Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 8 : The wolf looks at the moon and cries for a love she’ll never touch. [Red Riding Hood AU]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    19 ม.ค. 60



Red Riding Hood AU

Inspiration : Little Red Riding Hood (Brother Grimes) 

Warning: Explicit contents, sexual tension, angst, If you're under 18, please do not read.

Chapter : 4/5






The wolf looks at the moon and cries for a love she’ll never touch. [Red Riding Hood AU]



            เรย์กำลังฝัน ลูกนัยน์ตากลอกไปมาอยู่ใต้เปลือกตา เหงื่อเม็ดเล็กหยดพราวอยู่บนไรผม ทรวงอกสะท้อนขึ้นลง ริมฝีปากแยกออกจากกันเพื่อเป็นส่วนช่วยในการหายใจ เธออึดอัดทรมาน อยากหนีให้พ้นจากฝันร้ายที่พาเธอดำดิ่งลงไปสู่ความทรงจำอันยาวนาน แต่ยังทิ้งบาดแผลสดใหม่ที่ไม่เคยจางหายเอาไว้ในใจเธอ ภาพทุกอย่างชัดเจน ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน



ภาพที่เธอเห็น ไม่ปะติดปะต่อ เหมือนตัวต่อไม้หลายร้อยชิ้นกระจัดกระจายอยู่ในสมอง หมาป่าสาวกลับไปเป็นเด็กหญิงวัยสี่ขวบที่ร้องไห้หาแม่ มือเล็กๆยื่นออกไปคว้าอากาศที่ว่างเปล่า ขณะที่ผู้ชายผู้หญิงหลายคนคว้าตัวแม่และดึงลากไปจากเธอ เด็กหญิงทั้งกลัว ทั้งโกรธ เสียใจ โหยหา เธอร้องไห้ ร้อง และร้อง พวกเขาพาตัวแม่ไปทำไม แม่ทำอะไรผิด พ่อจับตัวเรย์ไว้ ไม่ให้ตามแม่ไป ไม่ให้วิ่งเข้าใส่กลุ่มคนพวกนั้น คนเลว ทำไมพ่อไม่สู้เพื่อแม่ ทำไมปล่อยให้ใครไม่รู้พรากแม่ไปจากเธอ แต่แล้วความฝันก็พาหญิงสาวย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ไปสู่วันที่อากาศสดใส ภายในป่าร่มครึ้ม เสียงนกร้องประสานไปกับเสียงใบไม้ไหวในสายลม เรย์ย้อนกลับไปตอนอายุแค่สามขวบ ยังตัวเล็กป้อม แขนจ้ำม่ำ เดินและวิ่งเตาะแตะ แก้มใสกลายเป็นสีชมพู แม่เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก ผมสีน้ำตาลของแม่ยาวตรงจนถึงกลางหลัง ดวงตายาวรีเป็นประกายสดใสอย่างใจดี มือของแม่อุ่นสบาย ทำให้เรย์รู้สึกปลอดภัย เธอไม่กลัวป่าเลยสักนิด ถ้ามีแม่อยู่ข้างๆ เด็กหญิงยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ เมื่อแม่กลายร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่ ให้เธอขี่หลัง พาวิ่งไปทั่ว สอนให้เธอเก็บผลไม้ มือเล็กจ้อยดึงลูกเบอร์รี่หวานฉ่ำออกจากกิ่ง และนำเข้าปาก ทั้งกลิ่นและรสชาติ หวานล้ำ อย่างที่เรย์ไม่มีวันลืม



           ความทรงจำไหลผ่านสมองไปเหมือนกระแสน้ำที่ลอดผ่านระหว่างนิ้วมือ  เรย์กลายเป็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสดใส เติบโตมากับพ่อที่มักจะเมามายไม่ได้สติ เพราะความรู้สึกผิดและเศร้าใจรุมเร้า เธอดูแลพ่ออย่างดีที่สุด คิดถึงแม่ทุกวัน อยากให้แม่กลับมาอยู่ด้วย ไม่เคยมีใครบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ และแม่ไม่ได้กลับมาอีกเลย เรย์เข้าป่าบ่อย เธอเชี่ยวชาญการล่าสัตว์ รู้จักพืชและต้นไม้เกือบทุกชนิด รู้ว่าควรเก็บผลไม้ตอนไหน รู้ว่าผลไหนจะอร่อยหรือไม่อร่อย เธอไม่เคยเก็บไปขายที่หมู่บ้าน คนที่นั่นชอบมองเธอแปลกๆ เหมือนกลัว ไม่อยากเข้าใกล้ บางคนก็ขยะแขยง เคยมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันแกล้งเธอด้วยการปาไข่ หรือมะเขือเทศใส่ เรียกเธอวาปีศาจ เรย์ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร แต่เธอก็ไม่กลับไปที่นั่นอีกเลย


 

วันหนึ่ง ที่ฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตก เธอออกไปหาผลไม้และล่าสัตว์ เรย์เจอเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงเธอตลอดกาล เด็กสาวถูกหมาป่าตัวใหญ่ไล่ตามจนพลัดตกผา เกือบเอาชีวิตไม่รอด เธอนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นเหว เลือดไหลจากบาดแผล เจ็บปวด ทรมาน เหมือนจะลุกเป็นไฟ ร่างกายของเธอค่อยๆแปรเปลี่ยน ขนสีน้ำตาลยาวจนปกคลุมไปทั่วตัว สลับกับสีดำและขาว เด็กสาวกลัว ตกใจจนแทบจะหายใจไม่ทัน แต่สิ่งที่ตามมาน่าหวาดหวั่นมากกว่า มันคือความหิวกระหาย อยากออกล่า อยู่ๆเธอก็ลุกขึ้นยืนได้ สัญชาตญาณของสัตว์ถูกปลุกขึ้นเต็มที่ มันครอบงำเธอ กลายเป็นส่วนหนึ่งของเธอ หลังจากนั้นเรย์ก็เริ่มเข้าใจ เธอกำลังเป็นเหมือนแม่ สัตว์ที่สง่างาม ทรงพลัง มีอำนาจเวทมนตร์ แต่ก็เป็นคำสาปที่โหดร้าย



เรย์ยังคงกลับไปดูแลพ่อ จนเขาตายจากไป ขณะที่ตัวเธอไม่แก่ขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว เธอฝึกฝนพลังของเธออยู่ตามลำพัง เดินทางไปเรื่อยๆ เจอคนที่เป็นเหมือนเธออยู่หลายครั้ง เธอเรียนรู้จากพวกเขาเหล่านั้น



หมาป่าสาวลืมตาโพลง ต้องใช้เวลาเกือบครึ่งนาที กว่าเธอจะรู้สึกตัวว่ากำลังอยู่ที่ไหน เพดานกระท่อมดูคุ้นตา กลิ่นต่างๆก็คุ้นจมูก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลิ่นหอมหวนน่ากินจากชายหนุ่มที่นอนข้างตัว เรย์กำลังหิว ลำไส้เธอบิดเป็นเกลียว และอาหารอันโอชะก็อยู่ตรงหน้านี่เอง หญิงสาวเหลือบสายตามอง เล็บของเธอกางออก แต่ทุกอย่างก็ชะงักอยู่อย่างนั้น แสงอาทิตย์อ่อนๆที่ส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบเส้นผมสีดำและใบหน้าอ่อนเยาว์ของชายหนุ่ม ทำให้เขาดูงดงามราวกับภาพวาด เรย์รู้สึกท้องไส้ของเธอโหวงเหวงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แค่นอนนิ่งๆอยู่ตรงนี้ หลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข หญิงสาวต่อสู้กับความรู้สึกที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน เธออยากตื่นมาเห็นเขาทุกวัน อยากให้เขาเป็นของเธอคนเดียว เป็นเด็กน้อยที่แสนบริสุทธิ์ของเธอ



มันเป็นไปไม่ได้



เขาเป็นมนุษย์ เธอเป็นหมาป่า อายุของเธอยืนยาว และอาจคงอยู่ต่อไปจนกาลแตกดับ ขณะที่เขาจะแก่ขึ้นทุกวันจนตายจากเธอไป เขาเป็นอาหาร เธอเป็นนักล่า ไม่รู้ว่าเธอจะทนกับความกระหายเลือดได้นานแค่ไหน เธออาจจับเขากลืนลงท้องไปสักวันหนึ่ง ซึ่งเธอก็อยากทำอยู่แทบทุกนาที ครอบครัวของเขาเป็นนักล่า เธอเป็นสัตว์ประหลาด ความทรงจำพาเธอย้อนไปสู่ความจริงอันน่าประหลาดใจ คนที่ยิงธนูปักหลังเธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น คุณลุงของเบน โซโล ชื่อลุค สกายวอล์กเกอร์



“บอกมาว่าหลานชายฉันอยู่ที่ไหน แล้วฉันจะไม่ฆ่าแก”



เรย์กับเหล่าหมาป่าอาจเป็นส่วนบนสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจะปลอดภัยอยู่เสมอ ข้างนอกนั่นมีกลุ่มนักล่าที่ขึ้นตรงต่อศาสนจักร พวกเขามองว่าเหล่าหมาป่าเป็นศัตรูของพระเจ้า เป็นภัยคุกคามของมนุษย์ที่จะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก นอกจากหมาป่าแล้ว พวกเขาล่าสิ่งมีชีวิตประหลาดอีกมากมายนัก การหายตัวไปของเบน คงจะทำให้ครอบครัวเขาติดต่อหาลุค ป่าแถบนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับเรย์อีกแล้ว เธอควรจะรีบกินเหยื่อ แล้วก็ไป หรือไม่ ก็ไม่กินอะไรเลย



เรย์มองเบน โซโลอีกครั้ง สีหน้าของเขาผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ ฝันอะไรอยู่นะ? เธอขยับมืออีกข้าง จึงเพิ่งสังเกตและรู้สึกได้ว่าเขาจับมือเธอไว้ เรย์ก้มลงมองมือตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือของเขา ขนาดต่างกันขนาดนี้เลยหรือ เธอเพิ่งคิดว่าตัวเองตัวเล็กก็ตอนนี้เอง หญิงสาวแอบแทรกตัวเข้าไปเพื่อดูความฝันของเขาอย่างอยากรู้และสงสัย เบนฝันว่าตัวเองกลับไปที่หมู่บ้าน ชีวิตแสนสุขของเขาดำเนินต่อ เขาเพิ่งกลับออกจากป่าในตอนเย็น แบกสัตว์ที่ล่าได้กับพืชผักผลไม้ เขากำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่เธอไม่เคยเห็น และไม่มีวันได้เห็นในความเป็นจริง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ยิ้มที่จะมีให้เธอแน่ๆ เรย์มองไปทางบ้านหลังน้อยน่ารัก มีรั้วรอบสีขาว และดอกไม้บานสะพรั่ง เด็กผู้ชายร่างเล็กผมดำวิ่งออกมา พร้อมกับหญิงสาวอีกคน เจส พาวา



เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจของเรย์ทั้งดวง บีบจนแตก แหลกเหลว ในความฝันแสนหวานอันสวยงามของเขา ไม่มีพื้นที่ให้หมาป่า เธอเป็นได้แค่ฝันร้าย หญิงสาวถอนตัวออกจากภาพฝันของเขาทันที ได้แต่นิ่งเงียบ จ้องมอง เหมือนหมาป่าที่มองดวงจันทร์เปลี่ยวเหงา และส่งเสียงหอนให้กับสิ่งที่ไม่มีวันได้มา เธอคิดอะไรอยู่นะ แค่เพราะเขายอมช่วยชีวิต ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความรู้สึกพิเศษให้เสียหน่อย เขาคงแค่สังเวช เวทนา สงสาร เขาเป็นคนดี แม้แต่กับหมาป่าที่ลักพาตัวและทำร้ายเขา เขาก็ยังช่วย ก็แค่นั้น เขาเป็นพวกมีคุณธรรมสูงส่ง ปล่อยให้ใครตายต่อหน้าไม่ได้



อีกอย่าง เรย์ไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่เขาจะชอบ เบนชอบผู้หญิงเรียบร้อย ใสซื่อ ขี้อาย น่ารัก เขาไม่มีทางจูบเธอในน้ำวันนั้น ถ้าเธอไม่เล่นละคร ทำเป็นเผยอีกด้านที่เขาไม่เคยเห็น เธอมันนางมารร้าย และเขาเกลียดเธอจนเข้ากระดูก อยากไปจากเธอจะแย่ เพื่อกลับไปหา เจส ให้ตายสิ เจส เจส เจส ยัยนั่นมีดีตรงไหนกัน หล่อนก็เล่นละครทั้งนั้น ทำไมพวกผู้ชายถึงโง่อย่างนี้ มองไม่ออกเลยหรือไง เรย์มองปาดเดียวก็รู้ไปถึงตับไตไส้พุงแล้ว หล่อนปั่นหัวหัวผู้ชายสองคนให้หลงใหล อยากได้เบนจนตัวสั่น แต่ก็ปล่อยผู้ชายอีกคนไม่ได้ เพราะรวยกว่า แต่เบนก็ยังโง่ โง่ที่สุดเลย ไอ้เด็กบ้า ไม่ว่าจะทำยังไง ทำเท่าไหร่ ก็ไม่ยอมลืมผู้หญิงคนนั้นซะที น่าจับกินให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย



จริงๆแล้ว มันง่ายจะตายไป แค่กรงเล็บของเธอเจาะเข้าไปในทรวงอกของเบน ดึงหัวใจของเขาออกมาสดๆ เรื่องทั้งหมดก็จบลงโดยง่าย เขาจะเป็นของเธอตลอดไป เป็นส่วนหนึ่งอยู่ภายในร่างกายเธอ ไปไหนไม่ได้อีก เรย์กัดริมฝีปาก อยากได้ อยากได้เหลือเกิน ปรารถนาเสียจนเธอแทบควบคุมตัวเองต่อไปไม่ได้ ต้องการมากเสียจนเธอจะเป็นบ้าอยู่แล้ว



ดวงตาของเขาขยับ เปลือกตาเปิดออกช้าๆ เบนหยีตาลงเล็กน้อยเพราะแสงสว่าง เขายกมือขึ้นขยี้ ก่อนจะลืมเต็มตา เรย์ยังจ้องเขาอยู่ ทำให้พวกเขาสบตากันทันทีอย่างเลี่ยงไม่ทัน



“เธอ...” เขาเสียงแหบ จึงหยุดเพื่อกระแอมให้คอโล่ง “เป็นยังไงบ้าง” เรย์ไม่ได้ตอบ เธอรู้สึกดีเหมือนใหม่แล้ว พอเดาได้ว่าตัวเองหลับไปมากกว่าหนึ่งวัน และมีเขาคอยทายาป้อนยาให้ตลอด หมาป่าหายเร็วอยู่แล้วเป็นปกติ หญิงสาวลุกขึ้นนั่งทันที ผ้าห่มเลื่อนหลุด จึงเพิ่งรู้ว่าไม่ได้ใส่อะไรเลย แบบนี้คงง่ายกว่าสำหรับเบนที่จะดูแลแผลบนสะบักหลัง และเช็ดตัวให้เธอไข้ลด



“อย่าเพิ่งขยับสิ เธอยังไม่หายดีเลย” เบนร้องห้าม



“ฉันหายแล้ว” เรย์พูดเสียงสะบัด



“จะหายได้ยังไง เมื่อวานเธอยังตัวร้อนอยู่เลย” เบนเถียง เอื้อมมือมาหมายจะจับที่แผลของเธอ



“อย่าจับ!” เรย์ตะคอก สะบัดหน้าไปทำตาขวางใส่ ทำให้เขาหยุดชะงัก สีหน้างุนงง ไม่เข้าใจ เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ขยับลงทางท้ายเตียง ไม่สนใจจะเอาผ้าห่มปิดร่างกาย ยางอายเป็นเรื่องของมนุษย์ เรย์ห่างจากคำว่ามนุษย์มาเป็นร้อยปีแล้ว



“เธอจะไปไหน” เขาลงจากเตียงเหมือนกัน ยืนเต็มความสูง



“ล่าสัตว์” เรย์ตอบเสียงห้วน



“ไม่ได้นะ” เบนพูดเน้นเสียง เหมือนพวกผู้ใหญ่ห้ามเด็ก เขาเดินเข้ามาขวางทาง “เธอเพิ่งหาย เพิ่งฟื้น รู้ไหมว่าหลับไปกี่วัน ฉันจะ...” จะบ้าตาย นั่นคือคำที่เขาไม่ได้พูด ฉันเป็นห่วงจะบ้าอยู่แล้ว นั่นก็ไม่ได้พูด “ฉันมีกระรอกเก็บไว้ให้เธอ ถ้าไม่พอ ฉันออกไปล่าให้อีกก็ได้”



จะทำอะไร? ทำแบบนี้ทำไม? เรย์ไม่ได้ต้องการให้ใครมาดูแล โดยเฉพาะผู้ชายที่ฝันถึงผู้หญิงคนอื่นตลอดเวลา ผู้ชายที่รังเกียจเธอ แต่นี่เขากำลังทำอะไร เรย์ไม่เข้าใจ



“หลบไป ไม่อย่างนั้นฉันจะกินนายแทน” ไม่พูดเปล่า เธอเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่ต่อหน้าต่อตาเขา ส่งเสียงขู่ฟ่อน่ากลัว ดวงตาเป็นประกายเหมือนพร้อมกระโจนใส่เหยื่อ เขายังดื้อด้าน ทำใจดีสู้เสือ ไม่ยอมหลบ เรย์จึงกระโดดใส่ โถมทั้งตัว ทำเขาล้มหงายหลัง เธอส่งเสียงเห่าอยู่ใกล้ใบหน้าของเขาเลย กรงเล็บจิกลงไปบนเสื้อ เธอได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นแรงมากด้วยความกลัว เขาสมควรที่จะกลัว และอย่าบังอาจมายืนขวางทางเธออีก เรย์กระโดดข้ามตัวเขาไปและวิ่งสี่เท้าออกจากกระท่อม



เธอไม่กล้าไปไกลจากกระท่อมมากนัก กลัวนักล่าคนนั้นจะเจอเธออีก หมาป่าออกล่า ใช้เล็บและเขี้ยวฉีกเนื้อสัตว์สดๆ เธอกินอย่างหิวโหย และเมื่ออิ่มหนำแล้ว ก็เดินเยาะย่างไปริมลำธารเพื่อดื่มน้ำ เธอไม่ได้คล้องโซ่ที่เท้าของเบน ไม่อีกแล้ว ถ้าคราวนี้เขายังโง่รออยู่ที่กระท่อม เธอก็ไม่รู้จะว่ายังไง ถึงเวลาที่เธอจะต้องไปจากที่นี่แล้ว อยู่ต่อไปก็เสี่ยงจะเอาชีวิตไม่รอด นี่จะเป็นการล่าครั้งสุดท้ายในป่าแถบนี้ เธอพร้อมจะเดินทางแล้ว แค่กลับไปเอาอะไรนิดหน่อยที่กระท่อม เธอค่อนข้างชอบมีดพกเล่มนั้น ชอบผ้าห่มด้วย และไม้ที่เบนแกะสลักไว้ เขาแกะสลักรูปสัตว์ไว้หลายตัว เธอจะเอาไปด้วยตัวหนึ่ง



เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หมาป่าก็เดินตรงกลับกระท่อม เบนคงไปแล้วล่ะ ไม่มีเหยื่อที่ไหนจะโง่รอผู้ล่ากลับมาหรอก ถ้าไม่มีโซ่คล้องมันไว้แล้ว เขาคงจะกลับไปหาพ่อแม่ พวกเขาน่าจะดีใจมากที่เดียวที่ลูกชายรอดกลับมา ลุงของเขาคงจะเลิกออกตามล่าเธอไปสักพัก เจสคงลิงโลด ยัยนั่นไม่ตายหรอก ไม่มีเรื่องโง่เง่าอย่างการถูกกัดหรือข่วนแล้วจะกลายร่างเป็นหมาป่า นั่นมันนิทานหลอกเด็ก ของพวกนี้สืบทอดทางสายเลือดเท่านั้น และจะโผล่ออกมาเมื่อเข้าช่วงวิกฤตของชีวิต อย่างในกรณีของเรย์ พลังถูกปลุกขึ้นมาเพราะเธอกำลังจะตายโดยยังไม่ถึงเวลาอันสมควร เบนอาจจะไม่มีความสุขนัก ถ้าเจสไม่ได้เป็นของเขา แต่ในหมู่บ้านก็มีหญิงสาวอีกหลายคน ใครเล่าจะไม่ชอบเบน ถ้าเขาเข้าไปจีบ เขาออกจะมีเสน่ห์ปานนั้น



การก้าวเท้าของหมาป่าช้าลง ราวกับเธอไม่อยากให้ถึงกระท่อม ไม่อยากยอมรับความจริงเมื่อไปเห็นห้องที่ว่างเปล่า ไม่อยากเชื่อเลยว่าเรย์กำลังทำแบบนี้ เธอไม่เคยปล่อยให้เหยื่อรอด ถ้าเธอหมายตาไว้แล้วว่าจะกินใคร มันคนนั้นก็ต้องถูกกิน เบน โซโล นายนี่มัน ไม่มีใครเหมือนจริงๆ



กระท่อมดูเงียบเชียบ ซ่อนตัวอย่างลึกลับอยู่ใต้ม่านของใบหลิว หมาป่าเดินเยื้องย่างไปอย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวหนักอึ้ง โหวงเหวง เป็นความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา เหมือนตอนที่แม่จากไป เหมือนตอนที่เธอสูญเสียพ่อ บาดแผลเก่าๆนั้นย้อนกลับมา และคราวนี้บาดแผลใหม่กำลังจะเกิด ซ้ำเติม ย้ำให้เธอจำ อย่ามีหัวใจอีก อย่ามีความรู้สึก จงเป็นหมาป่า จงเป็นสัตว์ ไม่ต้องมีความรู้สึกซับซ้อนแบบมนุษย์อีกต่อไป



หมาป่าหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู มองตรงไปยังเตาผิงที่มีไฟคุกรุ่น ร่างสูงนั่งอยู่ กำลังปิ้งเนื้อกระรอกอย่างใจเย็น กรงเล็บของหมาป่าเจาะลงไปในเนื้อไม้ทางเข้ากระท่อม ความรู้สึกปะปนระหว่างความโกรธกับความไม่เข้าใจ เธอไม่ได้ล่ามโซ่ แถมยังทิ้งเขาไว้ตามลำพัง เขาจะไปซะก็ได้ อนาคตสดใสรอเขาอยู่ที่หมู่บ้าน แล้วจะอยู่ที่นี่ทำไม รอเธอกลับมาทำไม กำลังเล่นบ้าบออะไรอยู่ อยากถูกกินจริงๆใช่ไหม อยากลงไปนอนเล่นอยู่ในท้องเธอหรือไง ร่างของหญิงสาวยืนแทนที่หมาป่า เธอหยิบเสื้อคลุมมาสวมและเดินฉับๆเข้าไปทางชายหนุ่มอย่างหาเรื่อง



“ไอ้เด็กโง่” คำแรกเรียกความสนใจจากอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นทันที “ทำไมไม่ไป ไปให้พ้นจากที่นี่ซะ โง่หรือว่าบ้า ไม่มีสมองหรือไง อยากถูกกินมากใช่ไหม นายมัน...”



“ฉันไม่อยากทิ้งเธอ” คำตอบของเขา ทำให้เธอนิ่งอึ้ง เสียงของเขาไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ แต่กลับมีอานุภาพยิ่ง



“รู้ไหมว่าฉันอยากฉีกนายเป็นชิ้นๆ อยากควักหัวใจนายออกมากินสดๆ อยากใช้ฟันของฉันกัดนาย เคี้ยวนายจนแหลกละเอียด อยากดื่มเลือดของนายทุกหยด กินนายอย่างช้าๆ ฉันอาจให้นายมองดูตัวเองถูกกินทีละนิดด้วยซ้ำไป ฉันเป็นพวกชอบทรมานเหยื่อตัวเองแบบนั้น ฉันอยาก... อยากมากเสียจนฉันไม่รู้ว่าฉันจะกินอะไรอย่างอื่นได้อีก นอกจากนาย”



“ฉันรู้” เบนตอบอย่างเรียบง่าย สงบ ใจเย็น ขณะที่เธอร้อนเป็นไฟ



“แล้วทำไมนายไม่ไสหัวไปซะ” หญิงสาวตะคอกถาม



เบนลุกขึ้นยืน ถอนหายใจ มองเธออย่างอับจน “ฉันก็ไม่รู้ เรย์”



เรย์หายใจแรงขึ้น เขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับยอมเป็นแพะบูชายัญ ยอมให้เธอทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ สัญชาตญาณสัตว์ของเรย์สั่งให้เธอกระโจนเข้าใส่และจัดการฉีกร่างเขาซะ แต่ลึกลงไปกว่านั้น เธอต้องการอีกอย่าง อาจจะต้องการตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า ตั้งแต่ได้กลิ่นของเขา เธอก็รู้ว่า เขานี่แหละ ของๆเธอ เขาต้องเป็นของเธอ แต่วิธีการเดียวที่เรย์รู้จัก ที่เรย์ชินกับมัน ก็คือจับมากิน



“ได้โปรด” เสียงพูดของเขาเหมือนเสียงผ่อนลมหายใจมากกว่า “อ่อนโยนด้วย”



เท่านั้น เส้นทุกเส้นขาดผึง กำแพงกั้นพังทลาย เธอไม่สนห่าเหวอะไรอีกแล้ว ไม่สนว่าจะเสียรสชาติ ไม่สนใจจะกิน แบบความหมายตรงตามตัวอักษร เธออยากกิน ในความหมายอื่นมากกว่า อ่อนโยนหรือ? เรย์ไม่แน่ใจว่าเธอจะอ่อนโยนได้ไหม



เธอคว้าตัวเขา ดันชิดผนัง ดึงศีรษะเขาก้มลงมาหาเธอ กระแทกจูบอย่างรุนแรง หิวกระหาย หัวสมองของเธอว่างเปล่า ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย นอกจากรสชาติของเขาเท่านั้น เบนจูบตอบอย่างกระตือรือร้นพอกัน มือขยับล้วงเข้ามาใต้เสื้อคลุมของเธอ เห็นได้ชัดว่าเขามีอาจารย์ดี เรย์คิดอย่างชอบใจ ถอนริมฝีปากเพื่อขยับไปหาต้นคอของเขา จุดที่เธอชอบที่สุดคือบริเวณใต้ใบหู เขาส่งเสียงจากลำคออย่างเพลินใจ เงยศีรษะขึ้น ปล่อยให้เธอดูดเคล้นผิวหนังของเขาได้ตามใจชอบ เธอเลื่อนมือเข้าไปใต้เสื้อ แต่มันก็คงไม่ทันใจ อีกอย่าง เธอไม่อยากละริมฝีปากจากผิวหนังของเขาแม้แต่วินาทีเดียว สุดท้าย เสื้อของเขาขาดเป็นสองส่วน ทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างไร้ค่า เรย์ไล้มือไปบนกล้ามหน้าท้อง ขณะที่ริมฝีปากก็ไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนเธอต้องคุกเข่า และลิ้นก็หยุดอยู่ตรงขอบกางเกง



“บอกซิ เด็กน้อย อยากให้นายหญิงทำอะไร” เธอกระซิบ คางชิดอยู่กับขอบกางเกง ดวงตาสีน้ำตาลมองสบเขา เบนหน้าแดง เธอชอบเวลาเขาเขินจนหน้าแดง



“ไม่” เขาส่ายหน้า และทำเอาหัวใจเธอหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เขาอยากจะหยุดไว้แค่นี้หรือ? เธอเข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อผิดไปหรือ? เบนดึงร่างเธอให้ลุกขึ้นยืน “ไม่ เรย์ ฉันไม่ใช่เด็กน้อย” ใจของเรย์เต้นแรง เธอไม่เคยเห็นเขามองเธอแบบนี้ นาทีนั้น หมาป่ารู้สึกกลายเป็น ผู้ถูกล่า เสียเอง เด็กน้อยใสซื่อของเธอบังอาจคิดจะเป็นผู้คุมเกมแทนเสียแล้ว เบนอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ทำให้เรย์รู้สึกตัวเล็กไปเลย เขาเร่งฝีเท้าตัดข้ามห้อง และวางเธอลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล



เรย์ไม่เคยมองเบนจากมุมนี้ เขามักเป็นฝ่ายนอนอยู่ใต้ร่างของเธอ ตัวสั่นเทา หน้าแดงอย่างเขินจัด และพยายามขัดขืนเธอสุดชีวิต แต่ตอนนี้ เขาคร่อมอยู่บนตัวเธอ ถอดเสื้อผ้าของเธอ ก้มลง ใช้ริมฝีปากของเขาทำให้เธอสั่นไหว สั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาเป็นฝ่ายจูบเธออย่างหนักหน่วง กัดริมฝีปากล่างของเธอ บีบเคล้นคลึงทรวงอกของเธอ ไล่ริมฝีปากลงไปด้านล่าง หายไปอยู่ระหว่างขาของเธอ เขาทำทุกอย่างที่เธอเคยทำกับเขา และมีทีท่าจะทำมากกว่านั้นด้วย เรย์เกร็งไปทั้งตัว เธอเผลอเสยมือเข้าไปในเสยผมของเขา และเล็บข่วนเอาหนังศีรษะ ทำให้เขาหยุด เงยหน้าขึ้นมอง



“เรย์” การเรียกชื่อ ราวกับเป็นการเตือนครั้งที่หนึ่ง ทำให้เธอรีบยกมือออกไปกุมผ้าปูที่นอนแทน



เมื่อเขาทำจนหนำใจ และเธอครางสุดเสียงอย่างทนไม่ไหว เบนก็ขยับขึ้นมาจูบเธออีก เรย์เลื่อนมือลงไปดึงกางเกงเขาออก พวกเขาสบตากัน หอบหายใจ ลมหายใจประสานเข้าด้วยกัน เรย์เผลอข่วนแผ่นหลังเขาอีกจนได้ เมื่อเขาขยับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเธอ แต่ครั้งนี้เบนไม่ได้ว่าอะไร เขากำลังคราง ขยับเข้ามาจนสุด และเพิ่งสังเกตว่าเธอเจ็บ



“เธอไม่เคย?” น้ำเสียงของเขาเหมือนจะประหลาดใจ ไม่แปลกที่เขาจะคิดอย่างนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา หมาป่าสาวทำตัวเหมือนช่ำชองเสียเหลือเกิน แต่เธอก็แค่ เคยแอบดูความคิดและความฝันของมนุษย์คนอื่นเท่านั้นเอง เมื่อได้มีเหยื่ออย่างเบน เธอถึงลองทำสิ่งที่เคยเห็น เพราะความสงสัยล้วนๆว่ามันจะเป็นยังไง เหยื่อคนก่อนหน้าเบน ไม่เคยได้พูดอะไรกับเธอสักคำ เธอจับกินหมดก่อนทั้งนั้น  



“ไม่” เธอส่ายหน้า ยอมรับความจริง “ฉันไม่เคย”



ไม่รู้เพราะอะไร เขาเหมือนจะดีใจมากทีเดียว เบนก้มลงจูบโดยเธอไม่ทันตั้งตัว โถมตัวลงมาทับและกอดเธอแน่นกว่าเก่าอีก เขาไปอย่างช้าๆ นุ่มนวล ราวกับกำลังทะนุถนอมเธอ ไม่มีใครทำให้เรย์รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่แม่กับพ่อ ไม่เคยมีใครอ่อนหวานกับเธอ



ระหว่างที่ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังไปได้สวย เธออยู่ในอ้อมกอดของเบน โซโล เขาครางเรียกชื่อเธอ เธอครางเรียกชื่อเขา ความเป็นจริงก็พุ่งตัวแหวกอากาศเข้ามาในใจ เรย์ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับเขาสักอย่าง ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีเลย ข้อจำกัดมากมายที่เธอรู้ดีอยู่แล้วผุดขึ้นเต็มสมอง พ่อแม่ของเขาไม่มีวันต้อนรับเธอ สังคมของเขา ชีวิตทั้งชีวิตของเขา ไม่มีวันอ้าแขนรับเธอเข้าไปเป็นส่วนหนึ่ง ขณะที่เรย์นั้นโดดเดี่ยวไร้สังคม ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาจะไปอยู่กับเธอแบบนั้นได้ เขาจะทิ้งทุกอย่างหรือ เพื่อหมาป่าตนหนึ่ง ออกจากชีวิตที่เคยรู้จัก อยู่กลางป่าตลอดไป เรย์นึกถึงพ่อกับแม่ พวกท่านคงลำบากมากทีเดียว แตกต่างมากเกินไป ถ้าพวกเขาไปอยู่ด้วยกันจริงๆ วันที่เบนแก่ตัวลงมาถึง แต่เธอยังคงสภาพเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากนี้อีกแล้ว พวกเขาจะเป็นยังไง



สำหรับเรย์ ไม่ว่าเบนจะเป็นอย่างไร แก่ มีผมขาวทั้งหัว หรือเริ่มมีพุง เธอก็ไม่สนใจ เพราะเบนก็ยังคงเป็นเบนของเธอ แต่เขาสิ เขาจะรู้สึกยังไง อับอาย เศร้าใจ เสียใจ และเมื่อเขาตายจากไป เรย์จะอยู่ต่อยังไง หนทางข้างหน้าดูช่างมืดมัว ไร้อนาคต เรย์จะต้องเจ็บอย่างยาวนาน โดดเดี่ยว



หยาดน้ำตาหนึ่งหยดไหลจากลูกนัยน์ตา ขณะที่เบนทิ้งตัวลงนอนด้านข้าง เบียดเข้าหาเธอ เขากระพริบตามอง ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาเธอออกจากแก้ม



“เจ็บหรือเปล่า?” เขาถามอย่างห่วงใย



“เปล่า” เธอส่ายหน้า



“ฉันจะโชคร้ายหรือเปล่า ถ้าเห็นน้ำตาของหมาป่าสองครั้งแล้ว” เบนถามอย่างซื่อๆ คงเป็นความเชื่องมงายจากหมู่บ้านของเขาอีกแล้ว



“ไร้สาระ” เรย์ยิ้มบางๆ



“เรย์ไม่เป็นอะไรแน่นะ?” เบนถามย้ำอีกที ขยับเข้ามากอดเธอ เอียงศีรษะซบอยู่บนหัวไหล่



“แน่” เรย์ยืนยัน เป็นสิ เป็นอย่างมากด้วย



เขาถามนู่นนี่นั่นอีกหลายอย่าง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่เขาสงสัยเกี่ยวกับเธอ เรย์ไม่มีเหตุผลที่จะปิดบังอีกแล้ว ในเมื่อเขาอยากรู้อะไรก็ตอบไป เขาชวนเธอคุย จนเป็นเขาเองที่ง่วง และผล็อยหลับไป ศีรษะยังพับอยู่ตรงไหล่ แล้วก็ขยับมาซุกใบหน้าที่ต้นคอของเธอ เรย์รอจนเขาหลับสนิท แล้วจึงเริ่มตัดสินใจ  พอแล้ว ได้แค่นี้ก็พอแล้ว มากเกินไปด้วยซ้ำ สำหรับคนที่ไม่คู่ควรอย่างเธอ จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง เหมือนดวงจันทร์เต็มดวงในคืนที่มืดสนิท หมาป่าหรือจะกล้าเอื้อมถึง จะมีหมาตัวไหนทำได้ ไม่มีหรอก และต่อให้ทำได้ ก็ไม่เหมาะกันอยู่ดี ไม่มีตอนจบอย่างมีความสุขหรอก



เรย์ปล่อยให้น้ำตาไหลลงไปอีก เธอขยับตัวอย่างเงียบเชียบที่สุด ก้าวลงจากเตียง ตอนแรกคิดจะเอาผ้าห่มไปด้วย แต่เบนยังต้องใช้มันอยู่ เธอจึงไม่หยิบไป หญิงสาวหยิบมีดพกกับตุ๊กตาสัตว์ที่เบนแกะสลัก เขาแกะรูปหมาป่าได้สวยมากทีเดียว แต่เธอเลือกหยิบรูปกระต่ายไป เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลทะลักออกมา เมื่อยืนมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย เบนหลับอย่างเปี่ยมสุข ไม่ว่าเขาจะฝันอะไร เธอขออย่างเดียว ขอให้เป็นฝันดี



“ลาก่อน เด็กน้อย” เรย์กระซิบ ก้มลงประทับริมฝีปากบนหน้าผากของเขา จดจำกลิ่น รสชาติ สัมผัสของเขาเอาไว้ เธอรู้ว่ามันจะตราตรึง ตอกย้ำ จนกลายเป็นบาดแผลที่รักษาไม่หาย แต่เธอยอมมีแผล เพื่อที่จะจดจำเขาได้ เด็กน้อยของเธอที่หลับตาพริ้ม ในกระท่อมกลางป่า ผ่านม่านใบหลิว



เรย์ออกไปข้างนอก แปลงกายเป็นหมาป่า เธอคงอยู่ในร่างนี้ไปพักใหญ่เลยทีเดียว เพราะร่างนี้ไม่เคยมีน้ำตาให้ไหล ร่างนี้เป็นสัตว์ที่ทำตามสัญชาตญาณ ไร้หัวใจให้เจ็บปวด       








Writer's talk

อย่างนี้เขาเรียกว่า "ได้แล้วทิ้ง" ใช่ไหมคะ?


ขออนุญาต ปิดทอล์กไว้แค่นี้ ง่วงมากค่ะ ขี้เกียจพิมพ์แล้ว ฮ่าฮ่า ผิดพลาดประการใด เรื่องตัวสะกด ต้องขออภัย มีบางช่วง ฉันพิมพ์ในมือถือตอนอยู่ในที่ทำงานค่ะ 

ฝันดีทุกคนนะคะ ... ใกล้สลบเต็มที่


อย่าลืมร้องเพลงไว้ในคอมเมนท์กันด้วยนะ  ขอบคุณมากค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #625 erney007 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 19:26
    ฮรือ บรรยายไม่ถูกอ่ะ แบบเรย์ก็น่าสงสาร แต่ในที่สุดก็มีใครสักคนที่ห่วงใยเรย์จริงๆ กร๊าวมากตอนที่หมาป่าโดนกินค่ะ เขิลลลลล
    #625
    1
    • #625-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      3 กันยายน 2561 / 19:24
      อิ____อิ จะกินเขา แต่โดนกินซะเอง
      #625-1
  2. #497 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:23
    เศร้าง่า T^T ทำไมเศร้า อุตส่าห์ใจตรงกันแล้วแท้ๆ ไม่ชอบความต่างแบบนี้เลย มันทรมาน ไม่ใช่แค่ตาเบนกับแม่หมาป่านะที่เจ็บปวด คนอ่านก็เจ็บปวด ตอนที่แม่หมาป่าแทรกซึมความฝันตาเบน ตอนนั้นก็หน่วงแทนแล้ว อุตส่าห์ให้โอกาสตาเบนหนี กลับไปดันเจอนางนั่งย่างอะไรกินก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย ยิ่งตอนตาเบนแสดงความอ่อนโยนต่อแม่หมาป่าแล้วเนี่ย...โลกสีชมพูมากๆ แต่สีชมพูก็จางหายกลายเป็นสีเทาตอนที่แม่หมาป่าตัดสินใจหนีไปนี่แหละ โอ้ย! ใจชั้น! มันกำลังสวยแล้วแท้ๆ แล้วตอนจบมันจะสวยรึเปล่า...มันต้องสวยสิ...ใช่มั้ย T^T
    #497
    0
  3. #298 Audaidaj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 18:22
    แงน้ำตาไหลเลยอ่า
    #298
    0
  4. #216 โอริฮิเมะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 19:54
    น้ำตาไหลแล้ววววว ฮรือออออ
    #216
    0
  5. #53 Apirujeeners (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 22:36
    โอ้ยเศร้ามากค่ะ ฮือ ทำไมเศร้าจัง เราอ่านแล้วร้องไห้เลย 55555555555
    #53
    1
    • #53-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 22:44
      ตบบ่า ปลอบใจ
      #53-1
  6. #52 Belle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 18:19
    เบน่นมาคงคิดบ้างแหละว่า "นี่ได้เเล้วทิ้งกันเลยเหรอ"555

    สนุกมากเลยค่ะ ชอบสำนวนมาก ดีงามทุกเรื่องเลย ชอบบบ ชอบทุกเรื่องเลย เบนน่ารักมาก อยากจับกินเลยทีเดียว555
    #52
    1
    • #52-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 19:34
      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
      ขอต้อนรับสู่ #ทีมอยากกินเบน ฮ่าๆ
      #52-1
  7. #51 Skye1907 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 08:49
    ทิ้งเบนไว้กลางทางได้ไงงงง
    #51
    1
    • #51-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 12:07
      เรย์คิดว่าตัวเองทำเพื่อเบนค่ะ
      #51-1
  8. #50 lamb_san (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 07:37
    ชอบตอนที่เรย์ทิ้งไปจังค่ะ แบบ... ไม่รู้สิคะ อ่านไปอยู่ๆนึกถึงท่อนนึง everything it's my mistake กับ only fool falls for you จาก fools ของ Troye Sivan จังค่ะ ไม่เข้าเลย555555
    #50
    1
    • #50-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 12:07
      เบนตื่นมา จะรู้สึกยังไงหนอ
      #50-1
  9. #49 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 00:42
    นึกถึงเพลง I don't deserve you เลยอ่ะเศร้าสร้อยอาลัยอาวอนT-T.ตอนนี้ทั้งโกรธทั้งสงสารเรย์เลย...ทำงี้เดี๋ยวเด็กน้อยเสียใจหรอก..ตื่นมาคงจะใจสลายเลยสินะ...แต่ที่เรย์ทำก็เพื่อตัวเบนเองนี่เนอะแม้จะทำให้ทั้งคู่ต้องเจ็บก็ตามToT
    ปล.เด็กน้อยจะรู้ไหมนะ
    ปลล.ทำไมเบนยังฝันถึงเจสอยู่อ่ะคะ?รึยังรักนางอยู่?
    #49
    1
    • #49-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 05:55
      ก็คงใจสลายทั้งคู่ ทั้งคนไป คนอยู่
      สำหรับเรื่องความฝัน ฉันจะเฉลยตอนต่อไปค่ะ มันมีเงื่อนงำที่ทำให้ตัดจบในตอนนี้ไม่ได้จริงๆ
      #49-1
  10. #48 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:47
    ตอนหน้าจบแล้วเร้ออ ติดใจเรย์แบบนายหญิงสุดๆ ตอนคุกเข่าแล้วอ้อนเบนว่าอยากให้ทำอะไร เราชอบมากกกกก
    บางที เบนก็น่ากลัวได้เหมือนกัน //ความจริง เวลาพวกอบอุ่นใจดีกลายเป็นสายดาร์ค พวกอายุน้อยกว่ารุก มันก็แซ่บดีนะ
    เรย์ เธอไม่เคย!!?! (ที่ผ่านมาเจอแต่พวก100+ปี มีลูกมีเมียมีผัวเป็นสิบๆ แต่ไม่เคยก็ไม่ใช่ว่าจะแย่)
    ปลอบใจตัวเองไว้นะเรย์ plenty of fish T_T แต่เราก็ยังเชียร์ให้คู่กันนะ
    เรื่องเจสนี่เรื่องจริงเลยค่ะ ผชมักมองไม่ออก 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 มกราคม 2560 / 23:49
    #48
    2
    • #48-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 05:54
      เบนแค่รู้สึกว่า ตัวเองเป็นผู้ชาย และอยากจะ take control บ้าง ทำเอานายหญิงของเราไปไม่เป็น นอนนิ่งๆเลยทีเดียว
      #48-1
  11. #47 Dandelions (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:44
    เด็กดีหราาาา

    หายใจไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว เป็นผลงานที่ร้อนแรงอะไรเบอร์นี้คะไรท์ >///<

    เรย์ช่างร้ายเหลือ ได้แล้วทิ้ง โถๆ ชายเบนของปร้าาาาา

    #47
    1
    • #47-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 05:53
      ชอบเขียนฉากี่เรย์ทิ้งไป มากเลยค่ะ เป็นการตัดสินใจครั้งแรกของเรย์ที่ไม่เห็นแก่ตัว
      #47-1
  12. #46 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:31
    ถ้าจบแค่นี้จะเป็นฟิคที่เศร้าและสวยงามทีเดียว งื้อ

    เข้าใจเรย์นะ มันเป็นความผูกพันที่ขมขื่นมาก เห้อ แต่ก็ชอบเรย์ในฟิคนี้มากๆ ชอบความนายหญิง แงง
    #46
    1
    • #46-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 05:52
      หวาน แต่ขมลิ้นสุดๆ
      #46-1
  13. #45 ชื่อช้อยค่ะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 23:12
    นั่งลุ้นว่าจะจบแบบไหนเลย เศร้าใจจังค่ะ เขาไม่ได้อยู่ด้วยกันแน่ๆเบย อดทนไว้เรย์ต้องมีสักวันที่เป็นของเราT_T
    #45
    1
    • #45-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 8)
      20 มกราคม 2560 / 05:52
      เรย์อาจจะไม่ต้องใครคนอื่นอีกแล้ว นอกจากเบนน่ะสิคะ
      #45-1