Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 49 : [Reminisce Series] : Merry-go-round

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    28 พ.ค. 61



Merry-go-round









เบน



                จดหมายปฏิเสธจากมหาวิทยาลัยถูกขยำยู่ยี่และโยนทิ้งลงถังขยะ เขาอ่านไม่ต่ำกว่าสิบรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าอ่านไม่ผิด ทางเราขอแสดงความเสียใจด้วย คุณไม่ผ่านการคัดเลือก ถ้อยคำสุภาพ แต่เย็นชา ราวกับตบหน้าคนอ่านให้หงายหลัง เบนทิ้งตัวลงเตียง มองเพดานโดยไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้มากไปกว่านี้ มหาวิทยาลัยนั้นคือหนทางที่เบนจะได้เรียนในสิ่งที่ชอบ มีโอกาสประกอบอาชีพในฝัน ได้ไปไกลๆจากบ้านและเมืองเล็กคับแคบแห่งนี้ เขาคิดว่าเขาเหมาะกับที่นั่น แต่พวกอาจารย์จากมหาวิทยาลัยกลับไม่คิดแบบนั้น  



                แล้วต่อจากนี้จะทำยังไงดี?



                โลกยังไม่แตก เขารู้ ยังมีมหาวิทยาลัยอีกมากให้เลือก ข้อนี้เขาก็รู้ แต่ความมั่นใจของเขาหดหายไปกว่าครึ่ง หลังจากสัมภาษณ์กับอาจารย์ประจำสาขา เขามั่นใจมากว่าต้องได้เข้าเรียนแน่ เขากับผู้ช่วยศาสตราจารย์ท่านนั้นคุยกันอย่างถูกคอ เบนเชื่อว่าเขาตอบคำถามได้อย่างชาญฉลาด เขาไม่เคยคิดว่าจะทำได้ดีขนาดนั้นมาก่อน กลายเป็นว่าเขาคิดไปเองคนเดียว หรือบางที พวกเขาอาจพบคนที่คุยสนุกและฉลาดกว่าเบน



                เด็กหนุ่มถอนหายใจ อีกไม่กี่เดือน เขาจะเรียนจบมัธยมปลาย อายุสิบแปดกำลังจะผ่านพ้นไป เขากำลังจะก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ การตัดสินใจแต่ละอย่างในช่วงเวลานี้ต้องทำอย่างรอบคอบ เพราะมันจะกำหนดอนาคตที่เหลือทั้งหมด แต่พูดกันตามจริงเลยนะ ใครแม่งจะรู้วะว่าควรทำยังไง? ใครจะไปรู้ว่าชีวิตของเขาเหมาะกับอะไร ควรเลือกทางไหนจึงจะดีที่สุด ทุกคนต้องลองผิดลองถูกกันทั้งนั้น และตอนนี้เบนไม่แน่ใจว่า ควรจะดึงดันไปในสายนี้ต่อหรือไม่ เขายังรักดนตรี อยากทำงานทางด้านนี้ในอนาคต แต่ถ้าชะตาไม่กำหนดมาล่ะ? ถ้าชีวิตของเขาถูกกำหนดให้เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่จะเป็นความอับอายของครอบครัว จริงๆเบนก็ไม่สนหรอกว่าครอบครัวจะอับอาย เขาแค่อยากลบคำสบประมาทของแม่ที่บอกว่าเขาไม่มีทางจะเจริญรุ่งเรืองทางสายอาชีพที่เขาเลือก



                แม่พูดทำนองว่า ถ้าเขายังดื้อดึง เขาจะจบลงแบบคุณตา อนาคิน สกายวอล์กเกอร์ นักร้องและนักแต่งเพลงที่เคยมีชื่อเสียง ดังเป็นพลุแตก แต่ก็นั่นแหละ ดังเป็นพลุ หมายความว่า พลุมีอายุสั้น ชื่อเสียงอยู่ได้ไม่นาน อนาคินกลายเป็นคนล้มเหลวเมื่อวงดนตรีเดอะซิธลอร์ดแตกกระจายกันไป เขาพยายามออกอัลบั้มเดี่ยว แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เขาหันไปพึ่งยาเสพติดที่ทำให้ลืมเลือนความเครียด อารมณ์รุนแรงก้าวร้าวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาทำร้ายแพดเม่ ภรรยาของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจจนเกือบจะแท้งลูก คุณยายของเบนต้องหนีจากมา เพื่อคลอดเลอากับลุค แต่ก็มีชีวิตอยู่หลังจากคลอดได้ไม่นานนัก เมื่อเบนได้รู้ประวัติโดยละเอียดของอนาคิน เบนค่อนข้างเข้าใจแม่ เลอาเติบโตมาโดยขาดทั้งพ่อและแม่ ทันทีที่ได้รู้สาเหตุ ก็กล่าวโทษพ่อที่ทำลายความสุขของครอบครัว เลอาจึงไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นซ้ำอีก



                แต่ก็อย่างที่แม่เคยกลัว ถ้าเลือดของอนาคินที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของเขา ข้นยิ่งกว่าเลือดโซโลล่ะ? ถ้าเบนไม่สามารถเป็นอย่างอื่นได้อีก นอกจากเจริญรอยตามความล้มเหลวของคุณตา



                เบนกลัว เขาไม่อยากยอมรับออกมาตรงๆหรอก และไม่คิดจะเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรู้ด้วยว่าเขากลัวมากแค่ไหน กลัวอนาคตข้างหน้า กลัวว่าจะต้องเป็นคนล้มเหลว



                พ่อกับแม่ ไม่เคยไว้วางใจในตัวเขาเต็มที่ พวกเขาควรตามดูอย่างใกล้ชิด มีหูตาอยู่ทั่วโรงเรียน พวกครูต่างได้รับหน้าที่พิเศษในการตามดูลูกชายของนายกเทศมนตรีไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง เบนอึดอัดจนอยากจะบ้า อยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น ไปให้ไกลๆ แต่ปัญหาคือเขาไม่มีเงิน และส่วนหนึ่งคือเขายังขี้ขลาดเกินกว่าจะหนีออกจากบ้านไปจริงๆ เขาได้แต่รอจนกว่าจะเรียนจบ ได้เข้ามหาวิทยาลัยที่อยู่ไกลบ้าน จะได้มีข้ออ้างไปอยู่ไกลจากสายตาสอดรู้สอดเห็น ระแวงระวังว่าเขาจะทำตัวไม่ดี หรือก่อเรื่อง



                ดวงอาทิตย์กำลังตกดิน แสงสีส้มปนแดงทอดยาวเข้ามาทางหน้าต่าง เบนผ่อนลมหายใจ ยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก ปิดดวงตาของตน เขาจมลงสู่ความมืดมิด บางทีเขาก็รู้สึกอยากหลั่งน้ำตา แต่เขาเกลียดการร้องไห้ แม้จะอยู่คนเดียว ไม่มีใครมาเห็นเลยก็ตาม เขายังเลือกที่จะไม่ร้อง อดทน อดทน อดทนให้ถึงที่สุด



                เบนนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น จนเขารู้สึกว่าอากาศเริ่มเย็นขึ้น เพราะดวงอาทิตย์คงลับฟ้า นำพาแสงสุดท้ายลาหายไปหมดแล้ว เขากระโดดผลุงลุกจากเตียง ควานหาโทรศัพท์เพื่อเปิดดูเวลา ให้ตายสิ ลืมสนิทเลย เขานัดกับบัตเตอร์คัพไว้ คืนนี้มีงานเทศกาลประจำเมืองเป็นคืนแรก เด็กคนนั้นไม่เคยได้ไปเที่ยวหรอก ครอบครัวพลัตเริ่มใช้งานเธออย่างกับทาส ทั้งซักผ้า ทำความสะอาด และล้างรถ ราวกับเรย์ไม่ใช่เด็กอายุแปดขวบ เบนดึงรองเท้าขึ้นมาใส่ หยิบกระเป๋าเงินเสียบไว้ในกางเกง ยกมือเสยผมอย่างส่งๆ



                เอาวะ เขานึกกับตัวเอง เขาเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับจดหมายจากมหาวิทยาลัยไม่ได้ การนั่งคิดจมจ่อมอยู่กับมัน ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของเขาดีขึ้น การใช้เวลากับบัตเตอร์คัพต่างหาก จะทำให้เขารู้สึกดี ดังนั้นเขาจะใช้เวลากับเด็กคนนั้น ทำให้เธอหัวเราะเสียงดัง ยิ้มกว้าง พูดเจื้อยแจ้ว



                ทำไมเธอไม่อายุสักสิบแปดนะ เรย์ ทำไมพวกเขาไม่เกิดปีเดียวกัน ไปเรียนที่เดียวกัน เป็นเพื่อนสนิทที่ทำโครงงานวิทยาศาสตร์ด้วยกัน ไปดูหนังคืนวันเสาร์ ทำตัวทุเรศๆ ทำเรื่องบ้าๆ ถ้าเรย์อายุสิบแปด เขาอาจจะไม่ได้คงความสัมพันธ์ไว้แค่เพื่อน เขาคิดว่าตัวเองน่าจะต้องการมากกว่านั้น แต่เรย์ก็เป็นเด็กอายุแปดขวบ ตัวเล็กนิดเดียว และยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าคนเป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้าง



                เรย์จึงเป็นเพียงน้องสาวของเขาเท่านั้น



                เบนเปิดประตูห้อง วิ่งลงบันได บอกกับพ่อเร็วๆส่งๆว่าเขาจะไปเที่ยวงานเทศกาล เลอาไปเป็นประธานเปิดงาน น่าจะอยู่ที่นั่นแล้ว พ่อตะโกนบอกให้เขากลับมาพร้อมแม่ จะได้ไม่ต้องเดินกลับให้เมื่อย เบนรับคำอย่างขอไปที เขาไม่คิดจะนั่งอยู่บนรถคันเดียวกับแม่หรอก ไม่อยากหูชา เด็กหนุ่มออกนอกบ้าน และเดินตรงไปยังบ้านหลังข้างๆ เขาเดินผ่านสนามหญ้าด้านหน้า ไปกดออดที่ประตู ยืนรอสักพัก ประตูเปิดออก แต่คนเปิดไม่ใช่เรย์



                “พี่เบน โซโลนี่เอง” แนนซี่ พลัตพูดแล้วยิ้มหวาน



                “เรย์อยู่ไหน?” เบนพยายามถามด้วยน้ำเสียงสุภาพกับเด็กหญิง



                “อืม? อยู่ไหนน้า” แนนซี่เล่นลิ้น



                “ไม่เอาน่า แนนซี่ อยากได้อะไร ว่ามา” เบนยื่นข้อเสนอ รู้ว่าเด็กคนนี้ขี้งกและฉลาดแกมโกง



                “อย่างนี้ค่อยพูดกันง่ายหน่อย” แนนซี่เชิดหน้าขึ้นราวกับเป็นนางพญา “หนูต้องการให้พี่ขอพี่อบิเกลไปงานพรอม”



                “อะไรนะ?” เบนร้องเสียงดัง สีหน้าตกใจ อบิเกล พลัต เรียนอยู่ชั้นเดียวกับเขา ไม่ค่อยได้พูดกันนักหรอก เด็กสาวคนนั้นมีชื่อเสียงไม่ค่อยดี ที่เขารู้ล่าสุดคือเจ้าหล่อนล่าแต้มได้ทั้งทีมฟุตบอล



                 “ถ้าไม่ขอ หนูก็ไม่ให้เรย์ออกมาหรอกนะ” แนนซี่พูดอย่างเจ้าเล่ห์ “ส่งข้อความไปหาพี่สาวหนูเดี๋ยวนี้เลย หนูจะบอกเบอร์โทรให้”



                จะมีการกระทำใดน่ารังเกียจกว่านี้อีกไหม ครอบครัวนี้ไม่มีศักดิ์ศรีหรือความเคารพในตัวเองบ้างหรือไง หรือว่าพวกเขาได้รับคำสั่งสอนมาแบบนั้น พ่อแม่เป็นอย่างไร ลูกก็จะเป็นไปด้วย



                เบนไม่ได้คิดมากเรื่องงานพรอม เขาไม่มีคนที่อยากไปด้วยเป็นพิเศษ ตั้งแต่ทัลลี่ทิ้งเขาไป เบนก็ไม่ได้เดทกับใครมาเป็นปี เขาคิดว่าจะไปงานกับเพื่อนและสร้างความทรงจำดีๆร่วมกัน โดยไม่มีพวกผู้หญิงน่ารำคาญที่สั่งให้เขาไปเช่ารถลิมูซีนหรือซื้อกำไลดอกไม้ แต่ถ้าเขาไม่ขอยัยอบิเกล สองพี่น้องคงไม่ยอมปล่อยเรย์ออกจากบ้าน เบนถอนหายใจ แอบกลอกตา และยอมรับเบอร์โทรศัพท์ของอบิเกลมากดส่งข้อความ



                “พอใจหรือยัง?” เบนถาม



                “พอใจมากค่ะ” แนนซี่หัวเราะชอบใจ “หนูจะไปตามเรย์มาเดี๋ยวนี้แหละ”



                เบนยืนรอเกือบนาที เขาจึงเห็นร่างเล็กผอมเดินออกมา เรย์สวมกางเกงยีนตัวใหญ่ที่ต้องพับชายขึ้นไปหลายทบบริเวณข้อเท้า เสื้อสีเหลืองหลวมจนกลายเป็นเสื้อคอกว้าง เธอใส่รองเท้าคู่เดิมที่เขาซื้อให้ สีหน้าของเรย์ดูไม่ดีเลย เหมือนกำลังจะร้องไห้ รู้สึกผิด รู้สึกแย่ ได้แต่ก้มหน้า เดินดุ่มๆเข้ามา



                “เป็นอะไร บัตเตอร์คัพ?” เบนเอ่ยถาม พยายามทำเสียงให้สดใสเข้าไว้ “ฉันไม่พาคนหน้าบูดไปเที่ยวด้วยหรอกนะ ยิ้มให้เห็นก่อน”



                เรย์ค่อยๆเงยหน้าขึ้น นัยน์ตายังโศก เบนจึงยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วคว้าตัวเธอขึ้นเหวี่ยง หมุนออกนอกประตู เธอส่งเสียงร้องอย่างตกใจ เรย์ยังตัวเบาจนเขาอุ้มขึ้นได้อย่างง่ายดาย หรือเขาแรงเยอะ เบนก็ไม่แน่ใจ



                “จะหัวเราะได้รึยัง? ยิ้มเดี๋ยวนี้ บัตเตอร์คัพของฉันห้ามทำหน้าบึ้งตอนจะได้ไปเที่ยวนะ” เบนพูดเสียงดัง อุ้มเธอพาดบ่าและวิ่งโร่ออกไปบนถนน เรย์หัวเราะเสียงดังลั่น ใช้กำปั้นทุบเขา ร้องบอกให้ปล่อยเธอได้แล้ว เบนหอบหายใจ ยอมปล่อยเธอให้ลงไปยืนกับพื้น



                “บ้า! ไอ้พี่บ้า!” เด็กน้อยโวยวาย แต่เบนหัวเราะร่าอย่างชอบใจ



                “ว่าฉันอย่างนี้ ไม่เลี้ยงขนมแล้วนะ” เบนทำเสียงจริงจัง



                “ไม่ง้อหรอก แบร่” เรย์แลบลิ้นใส่



 

 


เรย์



                เรย์จับมือเบนไว้ ขณะเดินไปบนถนน จนถึงงานเทศกาลที่จัดบนพื้นหญ้ากว้างโล่ง แสงสีเสียงอึกทึกน่าสนุก ร้านรวงละลานตาเต็มสองข้างทาง เรย์บีบมือเบนแน่นกว่าเดิมอีก กลัวว่าเธอจะพลัดหลงกับเขา แม้จะเชื่อว่าเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลงก็ตาม



                ก่อนหน้านี้ เรย์เกือบจะไม่ได้มาเที่ยวแล้ว อบิเกลกักตัวเธอไว้ข้างบนห้อง ไม่ยอมปล่อยให้ลงไปข้างล่าง บอกว่าถ้าเบนยอมไปเดทด้วย ก็จะปล่อยเรย์ ถ้าเบนไม่ตกลง เรย์ก็ไม่มีวันจะได้ลงไปหรอก เรย์คิดว่าเบนจะไม่มีทางลงมาพัวพันกับอบิเกลแน่ ถึงเรย์จะไม่ได้ไปโรงเรียนเดียวกับอบิเกลเพราะอายุยังไม่ถึง แต่เรย์พอรู้เรื่องต่างๆดีเลยล่ะ เธอเห็นเด็กผู้ชายออกจากห้องของอบิเกลในตอนเช้าบ่อยๆ บางทีก็ปีนลงทางหน้าต่าง อบิเกลเปลี่ยนแฟนบ่อย เหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า เรย์ไม่อยากให้เบนต้องเดทกับผู้หญิงแบบนี้



                เบนเป็นคนใจดี น่ารัก สุภาพ อ่อนโยน เขาคู่ควรกับคนที่ดีกว่านั้น อย่างพี่สาวของโรสที่ชื่อเพจ โรสเล่าให้ฟังว่าเพจกับเบนเรียนด้วยกันหลายวิชา เบนเคยไปทำการบ้านที่บ้านทิโค โรสได้คุยกับเบน และเชียร์ให้พี่สาวของตนคู่กับเบนทันทีเลย เรย์เห็นด้วยอยู่หรอก เพจก็เป็นคนใจดี เคยซื้อขนมกับเครื่องเขียนมาฝากเรย์ ถ้าเพจกับเบนอยู่ด้วยกัน จะต้องเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบมากแน่ๆ เรย์คิดอย่างนั้น ทว่าในใจลึกๆแล้ว เธอไม่อยากแบ่งเบนให้ใครทั้งนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก เรย์ตัวเล็กแค่นี้เอง เบนเห็นเธอเป็นน้องสาว และจะเป็นอย่างนั้นต่อไป



                ทำไมเบนไม่อายุแปดขวบนะ พวกเขาจะได้เป็นเพื่อนสนิทกัน โตไปพร้อมกัน นั่งเรียนด้วยกันทุกวัน ถ้าแนนซี่กับกลุ่มเพื่อนจะมาหาเรื่องเรย์เมื่อไหร่ เบนจะได้เข้ามาไล่พวกนั้นไป เบนจะไม่เหมือนกับเด็กผู้ชายคนอื่นในห้อง เบนจะไม่เหมือนใครทั้งนั้น และถ้าพวกเขาโตไปด้วยกัน พออายุสักสิบแปด บางที เรย์คิด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา บางทีพวกเขาอาจได้เป็นมากกว่าเพื่อน ถ้าอายุเท่ากัน



                “อยากกินสายไหมหรือเปล่า?” เสียงของเบน เรียกให้เรย์เงยหน้าขึ้นมอง เธอเลื่อนสายตาไปตามนิ้วชี้ของเบน เห็นร้านขายขนมสายไหมหลากสีสันอยู่ไม่ไกล



                “เดี๋ยวฟันผุ ครูบอกว่ากินของหวานจะฟันผุ” เรย์บอก



                “เรย์ก็กลับไปแปรงฟันให้สะอาดสิครับ” เบนยิ้ม กระตุกมือเธอให้เดินตามไปที่รถเข็น “ชอบสีอะไร”



                “สีฟ้า” เรย์ชี้มือไปที่สายไหมสีฟ้าปุยๆ ลืมเรื่องกลัวฟันผุไปแล้ว



                เบนหยิบเงินออกมาจ่าย และยกขนมสายไหมให้เรย์จัดการ หวานอร่อยมากเลย พอแตะลิ้นก็ละลายทันที เรย์ยิ้มกว้าง ฉีกสายไหมออกมาและยื่นให้เบนกินด้วย


               “จดหมายจากมหาวิทยาลัยมาถึงวันนี้” ประโยคต่อมาของเบนทำให้เรย์ชะงัก รอยยิ้มหยุดค้าง “ฉันไม่ได้เข้าเรียน” น้ำเสียงของเบนเหมือนสบายๆไม่ทุกข์ร้อน แต่เรย์เห็นสีหน้าของเขา และรู้ว่าเขากำลังรู้สึกยังไง เรย์กำลังดีใจที่เขาไม่ได้ไปเรียนไกลบ้าน เธอไม่อยากให้เขาไปจากเมือง ไม่ใช่เร็วๆนี้ เธอไม่รู้ว่าจะรับมือพวกพลัตยังไง โดยไม่มีเบนที่อยู่บ้านข้างๆอีกแล้ว แต่เรย์ไม่ได้บอกเขาหรอกว่าเธอดีใจที่เบนไม่ได้ไป เพราะเบนกำลังรู้สึกตรงกันข้าม



                “เบนจะทำยังไงต่อ” เรย์ถาม



                “ไม่รู้สิ บัตเตอร์คัพ” เบนส่ายศีรษะ วางมือพาดบนไหล่ของเด็กหญิง “แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ ฉันจะลองหามหาวิทยาลัยอื่นๆ”



                เรย์เงียบ ไม่รู้จะตอบอย่างไร



                “เคยนั่งม้าหมุนไหม?” เบนเปลี่ยนเรื่องเสียเฉยๆ



                “ไม่เคย” เรย์สั่นศีรษะ “ตรงนั้นน่ะหรอ?” เธอชี้มือไปที่แสงทองๆ หลังคาโดม และม้าหลายตัวเคลื่อนที่หมุนเป็นวงกลม



                “มาเถอะ เรย์จะต้องชอบแน่ๆ” เขายิ้มกว้าง



                “เบนจะขึ้นไปนั่งด้วยหรือเปล่า?” เรย์ถาม เมื่อพวกเขามายืนเข้าแถวแล้ว



                “นั่นสำหรับเด็ก ฉันดูเหมือนเด็กหรอ?” เบนถามกลับ ค่อนข้างประชด



                “ไม่หรอก เบนตัวโตเหมือนยักษ์เลย” เรย์พูดแล้วหัวเราะ



                “อยากโดนยักษ์บีบเละคามือไหมล่ะ” เบนถามเสียงเย็น หักข้อนิ้วดังกร๊อบอย่างข่มขวัญ



                “แกล้งเด็กน่ะ นิสัยไม่ดีนะ” เรย์ทำจมูกย่น



                “พูดมาก” เบนต่อว่า เมื่อไม่รู้จะเถียงยังไงต่อ



                ถึงคิวของเรย์แล้ว เบนเดินเข้าไปส่งถึงด้านใน ช่วยพยุงให้เรย์ขึ้นไปขี่บนตัวม้า “จับไว้แน่นๆล่ะ อย่าไถลลงมา” เขาสั่งเหมือนผู้ใหญ่สั่งเด็ก ซึ่งเรย์ก็เป็นเด็กจริงๆนี่นะ



                เบนออกไปรอข้างนอก เรย์มองตามเขาไม่วางตา กลัวว่าเขาจะหายไป




 

เบน



                เรย์โบกมือให้ ยิ้มอย่างดีใจและสนุกสนาน ม้าเริ่มหมุน เขาเห็นเธอเคลื่อนที่ไปข้างหน้า ลับหายไปหลังเสาตรงกลาง เบนคิดทบทวนหลายอย่าง ระหว่างที่เธอหายไปจากสายตา



                ถ้าเขาออกจากเมืองนี้ไป คงอีกนานกว่าจะกลับมา



                ถ้าเขาจากไป เรย์จะเป็นยังไง?




 

เรย์



                เบนโบกมือตอบ เมื่อม้าของเรย์หมุนกลับมาถึงจุดที่เขายืนอยู่ ถ้าเพียงแต่ตอนนั้นเรย์จะรู้ว่าเบนคิดอะไรอยู่ ถ้าเธอสังเกตเห็น ถ้าเธอเข้าใจ



                ถ้าเธอรู้ว่าเขากำลังจะไป





 เบน


                เบนตัดสินใจว่ายังไงเขาก็ต้องไป

 


เรย์


                เรย์คิดว่า ถ้าได้อยู่กับเบนตลอดไป ก็คงดี











[Talk]

อืม ฉันก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้สนุกหรือเปล่านะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #604 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 17:38

    เรื่องนี้สนุกนะคะ เราขอยืนยันเสียงดังๆ เลย คุณ Sky-Silver เขียนเรื่องไหนก็สนุก ทุกเรื่องที่คุณเขียนมีกลิ่นอายและเสน่ห์ที่ต่างกันออกไป Reminisce คือเรื่องราวที่อบอุ่นเหมือนเป็นแสงแดดในวันอากาศหนาวน่ะค่ะ แล้วการเล่าเรื่องก็สมูธดีด้วยค่ะ เรียบๆ ไม่หวือหวา แต่ในแต่ละตอนจะค่อยๆ ขยับไปทีละก้าว ไม่ได้ย่ำอยู่กับที่ ขอยืนยันอีกทีว่าคุณมีพรสวรรค์ด้านการเขียนจริงๆ เราชอบค่ะ

    กลับมาที่ตอนนี้ รู้สึกเอ็นดูกับความคิดของหนุ่มน้อยกับเด็กหญิงจริงๆ ต่างคนต่างก็อยากให้อีกคนอายุเท่ากับตัวเอง ไร้เดียงสาพอกันเล้ยย~ แต่มันต้องเศร้าแน่ๆ เพราะยังไงเบนก็จะไปจากเมืองนี้ แล้วเรย์จะทำยังไงล่ะ ในเมื่อบ้านพลัตร้ายซะขนาดนั้น ไม่มีพี่เบนอยู่เป็นแรงใจให้ตัวเองแล้ว T^T จริงๆ มันก็เป็นธรรมดาของชีวิตน่ะนะ มันต้องก้าวต่อไป บางครั้งก็ทำให้เราย้อนคิดถึงเรื่องตัวเองค่ะ เพื่อนร่วมงานบางคนก็นิสัยน่ารักซะจนเราไม่อยากให้เขาลาออก แต่ก็นะ...ต่างคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง อีกหน่อยเรย์ก็จะต้องมีชีวิตที่เรย์ฝันไว้ แต่ก็แอบอยากให้ถึงโมเมนท์ที่มีหนุ่มๆ มาจีบแหะ ถ้าอิพี่รู้จะทำยังไงน้า~ 55555

    ปล.กว่าจะได้รักกัน ตอนนั้นน้องจะมีอายุเท่าไหร่กันเนี่ย คิคิ คิดเองก็เขินค่ะ 55555

    #604
    0
  2. #585 kanit4u (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 10:41

    ชอบที่อีพี่คิดไปไกล 55555 ตอนท้ายมันหน่วงๆนะ แอบอยากให้อีพี่ลักตัวน้องหนีไปเลย :P แต่แบบนั้นคงเจอคุก จริมๆแน่

    #585
    0
  3. #572 lamb_san (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 21:53
    สนุกค่ะ ชอบตรงที่ทั้งคู่อยากให้อีกคนอายุเท่ากัน ใจตรงกันไปอีกกก บรรทัดสุดท้ายของเรย์ทำแอบเศร้าเลยค่ะ ความรู้สึกที่ว่ายังไงเขาก็ต้องไป ส่วนเราก็ต้องกลับไปรู้สึกชินกับการไม่มีเขาทั้งที่ตอนแรกไม่ชินกับการมีเขาอยู่ด้วย โหวงๆค่ะ
    #572
    1
    • #572-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      31 พฤษภาคม 2561 / 22:06
      เรย์น่าสงสารมากเลยนะ น่าสงสารกว่าพี่เบนอีก Y^Y
      #572-1
  4. #556 ScarletLetter (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    สนุกสิคะ เอาเป็นว่าว่างปุ๊บรีบมาอ่านเลยค่ะ ชอบเนื้อเรื่องมากจริงๆ ไม่ใช่แค่แบบแนวโรแมนติกแบบสโลว์เบิร์นอ่ะค่ะ แต่แบบเป็นแนวที่ตัวเอกต้องค้นหาตัวเองด้วย เป็นนิยายที่ทำให้เรารู้สึกย้อนกลับไปตอนเด็กเลยค่ะ ตอนที่เราสงสัยว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงซับซ้อนจัง 55555555555
    #556
    1
    • #556-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:19
      นั่นสิเนอะ ตอนเด็กนี่ไม่เคยเข้าใจเวลาผู้ใหญ่บ่นว่า "นอนไม่หลับ" หรือ "เครียด" เลยค่ะ
      #556-1
  5. #555 trick me ★ S (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 21:30
    เราชอบมากเลยค่ะ มันอบอุ่นหัวใจกับความสัมพันธ์ที่ค่อยเป็นค่อยไป
    #555
    1
    • #555-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:19
      ความทรงจำวัยเด็กมักจะสวยงามเสมอ 555+
      #555-1
  6. #554 Smile (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 21:27

    สนุกมากๆค่า แอบอยากให้แต่งจนโตเลยนะคะ

    #554
    1
    • #554-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:18
      เดี๋ยวจะโตแบบเร็วมากๆค่ะ
      #554-1
  7. #553 rainyk2 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:02
    สนุกมากๆเลยค่ะ เต็มไปด้วยโมเม้นต์น่ารักละเมียดละไม ชอบจังที่พี่เรียกน้องเรย์ว่าบัตเตอร์คัพ มีต่างฝ่ายต่างแอบอยากให้อีกคนอายุเท่ากันอีก โอยยย นี่อ่านไปอมยิ้มไปตลอดเลยค่ะ เขียนไปเรื่อยๆจนน้องโตเลยนะคะ (จริงๆก็เสียดายไม่อยากให้โต เพราะน้องน่าเอ็นดูเหลือเกิน) ดูท่าทางพี่เบนคนละมุนจะเสี่ยงคุกอีกหลายปีแหละ 555
    #553
    1
    • #553-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:18
      เสี่ยงคุกมากค่ะ ตอนต่อไปจะยิ่งเสี่ยงกว่าเดิมอี๊ก
      #553-1
  8. #552 juliet! !! (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 04:09

    คิดถึงฟิค เรย์โลจัง เราเองแหบะที่หายหน้าไป555กลับมาตามอ่านรวดเดียว อบอุ่นหัวใจเหมือนเคยเลยค่ะ

    #552
    1
    • #552-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:18
      ดีใจที่กลับมาอ่านนะคะ ยินดีต้อนรับเสมอ
      #552-1
  9. #551 DaisySelvin (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 00:52
    สำหรับเรามันสนุกมากค่ะ ฟิลอบอุ่นดี ชอบมากเลยล่ะ >< สองคนจะจากกันแล้ว สงสารบัตเตอร์คัพจังค่ะ (ㄒoㄒ)
    #551
    1
    • #551-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:17
      นั่นสินะ บัตเตอร์คัพจะเปลี่ยนแปลงไปยังไง ถ้าไม่มีพี่เบนอยู่ข้างๆแล้ว
      #551-1
  10. #550 janyanis (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 23:30
    รู้สึกว่าต้องจากกันแล้ว...
    #550
    1
    • #550-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:17
      ถึงเวลาแล้วที่จะต้องไป
      #550-1
  11. #549 ck94 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 23:14
    ตลกตรงความคิดน้องที่อยากให้พี่อายุ8ขวบ น่าร้ากกก

    สำหรับเราเราชอบเรื่องนี้มากนะคะ เราชอบการบรรยาย ชอบภาษา ชอบการเล่าเรื่องของเรื่องนี้มาก สู้ๆนะคะ จะคอยติดตามตลอดค่ะ
    #549
    1
    • #549-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:17
      ถ้าอายุเท่ากัน อาจจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป เรย์คงจะคิดประมาณนี้แหละ
      #549-1
  12. #547 fern (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 23:00

    อยากให้น้องโตแล้ว

    #547
    1
    • #547-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:16
      ตอนต่อไป จะโตขึ้นมาอีกนิดนึงค่ะ
      #547-1
  13. #546 Ahappipy (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:50
    ในความค้างมีความกังวล อยากให้พี่เบนไปหาอนาคต แต่ก้อห่วงน้อง โอ้ยยยชั้นนน
    #546
    1
    • #546-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:16
      เมื่อถึงเวลา ทุกคนก็ต้องโตขึ้นอ่ะนะ เบนก็ต้องไป เรย์ก็จะต้องรับมือกับปัญหาด้วยตัวเอง
      #546-1
  14. #545 PanDoRa (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:45
    สนุกมาค่าา เป็นเรื่องที่ตัวละครดูมีปมปัญหาที่เรียลมากๆเลย เราชอบมากค่ะ<3
    #545
    1
    • #545-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      30 พฤษภาคม 2561 / 07:15
      ฉันพยายามนึกถึงสมัยที่ตัวเองยังเด็กและเป็นวัยรุ่นว่าเคยเจอปัญหาอะไรมาบ้าง แล้วก็ใส่เข้าไปในตัวเบนกับเรย์
      #545-1
  15. #544 Lady Midnight (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:06
    สนุกสิคะ! น่าติดตามจะตาย ว่าบัตเตอร์คัพและพี่เบนจะต้องเจอกับอะไรต่อไปบ้าง เรารอลุ้นอยู่น๊า ไรท์สู้ๆ
    #544
    1
    • #544-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      28 พฤษภาคม 2561 / 22:16
      จะเจออะไรอีกนะ??
      #544-1
  16. #543 Alecxia Drew (Adriene) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:54
    สนุกจ้ะ เบนยังคงเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางอยู่ //ฮา
    #543
    1
    • #543-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      28 พฤษภาคม 2561 / 22:09
      ฮ่าฮ่า เบนต้องรอน้องโตสิคะ
      #543-1
  17. #542 thekantika (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:53
    ฮือออออ...ถ้าเบนไม่อยู่ใครจะปกป้องเรย์ 😂
    #542
    2
    • #542-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      28 พฤษภาคม 2561 / 22:09
      น้องอาจจะต้องดูแลตัวเองไปสักระยะ
      #542-1
  18. #541 CartoonFreak (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:51
    ทำไมมีแววจะเข้าดราม่าจังคะ55555//ในเลขห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่
    #541
    1
    • #541-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      28 พฤษภาคม 2561 / 22:09
      ไม่ดราม่าหรอก
      #541-1
  19. #540 กระต่ายโลกันต์ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 21:51
    สนุกมากค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ 💖
    #540
    1
    • #540-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 49)
      28 พฤษภาคม 2561 / 22:09
      โอเคจ้า :)
      #540-1