Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 6 : The wolf thought to herself, what a beautiful tender young creature he is. [Red Riding Hood AU]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    16 ม.ค. 60



Red Riding Hood AU

Inspiration : Little Red Riding Hood - Brother Grimes

                    An American Werewolf in Paris (1997)

                    Out of the wood MV - Taylor Swift

Warning :  Explicit content, sexual tension, blood play, torturing, slice of BDSM, If you're are a good girl, please don't read this. Under 18 should stay away from this, too. 

Chapter : 2 / IDK



  



The wolf thought to herself, what a beautiful tender young creature he is. [Red Riding Hood AU]



            กระท่อมเล็กตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางป่า ใต้ต้นหลิวใหญ่แผ่ปกคลุมทั่วทั้งหลังคา ใบเกาะอยู่รอบเถาวัลย์เส้นบางห้อยลงโดยรอบเหมือนผ้าม่าน แต่หากมองในความมืด กลับเหมือนเงื้อมือปีศาจที่กำลังกางกรงเล็บลงหมายจะจิกผืนดิน ภายในกระท่อมกว้างขวาง ตั้งแต่หน้าประตูเป็นต้นไป เรียงรายด้วยเขากวางติดอยู่บนผนัง หนังสัตว์กองอยู่มุมหนึ่ง พื้นที่ตรงกลางมีโต๊ะกลมและเก้าอี้วางอยู่ ถัดไปนั้นเป็นเตาผิงที่กำลังคุกรุ่น ฟืนส่งเสียงลั่นและมอดไหม้อยู่ในเปลวไฟ ร่างเล็กบางนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงเล็กๆที่นอนได้คนเดียว นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องใบหน้าของผู้ชายที่ยังนอนหมดสติอยู่บนนั้น ตาแทบไม่กระพริบ



            เธอสำรวจใบหน้าของเขาเงียบๆ ช่างอ่อนเยาว์ ใสซื่อ ผ่านโลกมาแค่สิบแปดปี แก้มเนียนใส มีไฝเล็กๆและขี้แมลงวันกระจายอยู่ ผมสีดำสนิทยาวปรกหน้าผาก เกะกะ เธอคิดอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปปัดปอยผมเหล่านั้นพ้นจากหน้าผากของเขา ฮืมม เธอส่งเสียงในลำคออย่างพอใจ เพราะกลิ่นจากผิวหนังของเขาช่างหอมหวานอะไรขนาดนี้ ไม่เหมือนกลิ่นของกวาง กระรอก หมี เธอเกลียดกลิ่นของพวกหมี พวกมันเหม็นสุดๆ ถ้าเทียบกับกลิ่นของเขา หญิงสาวเลียริมฝีปาก ท้องของเธอบิดเป็นเกลียว ส่งเสียงร้องอุทธรณ์อย่างโหยหาและยินดี เธอหิว หิวกระหายอย่างบ้าคลั่ง อยากได้เนื้อมนุษย์สดๆ มนุษย์ที่คู่ควรแก่การถูกกิน ไม่ใช่เนื้อเด็กโตไม่เต็มที่อย่างเด็กที่ผูกโบว์สีฟ้าคนนั้น หรือเนื้อเด็กสาวที่หลอกทุกคนในหมู่บ้านว่ายังเป็นหญิงบริสุทธิ์ เธอทำร้ายพวกมัน ก็เพื่อล่อเขาออกมาเท่านั้น แต่หนักมือไปหน่อยกับเด็กหญิง เธอจึงไม่รอด



            เธอได้กลิ่นของเขาตั้งแต่มาถึงป่าแถบนี้ เธอรู้ว่าต้องเป็นเขาเท่านั้น หญิงสาวตามดูเขามาพักหนึ่ง รู้จักคนในครอบครัวของเขาทั้งหมด รู้ความเชื่อโง่ๆของหมู่บ้าน ที่ดันกลายเป็นเรื่องจริงเสียด้วย รู้ความลับของเขา ซึ่งก็ไม่ลับเสียทีเดียว ใครๆก็รู้ว่าเบน โซโล แอบหลงรักเจส พาวา เด็กสาวที่ทำเป็นใสซื่อ ทุกคนคิดว่าหล่อนแสนดี ทั้งที่จริงแล้วหล่อนมันร่าน อย่างน้อยก็ร่านออกนอกหน้ากว่าหมาป่าอย่างเธอเสียอีก เธอจับตัวเจสได้เพราะเจ้าหล่อนแอบออกมาพลอดรักกับคู่หมั้น แล้วยังมีหน้าแอบฝันถึงเหยื่อของเธอ ทั้งที่มีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว มันน่าหงุดหงิดแทน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะไปเยี่ยมเบนถึงที่ เล็ดลอดเข้าไปในความฝันของเขา ตีตราว่าเขาเป็นของเธอ ทำให้เขาสั่นสะท้านจากสัมผัสของเธอ จะได้ลืมหล่อนซะ



            เขาขยับตัว ลูกนัยน์ตากลอกไปมาอยู่ใต้เปลือกตาบาง เธอจ้องมองจนกระทั่งเขาลืมตา สะดุ้ง ลุกขึ้นนั่ง มองไปทางผนัง และหันมาพบเธอ สีหน้าของเขาบอกชัดเจนว่าตกใจกลัวแค่ไหน โถ เด็กน้อย อาหารจะไม่อร่อย ถ้ามันกำลังหวาดกลัวเสียด้วยสิ



            “เธอเป็นใคร” เบนพูดเสียงแหบ เขาขยับตัวอีก เสียงโซ่กระทบกันดังกริ๊ก เขาก้มลงมองที่เท้าของตัวเอง เลยจากหัวเข่าที่มีผ้าพันแผล เขาเห็นโซ่คล้องรอบข้อเท้า “ที่นี่ที่ไหน”



            “นายเป็นแขกของฉัน” เธอพูดเสียงแผ่ว



            “ต้องการอะไร?” เขาขยับถอยชิดผนัง ขณะที่เธอลุกขึ้นยืน หญิงสาวประสานมือไว้ด้านหน้า คิดว่ามันเป็นท่ายืนที่ดูเรียบร้อย ไม่เหมือนกับว่าเธอพร้อมจะกระโดดเข้าใส่และกินเขาเต็มที่



            “นายบาดเจ็บ” เธอบอก เลื่อนสายตาไปที่หัวเข่าของเขา “ฉันแค่ช่วยนายไว้”



            “โกหก!” เบนพูดเสียงดัง หายใจแรงอย่างหวาดกลัว “ฉันเคยเห็นเธอ ในฝัน เธอไม่ใช่... ไม่ใช่...”



            “ไม่ใช่อะไรหรอ? เบน โซโล” หญิงสาวเอียงศีรษะ และแย้มยิ้มน้อยๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นและเอื้อมไปหา ริมฝีปากของเขาสั่นเทา มองเธอราวกับเธอเป็นปีศาจ ซึ่งก็ อาจจะจริง



            “อย่าแตะต้องฉัน” เบนพูดอย่างรังเกียจ



            “นายไม่เห็นมีปัญหานี่ ในความฝัน นายชอบด้วยซ้ำ จริงไหม” เธอยิ้มอย่างเหนือกว่า คงต้องเตือนความทรงจำกันหน่อยแล้ว ปลายเล็บของเธอเอื้อมจนถึงแก้มของเขา เธอแตะเบาๆ ชอบความรู้สึกที่ได้สัมผัสเขา แม้เพียงนิดเดียวก็ทำให้ซู่ซ่าอยู่ภายใน เขานั่งนิ่งเป็นรูปปั้น ดวงตาเบิกโต เธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่ติดขัด จังหวะการเต้นของหัวใจเร็วขึ้น เธออยากควักมันออกมากินสดๆเสียตอนนี้ แต่ก็ต้องรอก่อน หญิงสาวเคลื่อนตัวขึ้นไปบนเตียง คุกเข่าอยู่เหนือตัวเขา ก่อนจะทิ้งน้ำหนักบนต้นขาของเบน เธอระวังที่จะไม่โดนแผลบนหัวเข่า ดูสิว่าเธอใส่ใจมากแค่ไหน ถ้าเป็นรายอื่น เธอไม่เสียเวลาแบบนี้หรอก เขาขยับแขน พยายามจะผลักเธอไปให้พ้น แต่หญิงสาวคว้าข้อมือทั้งสองข้าง และยกดันชิดติดผนัง



            “จุ๊ๆ อย่าทำตัวไม่น่ารักสิ เด็กน้อย” เธอโน้มใบหน้าเข้าหา กระซิบข้างหู รู้สึกถึงความสั่นสะท้านของเขา ปฏิกิริยาตอบสนองเป็นไปตามที่เธอต้องการ เขาส่งเสียงในลำคอเบาๆเมื่อเธอเลียใบหูของเขา รสชาติของผิวหนังเป็นรสที่เธออยากลิ้มลองมานาน ความเป็นจริงดีกว่าในความฝันเยอะเลย เธอเลื่อนตำแหน่งไปบนต้นคอ เขาเอียงศีรษะ ปล่อยให้เธอเลีย ดูดเคล้น เขาส่งเสียงครางอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เธอผลักตัวเขานอนราบบนฟูก เธอคร่อมอยู่ด้านบน โถ ดูสิ ทั้งแก้ม ใบหู ขึ้นสีเลือดด้วยความเขินอาย เขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิง และไม่เคยมีใครแตะเขาแบบนี้มาก่อน เธอเป็นคนแรก เธอชอบที่จะได้เป็นคนแรก หญิงสาวเลื่อนมือทั้งสองข้างเข้าไปใต้เสื้อของเขา สัมผัสกล้ามหน้าท้อง รู้สึกว่าเขาเกร็งไปทั้งตัว เธอดึงเสื้อเขาออกไปทางศีรษะ และโยนทิ้งไปข้างเตียง เธอสูดลมหายใจช้าๆอย่างพึงพอใจกับสิ่งที่ได้เห็น ก่อนจะก้มหน้าลง ประทับริมฝีปากอยู่เหนือสะดือ ไล่ขึ้นไปจนถึงแผ่นอก เธอทาบมือบนตำแหน่งหัวใจของเขา ได้ยินเสียงมันเต้นตุบๆอย่างรุนแรงยิ่ง ปลายเล็บบนนิ้วชี้ของเธอกดลงไปบนผิวหนังลากเป็นทางยาวพอประมาณ ให้เลือดไหลซิบ



            “ได้โปรด” เบนอ้อนวอนด้วยเสียงหอบหายใจ “ปล่อยฉันไป”



            หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำตาคลออยู่ในดวงตาทั้งสองข้างของเขา เธอยกมืออีกข้างขึ้นลูบแก้มของเขาเบาๆ เหมือนจะปลอบประโลม เธอก้มลง เลียบาดแผลที่เธอสร้างบนแผ่นอกของเขา รสเลือดหวานล้ำอยู่ในปาก เขาขยำผ้าปูฟูกเตียงแน่นในมือทั้งสองข้าง ขณะที่เธอชิมเลือดของเขาอย่างกระหาย เอร็ดอร่อย และสงสัยว่ารสชาติของเนื้อหนังจะชุ่มฉ่ำนุ่มลิ้นแค่ไหน ทั้งที่เขากลัวแทบตาย แต่เธอรู้ว่าทุกการกระทำไปกระตุ้นอารมณ์ อวัยวะอุ่นร้อนเบื้องล่างของเขาดันตัวขึ้นมาเสียดสีกับเธอโดยมีเพียงเสื้อผ้าบางๆที่กั้นเอาไว้ หญิงสาวส่งเสียงในลำคออย่างพอใจ อาหารจะอร่อยที่สุดเวลาที่... เธอขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเนิบช้า ทำให้บริเวณนั้นยิ่งเสียดสีกันมากกว่าเดิม ตัวเขาเกร็ง หายใจติดขัด ขณะที่เธอส่งเสียงครางอย่างพอใจและสุขสม



            “หยุด หยุดเถอะ” เบนส่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ได้โปรด หยุด” เขาพยายามห้ามตัวเอง พยายามดึงสติกลับมา ทั้งที่ทุกอย่างอยู่ในกำมือของเธอ ใจของเขาอาจจะอยากให้เธอหยุด แต่ร่างกายของเขากำลังตะโกนบอกเธอในสิ่งตรงข้าม



            “ไม่ต้องกลัว” หญิงสาวกระซิบ “ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน”



            เธอก้มใบหน้าลงหา อยู่ใกล้มากจนสังเกตเห็นรูขุมขนบนใบหน้า เห็นรอยขี้แมลงวันชัดเจน หญิงสาวยังคงขยับสะโพกอย่างต่อเนื่อง ไม่หยุด เขาหลับตา กัดริมฝีปาก เขายิ่งดูน่ากินมากขึ้นเวลาเป็นแบบนี้ หวาดกลัว พยายามห้ามตัวเอง ดื้อรั้น สุขสม อยู่ในห้วงหฤหรรษ์ แต่ก็ไม่ยอมรับมัน เธอทิ้งรอยจูบเล็กๆไว้บนไฝที่แก้มของเขา นุ่มนวล แผ่วเบา จนเขาลืมตาขึ้นมอง มีความประหลาดใจน้อยๆอยู่ในแววตา เธอมองริมฝีปากของเขาครู่หนึ่ง



            “ของฉัน” เธอพูดคำเดิมกับที่เคยพูดไว้แล้วในฝัน “นายเป็นของฉัน”



            ริมฝีปากของพวกเขาพบกัน เธอรู้สึกเหมือนมีพลุไฟนับล้านระเบิดขึ้นภายในตัว เขายกมือขึ้นแตะเธอเป็นครั้งแรก ประคองใบหน้าเธอไว้ทั้งสองมือ จูบของพวกเขารุนแรงขึ้น ฟันกระทบกัน ลิ้นลิ้มรสกันและกัน เธอเคลื่อนมือข้างหนึ่งไปบนเส้นผมของเขา นุ่มสบายมือ ทำไมทุกอย่างเกี่ยวกับเขาถึงได้งดงามนัก เธอไม่เข้าใจเลย ราวกับเขาไร้ที่ติโดยสิ้นเชิง หญิงสาวละเลียดริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างไม่อยากแยกจาก เธอกัดริมฝีปากล่างของเขาแรงเกินไป เลือดซึมออกมา รสหวานช่ำอยู่บนปลายลิ้นของเธออีกครั้ง เธอสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเขาอีกรอบ เบนได้ชิมรสเลือดของตัวเอง และส่งเสียงครางเบาๆออกจากลำคอ เธอลดมือลง วางบนตำแหน่งหัวใจของเขา จิกเล็บทั้งห้าลงไป เขาพร้อมแล้ว พร้อมที่จะถูกเธอกิน



            หญิงสาวถอนริมฝีปาก ยืดตัวขึ้น เล็บยาวฝังอยู่บนผิวหนังของเขา เลือดไหลออกมาเป็นทาง เธอแค่ออกแรงมากอีกหน่อย ก็จะกระชากเขาเป็นชิ้นๆได้ หัวใจของเขาจะเป็นอาหารมื้อเย็นของเธอ แต่เธอกลับหยุดชะงัก ค้างอยู่อย่างนั้น ดวงตาสบกัน หยาดน้ำตาใสแจ๋วไหลจากนัยน์ตาใสซื่อของเขา คราวนี้กลายเป็นเธอที่หยุดนิ่งเหมือนรูปปั้น ก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆอยู่ในอกของเธอบีบรัดเข้าหากันจนเธออึดอัด ทำสิ เสียงในหัวดังก้อง ฆ่าเขา ควักหัวใจเขาออกมา กินเขา เธอนิ่ง มองหยาดน้ำตาหยดนั้นพราวระยับอยู่บนแก้ม เขาเป็นแค่อาหาร เธอลงแรงไปมาก เพื่อล่อเขาออกมา กินสิ ริมฝีปากของเขาเผยอออกจากกันเพื่อหายใจ ใบหน้าอ่อนเยาว์มองเธออย่างหวั่นเกรง ร่างของเขาสะท้อนสะท้านอยู่ในมือของเธอแล้ว นี่คือรางวัลของเธอ อาหารของเธอ กินสิ กินเดี๋ยวนี้



            หมาป่าสาวคิดกับตัวเองในใจ ช่างงดงาม อ่อนหวาน ละมุนละไม เยาว์วัย ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงามเหลือเกิน บริสุทธิ์จนเกินไป



            เรย์ทำไม่ได้ เธอกระชากกรงเล็บออกไป ขยับลงจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว หมุนตัวหันหลัง เดินสะบัดอย่างหัวเสีย อย่างไม่เข้าใจตัวเอง เธอปิดประตูดังลั่นตามหลัง ยืนหอบหายใจอยู่นอกกระท่อม เธอต้องออกล่า ดับความหิวกระหาย และระหว่างนั้นจะหาคำตอบไปด้วยว่าทำไมเธอกินเขาไม่ลง ทั้งที่เขาช่างหอมหวาน เลือดนุ่มลิ้นเหลือเกิน เธอถอดเสื้อผ้าและวางทิ้งไว้หน้ากระท่อม แทนที่จะมีหญิงสาวยืนอยู่ กลายเป็นหมาป่าตัวใหญ่ ชนสีน้ำตาลสลับดำและขาว



            เรย์ออกล่าอย่างบ้าคลั่งในเย็นนั้น ทั้งกวาง กระรอก กระต่าย กิน กิน และกินจนเธอได้แต่กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั้งตัว เธอกลับมาถึงกระท่อมตอนกลางดึก เมื่อกลับมาสู่ร่างมนุษย์ ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าถ้าเดินเข้าข้างในสภาพนี้ เขาก็ยิ่งกลัวเธอเท่านั้นเอง ยุ่งยากจริง เรย์วางซากกระต่ายสองตัวทิ้งไว้ก่อน หยิบเสื้อผ้าของตัวเอง และเดินกลับออกไปที่ลำธาร น้ำเย็นมาก เธอไม่อยากอาบ แต่กลิ่นเลือดคงไม่น่าโสภาสำหรับคนที่อยู่ในกระท่อมของเธอ หลังจากจัดการล้างคราบเลือดออกไปหมดแล้ว เธอเดินขึ้นจากลำธาร ตัวสั่น รีบสวมเสื้อผ้าและกลับไปที่กระท่อม



            ไฟในเตาผิงมอดไปแล้ว เบนไม่สามารถเดินมาได้ไกลจนถึงเตาผิงเพราะโซ่ที่เธอคล้องไว้ยาวไม่พอ เรย์เหลือบมองเขา เบนมองเธออย่างระแวดระวัง เขาไม่ได้นั่งอยู่บนเตียงอีกแล้ว แต่ยืนอยู่ และประคองตัวด้วยเก้าอี้ของเธอ



            “นายไม่ควรลุกเดิน” เธอบอก หยิบฟืนโยนเข้าไปในเตาผิง จุดไฟ กระท่อมสว่างไสวและอุ่นขึ้นทันที เรย์ใช้กรงเล็บของเธอชำแหละเครื่องในกระต่ายมาก่อนหน้านี้แล้ว จึงเหลือแค่เสียบไม้ย่างไฟ เธอรู้ว่าเบนคงจะหิว และกระต่ายพวกนี้จะเป็นมื้อค่ำของเขา



            “เธอเป็นใคร” เขาถามคำถามเดิม



            “นายรู้อยู่แล้ว” เรย์รู้ว่าเบนไม่ใช่คนโง่ เขาหาข้อสรุปได้ตั้งนานแล้วว่าเธอคือใคร เพียงแต่ไม่อยากเชื่อข้อสรุปของตัวเองเท่านั้น



            “เธอบอกฉันสิ” เบนยังคงต้องการคำยืนยัน



            “ไม่ว่านายจะคิดอะไรอยู่ ถูกต้องแล้ว ไม่ต้องให้ฉันบอกอีกหรอก” เรย์พูดเสียงเรียบ จ้องมองกระต่ายที่อยู่ในเตาผิง เธอไม่ได้ย่างเนื้อมานานมากแล้ว ไม่แน่ใจว่าต้องใช้เวลามากแค่ไหน



            “เธอทำผิดวิธี” เบนพูดขึ้น “โยนเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น คงเป็นชั่วโมงกว่าจะสุกทั้งหมด ถ้าเธออยากจะรีบกินล่ะก็...”



            “ฉันไม่ได้จะกินเอง นี่ของนาย” เธอขัด หันไปมองเขา เห็นความประหลาดใจในสีหน้า และในเมื่อเขาบอกว่า ทำแบบนี้เนื้อจะสุกช้า เรย์จึงหยิบไม้ออกมา ใช้กรงเล็บฉีกเนื้อกระต่ายออกเป็นชิ้นเล็กๆ จริงของเขา พอทำเป็นชิ้นเล็กๆ ใช้เวลาครู่เดียวก็สุก บางชิ้นเรย์คีบออกจากเตาผิงไม่ทัน ไหม้ไปบ้างก็มี เธอไม่มีจาน ไม่มีช้อน ของแบบนั้นไม่จำเป็นสำหรับหมาป่าอย่างเธอ เรย์จึงวางเนื้อกระต่ายที่สุกแล้วบนท่อนฟืน เดินถือไปให้เขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้



            “กินซะ” หญิงสาวออกคำสั่ง



            “ฉันไม่กินอะไรที่เธอให้หรอก” เบนเบือนหน้าหนี



            “อย่าดื้อกับฉัน เบน โซโล” เรย์พูดเสียงเย็น “ฉันไม่ใช่คนที่มีความอดทนนักหรอกนะ”



            เขาเหลือบสายตาขึ้นมองเธอ แววตารังเกียจเดียดฉันท์เหมือนเธอเป็นสัตว์ประหลาด เรย์จ้องเขากลับ บอกผ่านแววตาว่าเธอพร้อมเอาจริง ในที่สุดเบนก็ยอมหยิบท่อนฟืนไปจากเธอ และเริ่มกินเนื้อกระต่ายย่าง เธอมองเขากินอย่างรวดเร็วด้วยความหิว แม้แต่ตอนกิน เขายังดูช่างสมบูรณ์แบบ เหมือนเด็กตัวน้อย เหมือน... เรย์ไม่รู้จะใช้คำไหนดี เทียบกับเธอเวลากินแล้วล่ะก็ ไม่น่าแปลกหรอก ถ้าเขาจะมองว่าเป็นปีศาจหรือสัตว์ประหลาด



            “มีน้ำไหม?” เบนถามอย่างไม่แน่ใจ เรย์เดินไปเปิดถังใส่น้ำที่วางอยู่มุมหนึ่งของกระท่อม ตักใส่กระบวยขนาดเล็กที่เธอไว้ใช้กินน้ำประจำ และเดินไปยื่นให้เขา เรย์มองเขาดื่มน้ำจนหมดทุกหยด ยื่นกลับมาให้เธอ ไม่มีคำพูดขอบคุณ จากอุปนิสัยของเขาที่เรย์แอบตามดูมาหลายวัน เขาสุภาพกับทุกคน เรื่องเล็กๆน้อยๆก็กล่าวขอบคุณ เขาคงจะเกลียดเธอมากสินะ



            “นอนลงที่เตียง” เรย์ออกคำสั่ง



            “ว่าไงนะ?” เบนขมวดคิ้ว



            “นอน” เรย์ชี้ไปที่เตียง ทำไมเขาต้องให้เธอพูดซ้ำสองอยู่เรื่อย เธอจึงแอบใช้พลังคืบคลานเข้าไปดูในความคิดของเขา ไม่มียางอายซะบ้างเลย นั่นเป็นประโยคแรกที่เธอได้ยิน เธอเป็นหมาป่า เรื่องอายเป็นเรื่องของมนุษย์ แต่ก็ทำให้เธอหงุดหงิดอยู่ดี “ฉันจะเปลี่ยนผ้าพันแผล หรือนายอยากให้แผลมันเน่า ก็ตามใจ”



            “เธอจะสนทำไม เธอเป็นคนกัดขาฉัน และลากมาที่นี่ใช่ไหมล่ะ” อย่ามาตบหัวลูบหลังหน่อยเลย โรคจิตหรือไง เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย คำด่าทอตามมาอีกเป็นชุด โดยที่ไม่ผ่านริมฝีปากของเขา “เธอต้องการอะไร ทำไมไม่ปล่อยฉันไป ทำไมไม่กินฉัน” เรย์ไม่ตอบ เธอไม่รู้ เธออยากกินเขา อยากกินมากจนน้ำลายสอ ถึงแม้เพิ่งจะล่าสัตว์มาก็ตาม แต่ความกระหายในเนื้อมนุษย์ โดยเฉพาะมนุษย์ที่ชื่อเบน โซโล มีมากเสียจน เธอก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ



            “ตอบสิ” เบนกำหมัดแน่น เธอรู้สึกถึงพลังงานความโกรธของเขาแผ่ขยายออกมา “ตอบฉัน หมาป่า เธอต้องการอะไร” เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าตะโกนใส่เธอ โอ้ เข้าใจแล้ว เขาอยากออกไปจากที่นี่ใจจะขาด เขาเป็นห่วงเจส พาวา อยากรีบกลับไปเพื่อใช้สมุนไพรรักษาเธอ เด็กโง่เอ๊ย เธอเป็นคนล่อเขามาที่นี่ เธอแปลงกายเป็นหญิงชราที่ชื่อมาซ บอกให้เขาหาสมุนไพรในป่าลึก และเธอก็ไปดักรอ เขาตามแผนการของเธอไม่ทันเลยจริงๆ



            “นายจะไม่มีวันได้กลับไปช่วยหล่อน” เรย์บอกอย่างเย็นชา มองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นว่ามันวูบไหวด้วยความหวาดหวั่น “ฉันจะกินนายทั้งตัว ไม่ให้เหลือแม้แต่เลือดสักหยด”



            เรย์บอกได้เลยว่าเขากำลังกลัว กลัวตาย กลัวว่าจะเจสจะต้องตายด้วย กลัวว่าจะไม่ได้กลับไปเจอหน้าพ่อกับแม่อีก แต่เขาก็ทำใจดีสู้เสือ ฉันจะไม่ร้องไห้อีก ไม่ร้องต่อหน้าหมาป่า เรย์ได้ยินเขาบอกกับตัวเองแบบนั้น



            “รออะไรล่ะ หมาป่า เธออยากจะกินฉันนัก ก็กินเลยสิ” เขาตะคอก เรย์ไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียง เธอแทบจะพุ่งเข้าใส่เขาอยู่แล้ว โทษฐานที่บังอาจพูดจาอวดดีท้าทาย แต่เธอก็ไม่ได้ทำ เพราะเธอรับรู้อารมณ์ของเขา เบนแค่พูดประชดประชัน เพราะเป็นอย่างเดียวที่เขาทำได้เพื่อชดเชยความกลัว ดังนั้นแทนที่จะทำอะไรตามอารมณ์และกระแสคำพูดของอีกฝ่าย หมาป่าสาวหยิบตลับยาสมุนไพรกับผ้าพันชุดใหม่ขึ้นจากโต๊ะ



            “นายจะนอนลงดีๆ หรือฉันต้องทำแบบเมื่อตอนกลางวัน” เรย์ถาม จงใจเปลี่ยนเรื่อง ไม่ตอบคำถามเขา หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ กระชากแขนเขาให้ลุกขึ้นยืน เบนพยายามสะบัดออก แต่แรงมนุษย์น้อยกว่าเธอ “เข้าใจละ นายชอบใช่ไหม เบน โซโล ในใจลึกๆแล้ว นายอยากให้ฉันถอดเสื้อผ้านาย แล้วก็..”



            “อย่าพูดจาทุเรศ” แต่เขาก็หน้าแดง ไม่รู้จักซ่อนอารมณ์ซะบ้างเลย



            “ทุเรศตรงไหน มนุษย์ก็ทำเรื่องพวกนี้ไม่ใช่หรอ” เรย์ถาม ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะผลักร่างเขาลงที่เตียง ดันให้นอนลง แรงอันน้อยนิดของเขาต่อกรกับเธอไม่ได้อยู่แล้ว เขาขยับตัวอย่างอึดอัดเมื่อเธอขึ้นไปทับอยู่บนร่างเขาอีกครั้ง และคราวนี้นอนเหยียดยาวอยู่บนตัวเขาอย่างสบายอารมณ์ “ฉันชักไม่อยากทำแผลแล้วสิ ทำอย่างอื่นดีไหม? นายร้อนแรงใช้ได้นี่ เมื่อตอนกลางวัน” เธอวางคางลงบนแผ่นอกกว้าง และจ้องตาเขา เวลาเขาแก้มแดง เขินจัดแบบนี้ ก็น่ารักดี



            “ออกไป” เบนพูดเสียงเข้ม “เธอมันตัวประหลาด น่ารังเกียจ”



            นัยน์ตาของเรย์ส่องประกายวาววับขึ้นมาอย่างน่าอันตราย เล็บของเธอจิกลงไปบนหัวไหล่ เขากัดริมฝีปากด้วยความเจ็บ แต่ไม่ยอมร้องสักแอะ เธอกดแรงและหนักขึ้น เขากำหมัดแน่น อยากรู้จัง จะเป็นยังไงนะ ถ้า... เรย์ยังกดเล็บลงไปเหมือนเดิม แต่เคลื่อนใบหน้าเข้าหา มืออีกข้างจับริมฝีปากของเขาให้เลิกขบกัด แต่เธอก็จะเป็นคนกัดเอง เขาส่งเสียงต่อต้านจากลำคอ ยกแขนข้างที่ไม่ได้โดนเล็บจิกขึ้นหมายจะผลักเธอออก แต่เธอกดมันลงติดฟูก เรย์ส่งเสียงอย่างพึงพอใจเมื่อได้รสชาติหอมหวานจากริมฝีปากของเขา เบนดิ้นขลุกขลัก พยายามต่อต้าน แต่สักพักก็หลอมละลายอยู่ในมือของเธอ เรย์ยังกดเล็บ ทำให้เขาเลือดไหล แต่ขณะเดียวกันก็จูบเขาด้วย เบนทั้งเจ็บ และซาบซ่านจากรสสัมผัสของเธอไปในเวลาเดียวกัน



            เนิ่นนานทีเดียวกว่าเรย์จะพอใจ และถอนริมฝีปาก “ชอบใช่ไหม?” เธอกระซิบถามเสียงแผ่ว เขามองเธออย่างขยะแขยง ไม่ยอมรับ แต่เรย์รู้



            เขายิ่งกว่าชอบเสียอีก  







Writer's talk

เขียนไปเขียนมา เขินเอง หน้าแดงเอง เขินแทนเบน >< นั่งเขียนตอนตีสามค่ะ ระหว่างรอดูเชอร์ล็อค ฮ่าฮ่า แบบนี้ก็ได้ด้วย พอเชอร์ล็อคมาก็... ดู ตีอกชกหัว ร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลัง เกลียดเชอร์ล็อคมาก แต่ก็รักมากเหมือนกัน โอ๊ย สับสนสุดๆ ตอนนี้ง่วงมาก ไม่ไหวแล้ว 


อ่านแล้วเป็นอย่างไรบ้าง ร้องเพลงบอกกันสักนิดนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #814 Cherry Wanlada (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 15:11
    เบน โซโลนายร้องไห้ คุณพระ!!! คือตอนอ่านแล้วแบบนางน้ำตาคลอคือแบบหนุ่มน้อยยยยยเวอร์จิ้นเธอมีความเป็นมาโซอยู่ในตัวนะจ๊ะ เข้าทางเรย์เลยละสิ
    #814
    0
  2. #801 slilahs (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 11:24
    เผ็ชชชมั่กๆค่ะ
    #801
    0
  3. #495 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:34
    อว๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!! กรี๊ดไม่ถูกเสียงเลยค่ะ มัน...เผ็ชร้อนและซาบซ่า แม่หมาป่าแสนเร่าร้อนในความฝัน ปรากฎตัวขึ้นมาแล้วในความจริง พร้อมด้วยสารพัดความเจ้าเล่ห์เพทุบายที่งัดออกมาใช้หลอกล่อตาเบน หนุ่มน้อยเวอร์จิ้นที่แสนบริสุทธิ์ มันกร๊าวใจเจ๊จริงๆ ชอบที่แม่หมาป่าแสนอันตรายก็มีความขัดแย้งต่อตัวเอง อยากกินตาเบนแทบขาดใจแต่ลึกๆ ก็ทำไม่ลง เนื้อหนุ่มบริสุทธิ์ที่หวานมันกลับยวนใจเกินกว่าจะกินทิ้งกินขวางใช่ไหมล่ะ? นี่เราแอบเอ็นดูที่ต้องข่มใจออกไปล่ากระต่ายดับกระหายแล้วเอากลับมาให้ตาเบนด้วยนี่สิ น่ารักเป็นบ้าเลย ซึนทั้งคู่อ่ะ ช๊อบชอบค่ะ เขินแรง~
    #495
    0
  4. #400 yoonhwa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 20:09
    เลือดไหลหมดตัวแล้วค่ะ หมาป่าเรย์ร้อนแรงเกินที่เบนจะต้านทานไหว อ่านไปก็แบบโอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไม่ไหวแล้วว ร้อนแรงเกินไปปปปปปปปปป
    #400
    1
    • #400-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 6)
      21 มกราคม 2561 / 18:35
      อย่าเพิ่งไหลหมดตัว ฟื้นคืนชีพมาก่อน
      #400-1
  5. #321 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 21:48
    เขินแบบแปลกๆแต่ก็ชอบนะคะ
    #321
    0
  6. #315 Reylo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 18:14
    ขอแบบนี้อีกนะคะ *สูดกาว* ฮือออชอบ พลอตนี้มากกกกกกกกกก
    #315
    0
  7. #296 Audaidaj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 17:56
    ปากก้อบอกเกลียดเค้าแต่ก้อตื่นเต้นดีใช่มั้ยล่ะเบน เด็กน้อย
    #296
    0
  8. #39 Apirujeeners (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 21:58
    โอ้ยชอบค่ะ sm สุด มีความ sm มากๆกี้ส ชอบค่ะ
    #39
    0
  9. #36 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 23:07
    ผู้หญิงข่มขืนผู้ชายนี่แหละดี._.
    #36
    1
    • #36-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 6)
      17 มกราคม 2560 / 05:53
      ว๊ายยยย พูดอาร๊ายยยย
      #36-1
  10. #34 shanshala (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 22:22
    อยากลองให้สลับบทจังเลยค่ะ แนวsmของโปรดดดด----
    #34
    1
    • #34-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 6)
      17 มกราคม 2560 / 05:52
      ตอนแรก คิดจะให้ไคโลเป็นหมาป่าค่ะ แต่มันจะธรรมดาไปหน่อย อีกอย่างฉันชอบผญ.ร้าย แนวนายหญิง ก็เลยลองแบบนี้ดู
      #34-1
  11. #33 Skye1907 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 19:40
    โดนหมาป่าสาวอ่อยเข้าแล้วไงเบนเอ้ยยย
    #33
    1
    • #33-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 6)
      16 มกราคม 2560 / 20:18
      หนุ่มน้อยใสซื่อ ก็ตามไม่ทัน
      #33-1
  12. #32 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 18:46
    ชอบเรย์แบบนี้จังค่ะ ชอบเวลาที่เรย์ทำแอ๊บแบ๊ว ประสานมือไว้ข้างหน้า ให้ดูเรียบร้อยเหมือนจะไม่กิน แต่ความจริงอยากกินใจจะขาด ชอบเวลาเรย์รุกแบบนี้ค่ะ เรื่องนี้มันเรย์เอส เบนเอ็ม ดจีมากๆๆ เรย์เหมือนมาช่วยเบนจากเจส //แต่เจสเป็นแบบนี้เองหรอ Y Y

    หมาป่ากินเหยื่อไม่ลง เพราะเหยื่อน่ารัก เก็บไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า 555555 เบนน่ารัก ใส งดงาม และบริสุทธิ์ เหมือนเทวดาตัวน้อยๆ (หรือนางฟ้านะ?)

    ชอบตอนที่เรย์นอนพิงเอาคางเกยอกเบน ดูเหมือนเด็กเลย แต่จริงๆพร้อมจะขย้ำทุกเวลา เรย์คงอายุสักหลายร้อยๆปีได้ เจนจัดขนาดนี้
    #32
    1
    • #32-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 6)
      16 มกราคม 2560 / 20:17
      เป็น abusive relationship ของแท้เลยทีเดียว
      #32-1
  13. #31 ชื่อช้อยค่ะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 17:40
    อ่านแล้วเลือดกำเดาแทบพุ่ง เบนจะต้องกลายเป็นมาโซแน่นอน555555555 เรย์นี่แผนสูงใช่ย่อยเลยนะ ลงแรงไปตั้งมากอวย่าลืมตักตวงให้อิ่มนะ5555
    #31
    1
    • #31-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 6)
      16 มกราคม 2560 / 18:08
      กว่าสาวเจ้าจะอิ่ม ไม่รู้หนูเบนจะบอบช้ำแค่ไหน
      #31-1