Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 9 : Then little red riding hood falls in love with the big bad wolf. [Red Riding Hood AU]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 ม.ค. 60



Red Riding Hood AU

Inspiration : Little Red Riding Hood

Warning : Trauma, angst, agony, you may not want to read this, a lot of tears

Chapter : 5/5







Then little red riding hood falls in love with the big bad wolf. [Red Riding Hood AU]



            เบนกำลังฝัน เปลือกตาบางขยับเล็กน้อย เช่นเดียวกับขนตายาวเป็นแพ เขาหลับอย่างเป็นสุข แทบไม่น่าเชื่อว่าเขาจะลงเอยสู่จุดนี้ได้ เป็นความรู้สึกที่พิเศษสุด บางครั้งความสุขก็ทำให้ฝันดียามหลับ เขาเห็นใบไม้เขียวเข้มเขียวอ่อนสลับกันไป หยาดน้ำฝนกลิ้งอยู่บนใบไม้ ชุ่มฉ่ำ ชอุ่ม สดชื่น เบนมีตะกร้าใบใหญ่สะพายอยู่บนหลัง บรรจุสมุนไพร พืช ผักที่เขาหาได้ มือข้างหนึ่งหิ้วซากสัตว์ที่เขาใช้ธนูยิง ชายหนุ่มเดินออกจากป่า กลับสู่หมู่บ้านที่เขาคุ้นเคย อากาศวันนี้ออกจะขมุกขมัว เพราะฝนเพิ่งหยุดตก แต่ในหมู่บ้านก็ยังคึกคัก ระหว่างเดินกลับบ้าน คนรู้จักในละแวกเดียวกันก็เอ่ยทักไปตลอดทาง



            บ้านของเบนหลังเล็กกะทัดรัด มีรั้วรอบ และแปลงดอกไม้ที่กำลังบานสะพรั่ง เขายิ้มอย่างดีใจที่ได้กลับบ้าน ไม่ใช่แค่เพราะว่าคือที่พักผ่อนหย่อนใจ เขากำลังดีใจที่จะได้เจอคนที่รอเขาอยู่ต่างหาก ยิ้มของเบนกว้างขึ้นอีกเมื่อเด็กชายตัวเล็กผมดำสนิทวิ่งออกมาจากประตู ยิ้มแฉ่งให้เบน พร้อมกันนั้นหญิงสาวอีกคนก็ออกมาด้วย เจส มาเยี่ยมเยียนตามปกติ พาลูกของเธอกับอาร์มิเทจมาด้วย ภรรยาของเขาไม่ค่อยชอบเจสหรอก ป่านนี้เธอคงแอบหัวเสีย แต่ต้องรับแขกตามมารยาท อย่างไรก็ตาม เธอเอ็นดูลูกชายของเจส เบนเอ่ยทักเจสอย่างเป็นกันเอง เธอยิ้มให้ ชวนเขาคุย เบนตัดบทอย่างพยายามไม่ให้เสียน้ำใจ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้าน



            เขาได้ยินเสียงกระทะกระทบกับตะหลิวอยู่ในครัว จึงรู้ว่าจะตามหาภรรยาของตัวเองได้ที่ไหน หญิงสาวร่างเล็กยืนหันหลังให้เขา กำลังทอดน่องไก่ เสียงฉู่ฉ่า เธอใช้ตะหลิวกลับด้านน่องไก่เพื่อให้สุกทั่วๆ เบนเดินเข้าไปหา สอดแขนกอดเธอจากด้านหลัง ฝังจมูกและริมฝีปากลงบนบ่าของเธอ



            “เจสมาหานายอีกแล้ว ทีหลังนายช่วยบอกหล่อนๆไปตรงไม่ได้หรือว่า...”



          “เธอหึงไม่เข้าท่าอีกแล้ว” เบนหัวเราะ เลื่อนริมฝีปากขึ้นไปจูบขมับเธอ “ต่อให้เจสสักสิบคนมายั่วตรงหน้า ใครจะสู้ ‘นายหญิง’ ของฉันได้ล่ะ ฉันเป็นเด็กน้อยของเธอคนเดียว” เขารู้ว่าเธอพอใจ แอบอมยิ้ม เธอวางตะหลิว หันมาหา เขาไม่เคยเห็นเรย์แก้มแดง มันกลายเป็นภาพที่สวยที่สุดเลย



            เบนตื่น เขายังไม่ลืมตาเสียทีเดียว ปล่อยให้ความฝันอันแสนหวานครอบงำเขาไว้ครู่หนึ่ง ปะปนไปกับเหตุการณ์จริงที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน หัวใจของเขาพองโต ลำไส้แทบจะตีลังกาอย่างลิงโลด เบนจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาเคยฝันแบบนี้มาก่อนแล้ว วันนี้ฝันอีกครั้ง ราวกับย้ำให้เห็นว่าเขารู้สึกยังไงต่อเรย์ และเขาปรารถนาให้อนาคตของตัวเองเป็นยังไง เขาไม่สนว่าเธอจะเป็นหมาป่า จะอายุห่างจากเขาเป็นร้อยปี หรือเขาจะแก่เร็วกว่าเธอ เขาไม่สนใจด้วยว่าครอบครัวจะต้อนรับเธอไหม คนในหมู่บ้านจะคิดยังไง ถ้าพวกเขาไม่ต้อนรับเธอ เบนก็จะอยู่กับเธอที่อื่น เขาจะกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่บ้าง เบนเชื่อว่าพวกท่านจะเข้าใจ เบนก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีความรู้สึกรุนแรงได้มากเท่านี้ ฟังดูไม่มีเหตุผลเลย แต่เรื่องของความรู้สึก ก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจอธิบายด้วยเหตุผลอยู่แล้วไม่ใช่หรือ เบนจึงไม่เคยคิดหาเหตุผลอะไรทั้งนั้น เขาแค่อยากอยู่กับเธอ ไม่อยากทิ้งเธอ อยากเป็นคนเดียวที่ได้เช็ดน้ำตาของเธอ



            ใครๆก็บอกว่า หมาป่าร้ายกาจ เขาก็เคยคิดว่าเรย์ร้ายกาจ นั่นมันก่อนหน้าที่เขาจะสังเกตเห็นอะไรหลายอย่างจากเธอ ถึงเธอจะทำตัวเหมือนโหดร้าย แต่เธอก็กินเขาไม่ลง เธอใช้มีดกรีด แส้ตี ลามโซ่ แต่ก็ไม่เคยให้ถึงตายจริงๆซะที ปากก็พูดอยู่นั่นว่าจะกินเขาทั้งตัว แต่สุดท้ายก็เป็นคนทำแผลให้เขา จะว่าไปก็เหมือนพวกโรคจิตหน่อยๆ แถมยังเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง มารยาก็ร้อยเล่มเกวียน เขาไม่เคยตามทัน แต่ทั้งหมดมันเป็นแค่ฉากหน้า แค่หน้ากากที่เธอสวมเท่านั้น เขาได้เห็นตอนที่เธออ่อนแอ เธอกลายเป็นผู้หญิงธรรมดาที่ช่างแสนเศร้า โดดเดี่ยว เบนเข้าใจในตอนนั้นเอง เธอทำตัวร้ายกาจ เพราะเป็นอย่างเดียวที่ปกป้องตัวตนจริงๆของเธอเอาไว้ เบนชอบทั้งหมด ไม่ว่าจะตัวตนแบบไหน แบบนายหญิง แบบหมาป่าน่ากลัว แบบสาวน้อยใสซื่อ แบบผู้หญิงที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แบบธรรมดาที่เป็นตัวเธอของจริง เขาชอบทั้งหมดนั่นเลย ชอบ รัก จนไม่รู้จะบอกยังไง ถ้าบอกไปจะเชื่อเขาไหม? จะหัวเราะเยาะและหักอกเขาหรือเปล่า?



            เบนไม่อยากลืมตา ไม่อยากลุกจากที่นอนด้วย เขาอยากนอนกอดเธอ กอดให้นานที่สุดจนกว่าเธอจะรำคาญ หรือหิวและต้องออกไปล่าสัตว์ แต่เบนก็ลืมตา เพราะเขาเพิ่งรู้สึกว่าไออุ่นจากคนข้างเตียงหายไป นัยน์ตาของเขามองเห็นพื้นฟูกยับยู่ยี่ว่างเปล่า เขาขยับลุกขึ้นนั่งทันที กลางดึกแล้วไม่ใช่หรือ? เธอจะออกไปไหนอีก กระท่อมเย็นจัด ไฟในเตาผิงมอดดับไปนานแล้ว เบนแปลกใจ เธอไม่เคยปล่อยให้ไฟในเตาผิงมอด เธอเกลียดอากาศหนาวเย็นเป็นที่สุด และถ้าเขาอยู่ในกระท่อมล่ะก็ เธอจะคำนวณเวลา และรีบกลับมาเพื่อเติมฟืนในเตาผิงให้เสมอ ไม่ชอบมาพากล เบนลงจากเตียง พื้นกระท่อมเย็นเฉียบ จนเขาต้องรีบสวมกางเกงและรองเท้าตาม เสื้อของเขาถูกเธอฉีกขาดไปแล้ว แต่เขาเห็นว่าเสื้อคลุมของเธอยังอยู่ เขาจึงหยิบมาใส่แทน มันตัวใหญ่หลวมโพรกสำหรับเธอ แต่พอดีสำหรับเขา



            มีดพกของเธอหายไป เธอชอบปักมันไว้บนโต๊ะกลางกระท่อม เรย์ไม่เคยพกมีดไปด้วย ไม่ว่าจะไปไหน มันเป็นมีดที่เธอชอบใช้ไว้ขู่เขาที่นี่เท่านั้น เบนมองไปรอบกระท่อม สำรวจว่าอะไรหายไปอีก ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม จาน ช้อน หม้อ ที่เธอหามาให้เขาใช้ แล้วสายตาของเบนก็สะดุดเข้ากับตุ๊กตารูปสัตว์ที่เขาแกะสลักไว้ รูปกระต่ายหายไป



            หัวใจของเบนหล่นวูบ นาทีนั้นพื้นกระท่อมเหมือนจะหายวับไปกับตา ราวกับเขากำลังยืนอยู่กลางอากาศ และร่วงพรวดลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว มีดพกที่เธอชอบ รูปแกะสลักของเขา ของสองสิ่งที่หายไป เตาผิงที่ไฟมอด ไร้วี่แววของเธอ พวกเขาเพิ่งจะร่วมรักกัน และเธอร้องไห้ คำตอบของเธอ เธอบอกว่า ไม่มีอะไร ไม่เป็นอะไร ชิ้นส่วนทุกอย่างต่อเข้าด้วยกัน ทำให้เบนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ จนผิวหนังชาไร้ความรู้สึก หมาป่าน่ะ เมื่อกินเหยื่อแล้ว มันก็จะย้ายที่ คำบอกเล่าของคนในหมู่บ้านดังก้องเข้ามาในหู เธออาจจะไม่ได้กินเขาในความหมายตรงตามตัวอักษร แต่เธอก็กินเขาในความหมายอื่นไปแล้ว เธอพอใจ อิ่มหนำแล้ว ก็จากไป



            ข้อสรุปที่ได้ทำให้เขายืนไม่อยู่ และทรุดนั่งบนเก้าอี้ เธอทิ้งเขา ทั้งที่เขาพูดว่า เขาไม่อยากทิ้งเธอ ทำได้ยังไง? ทำไมใจร้าย? ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นที่ดวงตา หยาดน้ำคลออยู่ในนัยน์ตาทั้งสองข้าง เขาไม่เข้าใจ ทำไมไม่บอกเหตุผล ไม่กล่าวลา ไม่รอให้เขาตื่นก่อน พูดกับเขาสิ บอกเหตุผล คุยกันก่อน หรือว่าเธอมีปัญหาอะไร กลัวอะไรหรือเปล่า? ก็บอกกันสิ เห็นเขาเป็นแค่ของเล่นหรือ ปั่นหัว หลอกให้เขามีความรู้สึก หลอกให้เขาเล่นไปตามเกมของเธอ



            ใจร้าย ผู้หญิงใจร้าย หมาป่าใจร้าย



            เบนไม่รู้ ไม่แน่ใจว่าน้ำตาที่กำลังหยดลงจากดวงตา เป็นเพราะความเสียใจ ความโกรธ ความโหวงเหวง หรือความไม่เข้าใจ เขารู้สึกราวกับ เธอทิ้งรอยโหว่ขนาดใหญ่ไว้กลางลำตัวของเขา รอยโหว่ที่ถมอย่างไรก็ไม่เต็ม และจะว่างเปล่าอย่างนั้นไปอีกนาน เธอไม่ต้องการเขาแล้วหรือ? เขาเป็นคนแรกของเธอ แต่ทำไม... หรือว่าเธอโกหก นั่นเป็นแค่การเล่นละครอีกครั้งหรือไง เบนไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้เลย ให้เธอเฆี่ยนเขาด้วยแส้อีกสักสิบครั้ง ยังดีกว่าเธอหายไปแบบนี้ แล้วเขาจะตามหาเธอได้ที่ไหน เธอไปไหนต่อ ทำไมต้องไป คำถามมากมายพากันวนเวียนเป็นวงกลมอยู่ในสมองของเขา



            หมาป่าเลว แย่ที่สุดเลย เบนกำหมัดแน่น อารมณ์สลับไปมาระหว่างโกรธกับเสียใจ สับสนจนเขาไม่รู้ว่ากำลังรู้สึกยังไงกันแน่ ทั้งหมดคือละคร เธอคงสนุกมากสินะ ปล่อยให้เขาเต้นเร่าๆไปตามการกำกับของเธอ เบนก้มหน้าลงบนฝ่ามือทั้งสองข้าง พยายามรวบรวมสติที่เหมือนจะกระเจิดกระเจิง ไม่รู้ทิศ นานเป็นชั่วโมงที่เขาคิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไรต่อไป



            เมื่อน้ำตาเหือดแห้งไป เบนก็เข้าสู่อารมณ์เฉยชา หัวใจแห้งกรอบเหมือนกระดาษ จากนั้นก็ถูกเผากลายเป็นขี้เถ้า สลายไป เบนตัดสินใจลุกขึ้นอีกครั้ง เขาอยู่ที่นี่ไม่ได้ และการรอคอยเธอก็คงทำให้เขากลายเป็น ไอ้หน้าโง่ เบนรู้สึกว่าตัวเองโง่มาพอแล้ว เขาจะกลับบ้าน ใช้กำลังทั้งหมดที่มีนับจากนี้ ลืมเธอให้สิ้น ลืมผู้หญิงใจร้าย หมาป่าชั่วช้า ขจัดออกไปให้หมดจากใจ



            คิดง่ายกว่าทำ เบนกลับถึงหมู่บ้านในตอนเช้า พ่อกับแม่ดีใจ สวมกอดเขาเต็มรัก ลุงลุคมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เบนก็ไม่รู้ เขาเดาว่าพ่อกับแม่คงติดต่อหาลุง ให้ช่วยตามหาตัวเบน ลุงไม่วางใจว่าเบนคือเบนจริงๆ เขากลัวว่าเป็นหมาป่าแปลงกายมา จึงทดสอบเขาหลายอย่าง ชาวบ้านก็ยังมองอย่างไม่วางใจ แม้แต่เพื่อนของเขาก็ยังถูกห้ามไม่ให้มาเข้าใกล้ โพกับฟินน์ กลายเป็นบุคคลที่ห่างไปเลยในสายตาของเบน พวกเขาเหมือนจะอยู่คนละโลกไปเสียแล้ว เบนรู้สึกเหมือนเขาผ่านสงคราม รอดชีวิตกลับมาได้คนเดียว และต้องทนอยู่กับความทรมานและบอบช้ำ



            ไม่นานลุคก็ลงความเห็นว่าเบนคือเบนแน่นอน ไม่ใช่หมาป่าแปลงกายมา เขาทดลองขั้นสุดท้ายด้วยสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรงต่อหมาป่าเท่านั้น เป็นสมุนไพรตัวเดียวกับที่อาบบนลูกศรปักหลังเรย์ เบนจึงรู้ตอนนั้นว่าคนที่ทำเรย์บาดเจ็บคือลุงของเขานี่เอง เบนไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในป่านั้น ไม่เล่าแม้กับแม่ พ่อ หรือลุง ต่อให้พวกเขาอยากรู้นักหนาว่าหมาป่ายังวนเวียนอยู่แถวนี้หรือเปล่า เบนก็ไม่ปริปากพูด เขากลัว ถ้าพูดถึงเธออีก จะเป็นการเปิดแผลสด ทำให้เขาเจ็บแสบอีกรอบ



            ลุคกำลังจะเดินทางกลับ และเบนก็ตัดสินใจอย่างทันด่วนว่าเขาจะติดตามลุงไปด้วย เลอากับฮานเคารพการตัดสินใจของเขาเสมอ แต่ก็เป็นห่วงอยู่ดี



            “ลูกไม่ได้ไปเพราะคนในหมู่บ้านใช่ไหม?” เลอาถาม แม้ลุคจะยืนยันว่าเบนไม่ใช่หมาป่า ไม่ได้ถูกกัด และไม่มีเรื่องงมงายอย่างการถูกกัดแล้วจะกลายร่าง พวกเขาก็ยังมองเบนแปลกๆ เหมือนเขากลายเป็นคนนอกไปแล้ว แต่เบนก็ไม่ได้คิดจะจากไปด้วยเรื่องนี้ เขาจึงส่ายหน้า “ลูกจะไม่เล่าจริงๆหรอว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น มันอาจทำให้ลูกรู้สึกดีขึ้น ถ้าลูกพูดมันออกมา”



          “ไม่ดีกว่าครับ แม่”



            “แม่ยังเป็นแม่ของลูกเสมอ ไม่ว่าลูกจะตัดสินใจยังไง หรือเป็นแบบไหน หมาป่าตนนั้น...” เลอาหยุด ชั่งใจ “ลุคบอกว่า มัน... เธอเป็นผู้หญิง” เบนที่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าชะงักไป “แม่รู้จักลูกนะ เบน รู้จักลูกดีกว่าใคร ลูกไม่ถามถึงเจสสักคำตั้งแต่กลับมา เธอคนนั้นคือสาเหตุใช่ไหม ลูกตามลุงลุคไป เพราะอยากตามหาเธอ แม่เข้าใจถูกไหม?”



          “ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้” เบนโยนเสื้อของเขาลงกระเป๋าไป หันหน้ามามองเลอา สายตาเว้าวอน “แม่ ขอร้องล่ะ อย่าให้ผมพูดเรื่องนี้เลย อย่าเลย ได้โปรด” เขาจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่ก็กลั้นไว้เต็มที่ ด้วยเหตุนั้น เลอาจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ แค่เดินมากอดเขา บอกว่าเขากลับมาเยี่ยมเธอกับฮานได้ทุกเมื่อ และไม่ว่าเขาจะเลือกทางเดินแบบไหน เขาก็จะยังเป็นลูกชายของเธอตลอดไป



            เบนกล่าวลาพ่อ ท่าทางฮานคงคุยกับเลอามาแล้วเหมือนกัน พ่อกอดเขาแน่น ไม่ได้เอ่ยถามเรื่องในป่าอีก แค่อวยพรให้เขาโชคดี เตือนให้ระวังตัวมากๆ



            “ระวังอย่าให้เป็นหวัดล่ะ” ประโยคสุดท้ายนั้น ฮานพูดไล่หลังเขา ทำให้เบนต้องวิ่งย้อนกลับไป กอดพ่ออีกรอบ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่สอนเขา กอดแม่ ขอบคุณที่ทำให้เขาได้เกิดมา ขอบคุณที่ดูแลเขาอย่างดีมาตลอด เขาสัญญากับพวกท่านว่าจะกลับมาเยี่ยม



            ลุคเป็นอาจารย์ที่เคร่งครัด เจ้าระเบียบ ยิ่งกว่านั้นก็คือศาสนจักรที่ลุคทำงานให้ มีกฎระเบียบมากมาย เข้มงวด จนเบนสงสัยว่าลุคใช้ชีวิตแบบนี้ได้อย่างไร ไม่น่าลุงถึงไม่ได้แต่งงานเสียที ทุกลมหายใจเข้าออกแขวนอยู่กับภารกิจใหม่ การตามล่าและสังหาร ศัตรูของพระเจ้า ตามความเชื่อของพวกเขา เบนกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนักล่า แต่ก็ยังเป็นได้แค่ลูกศิษย์ของลุงลุค เขาจะได้ภารกิจ เมื่อลุงมีภารกิจ เบนติดตามลุงของเขาไปด้วยทุกที่ พบสิ่งแปลกใหม่มากมาย เดินทางไปตรงนั้นตรงนี้ รอบโลก ขึ้นเหนือลงใต้ ตะวันออก ตะวันตก พบสภาพอากาศหลายรูปแบบ การเดินทางและการทำงานที่มีความหมาย ช่วยเหลือผู้อื่น เยียวยาความรู้สึกของเขาทีละน้อย



            เพียงแต่ ในความฝัน ทุกค่ำคืนที่เขาจดจำความฝันได้ เบนยังเห็นเธอ เขาเวียนว่ายกลับไปในความทรงจำ ในวันเก่าๆที่เขายังเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบแปด อ่อนต่อโลก อยู่ในเงื้อมือของหมาป่าสาว บางครั้งเขาฝันเห็นเธอในรูปลักษณ์ของหมาป่า เที่ยววิ่งไปทั่ว ล่าสัตว์ ล่ามนุษย์ กิน และกิน ช่วงหลังมานี้ ความฝันไม่ค่อยทำให้เขาได้เห็นเธอตอนเป็นมนุษย์ เขาเห็นแต่ร่างหมาป่า เคยเห็นเธอนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่ได้อยู่ในกระท่อม บางทีก็หลับริมลำธาร นั่งมองดวงจันทร์เดียวดายริมผา จนเบนเริ่มสงสัยว่า มันคือความฝัน หรือ เรื่องจริง พวกเขาเจอกันครั้งแรกในฝัน บางทีเธออาจจะมาหาเขาในฝันอีกหรือเปล่า



            ไม่ใช่หรอก สมองของเขาย้อนแย้งกับความต้องการในใจ เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาหาเขาอีกแล้ว เธอเป็นคนทิ้งเขาไป กระนั้น เบนก็ยังฝันเห็นเธอ ไม่ใช่รูปลักษณ์มนุษย์ แต่เป็นหมาป่า ซึ่งทำให้เขาแปลกใจ เขาชอบเธอตอนเป็นหญิงสาวมากกว่า ถ้าจะฝันถึง เขาอยากฝันถึง เรย์ ทำไมเขาเห็นแต่หมาป่า



            เบนอายุยี่สิบเอ็ด ตอนที่ตามลุงเดินทางไปยังตะวันออกอันแสนไกล ผ่านทะเลทรายอันแห้งแล้ง สู่ลุ่มแม่น้ำและป่าดิบชื้น มีข่าวว่าหมาป่าอาละวาดอยู่แถวนั้น คราวนี้มีเป็นฝูง ไม่ใช่แค่ตัวเดียว ซึ่งผิดวิสัยของพวกหมาป่าปีศาจ ลุคจึงสันนิษฐานว่ามันอาจเป็นฝูงหมาป่าธรรมดา แต่ยังไงก็ควรไปตรวจสอบดูเสียหน่อย พวกเขาเดินทางเข้าไปในเมืองใหญ่ที่อยู่ติดชายป่า ทุกคนในเมืองหวาดกลัวสัตว์ประหลาดเหล่านั้นจนไม่กล้าเดินออกไปในป่ากันอีกแล้ว พวกเขาจ่ายเงินแพงทีเดียวให้กับคนนำทางที่กล้าเสี่ยงพอจะพาพวกเขาเข้าไป ป่าดิบชื้นในเขตร้อนมีสภาพอากาศเลวร้ายสำหรับเบน เขาไม่ชอบความชื้น ไม่ชอบอากาศร้อนแบบนี้ ชายหนุ่มปาดเหงื่อไปตลอดทาง



            เช้าวันที่สามในป่า ลุคพบร่องรอยของหมาป่าเป็นครั้งแรก รอยเท้าประทับอยู่บนพื้น ลุงและหลานชายมองหน้ากัน ก่อนจะตัดสินใจเดินตามรอยเท้านั้นไป ซึ่งเป็นทางเลือกที่ผิดพลาด ราวกับพวกมันรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะมา หมาป่าธรรมดานับสิบตัวเข้าล้อมพวกเขาไว้ คนนำทางกลัวจัดและวิ่งเตลิดหายไปเป็นคนแรก มีหมาป่าวิ่งตามไปติดๆ ลุคกับเบนถูกจู่โจมจนแยกออกจากกัน เบนวิ่งหนีไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ขณะเดียวกันก็ยิงธนูใส่พวกมันเมื่อสบโอกาส เขากำจัดไปได้ห้าหกตัวระหว่างที่หนี แต่เหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง เขาต้องหยุดวิ่ง ทางข้างหน้าเป็นหุบเหวลึกลงไปหลายฟุต ถ้าตกลงไปเสี่ยงต่อการกระดูกหัก และไม่รอดชีวิตแน่ เบนจึงปักหลักสู้ เขาใช้ธนูจนหมด แต่พวกมันยังไม่หมดเสียที เขาเหลือมือเปล่า มีดพกอาบยาพิษอย่างแรงสำหรับฆ่าพวกมันโดยเฉพาะ กับหมาป่าอีกสามตัว



            มันทำท่าจะกระโจนเข้าใส่พร้อมกัน แต่ก็ชะงัก ส่งเสียงครางหงิง ก้มหัวงุด เบนได้ยินเสียงขู่ฟ่อดังจากด้านหลัง ขณะที่หมาป่าพวกนั้นหมุนตัวกลับ รีบวิ่งหายไป เบนกำมีดในมือแน่น รู้สึกถึงลมหายใจร้อนของมัน ไม่ว่าอะไรก็ตามที่อยู่ข้างหลัง เขาพร้อมจะฆ่า ชายหนุ่มกระชับมีดในมือท่าเตรียมพร้อม ร่างสูงหันขวับ เหวี่ยงแขนไปพร้อมมีด มันปักลงที่ข้างลำคอของสัตว์ตัวนั้นพอดี หมาป่าตัวใหญ่ขนสีน้ำตาลขาวสลับดำล้มลง เลือดสีแดงไหลออกมาเป็นทางจากบาดแผล ลูกนัยน์ตามองเขา เป็นสายตาที่คุ้นเหลือเกิน คุ้นเสียจนเขาเริ่มแน่ใจ



            ไม่ ไม่ ไม่ ต้องไม่ใช่



            เรย์ไม่เคยจากเบนไปไหนเลย ทั้งที่เธอตั้งใจว่าจะไปให้พ้นจากเขา ให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้ เพื่อลืม เพื่อยุติความรู้สึกทั้งหมดให้สิ้นซาก แต่เธอไม่เคยทำได้ ภาพของเบน โซโลยังเป็นรอยประทับในความทรงจำ สัมผัสของเขา น้ำเสียงของเขา สายตา ทุกๆอย่าง เธอจึงเลิกล้มความพยายามที่จะอยู่ห่างเขา ส่วนใหญ่แล้วเธอไม่ได้กลับไปใช้ร่างมนุษย์ เพราะมนุษย์มักจะร้องไห้ เสียน้ำตา เธอเกลียดเวลาตัวเองร้องไห้ หายใจไม่ออก อึดอัดทรมาน เธอเกลียดหัวใจของมนุษย์ที่เต้นแรงและเจ็บปวดง่ายเหลือเกิน อย่างน้อยในร่างหมาป่า เธอไม่มีน้ำตา หัวใจไม่มีสำนึกแบบเดียวกับมนุษย์



            เขาโกรธเธอ โกรธมาก นั่นเป็นสิ่งที่เธอรับรู้ได้ผ่านความรู้สึกของเขา น่าแปลก ทั้งที่อยู่ห่างกันตั้งไกล เธอก็ยังรับรู้ความคิดของเขาเหมือนเขาอยู่ใกล้ๆ เธอจึงแอบตามไป ไม่ว่าเขาจะไปไหน ตามไปอย่างห่างๆไม่ให้เขาหรือลุครู้ตัว เรย์ไม่ปรากฏตัวเลยสักครั้ง ส่วนเรื่องความฝันของเขา เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาฝันถึงเธอ เห็นเธอในสถานที่ซึ่งเธอไปอยู่จริงๆ



            กระทั่งวันนี้ เวลานี้ วินาทีนี้



            เรย์ใจคอไม่ดีแต่แรกที่รู้ว่าเขากับลุงจะเดินทางไปที่ไหน ทางตะวันออกมีพวกเดียวกับเธออยู่ตนหนึ่งที่ทำสิ่งแตกต่างออกไป มันรวบรวมพวกหมาป่าธรรมดามาอยู่ใต้อาณัติ เรียกรวมกันเป็นฝูง ทุกตัวออกล่าเพื่อหาเหยื่อให้มัน เรย์ไม่รู้จักมันเป็นการส่วนตัว และเธอก็ไม่เคยคิดจะเข้าไปก้าวก่ายในหนทางชีวิตของใคร แต่เพราะเบนกำลังจะไปที่นั่น เธอถึงต้องไปด้วย



            เธอเห็นพวกเขาพบรอยเท้า เธอรู้ว่ามันเป็นกับดัก อยากจะปรากฏตัวออกไปและบอก แต่เธอไม่มีความกล้ามากพอ ทั้งที่เรย์ไม่เคยกลัวอะไร หมาป่าสาวกลับกลัวการเผชิญหน้ากับเบนอีกครั้ง ทุกอย่างจึงสายเกินแก้ ทั้งหมดเพราะเธอตัดสินใจผิดพลาด เพราะความขี้ขลาดอย่างไม่น่าให้อภัย มันก็สมควรแล้วที่มีดเล่มนั้นของเบนจะปักอยู่บนคอของเธอ ร่างหมาป่าล้มลงกับพื้นหญ้าที่มีดอกไม้ป่าสีแดงขึ้นแซมอยู่ เธอมองเขา ความรู้สึกผสมผสานระหว่างดีใจที่เขาปลอดภัย และเศร้าสร้อย พิษที่อาบอยู่บนมีดแรงมาก เธอรู้สึกได้ถึงกระแสของพิษที่วิ่งเข้าสู่เส้นเลือด แต่ว่า เขาจำเธอได้ไหมนะ? หรือเขาโกรธจนลบเธอสิ้นแล้วจากความทรงจำ



            ไม่ ไม่ ไม่ ต้องไม่ใช่



            เรย์ได้ยินความคิดของเขาดังมาก เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเป็นเธอ ถ้าเบนรู้ เขาจะรู้สึกยังไง ไม่ได้ เขาจะรู้ไม่ได้ เธอปล่อยให้ตัวเองกลับคืนร่างมนุษย์ไม่ได้ ต้องอดทน ทนให้ถึงที่สุด ขอร้อง เบน ไปซะ คิดซะว่านี่เป็นแค่หมาป่าโง่ๆ ไม่ใช่เธอ ไปซะ เด็กน้อย ไปเดี๋ยวนี้



            “เรย์” ชื่อของเธอผ่านริมฝีปากของเขา หมาป่าไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเลื่อนสายตาไปทางอื่น ถ้ามองเขา เขาก็จะยิ่งคิดว่าเป็นเธอ ดังนั้นต้องไม่มอง เธอเป็นแค่หมาป่าหน้าโง่เท่านั้น ไม่ใช่เรย์ “เรย์ อดทนนะ” ไม่ ไม่ เบน ไม่ใช่ ไปซะ ได้โปรด ไปเดี๋ยวนี้ “ได้โปรด เรย์ คืนร่างมนุษย์ได้ไหม ฉันจะอุ้มเธอไป” เธอไม่ทำ “ก็ได้...” เขาพูด ผ่อนลมหายใจ มือใหญ่เลื่อนมาที่ด้ามมีด “ถ้าเธอตาย ฉันจะตายด้วย อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า ฉันไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้วนะ”



            ไอ้เด็กโง่ ไอ้เด็กบ้า



          “ว่าไง เรย์ เธอจะคืนร่างมนุษย์และให้ฉันช่วยเธอไหม?” เบนจับด้ามมีดแน่นขึ้น พร้อมที่จะดึง และปักเข้าที่หัวใจตัวเอง



            หมาป่าหลับตาลง และท่ามกลางความอัศจรรย์ใจทั้งหมดทั้งมวล หยาดน้ำตาที่ไม่เคยรินไหลค่อยๆหยดลงมา เขาไม่เหลือทางเลือกให้ นอกจากจะทำตามที่เขาบอกเท่านั้น ขี้โกงนี่ เด็กน้อยของเธอกลายเป็นผู้ชายจอมบงการไปตั้งแต่เมื่อไหร่



            ก็ได้ เธอแพ้แล้ว ยอมแพ้ต่อเขาทุกอย่าง แพ้มาตั้งแต่แรก  





E N D







Writer's Talk

ฉันชอบที่ได้เล่นคำ คำว่า "กิน" ในเรื่องนี้มากเลยค่ะ  ความหมายตรงตามตัวอักษร และความหมายนัย >,.< 

และนี่คือตอนจบค่ะ จะสุขก็ไม่สุข ทุกข์ก็ไม่ทุกข์ หน่วงไหม? หน่วงมาก เป็นตอนที่ฉันหน่วง และหนักใจตลอดทั้งตอนเลย ฉันมีฉากในหัวตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ ฉากจบ ซึ่งมันดีตอนอยู่ในความคิด พอเขียนออกมา กลับรู้สึกไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่ ฮ่าฮ่า  แต่จุดที่ฉันชอบที่สุดในตอนก็คือ ตอนที่เบนตื่นและไม่เจอเรย์ค่ะ 

แอบมีความ Force Bond เล็กน้อย ฝันถึงกัน รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรโดยไม่ต้องพูด แม้แต่เบน ก็เหมือนจะเริ่มรู้ในตอนท้าย  จริงๆแล้ว ประเด็นในเรื่องนี้ยังมีวนเวียนในหัวเยอะมากเลยค่ะ เหมือนตัวเองยังจบปมใดสักปมไม่สุด แต่ก็นึกไม่ออกว่าปมไหน หรือว่า คิดไปเอง ก็ไม่รู้ 

ช่วงนี้ ยอมรับว่าค่อนข้างเบลอ นี่ก็เขียนแบบเบลอๆ เบ๊อะๆ  งานเยอะมากมาย เสาร์อาทิตย์นี้ก็ไม่ได้หยุดอีกแล้วจ้า ทำยาวไปสิบสองวันรวด 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #816 Cherry Wanlada (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 17:46
    น้ำตาไหลพรากกกกกก หน่วงมากกกกก ขอจินตนาการว่าเป็นแฮปปี้เอนดิ้งละกันนะคะไรท์ เอาจิงๆตั้งแต่อ่านงานไรท์มาเลยนะมักจะคิดไปถึงว่า ถ้าเบนมีครอบครัวแบบนี้พร้อมหน้ามีลุงคอยสอนและช่วยเหลือ มีพ่อแม่ที่คอยปลอบโยน เค้าจะกลายเป็นไคโล เรนมั้ยนะ ถ้าเค้าเป็นแค่เบน โซโล ก็อาจจะเป็นเบน โซโลที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ เอาจิงๆแล้วพอเจอพาร์ทครอบครัวแบบที่ไม่ได้เกิดขึ้นจิงก็มักจะอยากให้ไคโล เรนมีครอบครัวแบบนี้บ้าง
    #816
    0
  2. #626 erney007 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:32

    ฮรือออออออ
    #626
    0
  3. #498 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 14:42
    เป็นการจบที่สมบูรณ์แบบมากค่ะ แบบให้ไปคิดเอาเองว่าอยากจะให้จบยังไง ส่วนตัวเราขอให้เบนช่วยเรย์ทันค่ะ อยากให้มีความสุข ที่ผ่านมาคือ...ต่างคนต่างก็ปวดใจกันมาตลอด มันขมขื่นมานานแล้ว ถึงเวลาที่จะชื่นมื่นกันซะที ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องนี้ให้อ่าน มันสมบูรณ์แบบมากค่ะ เราชอบมันมาก งานของผู้เขียนเป็นงานเขียนที่ดีแบบพอดี ไม่เยอะ ไม่น้อย เราชอบจริงๆ ค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้แต่งฟิคดีๆ แบบนี้ต่อไปนะคะ มันคือแทงค์กาวขนาดมหึมาที่ทำให้ชิปเปอร์อย่างเราดำเนินชีวิตต่อไปได้ 5555 อาจจะฟังดูเวอร์จนน่าเบะปากร้องแหมใส่ แต่จริงๆ นะคะ งานเขียนของคุณทำให้เรามีความสุขมากจริงๆ (แม้ว่าคุณจะแต่งพาร์ทที่ขมขื่นก็เถอะ) ชอบมากๆ ปากำลังใจใส่รัวๆ
    #498
    0
  4. #322 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 22:58
    ชอบที่จบปลายเปิดแบบนี้จัง
    #322
    0
  5. #305 ประภาคารกลางพายุ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 22:32
    ซุ่มอ่านมาตั้งแต่แรก สนุกมากเลยค่ะ ช่วงแรกแอบน่ากลัว อยู่บ้านคนเดียว ก็จะเสียวๆหน่อย กลางๆก็จะมาแนวเซ็กซี่ๆ เบนนี่มันน่า'กิน'จริงๆ555555
    ตบท้ายได้น่าตกใจมากค่ะ ไม่คิดว่ามีดจะพลาดไปโดน หลังจากนี้เบนก็ดูแล'นายหญิง'ดีๆหน่อยนะ สักวันในอนาคต คงจะได้กินไก่ทอดฝีมือนาง
    #305
    0
  6. #299 Audaidaj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 18:35
    มีแอบน้ำตาคลอเบาๆตอนรู้ว่ามีดที่ปักคอไปเป็นเรย์แน่นอน เด๊วไปมโนต่อเองค่ะ คิดว่าเรย์น่าจะรอดเพราะเบนช่วยไว้ได้ถึงแม้จะปางตายก้อเถอะ
    #299
    0
  7. #217 โอริฮิเมะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:11
    โอ้ยชอบคู่นี้มากมาย ดีใจที่มีฟิคสนุกๆแบบนี้นะคะ บทความนี้คือโอเอซิสชัดๆ ขอบคุณคุณSilver-Skyมากๆค่ะ
    #217
    0
  8. #116 Ouji-san (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:16
    ชอบมากเลยค่ะ สนุกมากเลย 
    #116
    1
    • #116-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      15 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:30
      ดีงามค่ะ
      #116-1
  9. #59 lamb_san (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 13:55
    ชอบตอนจบแบบนี้นะคะ ดูปลายเปิดดี เหมาะสำหรับคนขี้มโนอย่างเรา.... อย่างน้อยก็ยังวนกลับมาเจอกัน
    #59
    3
    • #59-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      21 มกราคม 2560 / 22:28
      Au ต่อไป สนใจ ฮาเดส กับ เพอร์ซิโฟนี ไหมคะ
      #59-1
    • #59-3 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      2 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:03
      เอ่อ จริงด้วย ฮ่าฮ่า
      #59-3
  10. #58 Skye1907 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 09:27
    รับได้ค่ะกับตอนจบแบบนี้ //ซับน้ำตา ถึงจะจบแบบให้เดาเองว่าชะตากรรมทั้งสองคนเป็นอย่างไรต่อ
    #58
    1
    • #58-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      21 มกราคม 2560 / 22:27
      มโนต่อกันได้ตามสบาย
      #58-1
  11. #57 Dandelions (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 06:49
    หัวใจพอรับไหวนะคะไรท์ กับBad End พอได้ค่ะสำหรับคู่นี้ แต่ก็หน่วงเอาการอยู่ T^T

    เบนเรย์น่าจะใช้หัวใจนำทางนะลูก สู้ไปด้วยกัน

    ถึงแม้ตอนนั้นต้องจากกันด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม หัวใจของทั้งคู่ก็มีความรักของกันและกันหล่อเลี้ยงนะ



    ยังดีที่ไรท์ยังใจดี เปิดทางให้ได้คิดต่อเองบ้าง. ไม่งั้นมีหวังหน่วงหนักไปทั้งวันไม่เป็นอันทำอะไร

    จะคิดเสียว่าไรท์ให้ภูมิคุ้มกันก็แล้วกันนะคะ.

    มาค่ะ สาดมาค่ะไรท์ พลังความคิดและจินตนาการกับผลงานต่อๆไป ขอจงอย่าหยุดยั้ง ... ล่องเรือไปค่ะกัปตัน...



    ขอพลังจงสถิตอยู่กับท่าน....

    #57
    1
    • #57-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      21 มกราคม 2560 / 07:27
      ขอพลังจงสถิตอยู่กับท่าน เช่นกัน
      Au ต่อไป ขอดูฟิลลิ่งก่อนนะป้า
      #57-1
  12. #56 ชื่อช้อยค่ะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 00:18
    จบแบบกินใจมาก คืออ่านแล้วต้องไปมโนต่อเอาเอง55555ดีใจที่อย่างน้อยก็มาเจอกันยังคิดถึงกันอีกT_T
    #56
    1
    • #56-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      21 มกราคม 2560 / 07:30
      จะรอดหรือไม่รอด จะอยู่ด้วยกันหรือไม่ คิดต่อเองได้ตามสะดวกค่ะ
      #56-1
  13. #55 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 23:38
    สังหรณ์ใจตั้งแต่รูปเบนมีหนวด กลัวว่าจะจบไม่ดี เบนกลายเป็นบ้าอยู่ในป่า ใช้ทั้งชีวิตตามหาเรย์ ไรงี้ แต่สุดท้ายก็..ดี ..มั้งคะ เฮ้อ /โล่งอก จะว่าจบค้างก็ค้างนะคะ ต้องไปต่อยอดเอาเอง
    โอ้ย ชอบความนายหญิงกะเด็กน้อยเบนจังเลย แวๆๆ ว่าแล้วว่าเรย์ต้องทิ้งเบนไปไม่ได้ T-T นึกว่าเบนจะเริ่มเย็นชาขึ้น ตั้งแต่เรย์ทิ้งไปแล้วด้วยน่ะนะ
    น่าเสียดายตอนที่ฝันเรย์ไม่ดูให้จบก่อน

    //ถ้ายังไม่พอใจ ทำแบบจบหลายๆรูทหรือทำsequel หรือspecial ไรงี้ก็ได้ค่ะ
    #55
    1
    • #55-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      21 มกราคม 2560 / 07:29
      โอ้ ชั่วฟ้าดินสลาย เลยทีเดียว 555 ใจไม่แข็งพอค่ะ
      #55-1
  14. #54 Belle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 23:26
    เง่ออออ ค้างมาก ลุ้นมากกก น้ำตาปริ่มเเล้วจริงๆงือออ เบนที่โตเเล้วคือดีงาม อยากให้มีต่อเเต่จบแบบนี้ก็ดีไปอย่าง สนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้
    #54
    1
    • #54-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 9)
      21 มกราคม 2560 / 07:28
      ขอบคุณมากค่ะ //กอด
      #54-1