Unexpected กระชับรัก...ให้พลิกล็อค END

ตอนที่ 20 : Unexpected EP.18 - ออกค่าย[2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    9 เม.ย. 63

TB





’EvE’ music




คุณเคยเป็นโมเม้นแบบนี้ไหม รู้สึกจุกๆที่ลำคอ ไม่รู้ว่าควรทำหน้าหรือเริ่มต้นพูดอะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรอยู่ต่อหรือเดินหนีไป แล้วยิ่งเห็นหน้าของคนที่ทำให้อาการแบบนี้เกิด ยิ่งรู้สึกว่าขอบตาเริ่มร้อนคล้ายว่ามันกำลังเออล้นไปด้วยน้ำตา คือตอนนี้ฉันเป็นและฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงในสถานการณ์นี้ดี


ปริ้น คือ ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ พอดีฟีย่าสะดุดกิ่งไม้พี่ท็อปเลยมารับไว้แล้วเราเลย….”ฟีย่าเริ่มพูดแบบเขินอายก่อนจะหยุดคำพูดแล้วยกมือลูบปากไปมา


แต่คำพูดกับการกระทำมันสวนทางกันอย่างที่สุด ภาพที่เห็นคือเธอเขย่งตัวไปจูบพี่ท็อปแล้วจะมาบอกว่าล้มเนี้ยนะ หึ ตลกชะมัด!


บอกทำไม ฉันยังไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยฉันเอ่ยเสียงนิ่ง และเลือกมองแต่ยัยฟีย่าที่ยังยิ้มชอบใจ ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่กล้ามองพี่ท็อปตอนนี้ เป็นความรู้สึกที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ


เออปริ้น พี่….”


งั้นฉันไม่กวนแล้วนะ ตามสบายฉันขัดคำพูดพี่ท็อปที่เหมือนว่าเค้าจะเพิ่งเรียกสติกลับมาได้หลังจากที่นิ่งไปสักพักใหญ่


ปริ้นฟังก่อนสิ ปริ้นพี่ท็อปเดินตามฉันจะมาถึงห้องโถง ด้วยสีหน้าไม่ดีและเค้าก็ดึงแขนฉันเอาไว้ก่อนที่ฉันจะเดินเข้าห้องนอน


ฉันไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นมองเค้าตอนนี้เลยแม้สักนิ ไม่รู้สิ รับรองเลยว่าฉันต้องร้องไห้แน่ๆ มันเสียความรู้สึกจนบรรยายไม่ได้ มันผิดหวังไปหมดทุกอย่าง ทำไมเค้าถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ละ?


อ่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนิ ทำไมเค้าจะทำไม่ได้ ฉันลืมข้อนี้ไปได้ยังไง!


ฟังก่อนนะ สิ่งที่เห็นมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น


“…แต่มากกว่านั้นหรือไงค่ะ แค่นี้ก็เยอะเกินแล้วนะฉันตอบเสียงสั่นแต่ไม่มากและควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหล


มันไม่ใช่แบบนั้นนะปริ้น ฟีย่าเค้าจะล้มพี่เลยรับตัวเค้าไว้ แต่เค้ากับดึงพี่ไป…..


“…..ถึงจะรู้ว่ายัยนั้นมันเป็นคนยังไงแต่ฉันก็โกรธที่ทำไมเค้าไม่ผลักเธอออก หรือทำอะไรที่หลบเลี่ยง หรือว่าลึกๆเค้าก็ชอบฟีย่ากันแน่


ผู้ชายก็เป็นแบบนี้หมดหรือเปล่า ของฟรีอยู่ตรงหน้า คงไม่มีใครโง่ไม่เอาหรอกจริงไหม แล้วยัยนั้นทั้งดูเรียบร้อยน่ารัก ใครๆก็สนใจอยู่แล้ว!


เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วจนพี่ตั้งตัวไม่ถูก แล้วปริ้นก็มาพอดี พี่ยิ่งช็อค! คือมันไม่ได้เป็นแบบนั้น


“…..


ได้โปรด อย่าเงียบแล้วหันหน้าหนีแบบนี้ปริ้น พี่ขอร้อง


ปล่อยเถอะ ปริ้นไม่ได้เป็นอะไร พี่ท็อปจะจูบกับใครนั้นมันก็เรื่องของพี่ท็อป ปริ้นโอเค เห็นไหม ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย^^”ฉันยิ้มแสดงความรู้สึกที่ตรงข้ามหัวใจ ก่อนที่พี่ท็อปจะเริ่มปล่อยมือที่จับและมองฉันอย่างผิดหวัง


ทั้งที่ฉันควรจะบอกเค้าแบบนั้น กลายเป็นเค้าที่ทำ เรื่องนี้มันบ้าที่สุดเลยจริงๆ


ขอตัวไปนอนนะคะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า อ่อ ยัยนั้นรออยู่ที่หน้าประตู คุยกันเสร็จก็อย่าลืมล็อคให้สนิทนะฉันพูดพร้อมเบนสายตาไปยังเงาผู้หญิงที่เดินไปเดินมา อยู่หน้าห้องก่อนที่จะเดินก้าวเข้าห้องด้วยความหนื่อยล้า


แปลกนะทั้งที่คอว่าคงจะร้องไห้ แต่พอเดินเข้าห้องมากลับทิ้งตัวลงบนเตียงเฉยๆ ฉันยกมือจับที่หัวใจอย่างอ่อนล้า นี้ฉันเป็นอะไรกันแน่นะ พี่ท็อปจะจูบกับใครทำไมฉันต้องเสียใจด้วย ความจริงมากกว่าจูบฉะนก็ไม่ควรจะรู้สึกอะไรด้วยซ้ำ แค่พูดว่าขอจีบไม่ได้แปลว่าเค้ารักฉัน หรือฉันรักเค้าสักหน่อย มันต้องไม่ใช่แบบนั้น ไม่ใช่….เลิกคิดอะไรที่เป็นไปไม่ได้แล้วหลับตานอนซะปริ้นเซสT^T


 

 

-8.00-


พวกเราทุกคนประจำการอยู่ที่ลานกิจกรรม ก่อนจะเดินตามพี่โปเต้ไปยังโรงเรียนบนดอยที่ห่างจากรีสอร์ทพอสมควร ตอนนี้รายคนต่างแยกย้ายไปประจำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย รวมถึงฉันที่กำลังทาสีพนังโรงเรียนอยู่กับยัยนิวและพี่ปีย์พี่ธันเดอร์ ส่วนพี่ท็อปเค้าช่วยพี่ยุนอาอีกด้านของโรงเรียนและแน่นอนว่ามีฟีย่าตามประกบอยู่ไม่นาน นั้นยิ่งทำให้ฉันหัวเสียงและหงุดหงิดแต่ฉันก็ไม่ได้พูดหรือแสดงอาการอะไร


น้องปริ้นกับไอ้ท็อปเป็นอะไรกันหรือเปล่าครับ เห็นแปลกๆตั้งแต่กินข้าวเช้าแล้ว แยกกันนั่ง ไม่คุย ไม่มอง ไม่.


เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรฉันแสยะยิ้มให้พี่ธันเดอร์ก่อนที่บรรยากาศจะเงียบลงอีกครั้ง แต่คงเป็นฉันคนเดียวที่เงียบ เมื่อพี่มาร์ชเดินมาสมทบกับพวกพี่ธันเดอร์ตรงเราก็เสียงเพราะเสียงหัวเราะร่าเริงของยัยนิวกับพี่ปีย์


ส่วนคนอื่นๆตอนนี้ต่างแยกไปช่วยทำในโรงเรียนส่วนต่างๆ เช่นซ่อมไฟ ซ่อมคอม บำรุงรักษาโรงเรียนให้ได้มากที่สุด คงจะเดากันออกใช่ไหมว่าที่นี้กันดานมากแค่ไหน อยู่บนดอยที่ไกลแสนไกลขนาดนี้


ปริ้น แกโอเคไหม แกแทบไม่ยิ้มเลยนะเว้ยไอ้นิวที่ทาสีข้างๆเอ่ยถามฉันหลังจากที่เสียงคุยและเสียงหัวเราะยังคงดังไม่หยุด


ฉันเล่าให้ยัยนิวฟังหมดตั้งแต่ตอนกินข้าวและละ เธอก็อึ้งๆไปแต่ก็บอกว่าเป็นแผนฟีย่า ซึ่งทั้งคืนฉันก็นอนคิดแบบนั้นมาทั้งคืนและคิดว่าเช้านี้พี่ท็อปจะมาตามง้อ แต่มันก็ผิดจากที่ฉันคิดไปไกลเลยเมื่อเค้ายังคงมีฟีย่าตามติดไม่ห่าง สงสัยเมื่อคืนเค้าคงปรับความเข้าใจกันจงลงเอยไปแล้วละมั้ง


โอเคดิ มีอะไรตรงไหนไม่โอเควะฉันทำหน้าปกติ โดยที่มือยังคงทาสีต่อ


เนี้ย โคตรไม่โอเคเลย! คบกันมากี่ปีวะ คิดวู่ไม่ออกไง


บ่นอะไรของแกเนี้ยนิว ทำงานไป ทำงาน!!”ว่าแล้วฉันก็หันไปฉีกยิ้มให้นิว แต่หางตากลับไปเห็นภาพที่ทำให้ฉันตอบทำตัวไม่ถูก เมื่อยัยฟีย่ากำลังยกผ้าเช็ดหน้าซับหน้าพี่ท็อปอยู่ และเมื่อพี่ยุนอาเห็นก็เหมือนจะเดินมาขัดระหว่างสองคนนั้นจนพี่ท็อปรีบขยับออก


เจ็บเลยไง!!”เสียงยัยนิวเรียกสติฉันให้กลับสนใจถังสีกับแปรงทาสีต่อ


“…..ไม่น่ามา ไม่น่าเลย ไม่ควรจริงๆ


รู้สึกยังไงก็พูดออกไปตรงๆดีกว่าปะวะ พูดตรงข้ามความรู้สึก เจ็บทั้งคู่


“…...


ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะปริ้น ฉันดูแกก็รู้ว่าแกรู้ว่ารู้สึกยังไงกับพี่ท็อป จะลังเลจนโดนคาบไปรับประทานไงวะ


“…...


ที่พูดเนี้ยไม่ได้อยากให้เครียดนะ แต่เห็นทำหน้าซังกะตายแบบนี้แล้วไม่ชอบเลยวะ


พี่ปีย์ค่ะ พี่ปีย์ฉันตะโกนเรียกพี่ปีย์ที่นั่งอยู่ห่างเราไม่เท่าไรจนพี่ๆที่นั่งอยู่หันมาหมด


ว่าไงน้องปริ้น


ว่างไหมค่ะ มาเก็บน้องรหัสไปนั่งข้างๆที่ได้ ปริ้นรำคาญมันจะแย่แล้วเนี้ยฉันพูดน้ำเสียงล้อเล่นจนยัยนิวมุ่ยหน้างอนๆก่อนจะแยกเขี้ยวและเป็นฝ่ายเดินไปนั่งข้างพี่ปีย์ ก่อนที่จะเห็นยัยนั้นซุบซิบนินทาอะไรสักอย่าง คงไม่พ้นฉันหรอก

 

 

 

น้องๆ เพื่อนๆ ครับ พักทานข้าวกลางวันกันก่อนนะเสียงพี่สต็อบทำให้ทุกคนหยุดกิจกรรมตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เพราะทำตั้งแต่เช้าแบบไม่ได้หยุดแล้วนี้คือกำลังจะเที่ยงแล้วนั้นเอง


เจอกันที่ชายน้ำตกข้างๆโรงเรียนนะครับ พี่ๆเตรียมของไว้ให้แล้วพี่โปเต้เป็นอีกคนที่เสริม


ข้างๆโรงเรียนนี้เป็นน้ำตกละ ตอนนั่งทำงานฉันก็ได้ยินเสียง ได้ยินว่าเป็นต้นทำด้วยนะ น้ำใสและเย็นสะอาดมาก ฉันเดินไปเกือบๆสุดท้ายหลังจากที่รอยัยนิวกับพี่ปีย์ที่สวีทกันอยู่ข้างๆ


ปล่อยให้พวกเค้าไปแย่งกันก่อนเถอะ ขี้เกลียดไปวุ่นวายยัยนิวพูดพร้อมพี่ปีย์ที่พยักหัวรับฟังตามคำขอ


ไอ้ท็อปแม่งเป็นอะไรวะ ไม่มาเทคน้องปริ้นเลย


พี่ปีย์ บอกว่าอย่าพูดแล้วเสียงยัยนิวก็แหวจนพี่ปีย์ส่งยิ้มแหยๆมาให้ฉัน ซึ่งฉันก็ทำได้แต่ถอนหายใจให้กับคำพูดที่ทิ่มแทง

 

หลังจากที่ฟินให้กับคู่พี่น้องรหัสคู่นี้สักพักฉันก็เดินตามมานั่งที่ริมน้ำตกที่ตอนนี้โดนจับจ้องไปหมด เมื่อได้ข่าวพี่มาร์ชก็รีบตะโกนเรียกให้พวกเราไปรวมกลุ่ม ที่ตรงนั้นอยู่กันครบทั้งพี่ธันเดอร์ พี่ลิตเติ้ล พี่ยุนอา พี่ท็อปและยัยฟีย่า และนั้นก็ทำให้ฉันลังเล


แกจะไปนั่งตรงอื่นไหม ฉันไปเป็นเพื่อน


ไม่อะ นั่งตรงไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละและฉันก็เดินไปนั่งข้างพี่ยุนอา โดยที่พี่ปีย์กับยัยนิวก็ตามมาติดๆ


พี่ท็อปหันมองฉันแปปนึงก่อนที่จะหันกลับเพราะยัยฟีย่าตักอะไรสักอย่างลงให้กกล่องข้าวพี่ท็อปด้วยความเอาอกเอาใจ


ฟีย่าจ้ะ ท็อปไม่ชอบกินไข่ดาวนะ แต่พี่ชอบพี่ขอละกันพี่ลิตเติ้ลพูดจบก็ตักไข่ดาวออกไปอย่างรวดเร็ว


งั้นกุ้งละกันนะคะเสียงฟีย่าพูดอีกครั้ง และฉันเดาว่าเธอกำลังตักกุ้งให้พี่ท็อปอีก


อุ้ย ทำไมข้าวผัดของยุนอาไม่มีกุ้งเลยละ ท็อปยุนอาขอละกันเนอะ


พี่ๆอะ แย่งพี่ท็อปทำไมละคะแล้วเสียงแอ็บๆก็ถามอย่างน่ารัก ก่อนจะไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากพี่ลิตเติ้ลพี่พี่ยุนอา


ไม่เป็นไรฟีย่า แค่นี้พี่ก็กินไม่หมดแล้ว


แล้วฉันก็ตักข้าวเข้าปากด้วยความสงบนิ่ง มองน้ำตกที่ไหลลงจากชั้นบน จนไหลตกไปชั้นล่างๆ ริมๆน้ำตกมีคนเริ่มเดินลงไปสัมผัสน้ำแล้ว แต่มันดูอันตรายมาก เพราะมันเป็นผาลงไป ทำให้เดินเล่นอยู่ได้เพียงแค่ตรงด้านบน


ฟีย่าอยากเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวมานะคะพี่ท็อปฉันได้ยินเสียงออดอ่อน ก่อนจะเห็นยัยนี้ลุกออกไปอีกฝั่ง จากนั้นหางตาก็บอกได้ว่ามีคนกำลังมองฉันอยู่และฉันก็ไม่พอใจเอามากๆ


อิ่มแล้วหรอแก ไม่ถูกปากสินะ


เปล่า ฉันแค่ไม่ค่อยหิวอะฉันตอบก่อนจะปิดหกล่องอาหารลง โดยที่พี่ๆยังคงนั่งกินกันอยู่


ฉันไปเดินเล่นนะนิว


เห้ยไปเป็นเพื่อนไหมแก


แกกินไปเหอะนิว ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไปแค่แถวนี้แหละฉันพูดก่อนจะหยิบกล่องอาหารไปวางโดยไม่สนใจใคร

 

ฉันเดินเตร็ดเตร่ออกมาโรงเรียนอีกครั้ง ซึ่งมันก็ค่อนข้างลำบากเพราะทางที่ไม่สม่ำเสมอ อีกทั้งมีหลุมอะไรเยอะเยอะตามทางขึ้นเขา และนอกจากนี้บางจุดยังมีหลุมกับดักของชาวบ้านไว้จับสัตว์อีก ดีนะที่เป็นช่วงเที่ยงทำให้เห็นได้ชัด ไม่งั้นถ้าจกหลุมนี้ไปมีหวังปีนขึ้นมาไม่ได้แน่ๆ


อ้าวปริ้นเซสกินข้าวไม่ลงหรอจ้ะ^^แล้วเสียงทักของคนที่ฉันเบื่อที่สุดก็ดังขึ้นตรงหน้าหลังจากที่หันไปสนใจหลุมกับดักนี้ที่อันตราย


หลบฉันพูดพร้อมกับส่งสีหน้าเรียบนิ่งให้กับเธอ


หึ เธอกับพี่ท็อปดีกันหรือยังจ้ะ ฉันเป็นห่วงน๊า


เรื่องของฉัน!”


หรอสงสัยจะยังสินะ พี่ท็อปเค้าถึงได้ไม่พูดกับเธอเลย ให้ฉันพูดให้ไหมละปริ้นเซส ยังไงเราก็เพื่อนกันยัยนี้จงใจพูดยั่วจนฉันของขึ้นเลยให้ตาย


ฉันจำได้ว่าไม่เคยมีเพื่อนเป็นปลิงตัวเมีย- -!


ปริ้นเซส จะมากไปแล้วนะ!”ฉันเพิ่งเคยเห็นยัยนี้ตะโกนเสียงดังก็วันนี้เองนะ


โธ่ๆ ฟีย่าพูดเบาๆสิจ้ะ เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นธาตุแท้ๆคนอย่างเธอหมดหรอก อุส่าแอ๊บมาได้ตั้งนาน


หึ ขอบใจที่เตือนนะ แต่ความแอ๊บของฉันก็มักจะได้ผลด้วยสิ เมื่อคืนก็หลอกล่อจนจูบพี่ท็อปได้มาแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานก็คงได้มากกว่านั้น…”ฉันกำมัดแน่นพร้อมเม้มปากจนสั่นไหวไปทั่วตัว


ด้านกว่านี้มีอีกไหมเนี้ยฉันด่ายัยนี้เสียงเรียบ


ด้านได้ อายอด เคยได้ยินไหม


โอ้ว….สาบานว่าฉันไม่เคยรู้สึกรังเกลียจผู้หญิงคนไหนได้เท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต ยัยนี้มันยิ่งกว่าตัวอิจฉาในละครร้ำเน่าอีกนะ ท่าทางยั่วโมโหทำให้ฉันอยากจะผลักเธอให้ตกหลุมกับดักของชาวบ้านให้รู้แล้วรู้รอด


เธอน่ะเด็กชะมัดเลยนะปริ้น ยิ่งเธอทำตัวไม่น่ารัก แก่น แล้วดูตรงมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งชอบ เพราะฉันจะได้ดูน่าสงสารมากเท่านั้น


“…..


ฉันอุส่ามาเรียนที่นี้เพราะพี่ท็อป ฉันไม่มีทางปล่อยให้เค้าได้กับเธอง่ายๆหรอกรู้ไว้ซะ


“…..ยัยนี้พูดพร้อมกับเดินวนไปวนมาจนฉันเริ่มปวดหัว คือดูละครมากไปไหมนะทำยังกะพวกนางอิจฉาที่ขู่เอาชีวิตนางเอกอยู่งั้นละ


หลุมนี้ก็ไม่เลวนะแล้วก็เป็นอีกครั้งที่ฉันขมวดคิ้วมองหน้าเธอย่างไม่เข้าใจ


พูดบ้าอะไรของเธอฟีย่า หลบไปได้ละฉันไม่อยากจะยุ่งกับคนประสาทอย่างเธอ


แต่ฉันอยากยุ่ง อะไรที่มาขว้างฉัน ฉันจะยุ่งจนมันหายไปให้ไกลจากหางตา


“…..ยัยแอ๊บนี้เดินมาขว้างทางฉันอีกครั้ง แล้วทางมันก็ไม่ได้กว้างเลยนะที่จะหนีไปทางอื่นได้


ตอนแรกฉันน่ะอยากเป็นเพื่อเธอจริงๆนะปริ้นเซส แต่ดูเถอะสิ ได้สิ่งที่ไม่ควรได้ไปมากมาย ทั้งน้องรหัสพี่ท็อป นอนห้องเดียวกับเค้า แล้วไหนจะดาวมหาลัยที่ควรเป็นฉันยัยนี้เริ่มรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆจนฉันได้แต่ถอนหายใจให้ความน่ารำคาญที่ไม่จบสิ้น ร้อนก็ร้อน มายืนทะเลาะอะไรกันตรงกลางแดดที่มีหลุมใหญ่นี้อยู่นะ ถ้ามีใครหน้ามืดจนตกไปจะทำยังไงฟะ!


เลิกพูดเพ้อเจ้อแล้วหลบไปสักที ฉันร้อน


เธอน่ะได้ในสิ่งที่ไม่สมควรได้ ไม่คิดจะชดใช้อะไรให้ฉันหน่อยหรอ


ฟีย่า เธอพูดบ้าอะไรของเธอเนี้ย เป็นเด็กมีปมด้อยหรอ ถึงได้พูดจาเหมือนขาดความรักขนาดนี้ ไม่มีใครแย่งอะไรจากเธอ เธอยอมรับความจริงไม่เป็นหรือไง ฉันชนะเธอเรื่องประกวดดาวคณะนั้นก็เพราะความสามารถ ส่วนเรื่องพี่รหัสน้องรหัสเธอก็รู้ว่ามันถูกตั้งไว้ตั้งแต่เราเข้ามามหาลัยโดยที่เราไม่มีสิทธิ์เลือกบ้าที่สุดในโลก ทำไมฉันต้องมาอธิบายอะไรมากมายให้ยัยแอ๊บนี้ฟังก็ไม่รู้ แถมฉันก็หงุดหงิดมากจนลั่นปากไปเสียงดัง


หึ ขอบใจนะปริ้นที่พูดดังขนานี้ อีกไม่นานพี่ๆเค้าก็คงเดินมาดู เพราะคิดว่าใครกำลังทะเลาะกันยัยฟีย่ายกยิ้มจนฉันขมวดคิ้วอีกครั้ง


แต่แล้วก็จริงมีเสียงฝีเท้ากำลังเดินมาทางเราจริงๆจนฉันกำลังจะหันไปมอง แต่แล้ว


ตุบ กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด….


 เชื่อเถอะว่ายัยฟีย่าต้องเป็นเพี้ยนแน่ๆ บ้าประสาทไม่ดี อยู่ดีๆก็โดดลงไปในหลุมกับดักนั้นทั้งที่ฉันคว้าตัวเธอไม่ทัน แล้วคือฉันก็โคตรตกใจ อะไรของยัยนี้เนี้ย!!


เธอ!! ทำบ้าอะไรเนี้ย ส่งมือมาฉันยืนอึ้งตะลึงก่อนจะเอ่ยถามเธอที่ยังคงส่งเสียงดังไม่หยุด


ถึงเวลาที่เธอจะต้องรับผิดชอบแล้วปริ้นเซส หึช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยฟีย่าด้วยค่ะเธอแสยะยิ้มทั้งที่ฉันยังคงประมวลผลไม่ได้


เห้ยเสียงน้องฟีย่านิ ใครเป็นอะไร!!”มีเสียงคนที่เดินมาทำเอาฉันหันไปจะตะโกนให้ช่วยแต่ก็ต้องหยุดเมื่อฟีย่าส่งเสียงอีกครั้ง


ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยฟีย่าที ฟีย่าเจ็บจนลุกไม่ขึ้นแล้ว


ตอนนี้พี่ทุกคนวิ่งมาจนถึงจุดเกิดเหตุและนักศึกษาอีกหลายคน กำลังมองฉันสลับกับฟีย่าแบบไม่เข้าใจเหตุการณ์ แล้วหนึ่งในนั้นคือพี่ท็อปที่เดินแหวกวงล้อมมา


พี่ท็อป พี่ท็อปช่วยฟีย่าด้วยค่ะ ฟีย่าเจ็บจนขึ้นไปไม่ไหว


นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ยเสียงพี่โปเต้พูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนอึ้งกันหมด


คือเธอตกลงไป…..ฉันกำลังจะพูดแต่กลับถูกเสียงบีบน้ำตาพูดแทรกอีกครั้ง สายตาพี่ท็อปจ้องฉันด้วยอารมณ์ที่ทำเอาฉันพูดไม่ออก เค้ากำลังว่าฉันด้วยสายตางั้นหรอ แล้วฉันทำอะไรผิดวะเนี้ย!!
 

พอดีว่าฟีย่าทักปริ้นเซสดีๆ น่ะค่ะ แต่เธอคงไม่พอใจที่ฟีย่าอยู่ใกล้ๆพี่ท็อปก็เลย…..ฉันหันมองยัยฟีย่าที่พูดบ้าอะไรไม่รู้ต่อหน้าทุกคน และหยุดคำพูดด้วยเสียงเศร้าเหมือนว่าฉันผลักเธอลงไปงั้นแหละ


ไอ้ปริ้น แกเป็นอะไรไหม!”เป็นเสียงยัยนิวที่เดินมาจับแขนฉันไว้ ซึ่งฉันได้แต่หันหน้ามองทุกคน แต่สายตาเหล่านั้นกลับมองฉันได้อย่างไม่น่าเชื่อ สายตาคาดโทษ ไม่เชื่อใจ และคิดว่าฉันทำเรื่องงี่เง่านี้จริงๆ


"น้องฟีย่ากำลังจะบอกว่าน้องปริ้นผลักน้องตกลงไปหรอค่ะ มะไม่จริงอะ!”แล้วเสียงพี่ลิตเติ้ลก็ทำเอาทุกคนตาค้างปากอ้าอีกครั้ง


อย่าโทษปริ้นเลยค่ะ ฟีย่าผิดเองที่ไปแยกเธอกับพี่ท็อป อีกอย่างเมื่อคืนเธอคงไม่พอใจพี่ท็อปกับฟีย่า…..


หยุดพล่ามสักทีได้ไหมฟีย่า เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้ทำฉันพูดด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธและความเสียใจที่ตอนนี้ทุกคนมองฉันอย่างเป็นผู้ร้าย


ฮือ ฉันขอโทษเธอแล้วนะปริ้น แล้วก็ขอให้เธอเลิกเมินพี่ท็อป ทำไมเธอต้องตะคอกฉันเสียงดังแล้วทำแบบนี้ละจ้ะT^T”


เชื่อเลยว่ายัยนี้เรียนนิเทศเอกการแสดง แล้วเชื่อกว่านั้นเมื่อบุคคลที่สามที่ยัยนี้เอ่ยชื่อเดินชนฉันไปแล้วส่งมือช่วยให้ฟีย่าปีนขึ้นมาก่อนที่พี่ผู้ชายจะมาช่วยดึงเธอจากหลุมนั้นอีกสองสามคน


เหอะเธอ ตอแหลได้โล่เลยวะ ถ้าฉันจะทำนะไม่ใช่แค่ผลักหรอก อย่างเธอมันต้องเอาดินกลบปากด้วยฉันถึงจะซะใจ!”ฉันชี้หน้าฟีย่าก่อนจะกัดฟันตัวสั่นเทา ด้วยสีหน้าคนที่ช่วยเธอมองฉันได้แย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ ฉันไม่แคร์สักนิดที่ใครจะมองว่าฉันทำหรือไม่ได้ทำอย่างที่ยัยนี้พูด แต่เค้าคนเดียวที่มองฉันแล้วฉันอยากจะบ้าที่สุด


เลิกทำตัวงี่เง่าสักทีได้ไหมปริ้น ครั้งนี้มันแรงเกินไปเสียงเรียบจากพี่ท็อปทำเอาฉันหันไปจ้องด้วยสีหน้าไม่พอใจ มือเค้าประคองยัยนั้นแน่น และยัยแอ๊บประสาทนี้ก็ทำเป็นเจ็บขาจนโอเวอร์


“…..


น้องปริ้นเนี้ยนะ จะกล้าผลักฟีย่าลงไป พี่ว่าฟีย่าเซตกไปหรือเปล่า แดดร้อนๆอาจจะเข้าใจผิดนะแล้วเสียงใสจากพี่ยุนอาก็ทำเอาฉันหันไปมองเธอ ตรงนั้นมีพี่ลิตเติ้ลพี่ยุนอาที่ดูจะเชื่อว่าฉันไม่ได้ได้ทำ ก่อนที่สายตารอบข้างจะทำให้ฉันหันมองทางอื่น


"อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ค่ะพี่ยุนอา ขอโทษที่ทำให้ทุกคนมองปริ้นไม่ดีนะคะ ปริ้นเค้าไม่ได้ตั้งใจทำหรอกค่ะ โอ้ยเจ็บขาอะคะพี่ท็อปแล้วมันก็ยิ่งตอกย้ำฉันอีกครั้งด้วยการที่เธอทำทีจะมาจับมือฉันแต่ฉันสะบัดแขนจนเธอเหมือนจะล้มโดยความโอเวอร์จนพี่ท็อปมาประคองแนบตัว

"แสดงขนาดนี้ เอาโล่ตอแหลดีเด่นเลยไหม กลับกรุงเทพฉันจะซื้อให้สักอัน!"ฉันกัดฟันพร้อมจ้องอย่างเอาเรื่อง ตอนนี้ไม่สนไม่แคร์แล้วว่าทุกคนจะมองจะคิดยังไง ใครจะเชื่อก็เชื่อไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ ฉันไม่สนใจแล้วพูดจริงๆขอแค่ได้ด่ายัยสตอบอแหลนี้อย่างที่คิดเถอะ มันเหลืออดมากนะที่เฝ้ามองดูยัยนี้ทำตัวเป็นนางเอกแบ๊วๆไม่จบไม่สิ้น


ปริ้น ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นเด็กแบบนี้ ทำเค้าเจ็บแล้วยังไม่ขอโทษอีก แล้วนี้อะไรต่อหน้าทุกคนทำแบบนี้ได้ยังไง


“…พี่ท็อปคิดว่าปริ้นทำแบบที่ยัยนี้พูดหรอ?ฉันกัดฟันเผชิญหน้ากับพี่ท็อปโดยมีนิวเยียร์บีบมือเพื่อปรามอารมณ์ฉันตอนนี้


มันก็ชัดเจนไม่ใช่หรอ

"คิดว่าปริ้นเป็นโรคจิตชอบทำร้ายคนอื่น!"

"......."

"คิดว่าคนอย่างปริ้นจะทำเรื่องไร้สาระแบบนี้เพื่อเหตุผลที่แสนจะงี่เง่านั้น?"

"......"พี่ท็อปเอาแต่นิ่งด้วยสีหน้าลังเล โดยที่ฉันก็ชัดเจนว่าเค้าไม่เคยเชื่อใจฉันเลยแม้แต่น้อย 


พี่ท็อปจำที่ตัวเองพูดเมื่อคืนได้ไหมค่ะ สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ที่เป็น แม้แต่คำพูดตัวเองพี่ท็อปยังทำไม่ได้ พี่ท็อปไม่เคยมองปริ้นในแง่ดี คิดว่าปริ้นทำเรื่องี่เง่านี้จริงๆ โดยที่ไม่ถามปริ้นสักคำ ก่อนหน้านี้ที่ปริ้นเคยบอกว่าจะให้โอกาส ขอให้มันยุติลงตรงนี้เท่านี้ละกันนะไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น ท่ามกลางสายตาและเสียงซุบซิบนินทาฉันเดินสวนพี่ท็อปออกมาแบบไม่แคร์ใครหน้าไหนทั้งสิ้น มียัยนิวที่เดินก้าวเท้าตามาอย่างเงียบๆ


ฉันกับยัยนิวเป็นสองคนที่เดินกลับมาที่รีสอร์ทโดยที่ตอนนี้ฉันน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างพูดไม่ออก


แก ฉันรู้ว่าแกไม่ได้ทำ แกโอเคนะปริ้น


แกทำไมทุกคนมองฉันแบบนั้นวะ ทำไมไม่มีใครเชื่อฉันสักคน


ฉันว่ามีคนเชื่อ แต่เค้าคงอึ้งอยู่เลยพูดไม่ออก อีกอย่างเหตุการณ์มันไม่มีใครเห็น ยัยนั้นดูใสใสอ่อนแอมาตลอดใครจะเชื่อ


ถ้าพวกเค้าได้ยินสิ่งที่ยัยนั้นพูดกับฉัน เค้าจะไม่มองฉันและทำกับฉันแบบนี้ฉันยังคงพูดทั้งที่ยังร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของยัยนิว ซึ่งยัยนี้ก็ปล่อยโฮตามฉัน


 

 

ฉันจะกลับ


แกจะกลับได้ไงนี้มันบนดอยนะเว้ย!!!”ยัยนิวมองฉันที่ปาดน้ำตาลวกๆ


ฉันไม่พูดพร่ำให้เสียเวลาเดินตรงไปที่ประชาสัมพันธ์ของทางรีสอร์ทเพื่อให้เค้าจัดการทำให้ฉันเข้าไปตัวเมืองของจังหวัดแบบเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ ซึ่งอาจเป็นโชคดีมากที่มีทางที่รถATVขับลงเขา เป็นทางที่ใช้ขนส่งของเข้ารีสอร์ท ซึ่งเป็นทางที่ไม่ค่อยดีนักเท่าไร แต่ฉันก็ยอมที่จะกลับ


แกจะไม่รอพี่ๆกลับมาก่อนหรอ ไปแบบนี้ทุกคนเค้าจะคิดว่าแกทำนะยัยนิวเตือนสติอีกครั้งที่ฉันขนกระเป๋าเสื้อผ้าโยนใส่รถATVของรีสอร์ท


แกคิดว่า ฉันอยู่จะมีใครเชื่ออีกหรอวะ ไม่เห็นการแสดงสุดเหนือชั้นของยัยนั้นหรอ


ไม่ให้ฉันกลับด้วยแน่นะ- -


อืม แกอยู่เถอะ พี่ปีย์เค้าคงเศร้าถ้าแกหนีกลับไป


ไม่สนหรอก ยังไงแกสำคัญกว่าอยู่แล้วยัยนิวพูดจบก็เดินมากอดฉันอีกครั้ง


ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ แล้วก็เข้มแข็งพอ ฝากลาพี่ปีย์ พี่ธันเดอร์ พี่ยุนอา พี่ลิตเติ้ล พี่มาร์ชด้วยนะ ขอโทษแทนฉันด้วยที่อยู่ไม่ครบ


อืม อย่าคิดมากน่ะ ถึงตัวเมืองแล้วติดต่อฉันนะ


อืม.ฉันกอดยัยนี้แน่นๆ ก่อนจะโดดดขึ้นรถที่เจ้าหน้าที่นั่งรออยู่ ก่อนจะนั่งรถออกมาโดยที่มีลมปะหน้า แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาซะอย่างมากมายตอนนี้










 

ถึงแล้วครับคุณ!!

ค่ะ นี้ค่ะฉันส่งเงินจำนวนนึงให้เป็นค่าจ้างที่เจ้าหน้าที่มาส่งฉันที่ตลาดตัวเมืองทั้งที่ทางมันดูยากลำบาก แต่ความจริงเจ้าหน้าที่เค้าต้องลงมารับของที่ตลาดในอยู่แล้วทำให้เค้าไม่ยอมรับเงินที่ฉันให้เลยแม้แต่น้อย ดังนั้นฉันเลยซื้อน้ำกับขนมเป็นของให้เค้าเป็นข้อแลกเปลี่ยน จากนั้นก็ถามที่ต่อรถเพื่อจะนั่งไปปาย


ความจริงก็คิดมาตลอดทางเลยนะว่าจะเอายังไงดี แต่เมื่อคิดดูอีกทีคุณลุงคุณป้าฉันอยู่ที่ปาย จ.แม่ฮ่องสอนซึ่งนั่งรถจากที่นี้ไปได้ ทำให้ฉันเริ่มรู้แล้วละว่าจะไปซุกหัวนอนที่ไหน เชื่อสิว่าท่านจะตกใจมากแค่ไหนที่เห็นหลายจอมเรื่องมากคนนี้ไปโผล่ที่บ้านของท่านได้

 



แหงละฉันมาไม่บ่อยมาก เพราะที่นั้นอยู่แบบเรียบง่ายแล้วชีวิตติดกรุงอย่างฉันจะอยู่ไปได้ยังไง แต่ก็คงไม่เรียบง่ายเท่าที่เราไปออกค่ายหรอกนะ บ้านคุณลุงฉันมีเนื้อที่กว้างเรียกได้ว่าเป็นคนรวยในย่านชนบทเลยละ มีไร่ผลไม้ด้านหลังบ้านให้ชาวบ้านมาทำงาน ถัดจากไร้ผลไม้ไปก็เป็นสวนดอกกุหลาบของคุณป้าและเป็นเชิงเขาซึ่งตรงนั้นละเป็นจุดชมวิวที่เลิศที่สุด


 

กริ่ง กริ่ง


มาหาใคร…..ยัยปริ้น ยัยปริ้นใช่ไหมเนี้ย!!!”


คุณป้าค๊าT^T”แล้วฉันก็โผล่กอดคุณป้าเมื่อเจอ มันอึดอัดจนพูดไม่ออก พอเห็นคนที่รักที่คิดถึงแล้วยิ่งร้องไห้ ท่านดูตกใจมากแต่ฉันก็แก้ตัวว่าร้องไห้เพราะคิดถึงท่านมากๆก่อนที่ท่านจะพาไปหาคุณลุงที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟาหลังบ้าน


คุณดูสิค่ะว่าใครมาเยี่ยมแล้วคุณป้าก็ทำให้คุณลุงหันมามองก่อนจะเบิกตากว้าง


คุณลุงสวัสดีค่ะฉันว่าแล้วก็เข้าไปกอด ปกติตอนเด็กๆฉันสนิทกับคุณลุงพอๆกับคุณพ่อเลยนะ เพราะเราอยู่บ้านเดียวกัน แต่พอคุณลุงย้ายมาประจำการเป็นตำรวจที่ปายเราก็นานๆเจอกันที ท่านเป็นคนร่างใหญ่หน้าตาดุที่ใจดีสำหรับฉันที่สุดในโลกเลย


ยัยตัวแสบ มาได้ไงเนี้ย ลมอะไรพาเด็กติดกรุงมาที่นี้ได้ แล้วพ่อแม่เราละ


หนูมาออกค่ายกับมหาลัยนะคะ พอดีคิดถึงคุณลุงคุณป้าเลยขอแวะมาหา^^”คุณลุงมองหน้าฉันเหมือนไม่เชื่อแต่ก็ไม่ซักอะไรฉันต่อ ขอบตาฉันมันแดงมากขนาดนี้ฉันว่าท่านคงรู้แต่ไม่อยากถามนั้นละ


แจ๋ว ไปเตรียมห้องนอนให้คุณปริ้นนะ เอาห้องติดกับตาหมอเลย พี่น้องคู่นี้เค้าไม่ได้เจอกันหลายปีคงเม้าส์กันยาวคุณป้าหันไปสั่งพี่รับใช้ก่อนที่ฉันจะเริ่มยิ้มออกเมื่อเอ่ยถึงใครบ้างคน


พี่หมอก้อง พี่ชายสุดหล่อแถมฉลาดเป็นกรด เค้าเป็นพี่และเพื่อนเล่นฉันตอนเด็กๆแต่พอย้ายมาพร้อมคุณลงเราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร จะทักกันในเฟซบุคนานๆครั้ง เพราะพี่แกเป็นหมอที่งานยุ่งเวอร์


พี่หมอกลับกี่โมงค่ะคุณลุง


เข้าเวรเช้า เย็นๆก็มาแล้วลูก ช่วงนี้บ่นงานเยอะ ดูเครียดๆเรามาก็ดีละจะได้ชวนเค้าทะเลาะให้อารมณ์ดีหน่อย


คุณป้าอะ เห็นหนูเป็นเด็กเรื่อยเลยแล้วฉันก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นมานิดนึง หลังจากนั้นฉันก็เดินขึ้นไปเอาของไปเก็บพร้อมกับเดินไปสำรวจห้องพี่หมอก้องโดยที่ไม่ขออนุญาตใคร แฮะๆ นี้ละฉัน!


หืม ห้องคุณหมอนี้เต็มไปด้วยหนังสือเพียบเลย เห็นแล้วปวดหัวจี๊ด ฉันมองห้องที่มีกลิ่นแอลกอฮอลบางๆอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เป็นหัวผู้ชายที่เนี๊ยบมากจนฉันอายไปหลายตลบ


แกก!


เธอ!!!!”เสียงตกใจทำเอาตัวฉันสะดุ้งไปด้วย


เซอร์ไพร์สจ้ะ คุณหมอสุดหล่อฉันยิ้มก่อนจะโดดกอดพี่ชายจนเค้าเซเพราะตั้งหลักไม่ทัน


ยัยตัวแสบ มาได้ไงเนี้ยนึกว่าผีที่โรงบาลตามมาหลอกถึงห้อง!”


ชิ ผีที่ไหนจะสวยเท่านี้ฮะ ดาวมหาลัยนะคะจะบอกฉันทำเสียงกวนๆก่อนที่พี่หมอจะขยี้ผมอย่างเอ็นดู


มาได้ไง มาเมื่อไร มายังไง และกับใคร


เอิ่มซักประวัติซะเป็นคนไข้เลยพี่หมอ มากับหมาลัย มาออกค่าย แต่ขอกลับเองเพราะคิดถึงพี่หมอที่ซู้ดฉันทำปากแบะๆก่อนจะนั่งลงที่เตียงสุดเนี๊ยบ


อกหักหรอ ตาแดงๆเหมือนร้องไห้พี่หมอพูดจบก็วางกระเป๋าที่โต๊ะทำงานก่อนจะถอดเนกไทและเดินไปห้องแต่งตัวข้างๆห้องนอน


ชะอุ้ย!! หมอนี้เป็นโรคตรงไปตรงมากว่าฉันเยอะ- -!!


ปากเสีย พูดมากไม่คิดถึงละ


แสดงว่าจริง มีฟงมีแฟนกับเค้าแล้วหรอตัวแค่เนี้ยแล้วพี่หมอก็เดินออกมาด้วยชุดไปรเวท หมอนี้เปลี่ยนชุดได้ไวจนหน้าใจหายอะ


นี่เลิกเซ้าซี่เรื่องมั่วๆได้ปะ ว่าแต่พี่หมอเหอะ ทำงานหนักหาแฟนได้ยังเนี้ย


หึพี่ถามเรากลับมาถามพี่อีก ยักเด็กแสบ จะว่าไปก็ดูดีขึ้นเยอะเลยนะเนี้ย เห็นรูปในเฟซนึกว่าใช้360ช่วยว่าแล้วเค้าก็เดินมานั่งข้างๆฉันก่อนจะสำเร็จหน้าฉันดีๆ


ชิ โนแอพจ้ะ สวยใสไร้แอพ!”ฉันพูดจบก็เปรยยิ้มแกล้งๆจนพี่หมอขำ


หรอนึกว่าสวยใสไร้สติ ลงไปกินข้าวเหอะ แม่เตรียมของกินไว้เพียบเลย ถึงว่าถามว่าทำไมทำกับข้าวเยอะถึงได้ไม่ตอบ หลานสาวสุดที่รักมานี้เอง


แน่ละยะ เตรียมตัวตกกระป๋องได้เลยฉันพูดก่อนจะหันไปยิ้มขำๆให้กับพี่ชายสุดหล่อ

 

 

 

ตอนนี้ฉันแยกกับพี่หมอหลังจากคุยกันหลังกินข้าว และขอตัวมาพักที่ห้องด้วยความรู้สึกที่เหนื่อยไปหมด ทั้งที่ฝืนยิ้ม ทั้งที่ร่าเริง ทั้งที่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเหนื่อยขีดสุดอย่างหาอะไรเทียบไม่ได้ ฉันกำโทรศัพท์แน่นพร้อมกับกดเปิดเครื่องหลังจากที่ปิดไว้ตั้งแต่ถึงค่ายเพราะไม่มีสัญญาณ แค่อยากจะส่งข้อความบอกยัยนิวว่าฉันอยู่บ้านคุณลุงเท่านั้น แค่นั้นเอง


นิวตอนนี้ฉันอยู่บ้านคุณลุงที่ปายนะ แกไม่ต้องเป็นห่วง ฉันกำลังยิ้มอย่างมีความสุข ฉันกดส่งข้อความทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายัยนิวจะเปิดอ่านได้ไหม บนนั้นสัญญาณไม่ค่อยมี ต้องดวงดีๆเท่านั้นละถึงจะติด


เมื่อเสร็จสิ่งที่ต้องทำฉันก็เดินออกไปนอกระเบียงห้องบนชั้นสองมองดูดวงจันทร์ที่เป็นเสี้ยวเหมือนกำลังยิ้มอย่างสุขใจ ช่างตรงข้ามกับใจฉันได้ซะเหลือเกิน


พระจันทร์ที่ยิ้มอยู่ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นแบบนี้ ก็แอบคล้ายฉันเลยนะฝืนยิ้มอย่างโดดเดี่ยวในที่ที่เหน็บหนาวแบบนี้ ทำไมมันเศร้าอย่างบอกไม่ถูก


สายตา คำพูด การกระทำ ของใครบางคนที่วนเวียนในใจทำให้น้ำตาฉันไหลลงมาอีกครั้ง เพียงแค่คิดถึง แค่คิดถึงเค้าทำไมฉันถึงอ่อนแอได้ขนาดนี้….ฉันรักเค้าแล้วใช่ไหมน่ะ?


ไร้สาระ เพ้อเจ้อ เหอะฉันเสียเวลาไปคิดแบบนั้นกับคนที่ไม่เคยเชื่อฉันได้ยังไงกัน แย่เกินไป ฉันต้องลบ ลบความรู้สึกบ้าๆนี้ออกให้หมดก่อนจะกลับไปเจอเค้าอีกครั้ง!

 

ครืด ครืด (นิวเยียร์)ฉันต้องตกใจอีกรอบเมื่อเสียงโทรศัพท์ที่โยนไว้ที่เตียงดังขึ้น


ว่าไง ยัยนิว


(แกเป็นยังไงบ้าง โทรหาทำไมไม่ติดเลยวะ พี่ๆทุกคนเค้าเป็นห่วงแกนะเว้ย)


อย่างที่บอกฉันกำลังสนุกอยู่ปายฉันทำเสียงที่ดีที่สุดที่ฉันจะทำได้ให้เพื่อนที่จับผิดฟัง       


(สนุกบ้าอะไรวะ เสียงเหมือนคนร้องไห้!)แต่มันรู้ดีเกินกว่าฉันจะปกปิดT^T


อย่ามาทำเป็นรู้ดี ฉันกำลังดื่มด่ำบรรยากาศในสวนผลไม้ และมองเห็นสวนดอกกุหลาบเชิงเขาพร้อมกับจิบนมอุ่นๆอยู่ในระเบียงห้องนอนที่สวยหรู อยากให้แกมาด้วยจริงๆ โทษทีนะไม่ได้ชวน


(เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเหอะ เออรู้ไรปะ ตอนนี้ทุกคนเชื่อแล้วนะว่าแกไม่ได้ทำ)


“…..ฉันหมดคำพูด พูดแล้วน้ำตาจะไหลอีกครั้ง หัวใจเจ็บแปลบเมื่อนึกถึงสายตาคนที่ค่ายเมื่อบ่าย ฉันจำติดตาและติดใจ จะลืมได้ยังไงสายตาที่คาดโทษ ไร้ความเชื่อใจ ชัดเจนแม่นยำเลยละ


(คืองี้มีคนเห็นเหตุการณ์แล้วถ่ายรูปไว้ได้พอดี เป็นรุ่นพี่ผู้ชายภาคฉันอะเค้าออกไปถ่ายรูปสถานที่เพื่อจะอัพลงอินสตราแกรมเว้ย แต่ขณะที่ถ่ายเค้าบอกว่าได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันเลยมาเจอแกสองคนคุยกันอยู่  เค้าเลยถ่ายคลิปทันตอนที่ยัยฟีย่าตกลงหลุมนั้นไปไว้ได้พอดี เพราะว่าเปิดกล้องทิ้งเอาไว้ เสียดายที่เสียงอัดที่ยัยฟีย่าพูดไม่ได้ยิน แล้วเชื่อปะว่ายัยฟีย่าพูดว่าอะไร บอกว่าเข้าใจผิด ลมมาโดนเลยคิดว่าแกผลัก เหอะ โคตรสตออะ)


เลิกพูดเรื่องยัยแอ๊บนี้ได้ปะ อารมณ์เสียวะ!”ฉันแบะปากเมื่อยัยนิวพูดเรื่องของยัยตอแหลนี้ออกมา


(พี่ทุกคนเค้าก็เลยตามหาแกที่รีสอร์ทหลังจากที่แกออกไปสักพัก เค้าจะขอโทษที่เข้าใจผิด แต่พอรู้ว่าแกกลับไปเค้าเลยเศร้าๆกันเลย พยายามให้ฉันติดต่อแกแต่ก็ไม่ติด พี่ท็อปจะลงไปตามแกแต่เจ้าหน้าเค้าบอกว่ามันเย็นเกินไปแล้วกลัวจะมืดแล้วขึ้นมาไม่ได้เลยไปไม่ได้!)


“T^T”ยัยนิวร่ายยาวจนฉันเริ่มกลั้นเสียงร้องไห้ไม่อยู่


(พี่ท็อปเค้าเสียใจมากเลยนะ พี่ปีย์บอกว่าพอรู้ว่าแกกลับออกไปเค้าเดินไปต่อยกำแพงจนเลือดออก ติดต่อแกแต่ไม่ติด ส่วนยัยฟีย่าก็โดนพี่ยุนอากับพี่ลิตเติ้ลคุมเข้มไม่ให้ออกจากห้องนอนเพราะแผลเล็กๆน้อยๆนั้นละ)


เรื่องของเค้าเถอะ แค่คนอื่นรู้ว่าฉันไม่ได้ทำก็โอเคละ อย่าบอกใครนะว่าแกคุยกับฉัน


(ไม่ทันละวะ ฉันดีใจจนตะโกนบอกพี่ปีย์ พี่ท็อปไปแล้วอะT^T)


แกมัน!!”ฉันสบถเบาๆก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่


(คนเรามีสิทธิ์เข้าใจผิดนะปริ้น แกยังเข้าใจผิดเรื่องจูบได้เลย เพราะงั้นอย่าโกรธพี่ท็อปเลยนะ)


ถ้าแกไม่เลิกพูดถึงคนอื่นฉันจะวาง!”


(โอเคเลิกพูดว่าแต่บ้านลุงแกที่เคยเล่าอะนะว่าสวยๆติดเขา)


อืมคิดไม่ออกว่าจะไปนอนไหนดีอะ เลยมาที่นี้ อีกอย่างกลับบ้านก็กลัวตอบคำถามพ่อกับแม่ได้ว่าแพลนจะไปค่ายอาทิตย์เดียวแต่แค่วันเดียวก็กลับบ้านซะแล้ว พูดแล้วเจ็บใจชะมัด แต่ก็ดี ไม่ได้อยากไปแต่แรกอยู่ละ- -!!”


(พี่ท็อปเดินมาวะ เอาไง)เสียงตื่นเต้นของนิวทำเอาใจฉันสั่นตาม


วางก่อนนะแก ดูแลตัว…..


(ปริ้นอย่าเพิ่งวาง ขอร้อง!)เสียงที่แทรกมาทำเอาฉันนิ่งงัน หมดคำพูด และทำอะไรไม่ถูก


“….”


(พี่ขอโทษ ขอโทษที่ไม่เชื่อและพูดจาไม่ดี ขอโทษที่เมื่อวานนี้ทำให้ปริ้นตกใจ และวันนี้พี่ยังทำเป็นไม่สนใจปริ้นอีก พี่แค่อยากรู้ว่าปริ้นแคร์พี่บ้างไหม ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้)


แบบนี้ แบบไหนฉันคุมเสียงที่สั่นให้นิ่งจนเย็น


(เห็นนิวบอกว่าอยู่บ้านลุงที่ปาย ที่นั้นโอเคไหม กินอะไรหรือยัง เหนื่อยหรือเปล่า)เสียงพี่ท็อปอ่อนโยนจนฉันโมโห อย่ามาทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและคิดว่าฉันจะใจอ่อนได้ไหม มันไร้ประโยชน์สิ้นดี!


อย่าทำอะไรที่เหมือนเดิม ทั้งที่ความจริงมันไม่เหมือนเดิม


(พี่ขอโทษ พี่มันแย่ พี่มันไม่ดีเอง ปริ้นเซส)


พอเถอะพี่ท็อป ปริ้นว่าปริ้นพูดชัดเจนแล้วนะ อย่าทำอะไรที่มันไร้ประโยชน์ในตอนที่สายไปแล้ว มันไม่สามารถเรียกความรู้สึกที่เสียไปกลับมาได้อีก


(ปริ้นพี่….ฮึก)เสียงขาดหายตัดเป็นเสียงเหมือนเค้ากำลังร้องไห้อยู่ทำให้ใจฉันสั่งการให้ร้องไห้ตามอย่างที่ควบคุมไม่ได้อีกแล้ว


วางนะT^T”


(เดี๋ยว ขอร้องอย่าเพิ่งตัดโอกาสพี่นะ นะปริ้น ให้พี่ทำอะไรก็ได้ เพื่อให้ปริ้นยอม ให้พี่ออกหาปริ้นตอนนี้ ให้ไปขอโทษ ให้ทำอะไรก็ได้ ขอร้องนะ)





โอกาส มันเป็นสิ่งที่ได้กันยากนะพี่ท็อป และเมื่อเสียมันไป คนเรามักจะไม่สามารถเรียกร้องขอมันได้อีก เพราะไม่งั้น มันจะไม่เรียกว่าโอกาส!”

 

 






ดราม่าหนักกว่าเดิมอีก 55555
บ้าจริง ใครแต่งได้ทำร้ายใจขนาดนี้
แต่เอาเถอะ ปริ้นนางโดนมาเยอะ
ให้นางงอนไป ให้นางแค้นไป
พี่ท็อปมันเป็นคนดีเกินจนหลายคนแอบด่าโง่ในใจ^^
แต่อย่าลืมนะผู้ชายคนนี้ชอบช่วยคน อิมเมจเค้าคือโคตรคนดี 555
ตอนหน้าจะเป็นยังไง บอกไม่ได้เลย แต่ยังดราม่าเล็ก ๆ
สาบานจะเล็กๆ ให้ได้ รึเปล่าไม่รู้
พอใส่ทีไรมันบานปลายตลอด 5555
เม้น ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆ กันนะ
อยากให้อัพเม้นโลดดดดดดดดดดด
มารอลุ้นกันว่าจะเป็นเช่นไรต่อ .... แฮปปี้ฮาลาวีนเดย์จ้า ^^

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

727 ความคิดเห็น

  1. #720 0852572496 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:19
    โคตรเกลียดยัยฟีย่าเลยถ้าเป็นเรานะจะพลักให้ตกไปอีกรอบเลย..ฮึม....
    #720
    0
  2. #712 MOONLIGHT (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:24
    นางเอกชั้นมันโหดได้ใจ ชอบๆ
    #712
    0
  3. #708 Sirigon So Kongto (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 15:49
    สงสารพี่ท๊อปอ่ะ
    #708
    0
  4. #702 rena (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2557 / 23:04
    ดูผลงานเธอดิฟีย่า

    โอ้ยยยย แค้นแทน
    #702
    0
  5. #694 เด็กไร้สตางค์ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 01:49
    สุดๆ อะตอนนี้ชอบที่ปริ้นให้ความหมายของคำว่าโอกาศที่สุดเลย >////< 
    #694
    0
  6. #689 Phutthiphong Pongkaew (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 21:01
    น่ารักที่สุด
    #689
    0
  7. #666 nikyhicky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 18:06
    ฟีย่า สตอจุง- -"
    #666
    0
  8. #658 pooh_my (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มีนาคม 2557 / 20:13
    ชอบบบ มว๊ากกก คำพูดปริ้นเซส "อย่าทำอะไรที่เหมือนเดิม ทั้งที่มันไม่เหมือนเดิม"
    #658
    0
  9. #368 KanDa_rn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 01:23
    ตอนนี้เอาซะหมอนเปียก 55555 คนที่ดูเข้มแข็งจริงๆแล้วไม่ได้เป็นแบบนั้นเขาใจความรู้สึกปริ้นเลย TT~
    พี่ท๊อปนะถ้าจะดีจนไม่ทันมารยายายฟีย่านะ คิดแล้วมันน่าน้อยใจ ชิๆๆ
    แต่ก็หวังให้คู่นี้ดีกันไวๆเพราะดูจะรักกันซะละแต่ยังไม่กล้าบอกความในใจ ;))


    ไรเตอร์ขอบคุณมากสำหรับฉากดร่าม่าที่ทำให้อินสุดๆคิดว่าเป็นเรื่องของตัวเอง 5555
    ชอบคำนี้มากโอกกาศมันมีความสำคัญ ถ้าได้เสียมันไปแล้วมักจะเรียกร้องกลับมาได้ยาก


    #368
    0
  10. #353 maimaiwhan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 13:49
    แหม่กำลังใจดีเยี่ยมสุดๆ ถ้าจะมีคนคอยช่วยเยอะขนาดนี้ คุณลุงงงงถามได้โดนใจวัยสะรุ่นมาก 55555 ดีกันได้สักที เสียน้ำตาไปหลายลิตรเลยเอาคืนด้วยความหวานเดี๋ยวนี้น๊ะ!
    #353
    0
  11. #306 มัท (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 17:51
    ดร่ามาเกินไปมั้ยเนี่ยยยยยย

    #306
    0
  12. #265 ICCube (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 13:21
    อิมเมจพี่หมอตอนนี้คือหมอก้องค่ะ กรี๊ดๆๆๆๆ
    #265
    0
  13. #231 ขนุน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 19:35
    บ้าจริง รีบๆหายงอนกันซะทีนะแกรรร
    #231
    0
  14. #225 112 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 13:05
    55555



    สมน้ำหน้าพี่ท็อป



    ปริ้น อย่าไปยอมง่ายๆน้าาาา
    #225
    0
  15. #224 Noppasorn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 03:13
    ฟีย่าเธอมันตอแหลได้โล่ อีนังแอ๊บ!!! เศร้ามากเลยไรเตอร์ลดๆหน่อยก็ได้ดราม่าอ่ะร้องไห้หน้าคอมจนเค้าหาว่าเป็นบ้าแล้วค่ะ ขอแบบดราม่านิดๆพอแล้ว
    #224
    0
  16. #222 Mean Kanitnuch (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 18:32
    สงสารปริ้นอ่า~ T_T รีบมาอัพต่อไวๆนะคะ
    #222
    0
  17. #221 112 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 16:41
    ฟีย่าน่าโดนตบมากกกกก



    ส่วนพี่ท็อป ไมไม่เชื่อใจปริ๊นเลย โง่ได้อีก



    ขอให้ปริ้นโกดพี่ท็อปไปนานๆเลยนะ



    สู้ๆน้าปริ้นนนนนน
    #221
    0
  18. #220 งุงิ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2556 / 00:25
    รีบอัพต่อน้ะค่ะ หนูจะรอ คือ....ตอนนี้ อารมณ์ค้างเลยยย
    #220
    0
  19. #219 ireen (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 20:34
    เกลียดอีนังฟีย่า บ้าผู้ชาย เกลียดมันนนน!!! พี่ท็อปก็ด้วยทำไมเป็นคนอย่างนั้นห้ะ สงสารปริ้นเซสที่สุดละ ฮือๆๆ น่าสงสารที่สุด
    #219
    0
  20. #218 **Jang-Sinyuan** (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 19:29
    สงสารปริ้นง่า Y^Y
    #218
    0
  21. #216 **Jang-Sinyuan** (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2556 / 13:34
    เจิมจ้า
    #216
    0
  22. #215 สวยใส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 23:34
    ว๊ากกก!!เจิมค่าาา รีบอัพเลยน้าาาหนูรออ่านนนน
    #215
    0
  23. #214 Hana (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 21:11
    เจิมค่ะ รีบอัพนะคะ รออ่านอยู่ค่ะ
    #214
    0