Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 44 : Shape of Water AU : I could find a drop of ocean in you, beautiful, mystery, wild and free.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    11 ก.พ. 61



Shape of Water AU







Chapter 2 : I could find a drop of ocean in you, beautiful, mystery, wild and free.





            มหาสมุทร คือบ้าน เกลียวคลื่นเป็นดั่งเสียงดนตรี สายลมเป็นดั่งอากาศหายใจ แนวปะการังคือสวนดอกไม้แห่งความลับ ฝูงปลาคือมิตรสหาย แต่เขาจากบ้านมาไกลเหลือเกิน และไม่รู้หนทางที่จะหวนคืนถิ่น จนกระทั่งเขาได้พบกับเจ้าหญิงไร้เสียงผู้แสนอ่อนโยนคนนั้น

 




                 เขาไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไร สิ่งที่เขารู้มีเพียงแค่ เขาห่างจากบ้านมากเสียจนไม่รู้ทิศทาง และมึนงง หรืออาจเป็นเพราะสารบางอย่างที่พวกมันฉีดให้ เขาง่วงแทบจะตลอดเวลา สมองไม่อาจคิด ไม่อาจตัดสินใจ โลกทั้งใบหมุนวน พวกมันจับเขาใส่ตู้บรรจุของเหลวที่คล้ายกับน้ำทะเล แต่ก็ไม่ใช่ทะเล เขาแยกความแตกต่างได้ แม้พวกมันจะพยายามทำให้เหมือนมากแค่ไหน แต่ไม่มีสิ่งใด จะลอกเลียนแบบธรรมชาติได้อย่างไร้ที่ติ เขาเดินทางมาไกล ถูกขังอยู่ในตู้ใบนั้น รู้สึกถึงแรงขยับ กระแทก น้ำในตู้กระฉอกไปมา เขาได้ยินเสียงบทสนทนาที่เขาไม่อาจเข้าใจ มีหลายคนพูดคุยกัน เขาพยายามมองผ่านช่อง เพื่อเฝ้าดูพวกมัน ใบหน้าหลายหน้ามองผ่านไป เขาไม่รู้จักใครเลย



                เขารู้ว่าพวกมันคือมนุษย์ มีเรื่องเล่าขานจากบ้านของเขา จากใต้ทะเลลึก พวกเขากลัวพวกมัน รู้ว่าพวกมันเป็นนักล่า และเหยียบโลกใบนี้เหมือนตนเองเป็นราชา พวกมันละโมบโลภมากอยากได้สิ่งของที่ไม่ใช่ของตนเสมอ ดูจากการที่จับเขามานี่ไงล่ะ พิสูจน์ได้เลย



                ถ้าเขาไม่ว่ายออกมาไกลเพราะความอยากรู้อยากเห็น ป่านนี้เขาอาจจะยังอยู่ใต้ทะเล แหวกว่ายล่องลอยกับบรรดามิตรสหาย เขาคิดแล้วก็รู้สึกเครียดขึ้นมา เขาจะหนีออกไปได้อย่างไร จะกลับบ้านทางไหน พวกมันจะฆ่าเขาหรือเปล่า หรืออาจแย่กว่านั้น เขารู้มาว่ามนุษย์กินทุกอย่างที่ขวางหน้า พวกมันจะฆ่าแล้วกินเนื้อของเขาไหม? หรือตั้งใจจะขู่เข็ญจนกว่าจะหาทางสื่อสารกับเขารู้เรื่อง และบังคับให้เขาบอกว่าบ้านของเขาอยู่ที่ไหน ถ้าอย่างนั้น เพื่อนๆของเขาก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว



                เขาไม่รู้จริงๆว่าจะทำอย่างไรดี



                พวกมันหยุดเคลื่อนที่ตู้ และวางกระแทกลงกับพื้น ตอนนั้นเองที่เขาสัมผัสถึงบางสิ่งได้จางๆ เขาได้ยินเสียงหัวใจของทุกคนเต้น ได้ยินเสียงชีพจร และเลือดไหลเวียนในร่างกายของมนุษย์ จังหวะของพวกมันจะเหมือนกันหมด แต่ขณะนั้น เขาได้ยินเสียงที่ต่างออกไป พาให้หัวใจลิงโลด เสียงนั้นขยับเข้ามาใกล้ตู้มากขึ้น เขาเห็นเงาเจ้าของเสียงอย่างเลือนรางผ่านน้ำสีเขียวขุ่นๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นหญิงหรือชาย ไม่แน่ใจว่าใช่พวกเดียวกันจริงๆหรือเปล่า แต่เขาก็ดิ้นไว้ก่อน ออกแรงกระแทกฝาตู้ มือเปะปะอยู่ที่ช่องกระจก พยายามจะเรียกหาและขอความช่วยเหลือ



                เขาได้ยินเสียงตะโกน และแล้วบุคคลที่อาจเป็นความหวังเดียวของเขาก็เดินห่างออกไปเรื่อยๆ เขายังพยายามดิ้น ทั้งขาและแขนทุบฝาตู้อย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว



                พวกมันย้ายที่เขา จากในตู้ใบหนึ่ง ไปสู่ตู้อีกใบที่กว้างขวางมากกว่า ล้อมกรอบด้วยกระจกหนาที่เขาพยายามทุบแค่ไหนก็ไม่แตก เขาเห็นหน้าพวกมันแต่ละคนชัดเจนมากขึ้นขณะลอยตัวอยู่ในน้ำ พวกมันยังคงใช้น้ำทะเลเทียมในการเก็บตัวเขาไว้อยู่ดี



                ชายผมแดงคนหนึ่งยืนจ้องเขาอย่างพิจารณา และหันไปพูดกับชายสวมแว่นตาชุดขาวอีกคน ท่าทางเหมือนจะออกคำสั่ง และน่าจะเป็นหัวหน้าใหญ่สุดของที่นี่ แต่เขาไม่ชอบสายตาที่นายผมแดงมองมาเลย เขาไม่เคยเห็นสายตาของใครที่จะดูเลวทราม เจ้าเล่ห์ ละโมบ และไม่น่าไว้ใจเท่านี้มาก่อน เขารู้สึกครั่นคร้ามและหวาดหวั่น อนาคตที่จะได้หนีออกไปนั้น ริบหรี่ลงทุกที



                ผ่านไปนานเพียงใด เขาไม่แน่ใจ เขารู้สึกตัวอีกที ตอนที่พวกมันลากเขาออกมาจากตู้ ล็อกแขนและขาเขาไว้บนพื้น เขาอยู่บนบกได้ก็จริง แต่จะอยู่ได้ไม่นานนักหรอก อากาศบนบกไม่เหมือนใต้น้ำ สักพักเขาจะหายใจไม่ออก พวกมันรู้เรื่องนี้หรือเปล่า? หรือว่าพวกมันจะฆ่าเขาตายตอนนี้เลย? หัวใจของเขาเต้นเร็ว เลือดในกายพาลเย็นเฉียบ เขาดิ้นสุดแรงเกิด แต่ตัวล็อกแน่นหนาเกินไป และพวกมันก็มีกันหลายคน จับตัวเขากดไว้บนพื้น เขากระพริบตา เห็นผู้ชายผมแดงยืนห่างออกไป เหมือนจะแค่มายืนมองความเป็นไปเท่านั้น ขณะที่ลูกน้องในชุดขาวคนหนึ่งหยิบอุปกรณ์ยาวแหลมน่ากลัวมาถือไว้ในมือ และเดินตรงเข้ามา



                เขาพยายามสลัดพวกมันให้หลุดจากตัว ข้อศอกและเข่าของเขาถองเข้าที่หน้าท้องของพวกมันกระเด็นไปสองคน ชายผมแดงก้าวเท้าตรงมาด้านหน้า ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรโต้ตอบ ท่อนไม้ก็ฟาดเปรี้ยงกลางแสกหน้า เขาล้มลงคู้ตัวอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บ ชายผมแดงออกแรงฟาดเขาอีกหลายครั้ง



                “ไอ้อัปลักษณ์!”



                เขาไม่รู้ความหมายของคำนั้น แต่ไม่ชอบทั้งวิธีการออกพูดและน้ำเสียงเลย ประกอบกับการกระทำที่ฟาดลงมาไม่ยั้ง ราวกับเป็นทาส เป็นสัตว์ชั้นต่ำ



                ความโกรธเหมือนไฟคุขึ้นในใจ เขาพยุงตัว แต่มันก็ฟาดไม้ลงมาอีก หนักหน่วงมากเสียจนเขากระดุกกระดิกไม่ได้ เขาเห็นสายตาของพวกมัน รังเกียจ ขยะแขยง เดียดฉันท์ หวาดกลัว ไม่อยากเข้าใกล้ แต่ทั้งที่เป็นอย่างนั้น พวกมันก็ยังเก็บตัวเขาไว้ เขาไม่เข้าใจพวกมันเลย จะเอาอะไรจากเขากันล่ะ? เขาไม่มีอะไรจะให้ทั้งนั้นแหละ! ชายในชุดขาวก้มลงและนั่งยองๆอยู่ใกล้เขา ก่อนจะจิ้มวัตถุประหลาดเข้ามาที่ต้นแขน เขาสะดุ้งเฮือกตอนที่ปลายเข็มทิ่มเข้าเนื้อ มันไม่ได้เจ็บมากหรอก หลังจากถูกฟาดไปมากขนาดนั้น ตัวเขาชาไปหมดแล้ว



                พวกมันเก็บเลือดของเขา ลอกเกล็ดบนผิวหนังของเขาไปบางส่วน และโยนเขากลับลงไปในตู้น้ำ เขานั่งคู้ตัวที่ก้นตู้ ไม่กล้าว่ายขึ้นด้านบน ไม่กล้าเข้าใกล้ปากทางเข้า บริเวณที่ถูกตียังคงเจ็บระบม เขาหลับตา ครั้งหน้า ถ้าพวกมันลากเขาออกไปอีก เขาจะไม่ยอมถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวแล้ว



                วันต่อมา พวกมันโยนซากสัตว์ลงมาให้เขากิน เขาหิวจนทนไม่ไหว จนไม่สนใจว่าคือเนื้อของตัวอะไร ขอแค่มีอะไรตกถึงท้องบ้างก็พอ เขาหยิบเนื้อนั้นเข้าปาก เนื้อเหนียว เคี้ยวยาก เต่เขาอดทนและกลืนลงท้องไป เขาไม่เคยคิดถึงบ้านมากเท่านี้ ความคิดถึงเหมือนเข็มทิ่มแทง เจ็บปวดยิ่งกว่าความรู้สึกใดๆ เขาคิดถึงคลื่นทะเล คิดถึงความสงบสุข คิดถึงสาหร่ายที่ปลิวไสวในสายน้ำ คิดถึงพวกกุ้งตัวเล็กๆที่เขาจับกินทุกวัน คิดถึงแสงอาทิตย์ที่ทอแสงอ่อนผ่านคลื่นน้ำลงมา หรือแสงจันทร์และแสงดาวที่เขาได้เห็นใต้ท้องฟ้าอันกวางใหญ่



                เขาจะมีโอกาสได้กลับไปเห็นอีกไหม?



                พวกมันลากเขาออกมาอีกครั้งแล้ว แต่คราวนี้เขาเตรียมพร้อม เขาอาละวาด เหวี่ยงแขนขาเปะป่ายอย่างเอาเรื่อง ชายผมแดงเดินย่างสามขุมเข้ามาพร้อมไม้กระบองในมือ มันฟาดลงกลางหลัง เขาล้มกระแทกพื้น พวกมันถือเอาจังหวะนั้นจับข้อเท้าของเขาและล็อกไว้กับโซ่ อีกคนจับแขนล็อกไว้จนได้



                “แกไม่มีทางหนีได้ ไอ้ปลาหน้าโง่”



                ชายผมแดงพูด จับใบหน้าของเขาไว้ แล้วถมน้ำลายใส่ เขารังเกียจของเหลวทุกประเภทจากร่างกายของมนุษย์ผู้นี้ ความโกรธระเบิดออกมาตอนนั้น เพราะการกระทำหยามเหยียดเกินไป เขาอ้าปากกว้าง งับเข้าที่นิ้วมือของมันได้สองนิ้ว กัดแล้วกระชากอย่างแรง มันส่งเสียงร้องลั่น ยกมืออีกข้างขึ้นกุม เลือดสีแดงฉานกระฉูดออกมา เขาถมเอานิ้วมือของมันออกจากปากอย่างขยะแขยง มันจะเป็นอย่างไรต่อบ้าง เขาไม่อาจรู้ เพราะมันเดินกระเซอะกระเซิงออกไปข้างนอกห้องแล้ว มีชายชุดขาวอีกคนตามไป เขาก้มลงมองพื้น เห็นเลือดสีแดงเป็นทาง เห็นแล้วสะใจเป็นบ้า



                พวกมันจับเขาใส่ตู้น้ำไว้ตามเดิม เขาว่ายเวียนวนไปมา อยากจะรู้นักว่ามันเจ็บแค่ไหน อยากจะเห็นหน้าตาซีดเซียวของมัน ครั้งหน้า ถ้าเจอ เขาจะเล่นให้หนักกว่านี้อีกด้วย



                ห้องเงียบสนิท พวกชุดขาวออกไปกันหมดแล้ว เขานึกว่าจะได้อยู่ตามลำพังเสียที แต่ประตูเปิดอีกครั้ง เขาได้ยินเสียงชีพจรที่แตกต่างจากคนอื่น และเขารู้ทันทีว่าน่าจะเป็น บุคคลนั้น แน่ๆ



                มนุษย์ผู้หญิงสองคนเพิ่งจะเดินเข้ามา คนหนึ่งตัวเตี้ยป้อม พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก อีกคนร่างผอมบางและมีชีพจรเต้นแปลกประหลาดกว่าคนอื่น เขาจับตามองพวกเธอ แทบไม่กระพริบตา ระหว่างที่พวกเธอทำบางอย่างกับพื้นที่เปื้อนเลือดสีแดง เขาเห็นพวกเธอใช้ผ้าถู ซับเลือดออกไป ผู้หญิงร่างผอมไม่พูดเลยสักคำ เธอรับฟังเพียงอย่างเดียว เขามองเธออย่างสนใจและพิศวงนัก ทำไมเสียงของเธอจึงเหมือนเสียงของพวกเขาล่ะ แต่ไม่เหมือนเสียงของพวกมัน แต่รูปร่างหน้าตาของเธอไม่ได้แตกต่างจากพวกมันเลย



                เธอหันขวับมาทางตู้ ราวกับรู้ว่ากำลังมีคนมอง เขาจึงรีบก้าวถอยหลัง ปล่อยให้น้ำสีเขียวขุ่นๆบังตัวเขาไว้ แต่เขาก็ไม่แน่ใจนักว่ามันจะบังเขาได้มิดจริงๆหรือเปล่า แต่เธอไม่ได้มีท่าทีตกใจ บางทีเธออาจจะยังไม่เห็นเขาก็ได้ หัวใจของเขาเต้นแรงไม่เป็นระเบียบ เธอเดินใกล้เข้ามา ยิ่งใกล้ เขายิ่งทำตัวไม่ถูกมากขึ้นเรื่อยๆ



                ผิวของเธอขาวผ่อง ซีดเซียว เหมือนเทพธิดาแห่งท้องทะเล แต่ดวงตากลมโตสุกใส มีบางอย่างในดวงตาสองข้างนั้นที่ทำให้เขาหยุดนิ่งไปเลย เธอไม่เหมือนมนุษย์คนอื่นจริงๆ ไม่มีทางเหมือน ถ้าเขาก้าวออกไปให้เธอเห็น แววตาจะเปลี่ยนไปไหม? เธอจะรังเกียจ หวาดกลัว ขยะแขยงเขาเหมือนคนอื่นๆหรือไม่? เขาอยากรู้ เขากระพริบตา ตัดสินใจ ทำใจดีสู้เสือ ขยับไปข้างหน้าทีละนิด จนเกือบจะถึงผนังแก้ว



                นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แต่แววตาไม่ได้เปลี่ยนไป ริมฝีปากของเธอแยกจากกันเหมือนกำลังสูดลมหายใจ เขาได้ยินเสียงชีพจรของเธอเต้นเร็วขึ้น เหมือนคลื่นมหาสมุทรยามมีลมแรง ไม่ต่างจากก้อนเนื้อหัวใจในร่างของเขาที่กำลังเต้นรัวเช่นกัน เขาเห็นเธอชัดเจน โดยมีเพียงกระจกกั้น เขาเผลอกลั้นหายใจ เมื่อลูกแก้วสีน้ำตาลในดวงตาของเธอมองสำรวจเขาอย่างพิศวงและอัศจรรย์ใจ วิธีที่เธอมอง ทำให้เขารู้สึกดี เธอไม่รังเกียจ เธอไม่ได้อยากจะทำร้าย หรือหาผลประโยชน์ใดๆ เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาพอดี



                เธอช่างสวยงาม บอบบาง เล็กจ้อย แต่น่ามองเหลือเกิน



                เขายกมือขึ้นช้าๆ แตะบนกระจกที่เย็นเฉียบ ลูกนัยน์ตาของเธอหลุบมองมือของเขาครู่หนึ่ง แล้วเขาก็เห็นเธอยกมือขึ้นเช่นกัน มือของเล็กจังเลย ขาวผ่องใต้แสงสลัวภายในห้อง นิ้วเรียวทั้งห้าผอมบางราวกับเป็นเพียงกระดูก ถ้าเขามีโอกาสได้จับ และจับแรงเกินไป นิ้วของเธอจะหักไหมนะ? แต่เขาจะไม่มีทางทำร้ายเธอแน่ๆ เขาตัดสินใจตอนนั้นเลยว่าไม่มีวันจะทำต่อเธอ เหมือนที่ทำกับไอ้ผู้ชายผมแดงนั่นหรอก



                เธอทาบมือแปะบนกระจก ตำแหน่งเดียวกับมือของเขา แม้ไม่ได้สัมผัสกันจริงๆ แต่เขารู้สึกเหมือนสามารถสื่อสารกับเธอได้อย่างไร้สรรพเสียง



                ช่วยเขาได้ไหม? ได้โปรด



                “เรย์!”



                เสียงเรียกดังมาจากผู้หญิงอีกคน เขาสะดุ้งตกใจ และรีบถอยร่นออกห่างจากกระจก เขาไม่อยากให้ผู้หญิงคนอีกคนมาเห็นตัว เธอหันตามเสียงเรียก



                “ทำอะไรอยู่น่ะ เราต้องทำความสะอาดนะ”



                เขาไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนั้นพูดอะไร เขาเห็นเธอพยักหน้า ไม่พูดสักคำ แล้วก็หันกลับมาทางเขา กระพริบตาอย่างประหลาดใจ เหมือนพยายามจะมองหาเขา แต่อีกคนในห้องส่งเสียงเรียกเธออีก เรียกเธอว่า เรย์  แล้วเธอก็ถอนหายใจ รีบเดินไปตามเสียง เขาเห็นพวกเธอทำความสะอาดจนเสร็จ เธอหันมามองทางตู้น้ำอีกเป็นครั้งคราว แต่แล้วก็ทำหน้าเหมือนจำยอมตัดใจ เดินตามเพื่อนของเธอออกไปจากห้อง



                เรย์ นั่นชื่อของเธอหรือ? เรย์ เรย์ เรย์ เขาลองอ้าปาก พูดคำนั้นด้วยภาษาบ้านเกิดของเขา ฟองอากาศหลุดออกมาจากเหงือกและลอยละล่องขึ้นด้านบน เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาถูกพาตัวมา เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวมากนัก เขาค่อนข้างมั่นใจว่าจะได้พบเธออีก เขาอยากเจอเธอ



                คืนนั้น เขาฝัน ฝันว่าได้กลับบ้าน ลอยตัวโต้คลื่นลมอยู่เหนือมหาสมุทรยามค่ำคืน ท้องฟ้าพร่างพราวด้วยดวงดาวนับล้าน ดวงจันทร์ลอยเด่น สายลมพัดเอื่อยฉิวกระทบใบหน้า เขาเป็นอิสระ และมีโลกทั้งใบรออยู่เบื้องหน้าให้ออกเดินทางผจญภัย แต่เขาไม่ได้อยู่ตามลำพัง ขณะนั้นเอง ข้างกาย ปรากฏร่างหญิงสาวคนหนึ่ง ผิวของเธอขาวนวลเหมือนแสงจันทร์ ดวงตาสุกใสระยิบระยับเหมือนแสงดาว



                เขาสัมผัสมือเธอ เธอจับมือเขา ก่อนจะดำดิ่งลงสู่ใต้ทะเลไปพร้อมกัน      











[Talk]

รอกันนานไหมเอ่ย?  ช่วงนี้ติดดูซีรีส์เกาหลีค่ะ ฮ่าฮ่า 

และรู้สึกว่า เอยู นี้เขียนยากเป็นพิเศษเลย ก็ดูสิคะ ไม่ค่อยได้ใช้บทสนทนาเลย แม้ว่าฉันจะดำเนินเรื่องด้วยการบรรยายบ่อยๆก็ตาม แต่ต้องเขียนหนึ่งตอน โดยไม่ค่อยมีคำพูดระหว่างพระ-นางเนี่ย มันยากนะคะ ฮืออ มีฉากอยู่ในหัวตั้งหลายวันแล้ว แต่นึกไม่ออกจริงๆจะบรรยายมันออกมายังไง 

อย่าเบื่อกับการรอนะ Y^Y 


จริงๆแล้วตอนนี้แอบคิดฟิคออริจินัลไว้ด้วยล่ะ มีฉากผุดในหัวบ่อยๆแต่ไม่เป็นรูปเป็นร่างอะไรเลย แอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่ฉากเล็กฉากน้อยชอบผุดขึ้นมาอย่างค่อนข้างเสียมารยาท และฉันก็ไม่รู้ว่าจะเขียนหรือเปล่าค่ะ ยังไม่ปังมากพอเท่าไหร่ มันน่าสนใจ แต่พล็อตดาษดื่นเกินไป 

อยากกลับไปสู้กับ Lazarus ต่อนะ แต่เรื่องนั้นเขียนแล้วไม่ลื่นยังไงไม่รู้สิ เหมือนธีมที่วางไว้ยังไม่ปังในหัวอ่ะ เพราะฉะนั้น ตอนนี้หงุดหงิดตัวเองชะมัดเลย เป็นคนจับจดหรือไงนะ !!!  







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #529 Lovelove (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:23
    เขินนนน
    #529
    0
  2. #500 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 18:20
    ผู้เขียนเก่งมากจริงๆ ค่ะ เรื่องนี้ต่างไปจากเรื่องอื่นๆ ก็เพราะอิพี่กับน้องต่างก็สื่อสารออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ มีแต่ห้วงความคิดกับความรู้สึกเท่านั้น เราซึ้งกับการเขียนแบบนี้ค่ะ มันยากจริงๆ เพราะการบรรยายความรู้สึกนึกคิดมันยากกว่าการใส่บทสนทนาเข้าไปซะอีก (เมื่อก่อนเคยเขียนฟิคบ้างประปรายน่ะนะ) แต่ว่า...การเขียนของผู้เขียนดีมากนะคะ เข้าใจง่าย ภาษาสละสลวยอีกต่างหาก ทุกตัวอักษรทำให้เราจินตนาการเห็นภาพค่ะ ซึ่งทำเอาเราอยากดูหนังเรื่องนี้มากเลย เสียดายจังที่ไม่ได้ดู มาอ่าน AU เอาก็แล้วกัน ตอนนี้ชักอยากจะเห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่แล้วสิ อยากจะรู้ว่ามันจะพัฒนาไปยังไง
    #500
    0
  3. #485 Ahappipy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:08
    อ่านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เพิ่งเข้ามาเม้นค่ะ อยากบอกว่าชอบตอนนี้มากเลยค่ะ บรรยายอารมความรู้สึกในฝั่งของมนุษปลา เหมือนเติมเต็มส่วนที่หายไปในหนัง ถึงบทพูดบทน้อยก้อokนะคะ ถ้าเรื่องราวยังดำเนินไปได้
    #485
    1
    • #485-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 44)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
      มันยากมากๆเลยค่ะ กับการไม่ใส่บทพูด
      #485-1
  4. #484 Audaidaj (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:19
    เราไม่รังเกียจการรอนะคะ เพราะเรารู้ว่าการรอ สิ่งที่เราได้รับมันจะคุ้มค่าแน่นอน
    #484
    1
    • #484-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 44)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
      รักเลยยย
      #484-1
  5. #483 Fade (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:31
    สู้ๆค่ะ เรารอได้ ขอแค่ไรท์อย่าทิ้งกันนะคะ
    #483
    1
    • #483-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 44)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
      ไม่ทิ้งค่ะ
      #483-1
  6. #482 Who says (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:15
    สู้ๆนะคะ เรารอเก่งนะไม่ต้องห่วง อิอิ
    #482
    1
    • #482-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 44)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
      ขอบคุณค่ะ
      #482-1