้อยก็ไข้หวัดแน่ๆอยู่แล้ว อย่างมากก็ไข้ป่า หึๆ ไปบนห้องดีกว่า ผ้าห่มอุ่นๆตอนนี้ฟินสุดละ


ว่าแล้วไอ้พี่บ้าก็วิ่งขึ้นห้อง ปล่อนฉันยืนค้างชะเง้อคอมองอย่างสงสัย จะไปหรือยังนะ โอ้ย!


เดี๋ยวหนูมานะคะ


ไม่ไหวละ ฉันเดินไปเดินมาหลายรอบจนรู้สึกว่าทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆเลยเดินกางร่มออกไปในสวนพร้อมกับไฟฉาย


ถ้าอยู่ก็บ้าแล้วละ บ้ามากด้วย อากาศหนาวเย็นกับฝนที่ปรอยๆแบบนี้ ถึงมันจะไม่แรงแต่มันยิ่งหนาวเลยนะ ฉันใส่เสื้อแขนยาวสองตัวยังหนาวเลยให้ตายเถอะ


แล้วฉันก็อยากจะบ้าตายจริงๆนั้นละ เดินมาถึงที่เก้าอี้แล้วฉันเห็นผู้ชายคนนึงนั่งสั่นเป็นเจ้าเข้าเลย แล้วก็มีเสื้อกันหนาวคุ้นตาของพี่หมอที่เห็นเค้าสวมอยู่ พี่หมอนะพี่หมอ ทำไมเห็นแล้วไม่ไล่เค้ากลับไปก็ไม่รู้


ฉันปิดไฟฉายและเดินไปใกล้ๆพร้อมกับดันร่มไปปิดหัวเค้าไว้ เพราะเสื้อกันหนาวฉันมีฮู้ด


ทำไมถึงได้ดื้อแบบนี้นะ


พี่บอกแล้วว่าจะนั่งจนกว่าปริ้นจะให้อภัย


นั่งจนตายก็ไม่ได้ผลหรอก กลับไปซะฉันพูดสวนทันทีจนเค้านิ่งไปแต่ก็ยังนั่งที่เดิม


งั้นก็นั่งมันจนตายเนี้ยละเสียงเรียบตอบกลับจนฉันถอดหายใจยาว


ลุกขึ้นซะ


ไม่


บอกให้ลุกไง


ไม่ จะนั่งจนกว่าปริ้นจะให้อภัย


ก็ลุกขึ้นสิ นั่งอยู่จะให้อภัยได้ไงเล่า- -!!!


วะว่าไงนะ


ลุกแล้วตามมาฉันไม่อยากจะพูดกับคนพูดจาไม่รู้เรื่องละ พูดจบก็เดินหนีเค้ามาทางในตัวบ้าน


หายโกรธแล้ว อภัยแล้วจริงๆใช่ปะ


“…..


เงียบนี้หมายความว่ายังไงอะ


อืมๆ ๆ เลิกถามแล้วนั่งรอตรงนี้แปปนึง


ฉันชักสีหน้าไม่พอใจก่อนจะให้เค้านั่งลงที่ห้องนั่งเล่นที่ไม่มีคนลุงคุณป้าแล้ว จากนั้นก็เดินขึ้นไปตามไอ้พี่บ้านั้นเพื่อเอาชุดมาให้พี่ท้อปเปลี่ยน ซึ่งพี่หมอดูจะรู้อยู่แล้วแค่เปิดประตูปุ๊บก็โยนชุดพร้อมกับยามาให้ฉันพร้อมเลย


ปากตรงกับใจได้สักที


หึ พูดเยอะอีกละ ไปคุยกับแฟนไปฉันตอบก่อนจะปิดประตูห้องเค้า และเดินลงมาหาพี่ท็อปที่แจ๋วคนดูแลบ้านกำลังหาน้ำชากับผ้าคลุมตัวให้เค้าอุ่นขึ้น


ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวจะหาอะไรให้กินจะได้กินยาฉันส่งของทุกอย่างให้เค้าโดยพี่ท็อปก็รับเอาไว้


ขอบคุณนะครับ


ไปขอบคุณพี่หมอเหอะ ไม่ใช่ของปริ้นสักอย่าง


ขอบคุณที่ยกโทษให้พี่รหัสคนนี้^^


รีบๆไปอาบน้ำเถอะ ก่อนจะป่วยแล้วจะมาโทษปริ้นอีกฉันพูดพลางจะเดินเข้าไปดูอะไรให้พี่ท็อปกินหลังจากอาบน้ำ แต่แล้วก็ถูกจับมือไว้ก่อน


เดี๋ยวก่อน


“….”


โอกาสของพี่.


อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลย ไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยว่ากันฉันตัดบทเมื่อรู้ว่าพี่ท็อปกำลังจะพูดอะไร แต่มันยังไม่ถึงเวลาไง แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าจะให้โอกาสเค้าดีไหม


โอเคตามนั้น

 

 

 

 

ตอนนี้ฉันนั่งมองพี่ท็อปที่กำลังซดต้มจืดหมูฝีมือคุณป้าที่ทำไว้เมื่อเย็นอย่างเอร็ดอร่อยๆ เค้าคงยังไม่ได้กินอะไรแต่เช้าแน่ๆเลย แล้วอากาศหนาวๆแบบนี้ด้วย เฮ้อ!


อิ่มและอร่อยมากพี่ท็อปพูดจบก็วางช้อนลงกับชามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


กินเสร็จแล้วก็กินยาแล้วไปพักเถอะ


ปริ้นจำได้ไหมว่าพี่สัญญาอะไรกับปริ้นเอาไว้ก่อนมาฉันที่กำลังจะเดินขึ้นห้องก็ต้องชะงักเมื่อพี่ท็อปเอ่ยถามสิ่งที่ฉันคิดอยู่ตลอด ปล่อยโคม ใช่ฉันอยากทำ


ได้!”


ไปปล่อยโคมกันไหม


?


รอแปปนึงนะพี่ท็อปไม่พูดอะไรก็วิ่งออกไปนอกบ้านสักพัก ก่อนจะเดินมาพน้อมกับโคมสีขาว


ฝนมันตกแบบนี้จะปล่อยได้ไง


หายตกแล้ว เมื่อกี้พี่เดินไปหยิบโคมที่รถ ฝนหายตกแล้วจริงๆ


เอาสิตามมา


ฉันพูดก่อนจะเดินนำเค้ามายังสวนกุหลาบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้มาที่นี้ฉันเดินเลยไปที่จุดชมวิวตั้งหาก พื้นที่โล่งๆแบบนี้ถ้าปล่อยคงจะปไกลน่าดู ดูเหมือนลมหนาวจะเป็นใจบรรยากาศหลังฝนตกดีแบบนี้นิเอง พี่ท็อปเดินตามพร้อมกับจับประคองฉันให้เดินเพราะทางที่เราเดินมามันไม่ค่อยดี


สุดท้ายก็มาถึง


สวยอะ ทำได้ไงเนี้ยพี่ท็อปพูดขณะที่มองรอบๆ แสงพระจันทร์นวลสาดส่องให้เห็นความสวยงามของธรรมชาติ พร้อมกับหิ่งห้อยที่บินมาเต็มสวนดอกกุหลาบหลังฝนตก ตอนนี้เหมือนมีไฟกระพริบเต็มสวนไปหมด ฉันไม่เคยรู้เลยนะว่าหลังฝนตกหิ่งห้อยจะบินมารวมกันเยอะขนาดนี้


หลังจากที่เราสองคนมองธรรมชาติกันเงียบๆสักพัก พี่ท็อปก็เริ่มหยิบโคมมาจุดไฟฉนวนมันก่อนที่โคมจะพองขึ้นเรื่อยๆ


อธิษฐานสิ


ฉันหลับตาลงพร้อมกับนึกคำอธิฐานตามที่เค้าบอก ก่อนจะลืมตาและเห็นพี่ท็อปที่ยังคงหลับตาพริ้มราวกับขอพรอะไรที่ดีที่สุดก่อนจะลืมตามาประสานกับฉัน


นับ1 2 3 แล้วปล่อยพร้อมกันนะ


“1 2 3”พี่ท็อปนับก่อนจะค่อยๆปล่อยโคมของเราขึ้นฟ้า โคมลอยไปไกลสุดตา แต่ก็ยังคงเห็นแสงไฟอยู่


เมื่อกี้พี่ท้อปอธิษฐานว่าอะไรหรอ?ฉันถามเค้าทั้งที่ยังเงยหน้ามองดูโคมที่กำลังลอยขึ้นสูงเรื่อยๆ


พี่ขอให้มีโอกาสอีกครั้ง


“…..


แล้วปริ้นละ อธิษฐานว่าอะไร?ฉันหันมองเค้าพร้อมกับความรู้สึกที่มันชัดเจน


ขอให้พี่ท็อปยังรู้สึกกับปริ้นเหมือนเดิม ไม่สิ! มากกว่าเดิม^^”

 



 



มาแล้ว หายงอนแล้ว 5555555555
เข้าใจกันสักที เล่นเอาลุ้มกันยาวๆ
ตอนหน้าหวานจัดหนักเลยเป็นไง อิอิ
เหนื่อยค่ะ ตื่นสาย ปั่นนิยายไม่ทัน T^T
แถมมาส่งพี่ท็อปตอนยาวๆ เลย
เมื่อวานสั้นไปหน่อย 555555
จุใจเลยนะคะ ฟินกันแล้วเนอะ
อย่าลืมเม้นให้เค้าน๊า กำลังใจมา นิยายมา
แต่พรุ่งนี้กับวันอาทิตย์ไปรับปริญญาพี่งะ
ไม่รู้จะมาได้มากน้อยขนาดไหน จะพยายามมานะคะ
ขอดูคนอยากอ่าหน่อยเซ้ !!
เลิฟ ๆ ๆ ๆ ๆๆ


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

727 ความคิดเห็น

  1. #709 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:02
    คือดีงวมอ่ะดีกันแล้ว
    #709
    0
  2. #667 nikyhicky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 18:45
    เขิน เข้มแข็งไว้นะ
    #667
    0
  3. #369 KanDa_rn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 01:56
    แอบหวานเบาๆ ^^
    โอกาสมันให้กันได้ยาก แต่ถ้าเรารักใครคนนั้นเขาแล้วเราก็พร้อมที่จะให้โอกาสเขาเสมอ >^<
    #369
    0
  4. #356 maimaiwhan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 14:23
    5555จบตอนได้แบบว่า...น่าหมั่นไส้สุดๆ
    #356
    0
  5. #307 มัท (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 18:13
    พี่ท๊อปจะน่ารักไปไหนเนี่ยยยยยยย

    หายงอลแล้ว. เย้ๆๆๆ
    #307
    0
  6. #266 ICCube (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 13:35
    รีดยินดีด้วย อ่านต่อๆๆๆๆ
    #266
    0
  7. #252 Winter.love (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 17:22
    ฟินอ่ะ กลายเป็นคนติดนิยายไปเลย อัพเร็วๆๆน๊า ><
    #252
    0
  8. #236 **Jang-Sinyuan** (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 19:06
    น่ารัก ><
    #236
    0
  9. #235 ขนุน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 12:30
    หายงอนแล้ววว น่ารักจูงเบยยยยยย
    #235
    0
  10. #234 tae sica yoona (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 11:59
    น่ารักดีค่ะ
    #234
    0
  11. #233 112 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:44
    พี่ท็อปน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกก



    ไม่อยากให้กลับเลย เดี่ยวไปเจอยัยฟีย่าอีก



    คนอะไรไม่รู้ สตอเก่งจรีงๆ



    ถ้าเจอนะ ให้ปริ้นจัดการให้หนักเลยน้าาาาา



    หมั่นไส่มานานและ
    #233
    0
  12. #232 Jitsupa_milk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 19:45
    เจิม ค่ะ
    #232
    0
  13. #230 MA Maprang (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 19:09
    เจิมมม ค่ะ ^^
    #230
    0
  14. #228 Noppasorn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 18:09
    เจิมมมม
    #228
    0
  15. #227 tarachu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 16:37
    ใจแข็งไว้ ปริ้น
    #227
    0
  16. #226 notemy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 14:17
    เจิมค่ะ
    #226
    0