Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 63 : [Blossom] : Gloxinia

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    3 ต.ค. 61


[Blossom]

Chapter 1 : Gloxinia








            ยิ้มของเธอ เป็นดั่งดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ กลีบบอบบางสีสันสดใส นำพาความสดชื่นสุขใจมาให้ทุกคนที่ได้พบเห็น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหวาน ใสซื่อบริสุทธิ์ เหมือนเด็กสาวที่เพิ่งผ่านพ้นวัยเด็ก แก้มนวลเนียน สุกปลั่ง ราวกับผิวแอปเปิ้ล เธอสวยน่ารัก มองได้ไม่มีวันเบื่อ เสียงหัวเราะของเธอกังวาน เปล่งประกายไปด้วยความสุข ยิ่งเวลาที่เธอแสดงความสามารถในบทบาทที่ได้รับ เธอยิ่งมีเสน่ห์ ในทุกการสัมภาษณ์ ออกรายการ หรือทุกพรมแดงที่เธอปรากฏตัว สื่อมวลชนหลงรักในความอ่อนโยนของเธอ แฟนคลับหญิงมองเธอเป็นตัวอย่างที่น่าชื่นชม แฟนคลับชายต่างมองเธอเหมือนนางฟ้าที่ไม่อาจเอื้อมถึง


                ภายนอก ทุกคนมองอย่างนั้น แต่ภายในใจจริงๆ ใครจะรู้ล่ะว่าเธอคิดหรือกำลังรู้สึกอย่างไร ชีวิตของเรย์ เคโนบี เป็นทั้งที่รักและที่อิจฉา เป็นเป้าสายตาของผู้อื่นตลอดเวลา มีแต่คนตั้งความหวัง และจับจ้อง รอคอย หากเธอพลาดท่าเสียทีเมื่อใด ก็พร้อมจะกระพือข่าว เหยียบเธอให้จมดิน ชีวิตแบบนี้ ไม่อาจเรียกได้ว่ามีความสุข สำหรับเธอ ไม่ต่างอะไรจากการอยู่ในกรงสวนสัตว์ มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา มองดูเธอเพราะเป็นสัตว์ป่าแสนสวยหายาก ไร้อิสระโดยสิ้นเชิง เธอไม่อาจเดินไปไหนมาไหน โดยไม่มีคนเข้ามาขอลายเซ็น ขอถ่ายรูป เธอไม่อาจหลบปาปารัซซี่ได้นาน ความเป็นส่วนตัว เท่ากับศูนย์ แต่กระนั้น เรย์ก็พยายามที่จะพอใจกับชีวิตของตนเอง อย่างน้อย เธอก็หาเงินได้เยอะมากในแต่ละปี มากพอจะท่องเที่ยวรอบโลกในวัยเกษียณ


                นั่นคือเป้าหมายของเรย์ มีเงินเยอะๆ ท่องเที่ยวให้ทั่ว อาศัยในบ้านพักคนชราที่หรูหราดั่งราชินี เธอไม่หวังให้ลูกหลานดูแล แค่ฝังศพให้หน่อยเมื่อเธอตาย ก็พอแล้ว อาจฟังดูหดหู่ แต่ก็ดีกว่าใช้ชีวิตบนความเครียดไปวันๆ เบื่อหน่ายกับแรงกดดันจากคนทั้งโลกที่เฝ้ารอดูผลงาน ยึดติดและเสียใจกับคำวิจารณ์จากบรรดานักวิจารณ์ภาพยนตร์ ตราบใดที่ยังสาวยังสวยมากพอจะหาเงินได้ เธอตั้งใจจะหาเงิน เก็บเกี่ยวทุกอย่างจากอาชีพนี้ ไม่มีวันที่เรย์จะยอมกลับไปยากจนเหมือนสมัยเป็นเด็กกำพร้าอีกแล้ว


                เธอกำลังก้าวสู่จุดสูงสุดในอาชีพ ได้รางวัลออสการ์ตั้งแต่อายุแค่ยี่สิบต้นๆ พ่วงด้วยลูกโลกทองคำสาขานักแสดงนำหญิงอีกสองปีซ้อน มีแฟนหนุ่มที่เป็นนักแสดงชื่อดังเหมือนกัน มีแฟนคลับอยู่ทุกมุมโลก ชื่อของเธอประทับบนดวงดาวที่ฮอลลีวูดวอล์กออฟเฟม ชีวิตนี้จะต้องการอะไรอีกล่ะ?


                ไม่รู้สิ


                เปลือกตากระพริบ ขณะมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน แสงสีทองรำไรที่ปลายฟ้า กับกลุ่มเมฆสีครีมเป็นก้อนกลมๆ กัปตันประกาศว่ากำลังจะถึงสนามบินฮีทโธรว์ในอีกไม่ช้า เรย์ปรับเบาะที่นั่งของเธอให้ตั้งตรง ศีรษะหันไปทางเพื่อนร่วมทางที่นอนอยู่บนเบาะถัดไป โรส ทิโคยังหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เรย์ต้องใช้มือสะกิดที่ข้อศอกของหญิงสาว อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อย ยกผ้าปิดตาขึ้นข้างหนึ่ง หยีตาเมื่อเห็นแสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง


                “ถึงแล้วหรอ?” โรสถาม เสียงงัวเงีย


                “ใกล้แล้ว” เรย์ตอบ “บอกทีซิว่าต้องทำอะไรก่อนบ้าง”


                “โอ้” โรสขยี้ตา สูดจมูก รีบลุกขึ้นนั่ง ปรับเบาะของตน และหยิบกระเป๋าเอกสารออกมาเปิดดู “เอ่อ วันนี้มีสัมภาษณ์แค่ที่เดียวกับบีบีซีเรดิโอ ตอนสิบโมง เวลาท้องถิ่น จากนั้นก็พักผ่อนได้ตามอัธยาศัย ไม่มีรายการใดๆ จนกระทั่งพรุ่งนี้ตอนแปดโมงเช้า มีสัมภาษณ์กับลอนดอนไลฟ์ ออกอากาศสด”


                “โอเค แค่นั้นก่อน” เรย์พยักหน้ารับรู้ แล้วเบือนสายตาไปทางหน้าต่างอีกครั้ง


                ในใจรู้สึกโหวงเหวงวาบหวิวพิกล ไม่ใช่เพราะเครื่องบินกำลังลดระดับต่ำลง แต่บางอย่างด้านใน ว่างเปล่ากลวงโบ๋ ไม่อาจเติมให้เต็ม เรย์รู้สึกอย่างนี้บ่อยครั้ง เธอโทษว่าเป็นเพราะสัญชาตญาณของมนุษย์ที่ไม่เคยพอใจกับสิ่งที่ตนมีอยู่ เธอจึงรู้สึกตลอดเวลาว่าชีวิตว่างเปล่า ขาดบางอย่างไป เป็นเหตุผลที่ทำงานอย่างหนัก พยายามจะเติมเต็มช่องว่างนั้นให้ได้ แต่เติมเท่าไหร่ ก็ไม่พอ ภายในยังกลวง เหมือนเธอเป็นแค่เปลือกหอย ที่สิ่งมีชีวิตด้านในเปลี่ยนเปลือกไปแล้ว เรย์ยกมือนวดระหว่างคิ้วของตน เธออาจจะเหนื่อยและเบื่อกับการเดินทางก็ได้ ภาพยนตร์เรื่องใหม่ล่าสุดกำลังเข้าสู่ช่วงโปรโมทก่อนออกฉาย เธอต้องเดินทางไปหลายประเทศพร้อมทีมนักแสดง และตอนนี้ก็มาถึงลอนดอน ประเทศอังกฤษ


                เมื่อเครื่องลงจอดบนลานสนามบินเรียบร้อย เธอและคนอื่นๆก็ทยอยลงจากเครื่อง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยช่วยคุ้มกันเผื่อในกรณีฉุกเฉิน มีปาปารัซซี่หรือแฟนคลับเดนตายตั้งใจฝ่าดงเข้ามา แต่ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่น พ้นด่านตรวจคนเข้าเมือง มีปาปารัซซี่จำนวนหนึ่งตามถ่ายรูป แต่ก็ไม่ได้อยู่ในระดับน่ารำคาญ เรย์เคยเจอที่หนักกว่านี้มามากแล้ว อีกอย่าง ครั้งนี้มากันหลายคน มีทั้งนักแสดงและผู้กำกับมาไฟล์ทเดียวกัน ความสนใจของนักถ่ายรูปพวกนี้จึงไม่ได้ตกอยู่ที่เรย์เพียงคนเดียว


                จากสนามบิน ตรงไปยังโรงแรมแกรนด์รอยัลลอนดอนไฮด์ปาร์ค หมดเวลาไปเกือบสี่สิบห้านาที โรสสัปหงกจนเอียงศีรษะพิงไหล่ของเรย์ไปเรียบร้อย ทุกวันนี้ เรย์ก็ไม่แน่ใจว่าใครดูแลใครกันแน่ เธอกับโรสรู้จักกันมานาน เป็นทั้งเพื่อนสนิทรู้ใจและเพื่อนร่วมงาน โรสคือเพื่อนคนเดียวของเรย์เลยก็ว่าได้ เป็นคนที่เรย์ไว้วางใจมากที่สุดแล้ว หลังจากจัดการเช็คอินที่โรงแรมเรียบร้อย เรย์ขึ้นไปดูห้องพัก กว้างขวาง สะดวกสบาย จัดไว้อย่างดี เธอไม่ใช่คนเรื่องมากถือดี จึงไม่เคยเรียกร้องให้โรงแรมต้อนรับไปมากกว่าระดับที่เป็นอยู่


                เธอนั่งพักยังไม่ถึงชั่วโมงดี โรสก็บอกว่าถึงเวลาต้องเตรียมตัวสำหรับการสัมภาษณ์แล้ว ตั้งแต่เก้าโมงจนถึงสิบเอ็ดโมง เรย์กับนักแสดงนำอีกคนของภาพยนตร์ ใช้เวลาหมดไปที่สถานีกระจายเสียงของบีบีซี เธอทั้งยิ้ม ทั้งหัวเราะ พูดติดตลกขบขัน สร้างความประทับใจ ซึ่งเป็นงานถนัดของเธอ


                “หิวชะมัดเลย เราจะกินอะไรกันดีนะ เรย์” โรสถาม เมื่อการสัมภาษณ์เสร็จสิ้น


                “โรสกลับโรงแรมไปก่อนก็ได้นะ” เรย์บอก “ฉันอยากไปเดินเล่น”


                “ไปคนเดียวหรอ?” โรสถาม พอจะรู้อยู่บ้างว่าบางครั้งเรย์ก็ชอบความสันโดษ ไปไหนมาไหนคนเดียวอย่างอิสระ เมื่อเห็นเรย์พยักหน้า โรสก็หยิบหมวกกับแว่นกันแดดออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ “เผื่อไว้ก่อน จะได้เดินเที่ยวสบายๆ”


                “ขอบใจ” เรย์ยิ้ม แล้วโรสก็ยิ้มยิงฟันกลับมา


                เดือนมิถุนายน เป็นช่วงต้นฤดูร้อนของลอนดอน วันนี้มีแดด และลมอ่อนๆ อากาศกำลังสบาย เรย์สวมหมวกและแว่นกันแดดออกไปข้างนอก ปะปนกับผู้คนได้อย่างแนบเนียน เธอเคยมาลอนดอนสี่ครั้งแล้ว ค่อนข้างชินกับเส้นทางและสายรถเมล์ เพราะชอบเดินสำรวจชมเมืองคนเดียว เรย์จึงไม่มีปัญหาเรื่องการหลงทางหรือขึ้นรถเมล์ผิดสายอีก ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เธอก็มาถึงถนนพอร์โตเบลโล วันเสาร์และวันอาทิตย์มีตลาดเปิดตั้งแต่เช้า เรย์ชอบเดินดูเสื้อผ้าและกระเป๋าเก๋ไก๋ บ้างก็เป็นสินค้าทำมือ บ้างก็เป็นของฝากชิ้นเล็กๆที่ราคาไม่หนักกระเป๋า ถึงแม้เรย์จะมีเงินมากพอกว้านซื้อของแบรนด์เนม แต่เธอชอบใช้ของธรรมดาแบบนี้มากกว่า เรย์หยุดดูสร้อยคอและสร้อยข้อมือ ร้อยด้วยหินสีและจี้ชิ้นเล็กกระจุกกระจิก เธอเลือกสร้อยข้อมือห้อยจี้รูปเปลือกหอยกับหินสีฟ้าคราม ตั้งใจจะซื้อไปฝากโรส จากนั้นเธอเดินไปยังแผงขายกระเป๋าผ้า เลือกลายที่ถูกใจแล้วจ่ายเงิน


                เรย์เดินไปเรื่อยๆ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอย่างสบายใจ หลังจากได้เสื้อยืดกับเสื้อคาร์ดิแกนราคาถูกมาอีกตัว  เรย์ชอบความสะอาดของท้องถนน อาคารแต่ละหลังก่อด้วยหินสีขาว ประตูหลากสีสัน ร้านค้ามีเอกลักษณ์เฉพาะตน ริมฝีปากของเธอคลี่ยิ้มเล็กน้อยอย่างสุขใจ เธอชอบลอนดอน ชอบที่นี่ ถึงจะเป็นเมืองใหญ่ ผู้คนพลุกพล่าน แต่ช่างมีชีวิตชีวา และความคลาสสิกในตัวเอง เรย์เดินเลี้ยวมุมถนนไปจุดที่ยังไม่เคยเดินมาก่อน พลันสะดุดตาเข้ากับร้านแห่งหนึ่ง


                ร้านนั้นมีพื้นที่สวนเล็กๆด้านข้าง วางกระถางต้นไม้ซ้อนกันเป็นตั้ง ถุงปุ๋ย ถุงดิน และต้นไม้เล็กๆในกระถางวางเรียงกัน ตัวร้านมีแค่ชั้นเดียว หลังคาสีฟ้า ประตูกระจกติดกระดิ่งทองเหลือง เรย์เงยหน้ามองป้ายชื่อร้าน Blossom ขายดอกไม้และแผ่นเสียงเก่า เรย์อ่านแล้วเลิกคิ้วทั้งสองข้างขึ้น ดอกไม้ กับ แผ่นเสียง ไม่น่าเป็นสิ่งที่เข้าคู่กันได้เลย ด้วยความสงสัย เรย์จึงอยากไปดูให้เห็นกับตา เธอถอดแว่นกันแดดและหมวกออก พร้อมเดินตรงเข้าไป เปิดประตูร้าน


                ภายในปูด้วยกระเบื้องหยาบสีน้ำตาลอ่อนลายใบไม้ สองข้างเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์จัดใส่โถทรงสูงใบใหญ่ให้เลือกสรร ในร้านอบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้หอมหวาน และเสียงเพลงคลอแผ่วเบา เรย์จำได้ว่าเป็นเพลงของวงคาร์เพนเตอร์ ก็แปลกดี ร้านดอกไม้ในลอนดอน ดันเปิดเพลงของอเมริกันเสียได้ หญิงสาวหันหน้าไปทางเคาน์เตอร์ ผู้ชายคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลเข้ม ตัวสูงใหญ่ราวกับนักกีฬา คงทะลุเกินหกฟุตสองนิ้วแน่ๆ ผมสีดำสนิทเป็นลอนคลื่นสลวย ซอยไล่ยาวถึงต้นคอ ใบหน้ายาว จมูกใหญ่และโด่งมาก ดวงตาของเขากำลังตะลึงมองเธอ จำเธอได้อย่างไม่ต้องสงสัย เรย์รีบเบือนหน้าหลบสายตา ทำทีเป็นพิจารณาดอกคัตเตอร์สีขาวเล็กจ้อย


                “ให้ช่วยอะไรไหมครับ” เขาถาม น้ำเสียงประหม่า


                “ฉันขอดูไปเรื่อยๆก่อนค่ะ” เรย์ตอบ โดยไม่ได้หันไปสบตาอีก เธอเหลือบมองอีกด้านของร้าน บนผนังมีชั้นวางแผ่นเสียงหลากหลาย เครื่องเล่นแผ่นเสียงวางอยู่ใกล้กัน ดูเป็นของโบราณแท้ๆ นักสะสมมาเห็นคงจะชอบ เรย์ยังไม่ทันจะเดินไปดู เธอสังเกตเห็นที่ด้านหน้าของโถใส่ดอกไม้แต่ละชนิด มีชื่อดอกไม้และความหมายของดอกไม้ชนิดนั้นพิมพ์เป็นข้อความสั้นๆติดไว้ด้วย ถ้าใครตั้งใจจะซื้อดอกไม้ ในโอกาสที่แตกต่างกัน ก็ไม่จำเป็นต้องไปค้นหาความหมายของดอกไม้อีก สามารถเลือกให้เหมาะสมได้ทันทีเลย


                “แล้วดอกไม้นี้ล่ะคะ ชื่ออะไร” เรย์ชี้มือไปที่กระถางใบน้อย ดอกไม้สีม่วงเพิ่งจะออกมาแค่สองดอก ท่ามกลางใบไม้สีเขียวแก่


                “นั่น...” เขาชะโงกตัวดู แล้วตอบคำถาม “ดอกกล็อกซิเนียครับ ผมยังไม่ขาย เพิ่งจะลองเพาะพันธุ์ปลูก”


                “ความหมายของมันคืออะไรคะ?” เรย์ถามอีก เอื้อมมือแตะบนใบไม้อย่างแผ่วเบา ไม่กล้าแตะกลีบดอกที่ดูช่างบอบบาง เธอชอบสีม่วงที่ไล่ระดับของตัวกลีบ จากอ่อนไปแก่ ตรงกลางเป็นสีขาวสว่าง และตรงปลายกลีบก็เป็นสีขาวเช่นกัน เหมือนเป็นขอบของกลีบดอก สวยน่ารักทีเดียว เรย์หันหน้าไปหาเจ้าของร้าน รอฟังคำตอบ


                “รักแรกพบครับ”


                ชายหนุ่มตอบ แก้มกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ จนเรย์สังเกตเห็นได้อย่างแจ่มชัด หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ความร้อนผ่าวไต่ขึ้นมาที่ผิวหน้า จนเธอเกือบจะยกมือขึ้นแตะ แต่ห้ามตัวเองไว้ได้ก่อน เป็นบ้าอะไรไปนะเรย์ เธอละสายตาจากเขา ทำทีเป็นมองดอกไม้ชนิดอื่น หัวใจเต้นแปลกประหลาด


                “ถ้าคุณอยากจะซื้อจริงๆ รอสักเดือนหน้า ผมคงจะขายได้ครับ” เขาให้ข้อมูล


                “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอคงไม่ได้อยู่ลอนดอนนานขนาดนั้น เรย์ตัดสินใจเดินไปยังชั้นวางแผ่นเสียง ลองหยิบออกมาดู มีทั้งของนักร้องชาวอังกฤษ ไอริช อเมริกัน และนักร้องจากแถบเอเชีย เธอนึกถึงเครื่องเล่นแผ่นเสียงของคุณปู่โอบีวัน คุณปู่ชอบฟังในบ่ายวันอาทิตย์ ที่ไม่มีงานธุรกิจต้องไปจัดการ เรย์เลือกแผ่นเสียงของนักร้องผิวสีที่ชื่อเรย์ ชาลส์ออกมาและเดินไปที่เคาน์เตอร์ เมื่อเข้าไปใกล้ มองเห็นหน้าเขาได้ชัด เรย์จึงรู้ว่าดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลเหมือนอำพันในเปลือกไม้ มีรอยขี้แมลงวันอยู่บนแก้มของเขาด้วย ไม่รู้ทำไม ยิ่งมอง ยิ่งหายใจไม่ทั่วท้อง เรย์ที่ไม่เคยประหม่าต่อเพศตรงข้าม กำลังหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่รู้สาเหตุ


                “ใส่ถุงไหมครับ?” เขาถามอย่างสุภาพ


                “ไม่ต้องค่ะ ฉันเอาใส่กระเป๋าได้” เรย์ชูกระเป๋าผ้าที่เธอเพิ่งซื้อมาจากตลาด


                “เพิ่งไปเดินที่พอร์โตเบลโลมาสินะครับ” เขาฉีกยิ้มกว้าง จนแก้มเป็นร่อง ดวงตาเป็นประกายสดใส เรย์พลันหายใจกระตุก รู้มาบ้างว่าหนุ่มบริติชมีเสน่ห์ล้นเหลือ ในวงการ เธอมีโอกาสร่วมงานด้วยหลายคน รับมือกับเสน่ห์แพรวพราวพวกนั้นได้ดีมาโดยตลอด แต่จะมาตกม้าตายเพราะหนุ่มเจ้าของร้านดอกไม้อย่างนั้นหรือ? เรย์มองนิ้วมือเรียวของเขาจิ้มลงบนเครื่องคิดเงิน มองตามมือของเขาที่หยิบธนบัตรไปจากเธอ และหยิบเงินทอนมาให้ ผู้ชายบ้าอะไร มือน่ามองขนาดนี้ เขาใส่นาฬิกาดิจิตอลสีดำที่ข้อมือข้างซ้าย ตัดกับสีผิวของเขา ยิ่งน่ามองเข้าไปใหญ่เลย


                “คุณชื่ออะไรคะ?” เรย์โพล่งถามออกไป ก่อนจะห้ามตัวเองทัน


                เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ท่าทางแปลกใจ ก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้ม นิ้วชี้ข้างขวาชี้แตะๆที่หน้าอกด้านซ้ายของตน เรย์จึงเห็นว่าเขาติดป้ายชื่อสีเงินขนาดเล็กไว้บนผ้ากันเปื้อน


                เบน โซโล


                “คุณจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมจะขอ...” ชายหนุ่มหน้าแดง ลดมือลงเปิดลิ้นชักและรื้อค้นของด้านใน จนหยิบปากกากับกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง “ผมขอลายเซ็นได้ไหมครับ คุณเคโนบี” เขายื่นกระดาษและปากกามาข้างหน้าอย่างเขินจัด


เรย์มองแก้มที่กลายเป็นสีแดง กับใบหูที่เริ่มแดงนั้นอย่างเอ็นดู อดไม่ได้ที่จะยิ้ม เธอหยิบของทั้งสองอย่างมาจากมือของเขา ผิวหนังเผลอสัมผัสกันเล็กน้อย เขาสะดุ้งนิดหน่อย แต่เก็บอาการประหม่าได้ดี เฝ้ามองเธอจรดปากกาลงเซ็นชื่อ ประกายในดวงตาของเรย์แพรวพราว เธออมยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเขียนบางอย่างยาวเหยียด ไม่ใช่แค่ลายเซ็นของเธอเท่านั้น


“เซลฟี่ด้วยกันดีไหมคะ?” เธอเงยหน้าขึ้นถาม ยังไม่ยอมคืนกระดาษกลับไป


“ได้หรอครับ?” เบน โซโลถาม เบิกตาโต


“ได้ค่ะ” เรย์ตอบ เห็นเขายิ้มกว้างกว่าเดิม ยิ้มที พาลให้โลกสดใสไปทั้งใบ ตอนนี้เรย์ไม่แน่ใจแล้วว่า ยิ้มของเธอหรือของเขาที่สวยกว่ากัน ใครๆก็บอกว่า เรย์ยิ้มสวย ยิ้มของเธอเหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ใครเห็นก็อยากจะยิ้มตาม แต่ยิ้มของผู้ชายคนนี้ เหมือนยิ้มของเด็กน้อยใสซื่อ ฟันที่ไม่ค่อยเป็นระเบียบ มีเขี้ยวเล็กๆทั้งสองข้าง ประกอบกับท่าทางดีใจอย่างไม่เก็บท่าที ไม่วางมาด คิดหรือรู้สึกยังไง ก็แสดงออกมาหมด


น่ารักเป็นบ้าเลย


เบนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน เดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมา มองไกลๆ เรย์คิดว่าเขาก็สูงมากแล้ว พอได้อยู่ใกล้ ส่วนสูงที่ต่างกัน ทำให้เขาต้องย่อตัวลงมาเล็กน้อย เพื่อถ่ายรูปเซลฟี่กับเธอ ทั้งคู่ยิ้มให้หน้าจอโทรศัพท์มือถือ เบนกดถ่ายภาพ ช่วงที่เขาเข้าใกล้เธอ เรย์ได้กลิ่นของดินปนกับกลิ่นสบู่ที่เขาใช้


“ขอบคุณมากครับ” เบนกล่าว มองเธออย่างชื่นชม “ผม... เอ่อ คุณคงได้ยินจนเบื่อแล้ว แต่ผมดูภาพยนตร์ทุกเรื่องที่คุณแสดง ตอนที่คุณได้เข้าชิงออสการ์ ผมถ่างตารอดูจนจะจบรายการเลย ดีใจด้วยนะครับสำหรับรางวัลที่ได้ คุณเป็นนักแสดงที่เก่งมาก ผมชอบบทบาทของคุณในภาพยนตร์ทุกเรื่อง เวลาคุณออกรายการ ผมก็ดูตอนคุณให้สัมภาษณ์นะครับ ผม...” เบนหยุดพูดไป มีสีหน้ากังวลขึ้นมา “ขอโทษครับ ผมทำให้อึดอัดหรือเปล่า?”


“ไม่ค่ะ” เรย์ส่ายหน้า เขาเป็นแฟนคลับของเธอหรือนี่? เธอคิดในใจ แต่ไม่ได้แสดงความเห็นใด เธอแค่ยื่นกระดาษกับปากกาคืนไป “นี่ค่ะ ลายเซ็น ฉันขอตัวไปก่อนนะคะ”


“ครับ” เขาพยักหน้า


“แล้วเจอกันค่ะ เบน”  


ชายหนุ่มยังยืนทื่อมะลื่ออยู่จุดเดิม มองตามหลังหญิงสาวเดินออกนอกร้านไป อยากจะลองหยิกตัวเองดูสักที ให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝัน เขาคงเป็นแฟนคลับที่โชคดีที่สุดในโลกแล้ว คนดังที่ชื่นชอบเดินเข้ามาพบเอง ได้ทั้งลายเซ็น ได้ทั้งรูปถ่ายเซลฟี่ ได้พูดคุยตั้งหลายประโยค เธอถามชื่อของเขาด้วย เธอซื้อแผ่นเสียงจากร้านของเขาไป ให้ตายสิ เรย์ เคโนบี ผู้หญิงที่สวยที่สุดในอุดมคติของเขา เพิ่งจะเข้ามาในร้าน เพิ่งจะเดินออกไป ให้ตายสิ ให้ตายสิ! เบนรู้สึกเหมือนหายใจแทบไม่ทัน เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ผ่อนออกช้าๆ พยายามสยบความตื่นเต้นเกินพอดี


เบนก้มหน้าลง มองแผ่นกระดาษ เธอไม่ได้เขียนไว้แค่ลายเซ็น แต่มีอีเมลล์และข้อความต่อท้าย


 

ส่งรูปที่ถ่ายด้วยกันมาให้ฉันด้วยนะคะ

     

                      

 












TALK

ดูท่า  "คนดัง" จะหลงเสน่ห์ "แฟนคลับ" ก่อนซะแล้วค่ะ

Adam Driver เป็นผช.ที่ฉันมองเขายิ้มได้ทั้งวันเลยจริงๆค่ะ ผช.บ้าอะไรยิ้มน่ารักจังเลย 


บายเดอะเวย์  เรื่องนี้ทำ playlist ไว้ด้วยนะคะ ไปฟังก่อนนอนน่าจะดีล่ะ มี 9 เพลงค่ะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #757 เหมียว (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 03:13

    ให้ความรู้สึกเหมือน nothing hill ตอนพระเอกนางเอกเจอกัน น่ารักค่ะ ชอบๆ

    #757
    0
  2. #748 Twinkleproud (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 04:33
    อ่อยอะ ส่งรูปมาด้วยนะ แหมน้องเร๊ย์
    #748
    1
    • #748-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      7 ตุลาคม 2561 / 22:24
      ต้องอ่อยนิดๆ เพราะอีกฝ่ายเอาแต่ตะลึง
      #748-1
  3. #747 Dandelion (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:46

    น่ารักที่สู๊ดดดดด. กร้าวใจมากๆ

    #747
    1
    • #747-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      7 ตุลาคม 2561 / 22:24
      ผช.ขี้อาย น่ารักเสมอค่ะ
      #747-1
  4. #746 Rose-c (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 12:10
    อู้ววววว คุณดาราน่ารักมากเลยอะ หลงแฟนคลับก่อนแล้ววว
    #746
    1
    • #746-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      7 ตุลาคม 2561 / 22:24
      คุณแฟนคลับน่าหลงจะตายไป
      #746-1
  5. #745 +Choc Milk+ (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 07:52
    ให้ตายสิ​ ให้ตายสิ​ ให้ตายสิ!
    น่ารักเป็นบ้าเลย​ ฮือออออ​ หยุดยิ้มมั่ยดั่ยยยยย​*ซบหน้า*
    ฮีลใจแท้ๆ​เลย
    #745
    1
    • #745-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      7 ตุลาคม 2561 / 22:24
      ไม่ต้องหยุดยิ้มค่ะ ยิ้มออกมาเลยยยย
      #745-1
  6. #744 YURIPINK19 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:46
    มาตำแล้ววว น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #744
    1
    • #744-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:37
      พี่เบนน่ารักใช่ไหมล่ะ
      #744-1
  7. #743 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:06

    โอ๊ยยยยยยย น่ารักเป็นบ้า น่ารักเป็นบ้าเลยค่ะ ชอบจังเลย ทีแรกตอนเปิดเรื่องมาเราได้กลิ่นอายของน็อตติ้งฮิลล์ เป็นหนังรักตลอดกาลของเรา แต่ละซีนในเรื่องคือฉากประทับใจทั้งนั้น แล้วมาเจอคุณเขียนในรูปแบบนี้อีก เรานี่ใจพองเลยค่ะ เราชอบมากๆ ในทุกๆ สำนวน ตัวหนังสือที่บรรยายมา ทำให้เราเห็นภาพตามได้ง่ายมากเหมือนเคย ตอนที่น้องเอาแต่มองและเผลอชื่นชมพ่อหนุ่มดอกไม้นี่น่าเอ็นดูสุดๆ น่าเอ็นดูทั้งเจ้าของร้านและคุณดาราดังเลยค่ะ เบนเป็นแฟนคลับที่โชคดีมากจริงๆ และจะยิ่งโชคดีกว่านี้อีกแน่นอน เพราะน้องทิ้งอีเมลให้ส่งหา แต้มบุญสูงมากค่ะพ่อ สาธุชนพร้อมกราบกรานแล้วค่ะ /คุกเข่าพนมมือแรง

    #743
    1
    • #743-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:37
      น้องเรย์ก็ไม่เบานะ เอาแต่มอง มอง มอง จนพี่เบนเขินหน้าแดงหมดแล้ว
      #743-1
  8. #742 SiphitchaSupa (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:21

    สนุกมากเลย รออยู่นะฮะ
    #742
    1
    • #742-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:36
      ขอบคุณค่ะ
      #742-1
  9. #741 Barea (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:15
    ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ฮืออออ
    #741
    1
    • #741-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:36
      พี่เบน หนุ่มร้านดอกไม้ ขี้อาย น่ารักกกกก
      #741-1
  10. #740 Bope (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:10
    เพลย์ลิสต์ฟังได้ที่ไหนหรอคะ
    btw ชอบนิยายของพี่มากๆเลยค่ะ ชอบภาษาแล้วก็เนื้อเรื่องมาก ติดตาม reylo ของพี่มาเกือบทุกเรื่องเลยแต่ไม่ได้เม้นแง้ ขอบคุณที่แต่งออกมาให้อ่านนะคะ
    #740
    2
    • #740-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:33
      เอ๋ ลงเพลงไว้ในตอนแล้วนี่น่า เพลงไม่ขึ้นหรอคะ???
      #740-1
    • #740-2 Bope(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 08:59
      อ๋อออ สงสัยเพราะอ่านในแอพน่ะค่ะ😂 เจอแล้วค่า
      #740-2
  11. #739 Ahappipy (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:40
    อะไรจะครุคริแคนดี้ได้ขนาดนี้ ฮีลใจสุดๆ
    #739
    1
    • #739-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:35
      เรื่องนี้ เบาๆ หวานๆ
      #739-1
  12. #738 erney007 (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:31
    เปิดตอนมาเหมือนเพลง Lucky ของบริทนี่เลยค่ะ
    จบท้ายด้วย She ของ Notting Hill
    #738
    1
    • #738-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:34
      เพลง she ฉันมักจะเปลี่ยนเป็นคำว่า he เวลาฟังค่ะ
      #738-1
  13. #737 U.R.L (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 21:16
    น่ารักมากๆ เลยค่ะ อ่านแล้วเขิน ฮือออออ
    #737
    1
    • #737-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      3 ตุลาคม 2561 / 07:34
      เขินยิ้มของพี่เบนใช่ไหมล่ะ
      #737-1
  14. #736 CartoonFreak (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 20:50
    ฮืออออ เป็น au ที่น่ารักมากๆ เลยค่ะ ชอบสตอรี่ที่มีความหมายของดอกไม้มาเอี่ยวด้วยมากๆ ขอบคุณที่แต่งออกมาให้อ่านนะคะ
    #736
    1
    • #736-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 63)
      2 ตุลาคม 2561 / 20:51
      นึกถึงพี่เบนยืนอยู่ท่ามกลางมวลดอกไม้ ดูแลต้นไม้ มันน่ารักดีนะคะ <3
      #736-1