Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 47 : [Reminisce Series] : Sandcastle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    25 พ.ค. 61




Sandcastle






เรย์



                กระโปรงสีชมพูสวยหวาน ริบบิ้นสีขาว รองเท้าคู่ใหม่สีเข้าชุดกัน เค้กก้อนใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงามน่ากิน และเสียงเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ทั้งหมดนั้นอยู่ตรงหน้าเด็กหญิงที่กำลังยิ้มอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง เธอนั่งกลางห้องเรียน รายล้อมด้วยเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังแสดงความยินดี และให้ของขวัญหลายกล่อง คุณครูประจำชั้นปรบมือและยิ้มกว้างเมื่อเด็กหญิงเป่าเทียนดับหมดด้วยลมหายใจเดียว



                เด็กหญิงอีกคน มีชีวิตที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้อง สีหน้าเฉยชา ขณะที่กำมือสองข้างไว้บนตัก อดทนอย่างเต็มที่ พยายามขจัดความอิจฉา ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความเศร้า แต่มันยากเหลือเกินสำหรับเด็กตัวเล็กวัยเจ็ดขวบอย่างเรย์ ร่างผอมบางเล็กจ้อยอาจจะไม่มีพลังมากพอที่จะแบกรับความรู้สึกโหยหาเหล่านั้นไว้ โดยไม่อยากหลั่งน้ำตา เธอไม่รู้วันเกิดที่แท้จริงของตัวเอง ครอบครัวพลัตไม่เคยบอก เรย์มีใบเกิดครั้งแรกก็ตอนที่พวกพลัตรับเธอมาจากโบสถ์ พวกเขาลงวันที่ตามใจชอบ ดังนั้น เรย์จึงไม่เคยรู้เลยว่าเธอเกิดวันอะไร และไม่มีใครเคยจัดงานฉลองวันเกิดให้เธอ ไม่ต้องพูดถึงของขวัญหรือเค้ก เธอไม่เคยได้รับ



                เรย์ก้มลงมองรองเท้าผ้าใบสีเหลือง พี่เบนซื้อให้ และเรย์ก็ทึกทักเอาเองว่านี่คือของขวัญ เธอยังจำเหตุการณ์เมื่ออาทิตย์ก่อนได้ขึ้นใจ และตั้งมั่นไว้ว่าจะจดจำไว้ตลอดชีวิต หลังจากซื้อรองเท้าและรอจนเธอหยุดร้องไห้ พี่เบนพาเรย์กลับบ้าน พูดกับนายพลัตว่าเป็นความผิดของเขาเองที่รองเท้าของเรย์หายไป เขากับเพื่อนๆเดินผ่านเรย์ที่กำลังเดินกลับบ้าน แล้วเพื่อนของเขาก็แกล้งโยนรองเท้าของเธอตกแม่น้ำ เขาเห็นเรย์ร้องไห้จึงซื้อรองเท้าให้ใหม่ ตอนนั้นแนนซี่ยืนอยู่ข้างหลังนายพลัต กำลังจ้องเขม็งไปที่พี่เบน เรย์รู้สึกร้อนๆหนาวๆว่าแนนซี่จะพูดหรือทำอะไรอีกหรือเปล่า แต่แนนซี่ก็ไม่ทำ เรย์ได้ใส่รองเท้าคู่นี้มาโรงเรียนทุกวัน เธอระวังมากกว่าเดิมหลายเท่า ใส่รองเท้าติดตัวไปด้วยทุกที่ เวลาเข้าห้องสมุด เธอจะใส่ถุงพลาสติกและนำใส่กระเป๋านักเรียนอีกที แม้แต่ตอนนอน ก็เอามาวางไว้ข้างตัว



                วันนี้ โรสไม่มาโรงเรียนเพราะป่วยเป็นไข้หวัด เรย์จึงนั่งอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว ยิ่งแย่ไปใหญ่ที่วันนี้เป็นวันเกิดของแนนซี่ และเธอก็เอาแต่ล้อเรย์ไม่หยุดเรื่องที่ไม่มีใครเคยฉลองวันเกิดให้ ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีใครซื้อของขวัญ ไม่มีใครพูดคำว่าสุขสันต์วันเกิดหรืออวยพรใดๆ เรย์อดทนแล้ว อดทนอีก อดทนจนไม่แน่ใจว่าเธอจะระเบิดน้ำตาออกมาเมื่อไหร่ แต่เรย์เกลียดการร้องไห้ ถ้าเธอร้องต่อหน้าแนนซี่ จะยิ่งทำให้แนนซี่สนุกสนานกว่าเดิมอีก



                ช่วงพักกลางวัน เรย์หลบอยู่ในห้องน้ำ คิดว่าจะปลอดภัยที่สุด แต่เธอก็คิดผิด เธอเปิดประตูออกไปก่อนออดจะดังห้านาที เพื่อล้างมือ และพบว่ากลุ่มของแนนซี่ยืนรออยู่แล้ว



                “คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรอ?” แนนซี่เชิดหน้าขึ้น บรรดาเพื่อนของเด็กหญิงขยับเข้าล้อมเรย์ไว้เป็นวงกลม



                “ฉันไม่ได้หนี” เรย์เถียง ทั้งที่จริง เธอตั้งใจจะหนีเด็กกลุ่มนี้ให้ไกลที่สุด เธอไม่สามารถรับมือเรื่องแย่ๆได้โดยไม่มีโรสอยู่เคียงข้าง



                ลูซี่ เพื่อนสนิทของแนนซี่หัวเราะดังลั่น คนอื่นๆพอกันหัวเราะตาม “วันนี้เป็นวันเกิดของแนนซี่ เธอไม่คิดจะให้ของขวัญหน่อยหรอ? ทุกคนในห้องให้ของขวัญแนนซี่ มีแค่เธอคนเดียว น่ารังเกียจ”



                ใครกันแน่ที่น่ารังเกียจ เรย์คิดในใจ



                “ถ้าเธอไม่ได้ซื้อของขวัญเตรียมไว้” แอนนา เด็กผู้หญิงตัวสูงที่สุดในห้องพูดขึ้น “ก็เอาเงินค่าขนมที่มีตอนนี้มาให้แนนซี่สิ เธออาศัยบ้านแนนซี่ ใช้เสื้อผ้าของพี่สาวแนนซี่ แย่งห้องเก็บของใต้หลังคาของแนนซี่ไป เธอต้องตอบแทนบ้างไม่ใช่หรอ”



                “เอาเงินมาสิ” ลูซี่แบมือ



                “ไม่” เรย์ส่ายหน้า พูดเสียงแข็ง เธอไม่ให้เงินไปเด็ดขาด บ่ายวันนี้ เด็กๆเลือกกิจกรรมที่จะทำได้ เรย์ตั้งใจจะไปทำผ้ามัดย้อมหน้าห้องสมุด เธอต้องมีเงินไว้ซื้อผ้าฝ้ายที่จะใช้ย้อม



                “น่าไม่อายที่สุด” แอนนาต่อว่า



                “เอามาเดี๋ยวนี้นะ!”



                เด็กคนอื่นๆเข้ามาจับแขนเรย์ไว้ คนหนึ่งใช้มือปิดปากเธอไม่ให้ร้อง ลูซี่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเรย์และหยิบเหรียญออกมาทั้งหมด



                “เอาคืนมานะ!” เรย์ร้อง เมื่อพวกนั้นปล่อยเธอเป็นอิสระ



                “วิ่งหางจุกก้นไปฟ้องครูเลย ยัยเด็กกำพร้า” ลูซี่พูดหน้าตาเฉย “ถ้าฟ้องล่ะก็ พวกเราจะทำยิ่งกว่านี้อีก”



                พวกนั้นเดินออกไป หัวเราะกันคิกคัก เรย์ได้ยินแนนซี่พูดว่าจะซื้ออมยิ้มให้ทุกคนตอนเลิกเรียน เด็กหญิงเจ็บจนชา โกรธจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ เธอยืนนิ่ง กำหมัด น้ำตาไหลออกมาเองโดยไม่ทันได้ควบคุม เธอเกลียดแนนซี่ เกลียดลูซี่ เกลียดทุกคนเลย และที่สำคัญคือเกลียดตัวเองที่อ่อนแอ เรย์ยกมือเช็ดน้ำตา ก้มลงมองรองเท้าสีเหลือง เธอคิดถึงพี่เบน เธออยากให้เขาเป็นพี่ชายของเธอจริงๆ อยากอยู่บ้านโซโล อยากมีพ่อเท่ๆแบบคุณฮาน อยากมีแม่สวยสง่าแบบคุณเลอา อยากให้พี่เบนมาโผล่ที่โรงเรียนตอนนี้ จัดการพวกนั้นให้กลัวจนหัวหดไปเลย



                ออดเข้าเรียนดังแล้ว เรย์อยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ เธอเดินไปที่อ่าง เปิดก๊อกน้ำ และล้างหน้าหลายครั้ง ดวงตายังแดงๆ ถ้าครูถาม เธอจะโกหกว่าฝุ่นเข้าตา หรือหกล้มแล้วเจ็บจนร้องไห้แล้วกัน



                เรย์ออกมาร่วมตัวกับเด็กคนอื่นในห้องเรียน จากนั้นคุณครูก็ปล่อยให้เด็กๆเดินไปยังห้องกิจกรรมที่เลือกไว้ เรย์ไม่รู้จะทำยังไงดี เธอเดินคอตกไปที่ห้องสมุด มองเด็กคนอื่นเลือกขนาดผ้าฝ้ายสีขาวอย่างเศร้าๆ แล้วก็ถอดรองเท้าเก็บใส่กระเป๋า เธอจะอ่านหนังสือในห้องสมุดแทนแล้วกัน เด็กหญิงเลือกหนังสือนิทานโฉมงามกับเจ้าชายอสูร และเดินไปนั่งที่โต๊ะสีเขียวอ่อน



                “ทำไมมานั่งอ่านหนังสือคนเดียวล่ะ เรย์” ครูบรรณารักษ์เดินเข้ามาถาม “ครูนึกว่าเรย์จะทำกิจกรรมย้อมผ้าเสียอีก ลงชื่อเลือกไว้นี่”



                “ค่ะ” เรย์พยักหน้า “แต่หนูทำไม่ได้แล้ว”



                “ทำไมล่ะ” ครูถาม



                เรย์เม้มริมฝีปาก นึกถึงคำขู่ของลูซี่ “หนู... หนูลืมเอาเงินค่าขนมมาค่ะ ไม่มีเงินซื้อผ้า”



                ครูยกมือลูบศีรษะของเรย์ แววตาของเธอดูเศร้า เหมือนจะสงสาร เธอจึงหยิบเหรียญออกจากกระเป๋าใส่เหรียญใบน้อยและยื่นให้ “ครูให้เรย์นะ เพราะเรย์เป็นเด็กน่ารักและขยัน เข้าห้องสมุดมาอ่านหนังสือทุกวัน เรย์ควรจะได้ทำในสิ่งที่เรย์อยากทำและมีความสุขกับมัน”





 

 

เบน



                เด็กหนุ่มกำลังกอดเด็กสาวที่ยิ้มหว่านเสน่ห์ เขาวางมือไว้บนเอว และเลื่อนไปถึงบั้นท้าย เด็กสาวเงยหน้าขึ้น หัวเราะน้อยๆอย่างชอบใจ และจูบเด็กหนุ่มที่ริมฝีปาก



                เบนมองภาพที่เหมือนหลุดมาจากหนังรักวัยรุ่นตรงหน้า แล้วกำหมัดแน่นข้างลำตัว เมื่อวานทัลลี่ยังเป็นแฟนสาวของเขา จนกระทั่งเวลาสองทุ่มครึ่ง พวกเขาทะเลาะกันด้วยเรื่องงี่เง่าที่สุด เกี่ยวกับสีเสื้อผ้าที่จะใส่ไปงานโฮมคัมมิ่ง เธอโวยวายว่าเขาไม่เคยสนใจไยดีเธอเลย แล้วก็บอกเลิกกลางอากาศ แต่ดูนั่นสิ แหกตาดูกันเข้าไป ผู้หญิงที่สลัดเข้าทิ้งกำลังเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ชนิดฟ้าแลบกับนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียน เบนอยากจะโดดเรียนซะเลย แต่เขาก็ไม่ได้ทำ เพราะถ้าเขาหายหน้าไป จะมีข่าวลือออกมาว่าเขากำลังอกหักเสียใจและทำใจไม่ได้ที่ต้องเลิกกับทัลลี่ นั่นเป็นอย่างสุดท้ายบนโลกใบนี้ที่เบนต้องการให้เกิดขึ้น



                เขาไม่ได้เจ็บปวด แต่รู้สึกเจ็บใจมากกว่า ทุกคนในโรงเรียนเคยพูดกันว่าเขากับทัลลี่เป็นคู่รักที่น่าอิจฉาที่สุด เพราะดูดีด้วยกันทั้งคู่ มีชื่อเสียงพอกัน น่าจะเป็นคิงและควีนแห่งงานพรอมในปีจบการศึกษาแน่ๆ สิ่งที่วาดหวังไว้พังครืนลงในพริบตาเดียว



                บางที เขากับทัลลี่ อาจจะไม่มีอะไรที่เหมาะกันเลยก็ได้ เบนพยายามเค้นหาเหตุผลด้านดีสำหรับการเลิกกันในครั้งนี้ ทัลลี่สวยน่ารักก็จริง แต่เธอเป็นผู้หญิงน่ารำคาญที่นึกถึงแต่ตัวเอง ต้องการให้เขาทำทุกอย่างที่เธอสั่ง พวกเขาไม่สนใจเรื่องเดียวกันเลย ทัลลี่สนใจแต่เสื้อผ้ากับการแต่งตัว เขาสนใจเรื่องรถกับดนตรี ทัลลี่อยากจะแต่งงานหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย และมีบ้านหลังใหญ่โตในเมืองนี้ เขาอยากจะไปให้พ้นจากเมืองเล็กคับแคบ และทำงานอยู่ในเมืองใหญ่ ทัลลี่อยากให้เขาเป็นนักกีฬา แต่เบนอยากอยู่ชมรมดนตรีของเขาต่อไป ทัลลี่ชอบสีชมพู เขาเกลียดสีชมพู



                ถึงแม้เขาจะรู้สึกโล่งอกที่ความสัมพันธ์จบลง แต่เบนก็หงุดหงิดไปตลอดทั้งวัน เพราะทัลลี่คอยส่งสายตามองมาทางเขาอย่างยั่วยุ ขณะกอดคอแฟนหนุ่มคนใหม่ และไอ้แฟนหนุ่มคนนั้นก็ชอบหันมามองเขาอย่างหยามเหยียด น่าโดนส้นเท้าประทับหน้าให้ฟันหักสักสองซี่



                “ไปขี่มอเตอร์ไซค์เล่นหลังเลิกเรียนไหม?” อาร์มิเทจเอ่ยปากชวน เพราะรู้ว่าเบนกำลังอารมณ์เสีย



                “ไม่ล่ะ” เบนส่ายหน้า เขาไม่มีอารมณ์แม้แต่จะขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยซ้ำ อาร์มิเทจเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ วางมือบนไหล่ของเขา กดทับหนักๆอย่างให้กำลังใจ และหันไปจดโน้ตวิชาคณิตศาสตร์ต่อ  



                เวลาบ่ายสามโมงมาถึง เขาพุ่งตัวออกจากโรงเรียน ให้อาร์มิเทจขับรถไปส่งที่บ้าน พ่อกับแม่ยังคงไม่อนุญาตให้เบนขับรถเองหรือแตะต้องมอเตอร์ไซค์อีก หลังจากเหตุการณ์เมื่อปีก่อน เขาขับรถของแม่แหกโค้งชนเปรี้ยงเข้ากับป้ายบอกทางเลี้ยว เขาไม่บาดเจ็บมากหรอก แต่มีตำรวจเข้ามาเอี่ยว และแม่ดันเป็นนายกเทศมนตรี เพราะฉะนั้น มันกลายเป็นข่าวฉาวของเมือง แม่ห้ามไม่ให้เขาขับรถเองจนกว่าจะเรียนจบมัธยม



                ไม่มีใครอยู่บ้านตามเคย เขาวิ่งขึ้นไป เปิดประตูห้องนอน โยนกระเป๋าเป้ส่งๆลงบนเตียง และเดินไปเปิดหน้าต่างรับลม ทันใดนั้น เขาเห็นผู้บุกรุกเข้ามาทางสนามหลังบ้าน



                ยัยตัวกะเปี๊ยกนั่นอีกแล้ว



                เรย์มุดรั้วเข้ามา และเผลอใช้มือทับบนดอกบัตเตอร์คัพ เบนเห็นเด็กหญิงสะดุ้งรีบดึงมือออก และจับก้านดอกอย่างแผ่วเบาให้ตั้งตรงเหมือนเดิม เรย์มองซ้ายมองขวา เริ่มเดินสำรวจไปทั่วสวน เบนส่งเสียงเหอะออกจากลำคอ คิดว่าเป็นบ้านตัวเองหรือไง เขานั่งเท้าคางมอง อยากรู้ว่ายัยตัวเล็กจะทำอะไร เรย์หยุดที่กองทรายที่เบนเคยนอนกลิ้งเล่น เด็กหญิงนั่งยองๆ และใช้มือกอบทรายมากองรวมกันจนนูนเหมือนภูเขา เล่นอะไรของเธอเนี่ย



                เบนตัดสินใจลงไปข้างล่าง เปิดประตูครัว และย่องเข้าไปในสวนให้เงียบที่สุด เรย์กำลังเพลิน หยิบกระถางใบเล็กที่แม่ของเบนไม่ใช้แล้วมาตักทรายใส่เข้าไป



                “บุกรุกเข้าบ้านคนอื่น มันผิดกฎหมายนะ บัตเตอร์คัพ” เบนส่งเสียง เรย์สะดุ้งหันมามองหน้าตื่น



                “ขอโทษค่ะ” เธอรีบพูด ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด



                “มาทำอะไร” เบนถามต่อ



                เธอรีๆรอๆ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันเหมือนคิดหนัก เขาสังเกตเห็นว่าเธอใส่รองเท้าสีเหลืองที่เขาซื้อให้ ถ้าเขาเดาไม่ผิด เรย์น่าจะมีรองเท้าแค่คู่เดียวไว้ใส่ไปโรงเรียน เธอปลดกระเป๋าลงจากบ่า กระเป๋าเก่าซีดใกล้จะขาดเต็มทน เธอรูดซิปและหยิบอะไรบางอย่างที่ยับยู่ยี่ออกมายื่นให้เขา



                “อะไร?” เบนก้มลงมองอย่างไม่เข้าใจ



                “ฉันให้นาย” เรย์ยังก้มหน้า เขาสังเกตเห็นหน้าผากของเธอกลายเป็นสีแดง เขานี่ฮอตจริงๆ มีเด็กประถมมาแอบชอบ เขาคิดในใจอย่างตลกขบขัน ปนเอ็นดู



                “ใช้สั่งน้ำมูกมาแล้วหรือเปล่าเนี่ย” เบนถาม เสียงล้อเลียน แต่ก็ยอมหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมากางดู



                “เปล่านะ!” เรย์ร้องเสียงดังอย่างไม่พอใจ



                “ทำเองใช่ไหม?” เบนถาม มองผ้าสีขาวที่มีลายสีครามเลอะๆเต็มไปหมด



                “อืม” เรย์พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น ฉีกยิ้มอย่างร่าเริง “ที่โรงเรียน วันนี้ให้เลือกทำกิจกรรมอะไรก็ได้ตอนบ่าย ฉันเลือกทำผ้ามัดย้อม” เธอเล่าอย่างมีความสุขและตื่นเต้น เสียงสดใส ยิ้มกว้างจนเบนนับจำนวนซี่ฟันแผงหน้าของเด็กหญิงได้เลย “นี่ นายดูสิ” เธอขยับเข้ามาใกล้ คว้าผ้าไปจากมือของเขา กางออกให้เห็นชัดๆ และหมุนกลับหัวลง “นายดูดีๆ ตรงนี้นะ” เธอชี้ไปด้านบน “แหลมๆตรงนี้ เหมือนยอดปราสาทเลย แล้วก็รอยหยักข้างล่าง เหมือนคลื่นทะเล นายว่าไหม ถึงฉันไม่เคยเห็นทะเลจริงๆมาก่อน แต่ฉันว่า ผ้าของฉันเหมือนปราสาททรายริมทะเลเลยนะ เจ๋งใช่ไหมล่ะ!



                เขาหัวเราะเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือขยี้ผมของเด็กหญิง “ไม่เคยเห็นทะเลเลยเนี่ยนะ เธออายุเท่าไหร่แล้ว เด็กมุดรั้ว”



                “เจ็ดขวบ” เรย์ตอบ ยิ้มยิงฟัน



                “ฉันถามประชด” เบนบอก แต่อดยิ้มตอบไม่ได้ เวลายิ้ม เรย์น่ารักกว่าตอนร้องไห้ และเขาชอบตอนยิ้มมากกว่า



                “ตอบประชดเหมือนกัน” เธอแลบลิ้นใส่



                ยัยเด็กนี่! ร้ายเกินตัว



                “หิวไหม?” เบนถาม มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพาลสงสัยว่าเรย์ได้กินอาหารดีๆบ้างหรือเปล่า เรย์นิ่งคิด เหมือนไม่แน่ใจว่าควรตอบยังไง และเขาถามทำไม “ฉันมีขนมกับผลไม้เยอะแยะเลยในตู้เย็น จริงๆแล้วเป็นของแม่ แต่ช่างมันเถอะ เธอกินได้ เพราะแม่ฉันไม่ควรกินของหวานเยอะอยู่แล้ว ช่วยเข้าไปจัดการหน่อยได้ไหม?”



                เรย์เอียงศีรษะ ยืนนิ่ง ไม่ตอบ กล้าๆกลัวๆ เขาจึงคว้ามือเด็กหญิงและดึงเข้าบ้าน    











[Talk]

ฝากแจ้งตำรวจด้วยค่ะ เบนลักพาตัวเด็ก โดยเอาของกินมาล่อ

ตอนนี้... ก็อีกเช่นเคย มาจากความทรงจำบางอย่างตอนเด็กค่ะ มีทั้งเรื่องดีและไม่ดี

เรื่องไม่ดีก่อนละกัน... สมัย ป.3 มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งทำตัวเป็นมาเฟียในห้องค่ะ ใครๆก็กลัว แต่ก็อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ถ้าเธอโกรธใคร ทุกคนจะโกรธตาม (ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร ฮ่าฮ่า) ฉันไม่กล้าทำตัวเป็นกบฏใต้อำนาจของเธอเลย แต่มันแลกมาด้วยการที่ต้องทำอะไรผิดๆหลายอย่าง และเป็นความทรงจำที่แย่มากที่สุดในชีวิตเลย นั่นคือ ฉันต้องให้เงินค่าขนมของฉันกับเธอทุกๆวันค่ะ และถ้ามีขนมอะไรก็ตามที่แม่เตรียมมาให้ฉันกินตอนพักกลางวัน ฉันก็ต้องให้เธอเหมือนกัน เพื่อที่ฉันจะได้มีเพื่อนต่อไปและไม่โดนแกล้งค่ะ

เรื่องดี ... ประมาณ ป. 2 มีคุณครูคนหนึ่ง แจกดินสอสวยๆให้กับเด็กที่ตอบคำถามในห้องเรียนได้ ดินสอแท่งนั้นมีขายที่สหกรณ์ ข้างบนมีผีเสื้อติดไว้ ปีกผีเสื้อทำจากผ้าถุงน่องสีแดงบ้าง ชมพูบ้าง ฉันอยากได้มาก ฉันรู้คำตอบ แต่ไม่กล้าตอบค่ะ ไม่กล้ายกมือ ไม่กล้าพูด อีกวันหนึ่ง ฉันเตรียมเงินไปห้าบาท ตั้งใจว่าจะซื้อ แต่ดินสอดันแท่งละสิบบาท และคุณครูคนนั้นก็เป็นเวรเฝ้าสหกรณ์พอดี คุณครูไม่ได้ซื้อให้หรอกค่ะ แต่วันต่อมาที่ฉันได้เรียนกับครู ครูเป็นคนเรียกให้ฉันตอบคำถาม ฉันตอบถูก และได้ดินสอมาครอบครอง 


ขอทำตัวแรงนิดนึงนะ : ไม่อนุญาตให้นำความทรงจำของฉันไปใส่ในนิยายหรือเรื่องราวใดๆโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาต มันคือความทรงจำของฉันที่มาเล่าสู่กันฟังเฉยๆ โอเคไหม?  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #599 Audaidaj (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 00:09
    ยังยังดีที่น้องมาเจอพี่เบน สงสารโดนกดขี่ข่มเหง บ้าที่สุด
    #599
    0
  2. #587 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:11

    พี่เบนนี่น้า~ สปอยล์ยัยบัตเตอร์คัพเหลือเกิน คราวก่อนก็พาไปซื้อรองเท้า คราวนี้ก็ลากน้องเข้าบ้านแล้วล่อด้วยของกิน (จริงๆ นางก็บริสุทธิ์ใจแหละ แต่อิคนอ่านเนี่ยแหละที่คิดไม่บริสุทธิ์เอาซะเล้ย >u<) เราเอ็นดูโมเมนท์ที่น้องกับพี่อยู่ด้วยกันนะคะ รู้สึกว่าน้องมีชีวิตชีวา เหมือนได้หายใจจริงๆ เพราะตอนที่อยู่ที่โรงเรียน อยู่กับเด็กๆ ที่คอยแกล้ง โดยเฉพาะแนนซี่ตัวดี! เรารู้สึกอึดอัดแล้วก็หดหู่มากๆ แค่คิดว่าเราต้องอยู่แบบนั้น แบบที่เรย์อยู่...พูดเลยว่าทนไม่ได้ แต่คงบอกแบบนั้นได้ไม่เต็มปาก เพราะย้อนกลับไป...ตอนเราเป็นเด็ก เราก็ไม่ได้เข้มแข็งอะไรเลยค่ะ 5555 โชคดีกว่าน้องเรย์หน่อยตรงที่เราไม่ได้เจอครอบครัวร้ายๆ แบบบ้านพลัต ไม่โดนเพื่อนแกล้งแรงๆ แบบนี้ (แต่ก็แรงใช่ย่อย)คือ...ตอนเด็กๆ ที่โรงเรียนเราก็มีตัวแสบแบบแนนซี่ค่ะ แต่ไม่ได้ร้ายแบบแนนซี่นะ พูดไงดี...คือนางแสบ นิสัยเสียแบบที่ตัวเองไม่รู้ตัว เป็นเด็กผู้หญิงที่เล่นแรงๆ แบบ...บีบคอคือบีบจริง จิกผมจริง ผมแทบจะหลุดมาทั้งยวง แต่นางสนุกที่ได้แกล้งเพื่อนนะคะ แล้วคนอื่นๆ ก็หัวเราะ (เพราะหวยไม่ได้ลงที่ตัวเองไง) เวลาเล่นกัน ทุกคนจะภาวนาให้หวยไปออกที่คนอื่น จนวันหนึ่งนางเปลี่ยนไป เพราะแม่ของนักเรียนคนหนึ่งมาพบครูใหญ่ เพราะนางเอาหมากฝรั่งไปแปะกลางหัวลูกเค้าจนต้องกล้อนผมตรงนั้นทิ้ง แล้วแหว่งโบ๋อยู่โดดๆ เพื่อนๆ คนอื่นเลยฉวยโอกาสนี้บอกพฤติกรรมไม่ดีๆ ของนางออกมา จนท้ายที่สุดนางก็ปรับตัวและลาออกไปทีหลัง เป็นเรื่องบุลลี่ที่ไม่น่าเชื่อว่าเราเองก็เคยเจอ เราเห็นคุณ Silver-Sky เราพาร์ทเรื่องราววัยเด็กให้ฟัง เราแค่ก็อยากจะแชร์ค่ะว่าเราก็เคยเจอเรื่องแนวๆ นี้ สิ่งที่คุณทำ (เรื่องให้เงินเด็กเกเร) มันก็คือกลไกการป้องกันตัวอย่างหนึ่งที่เด็กๆ คิดว่าทำได้และปลอดภัย ก็เหมือนที่เราเองภาวนาทุกวันว่าขอให้ไม่โดนเด็กคนนี้จิกผม 5555

    กลับมาที่ตาเบนกับหนูเรย์ เอ็นดูตอนที่น้องกางผ้ามัดย้อมให้พี่ดูมากเลยค่ะ เจื้อยแจ้วไร้เดียงสาสุดๆ แต่พี่เบนก็ต้องห้ามใจไปก่อนนะคะ ระยะคุก 555 (จริงๆ คนที่ต้องห้ามใจคือคนอ่านคนเดียวเลย ตอนนี้พี่เค้าก็แค่เอ็นดูแบบเด็กน้อยแค่นั้น คนอ่านนี่คิดไปไหนต่อไหนแล้วไม่รู้!)

    อ้อ! หลายวันก่อนเราแอบเห็นคุณทวิตว่ารู้สึกแต่งไม่สนุกเหมือนเดิม ไม่จริงเลยนะคะ...งานเขียนของคุณยังคงมีกลิ่นอายและเสน่ห์ของคุณอยู่ เราชอบนะคะ ไม่อยากให้บั่นทอนตัวเอง ขอให้เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้นะคะ งานเขียนของคุณดีจริงๆ มีฟิคเรย์โล (และงานเขียนอื่นๆ) ไม่กี่เรื่องที่เราติดตามหรอกค่ะ แต่คุณคือคนที่เรารอคอยที่จะได้อ่านผลงานอยู่ตลอด อยากเป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ ค่ะ


    #587
    1
    • #587-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      11 มิถุนายน 2561 / 19:54
      ขอบคุณมากค่ะที่ติดตามอ่านเรื่องที่ฉันเขียน :)
      #587-1
  3. #567 lamb_san (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 16:45
    เลี้ยงต้อย.... เลี้ยงต้อยยยย ท่องไว้นะเบน คุก คุก คุก 55555555ตลกความเอกมโนโทจินตนาการของพี่เบนมาก สงสารเรย์จังค่ะ อีหน่อยแนนซี่มันต้องหนักกว่านี้แน่ๆ เรย์สู้กลับบบบ
    #567
    0
  4. #536 Ahappipy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 06:46
    ตายๆพี่เบน แหมน้องมีของมาตอบแทนหน่อยคิดไกลนะยะ 555
    การ bully ในโรงเรียนนี่มันแย่จริงๆนะคะ ส่วนตัวไม่เคยโดนแบบนี้ แต่จะทะเลาะต่อยตีกะนักเรียนชายแทน พอดีเรามันสายถึก แต่คุ้นๆว่าก็เคยมีเหตุการณ์เพื่อนที่ทำตัวเป็นควีนบี ห้ามไม่ให้เพื่อนมายุ่งกะเรา นางก็ไปรวมตัวเพื่อนหลายๆคน แต่ไม่ทันเท่าไร วงก็แตก เพื่อนก็กลับมาหาเราเหมือนเดิม ดีนะที่เราเป็นพวกโนแคร์โนสน แต่ในวัยนั้นก็รู้สึกไม่น้อยเลย
    #536
    1
    • #536-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:11
      ฮ่าฮ่า พี่เบนแอบเข้าข้างตัวเองและหลงตัวเองหน่อยๆนะนี่
      #536-1
  5. #535 Puryartist (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:19
    พี่เบนท่องไว้ค่ะ คุก คุก คุก 5555
    .
    เราก็เคยมีประสบการณ์แบบนั้นเหมือนกัน เคยโดนแกล้งสารพัดช่วงย้ายมารร.ใหม่ (ที่สังคมไม่ค่อยดีนัก) ช่วงป.4 บางวันถึงขั้นไม่อยากไปเรียนเลย เครียดมาก แต่ก็ไม่กล้าบอกใคร ได้แต่ทนมาเรื่อยๆ

    แต่ก็ทนไม่นานหรอก ครั้งสุดท้ายที่พวกนางแกล้งคือการเอาแฟ้มงานเราไปซ่อน ปกติเราจะพยายามเฉยๆ แต่อันนี้เราไม่ยอม หัวร้อนมาก แล้วก็เสียใจสุดๆ ก็เลยหงายการ์ดอัญเชิญท่านพ่อมาปราบ5555 ปั่นซะพวกนางร้องไห้ แถมวันรุ่งขึ้นแฟ้มงานก็ปรากฏตัวมาอย่างไม่คาดฝัน คิดแล้วก็แอบขำ ถถถ

    .
    และสุดท้าย...รอตอนต่อไปนะคะ <3


    #535
    1
    • #535-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:11
      ยังไม่ทันจะเรียนจบ จะเข้าคุกต่อซะแล้ว พี่เบน 5555
      #535-1
  6. #534 janyanis (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:19
    จากตอนที่แล้วเราคอมเม้นต์ไปว่าตอนเด็กๆ อยู่ประจำแล้วของหายบ่อยๆ จริงๆแล้วเราอยู่ประจำหญิงล้วนค่ะ ตอนย้ายมาแรกๆก็พบว่าในชั้นปีมีหัวโจกคนนึง ทีทุกคนต้องพะเน้าพะนอตามใจ เวลาเล่นก็ต้องยอมออมมือให้เธอชนะ หรือใครได้กลับบ้านเสาร์อาทิตย์ ก็ต้องมีขนมมาฝากเธอ แต่เรื่องไถเงินนี่ไม่มี เพราะครูที่คุมนั้นเฮี้ยบมาก ส่วนเราไม่ค่อยโดนไถขนมเท่าไรเพราะได้กลับบ้านแค่เดือนละครั้ง เหมือนจะดีแต่ไม่ดีเลยค่ะ แหะๆ

    ชีวิตน้องเรย์อาจจะรันทดและบอบช้ำในตอนนี้แต่ After rain here comes the rainbow นะจ๊ะ สุพรีมลีดเดอร์ทั่นนึงเคยกล่าวไว้
    #534
    1
    • #534-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:10
      ท่านสุพรีม ตอนนี้ขอเลี้ยงต้อยอย่างเป็นทางการ
      #534-1
  7. #533 Lady Midnight (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:15
    1 9 1...//กำลังรอสาย//~^~5555
    อยากจะปลอบทั้งไรท์และน้อง... ไม่ชอบคนพรรคนั้นเลย พูดเองเออเองตลอด คนในห้องส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าหือเพราะไม่อยากมีปห.ใหญ่โตให้วุ่นวายเพราะก็โตๆกันแล้ว ละในห้องเราดันเป็นกลุ่มใหญ่ด้วย!!! T_T
    จริงๆตอนนี้เราคิดว่าเรากำลังอาจจะได้เผชิญหน้ากับพวกนั้นในห้องเหมือนกัน<วันนี้เลยแหละ>เหตุเพราะแย่งงานทำพานวันครูกัน ซึ่งมีสองพานต้องการ8คนแต่เราลงชื่อเรากับเพื่อนๆไปแล้วเหลือแค่2ที่ให้พวกนั้น ซึ่งดันเป็นกลุ่มใหญ่ที่อยากมาลงกันยกเซทTT
    คือเพื่อนคนที่ทำพานเก่งเค้ายื่นกระดาษลงชื่อมาทางเราก่อนพอไปถึงทางเค้ามันก็เลยเหลือแค่นั้น เค้าเลยบ่นว่าไม่เห็นจะบอกเลย ไม่ลงก็ได้ แต่ก็นั้นแหละเหมือนจะไม่มีอะไรนะ5555 พวกนางก็พยายามถามเรานะว่าตอนครูพูดยกมือด้วยหรอซึ่งเรายกนะและเพื่อนที่ลงชื่อกับเราก็ยก แต่มันไม่สูงมากเพราะพวกนางก็ชวนพวกตัวเองเสียงดัง<คงเพราะในห้องเสียงดังอยู่แล้วด้วยแหละ>
    เราพยายามทำใจดีสู้เสืออยู่เพราะคิดว่าไหนๆก็ปีสุดท้ายแล้วอีกไม่กี่เดือนเดี๋ยวก็จบ...และอยากมีผลงานใส่พอร์ตบ้าง ต้องสู้เพื่อตนเองค่ะ555 อดทนคำพูดประชดเสียดสีนิดหน่อยคงไม่เป็นไร55555<ซึ่งมันเริ่มแล้วววววว> #เล่าสู่กันฟังค่ะ
    ปล.ชอบมากเลยน่ารักน่าสงสารดีค่ะ ไรท์ไฟท์ติ้ง
    #533
    1
    • #533-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:10
      ฮ่าฮ่า โทรแจ้ง 191 เลยทีเดียว พี่เบนคงไม่ทำผิดกฏหมายขนาดนั้นหรอกมั้ง
      #533-1
  8. #532 DaisySelvin (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:52
    ตำรวจอยู่ไหนคะ!? มีคนเลี้ยงต้อยเด็กค่าา 555 พี่เบนน่ารัก
    ฮืออออ ~ ชอบฟิคสไตล์นี้มากเลย มันอบอุ่นดี เบนดูเป็นพี่ชายที่แสนดีเลยค่ะ

    อ่านแล้วทำให้นึกถึงความทรงจำเก่าๆเลยล่ะค่ะ เรามีเหตุการณ์ในอดีตคล้ายกับเรย์อยู่บ้างนิดๆ 55 ตอนประถมต้นโดนหาเรื่องจากหัวโจกประจำชั้น(ซึ่งมีเพื่อนเยอะมาก) แต่ดันโต้ตอบกลับ เลยถูกบอยคอตจากเพื่อนทุกคนไปช่วงนึงเลย ด้วยความใจกล้า(มาจากไหนไม่รู้)เลยทำเป็นโนสนโนแคร์ แต่ตอนอยู่คนเดียวรู้สึกแย่มากเลยล่ะ ซักพักเลยถึงกลับมาดีกัน ก็นั่นล่ะนะทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระ เด็กจริงเล้ย (○゚ε゚○)

    ติดตามเรื่อยๆเลยนะคะ ดีใจมากกกกกก!เลย!ทุกครั้งที่ไรท์กลับมาอัพฟิค
    นี่อ่านฟิคเรย์โลเก่าๆของไรท์หลายรอบละ ฮืออ มีเรื่องใหม่ให้อ่านแย้ววว น้ามตามาาา รักนะคะ รออ่านเสมอ จุ๊ฟ ≥3≤
    #532
    1
    • #532-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:09
      ว๊าว กลับไปอ่านหลายรอบด้วย ปลื้มใจจังเลยค่ะ
      #532-1
  9. #530 ScarletLetter (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 21:47
    แงเรื่องนี้น่ารักมากเลยค่ะ ฟีลแบบหวานๆใสๆ อบอุ่นนน แบบฤดูร้อนอะไรยังงี้เลยค่ะ สมชื่อเรื่องbuttercupเลยย ชอบแนวๆนี้มากค่ะแบบกินเด็กเบาๆ รอน้องเรย์โตไรงี้ น้องเรย์ก็น่ารักมากเลยมีเอาผ้ามาให้พี่เบนด้วย55555
    ส่วนเรื่องตอนเด็กๆ ของไรต์ก็โอ๋ๆ นะคะ มันผ่านมาแล้ว ไม่เป็นไรนะคะะ
    เรื่องดินสอนี้ฟังแล้วรู้สึกชอบคุณครูเลยค่ะ มันเป็นเรื่องยิ่งใหญ่สำหรับเด็กในวัยนั้นจริงๆ นะ
    #530
    1
    • #530-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 47)
      27 พฤษภาคม 2561 / 18:09
      พี่เบนคงต้องรอนานหน่อยกว่าน้องจะโตพอ
      #530-1