Psychopath + Rebel [Bellamy Blake] The 100 FIC

ตอนที่ 5 : Knife

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    17 ต.ค. 60



Psychopath and Rebel




Chapter 5: Knife

 

            มีคนพบศพเวลส์เช้าวันต่อมา คลาร์กดูเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของเวลส์ ทริสเทนจึงได้รู้ว่าพวกเขาสองคนเป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่อยู่บนดิอาร์ค ลูกชายสมุหนายกยอมลงมาที่โลก เพราะคลาร์กจะถูกส่งลงมา พวกเขาต่างลงความเห็นว่าคงเป็นฝีมือของกราวเดอร์ และนั่นทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในความหวาดกลัว และระแวง พวกเขาไม่กล้าออกพ้นเขตของค่าย กลัวว่าจะถูกซุ่มโจมตีและฆ่าทิ้ง ทั่วทุกมุมต่างพูดกันถึงกราวเดอร์ จินตนาการทำให้มนุษย์รู้สึกกลัวได้มากขึ้นไปอีก พวกเขาไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร และต่างก็สงสัยว่าพวกเขารอดมาได้อย่างไรนานขนาดนี้

 

 

            ทริสเทนช่วยขุดหลุมศพให้กับอะตอม และเวลส์ เนื่องจากพวกเขาแต่ละคนไม่เคยมีหลุมศพให้เป็นที่ระลึกถึงคนตายมาก่อน และไม่เคยมีงานศพแบบจริงๆจังๆเลย มันจึงค่อนข้างอึดอัดและทำตัวไม่ถูก เมื่อต้องยืนอยู่ตรงนั้น สักพัก แต่ละคนก็เริ่มแยกย้ายกันออกไป

 

 

            ทริสเทนนึกถึงเวลส์ เขาช่วยชีวิตเธอไว้สองครั้ง ครั้งแรกช่วยเธอไว้จากเมอร์ฟี่ ตอนที่เขาพยายามจะเผาเธอทั้งเป็น ครั้งที่สอง ก็ช่วยเธอไว้จากสัตว์ประหลาดที่กำลังจะขย้ำหัวไหล่ ด้วยการยิงปืนใส่หลายนัด ถึงทริสเทนจะไม่ชอบ และค่อนข้างเกลียดสมุหนายก ซึ่งเป็นพ่อของเวลส์ แต่เธอไม่ได้เกลียดเวลส์เลย คนเราเลือกพ่อแม่ของตัวเองไม่ได้ และต้องยอมรับสภาพที่เป็นอยู่

 

 

            เธออยากให้เบลลามีคิดแบบนี้บ้างจัง เขาเกลียดพ่อของเธอ แต่แล้วก็พาลมาลงกับเธอ หญิงสาวเริ่มรู้สึกขึ้นมาหน่อยๆว่ามันไม่ค่อยยุติธรรม แต่เธอไม่คิดจะว่าอะไรเขาหรอก

 

 

            “เฮ้ แจสเปอร์” ทริสเทนเหลือบเห็นแจสเปอร์เดินอยู่ เด็กหนุ่มหยุดเดินและมองมา “นายออกมาเดินได้แล้วหรอ?”

 

 

            “ไง ทริสเทน” แจสเปอร์เอ่ยทัก มีแววประหลาดใจนิดหน่อยในดวงตา คงเพราะทริสเทนไม่เคยคุยกับเขาเลยสักครั้ง “คลาร์กบอกว่า การเดินจะช่วยได้น่ะ ดีกว่าต้องนอนอุดอู้”

 

 

            “ก็ดีแล้วล่ะ” ทริสเทนพยักหน้า “ฉันอยากจะบอกนาย... เป็นเรื่องที่ควรพูดตั้งนานแล้ว พอเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับนาย ฉันก็คิดว่า... เกือบจะไม่มีโอกาสได้พูดแล้ว ฉันแค่ อยากจะขอบคุณ ขนมปังนั่น ขนมปังที่นายไม่กิน และทิ้งมาให้ฉัน มันช่วยชีวิตฉันไว้”

 

 

            แจสเปอร์ยักไหล่เหมือนไม่ถือสาอะไร “ฉันก็ขอบคุณเหมือนกัน คลาร์กบอกว่า เธอพยายามไปช่วยฉันด้วย เธอไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย”

 

 

            “ใครๆก็พูดแบบนั้น” ทริสเทนเกือบจะถอนหายใจ

 

 

            แจสเปอร์กำลังจะเดินต่อ แต่แล้วเขาก็สะดุดอะไรบางอย่าง ล้มหน้าเกือบคะมำพื้น แต่ทริสเทนหิ้วปีกเขาไว้ได้ทันพอดี “เป็นอะไรไหม!!” หญิงสาวถามอย่างตกใจ เธอไม่อยากให้แผล หรืออะไรก็ตามแต่ ทำให้เขาต้องเจ็บปวดทรมานอีก เธอกำลังจะพยุงให้เขายืนตามเดิม แต่ก็เหลือบมองไปตามสายตาของเขาเสียก่อน มีดเล่มหนึ่งตกอยู่ เปื้อนเลือด และห่างออกไป มีนิ้วมือสองนิ้ว แจสเปอร์ตกใจ ผุดลุกขึ้นทันที

 

 

            “บ้าอะไรเนี่ย” ทริสเทนอุทาน “นายออกไปจากตรงนี้เถอะ ฉันจัดการเอง”

 

 

                “เธอจะทำอะไร?” แจสเปอร์ถาม

 

 

            “จะเอาไปให้คลาร์กน่ะสิ” ทริสเทนบอก เธอหยิบมีดขึ้นมา จำได้แม่นว่าเป็นมีดของใคร โดยไม่ต้องมองอักษรย่อที่ห้อยอยู่ข้างมีดนั่นเลย แถมมีดยังทำจากเศษเหล็กของยานอีกต่างหาก มันเข้าเค้ากันพอดี ทริสเทนเดินกึ่งวิ่ง รีบตรงไปหาคลาร์ก

 

 

            “คลาร์ก เฮ้ คลาร์ก” ทริสเทนตะโกนเรียกเธอ

 

 

            “มีอะไรหรอ?” คลาร์กทำหน้างง ระหว่างที่กำลังแกะถุงโปรตีนสำเร็จรูป

 

 

            “แจสเปอร์เจอนี่ตอนออกไปเดินเล่น” ทริสเทนชูมีดเล่มนั้นให้ดู

 

 

 

           

            บางที ทริสเทนคิด ฉันอาจไม่ควรทำแบบนั้น  ทำไมฉันเอามาให้คลาร์กก่อน ฉันควรไปหาเบลลามีก่อนต่างหาก ถ้าฉันไปหาเบลลามีก่อน เรื่องอาจไม่เลวร้ายอย่างที่เกิดต่อมา

 

 

 

           

            คลาร์กบุกตะลุยเข้าไปในเต็นท์ของเบลลามี และบอกว่า คนที่ฆ่าเวลส์ ไม่ใช่กราวเดอร์ แต่เป็นคนในค่ายของเราต่างหาก ทริสเทนยืนหลบอยู่มุมเต็นท์ ขณะที่เบลลามีเริ่มชำเลืองมองอย่างสงสัย คลาร์กกำลังชูมีดโบกอยู่ตรงหน้าเขา แต่ความสนใจเขากลับมุ่งไปที่ผู้หญิงอีกคนมากกว่า

 

 

            “เจอตรงไหน?” เบลลามีถาม

 

 

            “แจสเปอร์กับทริส เป็นคนเจอ ใกล้กับจุดที่พบศพเวลส์ พร้อมกับนิ้วของเวลส์ด้วย” คลาร์กตอบ ดวงตาสีดำของเบลลามีเหลือบไปมองทริสเทนอีกครั้ง เธอเจอมีดที่น่าสงสัย แต่กลับวิ่งโร่ไปหาคลาร์กก่อน แบบนี้หมายความว่าไง ไหนว่าชอบเขานักหนา เขาเป็นหัวหน้าที่นี่ เธอควรมาหาเขาก่อนสิ ทีเวลาอื่นล่ะตามเขาจัง พอเรื่องนี้ ทำไมไม่มา ทำให้มันกลายเป็นเรื่องยุ่งยากจนได้สิน่า

 

 

            เขาเถียงกับคลาร์กอยู่สักพัก ขณะที่ทริสเทนยังหลบมุม ไม่คิดจะส่งเสียงอะไรทั้งนั้น คงเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาแล้วใช่ไหม? ก็ดี ทำแต่เรื่องวุ่นวายให้เขาจริงๆ

 

 

            “ฉันจะไม่ทนเรื่องนี้ เขาต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ” คลาร์กพูดสรุป เธอกระฟัดกระเฟียดออกไปพร้อมกับมีดของเมอร์ฟี่

 

 

            “ทริสเทน” เบลลามีถลึงตามองเธอ “สิ่งแรกที่เธอควรทำ คือมาหาฉัน ไม่ใช่คลาร์ก” เขาแทบจะตะคอกใส่ มองเธอที่กัดริมฝีปาก ทำไมเธอชอบเคี้ยวริมฝีปากตัวเองนัก เขาเห็นเธอทำอย่างนั้นเวลาที่เครียด อาย หรือเวลาใดก็แล้วแต่  

 

 

            “ก็ฉัน...”

 

 

            อะไรล่ะ? เบลลามีรอ รอว่าเธอจะพูดอะไร แต่เธอมันพวกอมพะนำ จะพูดอะไรก็ไม่พูด “นี่เธอจะพูดไหม? ห๊ะ! มันเป็นอะไรนักหนา ถึงไม่ค่อยพูดค่อยจากับฉัน แต่คนอื่นเธอพูดนักน่ะ” อย่างเช่น คลาร์ก หรือแม้กระทั่งแจสเปอร์ หรือชาร์ล็อต ทำไมเธอพูดได้เยอะแยะนัก แต่กับเขา เธอต้องทำท่าแบบนี้ทุกที แล้วก็ไม่ยอมพูด มันน่ารำคาญ น่าหงุดหงิด และทำให้เขาแทบทนไม่ได้ อยากจับตัวมาเขย่า

 

 

            “ฉันคิดว่าคลาร์กจะมีวิธีจัดการที่ดีกว่า” เธอพูดเสียงอุบอิบในลำคอ แต่เขาก็ได้ยินชัดเจน

 

 

            “แล้วเห็นหรือยังว่าคิดผิด” เบลลามีเดินผ่านเธอไป เมื่อเริ่มได้ยินเสียงวุ่นวายดังอยู่ข้างนอก

 

 

            “เบลลามี นายไม่เชื่อเรื่องบ้านี่ใช่ไหม?” ทริสเทนได้ยินเสียงของเมอร์ฟี่ชัดเจน เธอรีบเดินออกไปดู คลาร์กยังไล่บี้เมอร์ฟี่ และตอนนี้ทุกคนเหมือนจะมารวมตัวกันตรงนี้หมดแล้ว “เบลลามี ฉันจะบอกให้นะ ฉันไม่ได้ฆ่ามัน”

 

 

            “พวกเขาพบนิ้วของเวลส์กับมีดของนายอยู่ข้างกัน” คลาร์กพูดขึ้น “นี่หรอ สังคมที่พวกนายต้องการ พวกนายบอกว่าไม่มีกฎอะไรทั้งนั้น รวมถึงจะฆ่าใครก็ได้ โดยไม่ลงโทษใครเลย”

 

 

            “ฉันบอกว่าฉันไม่ได้ฆ่าเขา!” เมอร์ฟี่ตะโกน แต่มันยากที่จะเชื่อ

 

 

            “ประหารเขาซะ” ใครคนหนึ่งพูดขึ้นมา และทำให้ที่เหลือเริ่มคล้อยตามทันที

 

 

            “เดี๋ยว นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันพยายามจะบอก” คลาร์กรีบประท้วง

 

 

            “มันคือความยุติธรรม!” ฝูงชนตะโกนออกมา

 

 

            “แก้แค้น ไม่ใช่ความยุติธรรม” คลาร์กท้วง “หยุดนะ!! ปล่อยเขา” คลาร์กร้อง เมื่อฝูงชนต่างพุ่งเข้าหาเมอร์ฟี่ จับตัวเขาเอาไว้ รุมกระทืบเขาอย่างไม่ปรานี “ไม่ หยุดนะ” คลาร์กร้องอีก แล้วก็วิ่งมาหาเบลลามีที่เหมือนจะทำอะไรไม่ถูก “นายต้องหยุดพวกเขานะ พวกเขาฟังนาย”

 

 

            “ไม่ได้หรอก” ทริสเทนบอก ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “พวกเขาตัดสินใจไปแล้ว พวกเขาไม่ฟังหรอก พวกเขากำลังโกรธ และเมอร์ฟี่ก็ไม่ใช่คนป๊อปปูลาร์ ไม่มีใครชอบเขา”

 

 

            “แต่นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ เบลลามี” คลาร์กร้อง พวกเขากำลังจับเมอร์ฟี่แขวนคอแล้ว

 

 

            “เบล ลา มี!!” ฝูงชนร้องเรียกชื่อเขา หวังให้ผู้นำของพวกเขาเป็นคนสำเร็จโทษฆาตกร

 

 

            “ไม่ได้นะ เบลลามี” คลาร์กร้องเสียงดัง “ฉันเห็นนายกับอะตอมในป่า ฉันรู้ว่านายไม่ใช่ฆาตกร”

 

 

            ใช่... เบลลามีไม่ใช่ฆาตกร และไม่มีวันเป็น ทริสเทนหัวใจเต้นแรง ขณะมองเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ เธอตัดสินใจผิดพลาด เธอควรเชื่อว่าเบลลามีจะมีทางออกที่ดีกว่า เธอไม่ควรไปหาคลาร์ก ให้ตายสิ ทั้งหมดนี่เพราะเธอ และเธอจะไม่ยอมให้เขากลายเป็นฆาตกร เบลลามีของเธอจะต้องไม่มีมือที่เปื้อนเลือด ระหว่างที่เบลลามีกำลังสองจิตสองใจ ทริสเทนเดินออกจากเขาและคลาร์กอย่างเงียบๆ เธอเดินดุ่มเข้าไป ถีบตอไม้ที่เมอร์ฟี่เหยียบให้ล้มเต็มแรง ทำให้ร่างของชายหนุ่มถูกแขวนโดยสมบูรณ์

 

 

            “ทริส เธอทำบ้าอะไร!!” คลาร์กร้องเสียงหลง

 

 

            ฉันจะยอมเป็นฆาตกรเอง ฉันจะมีฝันร้ายติดตัวไปเอง ฉันจะมีมือเปื้อนเลือดเอง ฉันทำได้ทุกอย่างเพื่อนาย เพื่อนายคนเดียว

 

 

            “เมอร์ฟี่ไม่ได้ฆ่าเวลส์” เสียงกรีดร้องเล็กๆดังขึ้น “หนูทำเอง!

 

 

            สิ้นเสียงของชาร์ล็อต เบลลามีรีบวิ่งเข้าไปหาเมอร์ฟี่ ใช้มีดตัดเชือก ปล่อยให้เขาล้มลงมานอนกองกับพื้น ทริสเทนได้ยินเสียงหายใจดังเฮือก เบลลามีคว้าแขนของทริสเทน ดึงให้เดินตาม จากนั้นก็ตรงไปหาชาร์ล็อต ดึงตัวชาร์ล็อตไปด้วยอีกคน คลาร์กกับฟินน์ วิ่งตามพวกเขา กลับเข้าไปในเต็นท์ของเบลลามี

 

 

            “เธอทำไป ทำไม? ชาร์ล็อต ทำไม?” เบลลามีถามทันที

 

 

            “หนูแค่อยากฆ่าปิศาจในตัวหนู” ชาร์ล็อตบอกเสียงสั่น “เหมือนที่คุณบอก” เธอมองมาทางทริสเทน

 

 

            “อะไรนะ!!” คลาร์กถลึงตามองทริสเทนทันที

 

 

            “เด็กนี่เข้าใจผิด” เบลลามีแก้ตัวแทนทันควัน “ชาร์ล็อต ทริสเทนไม่ได้ความว่าอย่างนั้นนะ” เขาเริ่มมองหาทริสเทน และเห็นเธอทรุดตัวลงบนฟูก หน้าซีด เหมือนกำลังคิดว่าทุกอย่างเกิดเพราะเธอ

 

 

            “ปล่อยนังเด็กนั่นออกมา เบลลามี” เมอร์ฟี่ตะโกนเสียงดังอยู่ข้างนอก

 

 

            “ได้โปรด อย่าให้พวกเขาทำอะไรหนู” ชาร์ล็อตวอนขออย่างหวาดกลัว

 

 

            “นายมีความคิดว่าไง” ฟินน์ถามขึ้นมา แต่เบลลามีนิ่งเงียบ “จะเงียบทำไมวะ” เบลลามีมองฟินน์กลับด้วยดวงตาแข็งกร้าว เหมือนอยากชกหน้า “ลูกน้องนายทั้งนั้นนะ ที่อยู่ข้างนอก”

 

 

            “ไม่ใช่ความผิดฉันนะ” เบลลามีตวาด แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้าเขาพูดแบบนี้ เหมือนเขากำลังต่อว่าทริสเทนไปด้วย เธอเพิ่งจะทำในสิ่งที่เขาไม่อยากทำ และเธอทำมันลงไป เพราะรู้ว่าเขาไม่อยากทำ เธอปกป้องเขาอีกแล้ว เขาสัมผัสได้ “จะบอกให้นะ ถ้าเธอหัดสงบปากซะ คลาร์ก ไอ้พวกนั้นคงกำลังทำกำแพงค่ายกันต่อไป และเรื่องก็ไม่เลยเถิดขนาดนี้ เอาอย่างนี้ละกัน...”

 

 

            เบลลามีเดินออกไปจากเต็นท์ ทริสเทนตามเขาไปห่างๆ ทิ้งให้ฟินน์กับคลาร์กจัดการเรื่องชาร์ล็อตต่อ เมอร์ฟี่เหมือนจะยินดีที่เห็นเบลลามีออกมาซะที

 

 

            “ใครอยากเห็นฆาตกรตัวจริงถูกแขวนคอบ้าง” เมอร์ฟี่หันไปตะโกนถามฝูงชน ซึ่งปรากฏว่าคนที่ยกมือมีแต่คนในแก็งค์เขาเท่านั้น “นับละ! เออ เยี่ยม พวกนายยินดีเห็นฉันถูกแขวนคอ แต่ตอนยัยเด็กแสบนั่นสารภาพ กลับปล่อยมันลอยนวลงั้นหรอ?”

 

 

            “เมอร์ฟี่ มันจบแล้ว!” เบลลามีบอกเสียงเด็ดขาด

 

 

            “ก็แล้วแต่ครับ ท่านหัวหน้า” เมอร์ฟี่ก้มคำนับอย่างประชดประชัน เบลลามีหันหลังให้ กำลังจะเดินกลับ แต่ตอนนั้นเองที่ทริสเทนเห็นเมอร์ฟี่หยิบท่อนไม้ขึ้น ทริสเทนรู้ทันทีว่าเขาจะทำอะไร และเธอไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นแน่ เธอวิ่งอย่างรวดเร็ว เข้าไปขวางไว้ เธอเอนศีรษะหลบ ทำให้ไม้ท่อนนั้นฟาดลงบนไหล่ข้างซ้ายแทน เยี่ยมเลย ตอนนี้เธอก็เจ็บเท่ากันแล้ว ไหล่ซ้ายกับไหล่ขวา

 

 

            “ไอ้ระยำ” เบลลามีหันมาทันเห็นทริสเทนทรุดลงกับพื้นพอดี เขากระโดดเข้าไปแย่งไม้จากเมอร์ฟี่ แล้วชกเต็มๆที่ดั้งจมูก เบลลามีโยนไม้ท่อนนั้นทิ้ง ขณะที่เมอร์ฟี่ตั้งหลักได้ และบุกเข้าไปในเต็นท์ ตะโกนเรียกหาชาร์ล็อต แต่เขาจะไม่เจอหรอก ป่านนี้ฟินน์กับคลาร์กพาชาร์ล็อตไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เบลลามีห่วงสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า  เธอจะต้องเอาตัวเข้ารับแทนเขาทุกอย่าง ไปจนตายเลยหรือไง

 

 

            “เป็นบ้าหรือไง!” แต่คราวนี้เบลลามีกลับรู้สึกโกรธ “คิดว่าเป็นตัวเองเป็นบอดีการ์ดของฉันหรอ หรือเป็นนางฟ้าประจำตัว ห๊ะ!” เธอโซเซลุกขึ้นยืน มือข้างขวายกขึ้นกุมไหล่ซ้ายเอาไว้

 

 

            ทริสเทนไม่พูด ไม่เถียง ไม่ตอบอะไรเหมือนอย่างเคย เขาคิดว่ามันถึงเวลาที่จะต้องทำให้เรื่องนี้เคลียร์ๆ จบๆกันไปซะทีแล้ว เขาจะไม่ทนเห็นเธอมาวนเวียนอยู่รอบๆ เจ็บตัวครั้งแล้วครั้งเล่า หรือต้องทำอะไรที่มันเสี่ยงกับการถูกเมอร์ฟี่เอาไปฆ่าทีหลังแบบนี้อีก เมอร์ฟี่จะต้องกลับมาเอาคืนกับเรื่องที่เธอทำแน่ เธอเกือบจะแขวนคอเขาสำเร็จแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น

 

 

            “ทริสเทน เมอร์เรย์ มองหน้าฉันเดี๋ยวนี้” เบลลามีออกคำสั่ง หญิงสาวตรงหน้าเหมือนจะอิดออดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้น ผมสีดำพ้นไปจากดวงตาทั้งสองข้างของเธอ “ฉันจะไม่ถามแล้วว่าเธอทำบ้าแบบนี้ไปทำไม เพราะฉันพอจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว แต่จะต้องให้บอกกี่ครั้ง ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ฉันจะไม่มีวันแตะเธอ ไม่มีวันเอาตัวเองเข้าไปมีสัมพันธ์กับเธอทั้งนั้น เธอไม่เข้าใจเลยหรือไง” เธอเริ่มก้มหน้าลงไปอีก “อย่า! เธอต้องมองหน้าฉัน” เขายกมือขึ้นจับคางเธอ ยกมันเชิดขึ้น ล็อคไว้ไม่ให้เธอหนีสายตาของเขาได้

 

 

            “ฉันไม่มีวันแตะ อีโรคจิตที่หลุดมาจากห้องขังคนบ้า เธอหวังอะไรหรอ หวังจะให้ฉันกอดเธอ จูบเธอ มีเซ็กส์กับเธอหรอ ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน จินตนาการบ้าๆของเธอไม่มีวันได้สนองหรอก เลิกยุ่งกับฉันซะ หรือจะให้ฉันฆ่าเธอตรงนี้” มือของเขาเลื่อนไปหาลำคอของเธอ เขาบีบแน่นขึ้น ทำให้เธอต้องยกมือขึ้นมาพยายามแกะออก “เธอไม่มีค่าอะไรกับฉัน สิ่งที่เธอทำ แก้ไขความจริงเรื่องไอ้พ่อเลวบัดซบของเธอไม่ได้ และนังลูกหมาอย่างเธอ ก็เป็นแค่คนที่ฉันรำคาญ ขยะแขยงจนจะบ้าอยู่แล้ว ฉันขยะแขยงทุกครั้งที่ต้องหายใจอยู่ในห้องเดียวกับเธอ หรืออยู่ใกล้เธอ ชัดเจนไหม?”

 

 

             ดวงตาใสแจ๋วของเธอรื้นน้ำตา จากนั้นน้ำใสๆนั่นก็หยดลงมา มันทิ้งตัวแนบแก้มขาวเนียน เธอไม่ได้หลบตาเขาด้วยซ้ำ ไม่ได้หลับตา เธอมองเขา แล้วก็ร้องไห้ แววตาของเธอไม่ได้เกลียดชัง ไม่โกรธ แต่กลับมีแววของ... สิ่งที่เขาอธิบายไม่ถูกว่าคืออะไร เธอมองเขา ร้องไห้เงียบๆ น้ำตาไหลรินลงมาจนถึงคาง

 

 

            ทั้งหมดที่เขาต้องการก็แค่... อย่ามาเจ็บตัวเพราะเขาอีก เขาถึงต้องใช้วิธีโหดร้ายแบบนี้








Let me know

ยังมีคนอ่านไหมนี่?



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #34 m.ppmm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2564 / 01:01
    เมอร์ฟี่น่ากลัว
    #34
    0
  2. #28 amahcnas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 01:32
    สงสารทริสสส
    #28
    0
  3. #26 SOOORA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 01:43
    ฮืออ เมอร์ฟี่มันต้องกาหัวน้องไว้แหง อย่าา อย่าทำน้องงงงง
    #26
    0
  4. #21 TTFUN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 15:13
    เกืิอบร้องเลยอะ​ ชอบมาก​ กาฟิคthe100ยากมาก​

    แต่สงสารน้องอะเมอร์ฟี้หมายหัวน้องแน่ๆ
    #21
    0
  5. #18 Faii26120 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 23:39
    ล่องห้าย
    #18
    0
  6. #9 Pair (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 23:30

    ฮืออออ ชอบเรื่องนี้มากเลยTT สงสารทริสเทนจัง รีบมาอัพต่อนะคะๆ

    #9
    0
  7. #5 whale52hz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 22:28
    เมอร์ฟี่หมายหัวทริสเทนไว้แล้วแน่ๆ...
    เหมือนในซีรีย์ที่กลับมาฆ่าคนที่มีส่วนในการผูกคอเขา-- ฮือ ไม่ อย่ายุ่งกับน้องนะ(...)
    #5
    0