Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 57 : [Demon AU] : Flame

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 ก.ย. 61



[Demon AU] : Flame






Forgive me Father, for I have sinned.



            แสงโพล้เพล้ยามเย็นสาดกระทบผนังหินบนทางเดิน ตั้งฉากกับเสาหินอ่อน เกิดเงามืดเบื้องหลัง หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันห้าคนเดินเรียงเป็นแถว หอบหิ้วตะกร้าสานไว้ในอ้อมแขน พวกเธอแต่งตัวแบบเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน สวมหมวกปล่อยชายยาวด้านหลังสีขาว เก็บผมมิดชิดทุกเส้น หน้าผากเกลี้ยงเกลาไม่มีไรผมเล็ดลอด ชุดกระโปรงตัวนอกสีฟ้าครามยาวจนถึงข้อเท้า รองเท้าคัทชูสีดำหัวตัด แววตาของพวกเธอหลุบต่ำ มองปลายเท้าของตนขณะเดิน ท่าทางสำรวม สงบกิริยาและวาจา พวกเธอก้าวเท้าลงบันได ขณะที่ลมยามเย็นพัดเอาใบไม้หลุดร่วง ปลิวละล่องมาต้องผิวหนัง หญิงสาวผู้หนึ่งละสายตาจากเท้า มองตามใบไม้นั้นไป ลับเหลี่ยมมุมเสาเงามืด แทนที่จะเห็นเงาแท่งเสาอย่างที่ควรจะเป็น เธอกลับเห็นเงาดำสูงใหญ่ทอดตัว ราวกับอสุรกาย



                เรย์หันหน้าหนีทันที มือที่จับขอบตะกร้าบีบแรงขึ้น ลูกนัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ขอบคล้ำใต้ดวงตาดูเหมือนจะเข้มขึ้นด้วยความหวาดกลัว มันตามเธอไปทุกที่ ไม่ปล่อยให้หยุดพักเลย เรย์พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ทำได้ยากยิ่ง เหงื่อผุดภายใต้หมวกคลุมศีรษะ เธออ้อนวอนต่อพระเจ้าทุกวัน ทุกเวลา แทบจะทุกนาที แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น เรย์ไม่กล้าเล่าให้ใครฟังว่าเธอกำลังถูกคุกคามด้วยปีศาจแห่งราตรี มันรบกวนเธอ ทำให้นอนไม่หลับ ฝันร้าย ล่อลวงเธอด้วยสัมผัสวาบหวาม เธอไม่รู้ว่ามันต้องการอะไร ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เรย์ไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มที่เลย



                เรย์เดินตามเพื่อนผู้สมัครคนอื่นๆออกไปยังลานทุ่งกว้างด้านหลังคอนแวนต์ ผ้าปูที่นอนสีขาวตากไว้บนราวไม้ พวกเธอทั้งห้าคนกระจายตัว แกะไม้หนีบ ดึงผ้าลงมาพับ และใส่ไว้ในตะกร้าสานใบใหญ่ เรย์ผ่อนลมหายใจ ปล่อยให้สายลมและแสงยามเย็นต้องผิวหน้า ถ้าทุกอย่างยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น เธออาจต้องไปจากที่นี่ หนีไปให้ไกล เรย์ไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีมาก่อน จนกระทั่งได้ประสบกับตัว ความอดทนของเธอจะถึงขีดสุดในไม่นาน แต่เรย์ไม่รู้เลย หากไม่อยู่ที่นี่ เธอจะไปที่ใด เธอใช้ความพยายามไปมากเหลือเกิน เพื่อเป็นที่ยอมรับของคนในเมือง จนได้มาเข้าคอนแวนต์ เธอยังสองจิตสองใจว่าจะยอมทิ้งทุกอย่างไป เพราะเธอกลัวปีศาจในเงามืดอย่างนั้นหรือ



                แสงอาทิตย์สีส้มกำลังลาลับ ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว เรย์พับผ้าปูที่นอนใส่ตะกร้า และเงยหน้าขึ้นจับอีกผืน เธอสะดุ้งสุดตัว ก้าวถอยหลัง ยกมือปิดปากไว้ได้ทัน ไม่เปล่งเสียงร้อง เงาที่ทาบทับอยู่บนผืนผ้า ไม่ใช่เงาของเธอ แต่เป็นของอีกบุคคล ร่างสูงกว่า ไหล่กว้างผาย บนศีรษะมีเขาโค้งคล้ายเขาของแพะ เรย์ยืนตัวแข็งทื่อ อย่างไรก็ไม่ชินกับการปรากฏตัวออกมาหยอกเล่นแบบนี้



                “เรย์ รีบกลับเข้าข้างในกันเถอะ!” เสียงเรียกของโรสดึงให้เธอละสายตาไป หญิงสาวร่างท้วมกำลังโบกมือเรียก ผู้สมัครคนอื่นก็ยืนรออยู่เช่นกัน เรย์หันกลับไปที่ผืนผ้าสีขาวอีกครั้ง เงาน่ากลัวนั้นหายไปแล้ว เธอดึงผ้าลงจากราวอย่างรวดเร็ว พับเก็บลวกๆ โยนส่งๆลงไปในตะกร้า และรีบเร่งฝีเท้าตามคนอื่นไป



                “ยืนทำอะไรอยู่น่ะ” โรสถาม เมื่อเรย์เดินไปเคียงข้าง



                “ไม่มีอะไร แค่เหม่อนิดหน่อย” เรย์ส่ายหน้า พูดเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ



                “เย็นนี้จะมีอะไรให้กินนะ” โรสเปลี่ยนเรื่อง ถอนหายใจเล็กน้อย อาหารในคอนแวนต์ รสชาติจืดชืด เพื่อให้ผู้ฝึกฝนเป็นแม่ชี ละทิ้งการยึดติดในรสชาติของอาหาร กินเพื่ออยู่เท่านั้น และเป็นอาหารครบห้าหมู่ตามโภชนาการทุกอย่าง ไม่หวานหรือไม่เค็มจนเกินไป ไม่มีเครื่องเทศกลิ่นฉุนหรือรสเผ็ดจัดจ้าน เรย์ต้องปรับตัวอย่างมากในช่วงอาทิตย์แรกที่เข้ามา เธอชอบรสเผ็ดของพริก และความฉุนจมูกของพริกไทย



                “คงจะเป็นข้าวโอ้ต เนื้อปลา ผักต้ม และผลไม้อีกหนึ่ง อย่างเคย” เรย์ตอบ



                “คงไม่ได้กินซี่โครงหมูย่างอีกแล้ว” โรสพูดอย่างเสียดาย



                การคาดเดาเมนูอาหารของเรย์ เกือบจะถูกต้อง เพียงแต่ไม่ใช่เนื้อปลา เป็นเนื้อไก่ต้มกับข้าวโอ้ต ผลไม้คือส้มหนึ่งลูก เครื่องดื่มเป็นน้ำเปล่า ไม่มีเครื่องปรุงรสเพิ่มเติม เรย์ก้มหน้ากินอาหารในชามของตนเงียบๆ ไม่มีเสียงพูดคุยในห้องอาหารแม้แต่น้อย ช่างเป็นชีวิตที่เงียบเหงา และออกจะน่าเบื่อเกินไปสำหรับคนจากโลกภายนอก แต่เรย์เริ่มชินแล้ว เธออยากให้ทุกอย่างสงบสุขแบบนี้ตลอดไป



                หลังมื้ออาหาร ทุกคนสวดมนต์เย็นร่วมกัน เรย์ตั้งใจให้มากเป็นพิเศษ ปีศาจที่เธอเห็นอาจเป็นเพียงบททดสอบจากพระเจ้า ทดสอบความอดทน การต่อต้านกิเลศตัณหา หากเธอผ่านมันไปได้ เธอจะหลุดพ้น อยู่ที่คอนแวนต์แห่งนี้ให้เหมือนอยู่บ้าน บ้าน เธอรักคำนี้ เธออยากมีบ้านที่แท้จริงมาตลอด เธอเฝ้าเสาะหา คลานคร่ำครวญในความมืดมาตลอดหลายปี เรย์เม้มริมฝีปาก มองไปยังรูปปั้นไม้กางเขนและองค์เยซูที่ถูกตรึง ริมฝีปากขยับ พึมพำบทสวดอย่างตั้งใจ ให้ทุกถ้อยคำประทับลงไปกลางใจ



            ขอพระเจ้าโปรดประทานอภัยกับบาปหนาของลูก ทั้งในอดีต และปัจจุบัน



            หัวใจของเรย์สงบมากขึ้นเมื่อสวดมนต์จบ เธอยังไม่ตรงไปที่ห้องพักทันที แต่แวะห้องสมุด คิดว่าไปยืมหนังสือมาอ่าน เผื่อเธอนอนไม่หลับอีก มีหนังสือมากมายน่าอ่านในห้องสมุดของคอนแวนต์ เรื่องราวของอัศวินเทมพลาร์เป็นเรื่องโปรดของเรย์ แม้ตอนหลังพวกเขาจะถูกกวาดล้างจนเรียบก็ตาม แต่เรย์คิดว่าบทบาทของพวกเขาต่อศาสนจักรเป็นสิ่งน่าสนใจ เธอเดินเข้าไปยังชั้นหนังสือที่แสนคุ้นเคย นิ้วไล่หาเล่มที่ต้องการ ตอนนั้นเธอได้ยินเสียงเปิดประตู เสียงฝีเท้าของคนสามคนเดินเข้ามา พูดคุยกระซิบกระซาบ



                “ฉันคิดว่าเพื่อนของเธอน่ะแปลกๆ โรส”



                เรย์ยืนนิ่ง มือค้างชะงักอยู่บนสันปกหนังสือ หูเงี่ยฟังทันที โรสมีเพื่อนหลายคน หนึ่งในนั้นคือเรย์ ตัวเธอเองไม่ได้สุงสิงกับใครมากนัก แต่โรสเป็นคนเดียวที่เรย์รู้สึกสบายใจเวลาคุยด้วย



                “แปลกยังไง” โรสถาม



                “ดูใต้ตาเธอสิ ตาคล้ำขนาดนั้น คล้ายกับซิสเตอร์โลวี่ ก่อนที่จะ...” เสียงเงียบหายไป “แล้วเธอก็ชอบเหม่อมองไปยังที่แปลกๆ ตามมุมเสา มุมห้อง”



                “มีอีกอย่างนะ ห้องฉันอยู่ข้างๆห้องของเรย์” อีกคนหนึ่งพูด “ตอนกลางคืน บางทีฉันได้ยินเธอเดินไปเดินมาทั้งคืน มีอยู่คืนหนึ่ง ฉันว่า... ฉันได้ยินเสียงเธอร้อง น่าขนลุกมากเลยนะ”



                “เธออาจจะแค่ละเมอ” โรสพูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจ แต่มีความกังวลบนใบหน้าเล็กน้อย “มีคนนอนละเมอเยอะแยะไป เดินละเมอก็มีนะ ฉันคิดว่าที่ใต้ตาเธอคล้ำอย่างนั้น เพราะอาการละเมอนี่แหละ ฉันเคยมีญาติที่ละเมอแบบนี้ ทั้งที่นอนหลับตั้งเยอะ แต่ก็รู้สึกเหมือนไม่ได้นอน”



                “เธอไม่ได้ยินอย่างที่ฉันได้ยิน เธอไม่รู้หรอก”



                “อือ ฉันไม่รู้หรอก” โรสพูด “แต่มาแอบนินทาแบบนี้ ไม่ดีเลยนะ ในฐานะที่เรากำลังฝึกฝนเพื่อเป็น...”



                “ฉันไม่ได้นินทา” คู่สนทนาแย้งขึ้น “ฉันเตือนเธอต่างหาก โรส อย่าเข้าใกล้เรย์นักเลย เธออาจจะเป็นแบบซิสเตอร์โลวี่ก็ได้ เธอก็รู้นี่ บางปี แค่ชีวิตเดียว ยังไม่พอสำหรับมัน”



                “ฉันไม่คิดว่าเรย์จะ...” โรสพูด แล้วเงียบไป



                “เชื่อพวกฉันเถอะ อย่ายุ่งกับผู้หญิงคนนั้นเลย” ผู้สมัครอีกคนพูด “มีใครรู้บ้างว่าเรย์มาจากไหน เธอไม่ใช่คนในเมืองของเรา ไม่ใช่คนในท้องถิ่น อยู่ๆเธอก็โผล่มา มีจดหมายแนะนำตัวจากต่างเมือง ไม่เคยเล่าเรื่องพ่อแม่หรือญาติพี่น้องให้พวกเราฟังสักนิด เธอต้องปกปิดอะไรบางอย่าง เธออาจจะเป็นพวกสื่อกลาง แม่มดปลอมตัว หรือพวกเพเกิน พวกนอกศาสนา นับถือลัทธิซาตาน”



                “เหลวไหลเกินไปแล้วมั้ง” โรสพูด แต่น้ำเสียงไม่หนักแน่นเหมือนเดิม



                เรย์ไม่ได้ฟังต่อ ความรู้สึกของเธอจมดิ่งฮวบลงไปใต้เท้า แผ่นหลังของเธอเอนพิงชั้นวางหนังสือ ไหล่ตกลู่อย่างห่อเหี่ยว แสงสุดท้ายหายวับไปจากหน้าต่าง ความมืดแผ่กำจายเหมือนผ้ากำมะหยี่สีดำคลี่คลุม เธอได้ยินเสียงทั้งสามคนออกจากห้องไปหลังจากหยิบหนังสือที่พวกเธอต้องการเรียบร้อยแล้ว เรย์ยืนอย่างโดดเดี่ยว รู้สึกอ้างว้างกว่าที่เคยรู้สึกมาก่อนหน้านี้ เธอไม่สามารถเข้ากับที่ใดได้เลยหรือไง ทุกคนจะต้องมองว่าเธอเป็นตัวประหลาดเสมอ ไม่เข้าพวก แปลกหน้า พิลึก น่ารังเกียจ ไม่สมควรเข้าใกล้หรือพบปะพูดคุย เธอทำอะไรผิด? การถูกภูตผีตามหลอกหลอนเป็นความผิดของเธออย่างนั้นหรือ ทำไมจึงไม่เป็นความผิดของพวกมันเล่า?



                หญิงสาวไม่มีอารมณ์จะอ่านหนังสือแล้ว เธอเดินกลับห้องของตน ปิดประตูตามหลัง จุดเทียนที่โต๊ะ รู้สึกว่าใบหน้าด้านชา เฉกเช่นเดียวกับความรู้สึกทั้งมวลในทรวงอก เธอทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง มองเปลวเทียนวูบไหว คิดถึงชีวิตวัยเด็ก ตอนที่แม่ยังมีชีวิต ยิ้มสดใส กอดเธอไว้ทุกคืน ความร้อนระอุพุ่งขึ้นไปที่ดวงตาทั้งสองข้าง กลั่นออกมาเป็นหยาดน้ำตาหนึ่งหยด เธอกระพริบตาไล่น้ำตาออกไป และยกนิ้วมือขึ้นปาดทิ้ง ไม่ให้เหลือร่องรอยบนแก้ม เหนื่อยจังเลย บางครั้งการที่ต้องดิ้นรนมีชีวิตอยู่ ดิ้นรนเพื่อจะเป็นที่ยอมรับของใครๆ ช่างยากลำบากนัก และสูญสิ้นพลังอย่างไร้ประโยชน์โดยแท้ หญิงสาวลุกยืน ถอดสร้อยคอไม้กางเขนวางไว้บนโต๊ะ แกะกระดุมชุดกระโปรงและถอดออกทางศีรษะ เธอมองตนเองในกระจก รูปร่างผอมบาง จนเห็นกระดูกไหปลาร้า สีหน้าเหนื่อยล้า เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก คำพูดของผู้คนทำร้ายความรู้สึกได้อย่างหนักหน่วงเสมอ แม้จะพยายามบอกตนเองว่าไม่เป็นไร ฉันไม่แคร์ แต่ความจริงแล้ว แคร์ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด



เรย์กำลังจะถอดกระโปรงสีขาวชั้นในออกอีกตัว เพื่อเปลี่ยนเป็นชุดนอน เปลวเทียนสั่นไหว ทั้งที่ไม่มีลมพัด เธอปิดหน้าต่างไว้มิดชิด อุณหภูมิในห้องลดต่ำลง เส้นขนบนแขนของเธอพลันลุกพรึ่บ เรย์เลื่อนสายตากลับไปมองที่กระจกอีกครั้ง เงาดำทะมึนทาบอยู่ด้านหลัง เรย์หายใจถี่กระชั้น ตื่นตระหนก มันไม่เคยปล่อยให้เธอได้หยุดพักจริงๆ ร่างผอมยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ ไม่กล้าขยับเขยื้อน เงาประกอบขึ้นเป็นรูปร่างเลือนรางคล้ายผู้ชายตัวสูง มีเขาคล้ายแพะอยู่บนศีรษะ แต่เธอก็เห็นได้เพียงแค่นั้น และเมื่อกล้าหาญชาญชัยมากพอที่จะหันขวับไปดู เธอไม่พบสิ่งใดนอกจากพื้นที่ว่างเปล่าระหว่างตัวเธอกับปลายเตียง เขาปรากฏตัวให้เห็นเป็นภาพเลือนแค่ในกระจก



“ต้องการอะไร” เรย์ตัดสินใจโพล่งถาม เสียงสั่นระริก









ไปต่อ ที่นี่ 

ตอนที่ 3 จะไม่ลงเด็กดีเลยนะคะ 

ไม่มีข้อความที่จะลงในเด็กดีได้จริงๆ

ติดตามทางทวิตนะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #692 Iameverything (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 22:33

    ขอบอกเลยว่าเราเป็นนักอ่านซุ่มมานานเป็น 2ปีครึ่ง ได้แล้ว

    จากใจแฟนคลับผู้ด๊อกด๋อยคนหนึ่ง....คุณพี่คือนักเขียนคนแรกที่ทำให้เรา ยอมโหลดทวีตมาเพื่ออ่านนิยายของคุณโดยเฉพาะ
    แถมนิยายก็สนุกทุกเรื่องเลยยย

    ถึงแม้ว่านานๆจะอัพต่อก็เถอะค่ะ555+ สู้ๆนะคะ ได้โปรดอัพต่อเถอะค่ะ~~ พลีส~~😆😆
    #692
    1
    • #692-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      17 กันยายน 2561 / 05:50
      ซุ่มนานนะเรา 555555 ไม่ต้องซุ่ม จงเผยตัวตนออกมา
      #692-1
  2. #671 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 13:13

    รู้สึกเหมือนโดดเข้ากองไฟ ประหนึ่งว่ากำลังทำพิธีลุยไฟพิสูจน์ความบริสุทธิ์ และแน่นอนว่านี่โดนย่างสดเพราะว่าไม่บริสุทธิ์แล้วค่ะคุณขา~ โซแดมฮอตค่ะ เหมือนเผาพริกทั้งสวนทั้งไร่ 55555555 

    ก็คือว่าหลังจากคืนนั้น อิพี่ก็มาหยอกน้องทุกคืน ไม่ให้ได้พักได้ผ่อนกันเลย คือ...จะติดใจอะไรน้องนักหนาคะ เล่นตามติดน้องไปทุกที่ เหมือนแฟนหนุ่มโรคจิต ที่คอยเฝ้าเพราะตามหวง แต่ตอนที่อ่านนี่เราเอ็นดูน้องนะคะ ต้องอยู่แบบหวาดระแวง เหมือนถูกอะไรก็ไม่รู้เล่นงานอยู่ แล้วไหนจะเพื่อนๆ แม่ชีผู้สมัครที่คลางแคลงสงสัยอีก เหมือนคอยจับผิด ไปแอบได้ยินเสียงอะไรของเขานักหนาเธอ ไม่หลับไม่นอนรึไง หรือจริงๆ แล้วพี่ทำน้องรุนแรงเกินไป (เขินนน) แต่ที่ทำให้รู้สึกแย่คือคนที่เราสนิทด้วยก็ไม่มั่นใจ ไม่เชื่อมั่นในตัวเราเหมือนกันนี่สิ สงสารน้องเรย์ค่ะ ยิ่งมารู้ว่าน้องเรย์ต้องผ่านอะไรมาก็คือยิ่งสงสาร แล้วสิ่งที่น้องได้ทำมามันคือสาเหตุที่ทำให้จิตเชื่อมต่อกับอิพี่ด้วยรึเปล่านะ แต่ว่า...สงสัยว่าเรย์รู้ชื่อพี่ได้ไง หรือพี่คือสิ่งที่อยู่ในหนังสือที่น้องได้อ่าน ตอนที่พี่ทำให้น้องไม่ได้นอน? ไม่รู้ค่ะ รู้แค่ว่าตอนที่ได้เจอก็คือ...กร๊าวมาก ศีลขาดตามน้องเรย์ไปแล้ว และพร้อมจะผลักน้องเข้าสู่ดาร์คไซด์ด้วยค่ะ จำไว้ค่ะน้องเรย์ good girls go to heaven, bad girls go everywhere 555555555555

    #671
    1
    • #671-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      13 กันยายน 2561 / 09:19
      ชอบประโยค bad girls go everywhere จังค่ะ
      #671-1
  3. #670 Ahappipy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:55

    อร๊ายยยยยย
    #670
    0
  4. #668 kukuri (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 20:11
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png น้องเรย์ไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย ปีศาจฮอตมากกกก >//<
    #668
    1
    • #668-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      11 กันยายน 2561 / 21:57
      ฮอตจริงไรจริง ฮ่าฮ่า
      #668-1
  5. #666 Aul_jung (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 19:25

    โหวววว สมชื่อตอนจริงๆค่ะ ฮอตเฟ่อร์
    #666
    1
    • #666-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      11 กันยายน 2561 / 21:56
      เปลวเพลิงมาเลย
      #666-1
  6. #664 YURIPINK19 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 15:51
    รอตอนสามค่าา มันso hot เว่อ
    #664
    1
    • #664-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      11 กันยายน 2561 / 21:54
      ฮอตและกร๊าวใจ
      #664-1
  7. #663 CartoonFreak (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 15:29

    ทำไมน้องเรย์ถึงมีความเอ็มเบาๆ คะ55555
    #663
    1
    • #663-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      11 กันยายน 2561 / 21:54
      อาจจะพลิกบทบาทก็ได้นะ
      #663-1
  8. #662 +Choc Milk+ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 08:49
    *กุมจัย*
    #662
    0
  9. #660 SiphitchaSupa (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 23:16

    รออยู่นะคะ
    #660
    1
    • #660-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 57)
      11 กันยายน 2561 / 21:54
      ตอนสามลงไปแล้วนะคะ ใน wordpress
      #660-1