Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 43 : Shape of Water AU : It was just a glimpse of you like looking through the vile of rain.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    6 ก.พ. 61



Shape of Water AU








Chapter 1 : It was just a glimpse of you like looking through the vile of rain.


 


            หากจะให้เล่า จะเริ่มต้นตรงไหนดี? ณ ดินแดนอันไกลโพ้นหรือ? คงไม่ใช่หรอก ไม่ได้ไกลโพ้นขนาดนั้น เล่าถึงเจ้าชายรูปงามหรือ? เขาไม่ได้รูปงามน่าหลงใหล เขาเหมาะจะเป็นฝันร้ายมากกว่า หรือฉันควรเล่าถึง เจ้าหญิงไร้เสียงคนหนึ่งดีล่ะ ?




 

                เรย์ฝันถึงทะเล น่านน้ำกว้างใหญ่ ลึกล้ำ ดำดิ่งลงไป เธอแหวกว่ายไปพร้อมกับฝูงปลาหลากสีสัน เธอเป็นอิสระอย่างที่ไม่เคยรู้สึก อิสระมากกว่าชีวิตที่มีอยู่ มือของเธอวาดไปข้างหน้า กระแสน้ำเย็นสบายไหลเอื่อยผ่านไป เธอว่ายไปจนถึงหน้าต่างที่เปิดกว้าง ตรงดิ่งเข้าไป อพาร์ทเมนต์ของเธอเอง แต่ทุกอย่างจมอยู่ใต้น้ำ ถ้วยน้ำชาลอยเท้ง ผ้าเช็ดหน้าสีขาวละล่องเหมือนภูตผี เรย์หลับตา เส้นผมสีน้ำตาลสยายออกเหมือนสาหร่ายทะเล ผิวหนังของเธอขาวซีดจนเหมือนจะเรืองแสงได้ ระดับน้ำลดลงเรื่อยๆ ลดลง ลดลง ลดลง ทุกอย่างแห้งสนิท



                เธอลืมตาตื่น อพาร์ทเมนต์ยังคงเหมือนเดิม แห้งสนิท ไม่มีน้ำเลยสักหยด ริมฝีปากคลี่ยิ้มเล็กน้อย เธอชอบเวลาที่ฝันถึงทะเล หญิงสาวร่างผอมผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกจากปอด แล้วขยับลุกขึ้น ข้างนอกมืดสนิท และเหมือนฝนเพิ่งจะหยุดตกไปไม่นานนัก เธอมองนาฬิกา เดินเข้าไปที่ห้องครัว ตั้งน้ำไว้บนเตา หยิบไข่มาสามฟอง หย่อนลงไปอย่างเบามือ ระหว่างที่รอให้ไข่สุก เธอเดินไปทางห้องน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้า ถอดเสื้อผ้าออกทางศีรษะ เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองจากกระจก ผู้หญิงผอมแห้ง ผิวซีดขาว กำลังจ้องกลับมา



                นิ้วมือเลื่อนขึ้นแตะแผลเป็นทางยาวบนลำคออย่างอ้อยอิ่ง จุดที่เธอชอบที่สุดในร่างกายของตัวเอง กลับเป็นรอยขีดสามรอย สีชมพูจางๆ เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมัน ราวกับว่า เธอเกิดมาพร้อมรอยแผลไร้ที่มา เป็นปริศนา



                หลังจากอาบน้ำ เปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าสีเทาเรียบๆ ไข่ต้มของเธอทั้งสามใบก็สุกพอดี เรย์นำไข่ใส่กล่องข้าว และใส่ขนมปังกับแยมไว้อีกชั้นหนึ่งของกล่อง เธอเลือกรองเท้าหนังสีดำออกมาสวม แค่นี้ หญิงสาวก็พร้อมจะออกไปทำงานเสียที



                เวลาเข้างานของเรย์ต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย เธอเป็นแม่บ้านกะกลางคืนของสถาบันวิทยาศาสตร์ในเมือง เวลาเริ่มงานจึงเป็นตอนเที่ยงคืน ไม่ใช่ตอนแปดโมงเช้า โชคดีที่รถเมล์เที่ยวสุดท้ายจะขับผ่านป้ายรถใกล้อพาร์ทเมนต์ของเธอเวลาห้าทุ่มสี่สิบ เรย์จะขึ้นรถเมล์คันนั้นทุกครั้ง



                ก่อนจะออกจากอพาร์ทเมนต์ เธอจะแวะไปหาเพื่อนสนิทที่อยู่ห้องข้างๆก่อน เขาชื่อ ฟินน์ เป็นจิตรกรผิวสี รู้จักกับเธอมาหลายปีแล้ว ฟินน์เลี้ยงแมวหลายตัว และพยายามอย่างหนักที่จะขายรูปวาดของเขาให้ได้ เรย์ทั้งเอาใจช่วย และรู้สึกสงสารฟินน์ไปในคราวเดียวกัน แต่เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงออกถึงความสงสาร เพราะเธอเข้าใจว่าเมื่อคืนอื่นมองอย่างสงสาร จะรู้สึกอย่างไร เรย์พูดไม่ได้ อุบัติเหตุตอนเด็กที่เธอไม่อาจจำความ ส่งผลร้ายแรงต่อเส้นเสียง เธอได้ยินทุกอย่าง เข้าใจทุกคำพูด แต่ไม่อาจเปล่งเสียงออกไป คนส่วนใหญ่ที่ได้รู้ มักจะมองเธออย่างเวทนา และเรย์ไม่ชอบสายตาแบบนั้น



                ห้องของฟินน์ มีกลิ่นขนแมว อาหารแมว ปนกับกลิ่นกระดาษและสีอะครีลิค แสงไฟนวลอ่อนส่องลงมาจากเพดาน ฟินน์กำลังนั่งอยู่บนสตูลยกสูง ถือพู่กันไว้ในมือ เขาหันมายิ้มกว้างเมื่อเห็นเรย์



                “ได้ยินเสียงไซเรนรึเปล่า?” ฟินน์ถาม เรย์ส่ายหน้า “เสียงดังมากนะ เธอคงหลับลึกแน่เลย” เขายิ้มขำ “มีเหตุไฟไหม้ที่โรงงานชอคโกแลตน่ะ ฉันว่าถ้าเราลองสูดกลิ่นดีๆ น่าจะได้กลิ่นชอคโกแลตนะ”



                เรย์ยิ้มกว้าง พ่นลมทางจมูก ขำกับความคิดในแง่ดีของเขา



                “ตอนเช้าไปกินพายที่ร้านของโพกันนะ ฉันจะรอหน้าร้าน โอเคไหม?” ฟินน์ถาม เรย์ยกมือเป็นสัญญาณบอกว่าเธอตกลง “ตั้งใจทำงานล่ะ พีนัท



                เรย์พยักหน้า ทำท่าภาษามือบอกเขาว่า นายก็ด้วยล่ะ ฟินน์แค่ยักไหล่อย่างไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเอาเสียเลย เรย์เดินไปบีบไหล่เขาหนักๆอย่างให้กำลังใจ แล้วเดินออกจากห้อง เธอได้ยินเสียงเขาเปิดเพลงจากวิทยุดังตามออกมา เรย์ชอบฟังเพลง โดยเฉพาะเพลงที่มีจังหวะเร็ว เสียงเครื่องเป่าแหลมหูอย่างมีเอกลักษณ์ เธอขยับขาเป็นจังหวะอย่างอารมณ์ดีไปจนถึงบันได



                ด้านล่างอพาร์ทเมนต์เป็นโรงภาพยนตร์ เรย์เงยหน้ามองดูชื่อภาพยนตร์เรื่องใหม่ พนักงานกำลังเปลี่ยนป้ายตัวอักษรพอดี อากาศด้านนอกชื้นเล็กน้อย พื้นยังเปียกแฉะ เรย์ซุกมือไว้ในกระเป๋ากระโปรงเพราะรู้สึกเย็นยะเยือก เธอเร่งเท้าทั้งสองของตัวเองไปจนถึงป้ายรถเมล์ ทิ้งตัวลงบนม้านั่ง รออย่างสงบ ไม่รีบร้อน เธอรู้ว่าโรสจะช่วยกันแถวตอกบัตรเข้างานให้เธออยู่แล้ว อีกอย่าง เธอไม่สามารถเร่งให้รถเมล์มาเร็วขึ้นได้ จะใจร้อนไปก็ไม่ช่วยอะไร



                รถเมล์เที่ยวสุดท้าย มีคนน้อยเสมอ บางครั้งเรย์ชอบบรรยากาศเหงาๆหลังฝันตกแบบนี้ แต่บางครั้งเธอจะรู้สึกเปล่าเปลี่ยว คืนนี้ เธอไม่แน่ใจว่ากำลังรู้สึกอย่างไร อันที่จริงแล้ว เธอกำลังถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายนิดๆ ชีวิตของเธอวนเวียนเหมือนเข็มนาฬิกาที่เดินซ้ำที่เดิม ไม่ได้ไปยังที่ใหม่ๆเสียที เธอแอบชำเลืองมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของรถเมล์ เธอไม่รู้จักเขาหรอก เมืองนี้ใหญ่เกินกว่าที่จะรู้จักกันได้หมดทุกคน เธอแค่มองอย่างสงสัย คิดเรื่อยเปื่อยแก้เบื่อว่าเขาเป็นใครกันหนอ ทำงานอะไร ดึกป่านนี้จึงยังไม่กลับบ้าน



                เรย์มาถึงที่ทำงานอย่างฉิวเฉียด เธอรีบไปที่ลิฟต์ รอให้กล่องสี่เหลี่ยมแสนแคบพาเธอดิ่งลงไปยังชั้นใต้ดิน แถวรอตอกบัตรยาวเหยียดอย่างเคย ยาวจนเกือบจะถึงหน้าลิฟต์แหน่ะ!



                “เรย์ ทางนี้ เร็วๆ” หญิงสาวหน้ากลมแป้น ร่างป้อม โบกมือเรียก



                เรย์ฉีกยิ้มก่อนเป็นอันดับแรกแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา คนที่อยู่ด้านหลังแสดงสีหน้าไม่พอใจ บางคนก็ถึงกับออกปาก แต่โรสตอบกลับด้วยการไม่สนใจ เรย์จึงทำตาม  เรย์ทำทุกอย่างตามโรสเสมอ เพราะเธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่มีโรสอยู่ด้วย



                พวกเธอเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องล็อกเกอร์ แล้วช่วยกันเข็นรถใส่อุปกรณ์ทำความสะอาดออกไป โรสเป็นคนคุยเก่ง เรย์ชอบฟังเวลาเธอพูด วันนี้เธอพูดเรื่องโรงงานชอกโกแลตที่เกิดเหตุไฟไหม้ แล้วก็ลามไปถึงเรื่องครอบครัวของเธอ พี่สาวของเธอที่เพิ่งแต่งงานและกำลังท้องได้สามเดือนแล้ว พ่อกับแม่ของเธออยากให้เธอแต่งงานบ้าง แต่โรสคิดว่าเป็นไปได้ยาก เธอไม่ค่อยชอบพวกผู้ชายเท่าไหร่ และเธอคิดว่าพวกผู้ชายจะไม่ชอบผู้หญิงอย่างเธอหรอก เธอสวยไม่พอ เธอเตี้ยเกินไป เธอ้วนเกินไป



                ไม่จริงเลย  เรย์บอกเธอ



                “โธ่ เรย์ ดูฉันสิ” โรสส่ายหน้า



                เรย์ไม่รู้จะเถียงอะไรได้ ไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร เธอเข้าใจดีว่าทุกคนอยากเป็นที่รักของใครสักคน แต่ยากเหลือเกินที่ตามหาคนๆนั้น เรย์ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านความรักเลย พวกผู้ชายมองผ่านเธอไปเหมือนอากาศธาตุ เธอตัวผอม ท่าทางซีดเซียว แต่งตัวเรียบเชย ดูจืดชืด แต่เธอก็เป็นของเธอแบบนี้ จะให้ลุกขึ้นมาเปลี่ยนอย่างปุบปับแค่เพราะอยากจะหาคู่ เรย์คิดว่า เธอทำไม่ได้หรอก



                คืนนี้ พวกแม่บ้านถูกเกณฑ์ให้เข้าไปทำความสะอาดในห้องวิจัยทึบทึมแห่งหนึ่ง เรย์ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร หรือกำลังทำอะไร ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะต้องสงสัย หรือออกปากถาม การอยู่ที่นี่ให้รอดพ้นจากอันตราย และการถูกเพ่งเล็ง ก็คือ อย่าถาม อย่าสงสัย อย่าทำอะไรล้ำเส้น เรย์ใช้แปรงขัดรอยสกปรกออกจากพื้น ขณะที่โรสใช้ไม้ถูกับพื้นอีกฟากหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร แม้แต่โรสที่พูดมาก ก็ยังรู้ดีว่าควรสงบปากสงบคำ



                รอยดำตรงนี้ไม่ยอมออกเสียที เรย์ขมวดคิ้ว หยดน้ำยาทำความสะอาดเพิ่ม และออกแรงขัดมากกว่าเดิม ตอนนั้นเองที่ประตูเปิด เจ้าหน้าที่ในชุดสีขาวเดินเข้ามา พร้อมกับเข็นตู้สีเขียวหน้าตาประหลาดเข้ามาด้วย เรย์กระพริบตามองด้วยความสนใจและอยากรู้ ขณะเดียวกันนั้น ผู้ชายอีกคนก้าวเข้ามาด้วย ร่างสูง ผิวขาวซีด สวมสูทสีดำ ผมสีแดงเรียบแปล้แทบจะติดหนังศีรษะ



                “ใครเป็นหัวหน้ารักษาความปลอดภัย?” ชายคนนั้นเอ่ยถาม



                เรย์ก้มหน้าลง ขัดพื้นของเธอต่อไปจนรอยดำหลุดได้ในที่สุด เธอได้ยินเสียงสนทนาแว่วๆอยู่เหนือศีรษะ เธอได้รู้ว่าชายที่มาใหม่ชื่อ อาร์มิเทจ ฮักซ์ เขาจะเป็นคนดูแลความปลอดภัยของทรัพย์สินชิ้นนี้อย่างใกล้ชิด เรย์เดาเอาไว้ทรัพย์สินล้ำค่าที่ว่าคงจะอยู่ในตู้สีเขียวใบนั้นแน่ๆ หญิงสาวลุกขึ้นยืน นำแปรงขัดไปเก็บที่รถเข็น แล้วหยิบไม้ถูพื้นออกมาแทน เธอรู้ดีว่ากฎแห่งการอยู่รอด คืออย่าสงสัย แต่บางครั้งมันอดไม่ได้จริงๆ โรสเองก็คงคิดเหมือนกัน เพราะเรย์เห็นเธอด้อมๆมองๆหลายรอบแล้ว



                เรย์ก้มหน้าก้มตาถูพื้นอย่างตั้งใจ เหมือนเธอไม่ได้สนอย่างอื่น เธอขยับเข้าใกล้ตู้มากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มสังเกตได้มากขึ้นมีฝาปิดด้านบน บางจุดเป็นแก้วใส มองลงไปเห็นน้ำสีเขียวอมฟ้าด้านใน อะไรอยู่ในนั้นกันนะ? เธอแอบเหลือบตาขึ้นมองด้านบน ตรงบริเวณแก้วที่เป็นรูกลม มีบางสิ่งขยับอยู่ในน้ำ! เธอเห็นมันเคลื่อนไหว และดิ้น จนกระทั่งส่วนที่เป็นมือ (เธอคิดเอาเองว่าน่าจะเป็นมือ) แปะที่กระจก เรย์เผลอหายใจแรง คล้ายนิ้วมือของคน แต่มีพังผืดระหว่างนิ้วแต่ละนิ้ว มันกำลังดิ้นจนตู้สั่นไหว หัวใจของเรย์บีบเข้าหากันอย่างตื่นเต้นที่ได้เห็นสิ่งมีชีวิตแปลกๆ



                “เอาพวกเขาออกไปให้หมด”



                เรย์ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งออกคำสั่ง แล้วพวกเจ้าหน้าที่ก็ขยับตัวมาไล่ต้อน หญิงสาวรีบเดินออกห่าง กลับไปที่รถเข็นอุปกรณ์ทำความสะอาด โยนไม้ถูพื้นใส่ถัง เข็นรถตามหลังโรสออกไป เธอออกจากห้องเป็นคนสุดท้ายพอดี ประตูกำลังเลื่อน เรย์ยังรีรอ มองเข้าไป เห็นพวกเจ้าหน้าที่ในชุดสีขาวเดินไปล้อมอยู่รอบตู้ใบนั้น และแล้วประตูก็ปิดสนิท เธอไม่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ต่อจากนั้นได้



                “มาเถอะ เรย์” โรสส่งเสียงเรียก พลางเดินมาลากรถเข็นไปเอง



                เรย์รีบเดินตามหลังโรสต้อยๆ แต่ความคิดเธอยังวนเวียนอยู่กับสิ่งมีชีวิตที่เธอได้เห็น ภายใต้น้ำสีเขียวอมฟ้า เหมือนสีของน้ำทะเลลึก มือขนาดใหญ่มากกว่ามือเธอ ผิวหนังสีเขียว พังผืด มาจากที่ไหนหนอ? เรย์สงสัย เป็นตัวอะไร เป็นใคร? แล้วคนพวกนั้นจะทำอะไรบ้าง



                “เธอเห็นหรือเปล่าว่าคืออะไร” โรสกระซิบถาม เมื่อพวกเธออยู่กันตามลำพังในห้องล็อกเกอร์ เพื่อเปลี่ยนชุดกลับบ้าน ตอนแปดโมงเช้า



                เรย์ทำมือประกอบ แค่มือของตัวอะไรไม่รู้



                “ฉันสงสัยจริงๆว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่” โรสยกมือกอดอก เรย์ยักไหล่แทนคำตอบ



                หลังจากตอกบัตรเลิกงาน เธอตรงไปขึ้นรถเมล์กลับบ้าน แต่แวะลงก่อนจะถึงป้ายที่ลงประจำ เพราะฟินน์นัดเธอไว้ที่ร้านอาหารเช้า ฟินน์ชอบกินพายไก่ฝีมือของโพ ดาเมร่อน ลูกชายเจ้าของร้าน พวกเขาคุยกันถูกคอ เรย์ก็ชอบโพเช่นกัน เขามีอัธยาศัยดี ยิ้มสวย และบางครั้งก็แถมของกินให้เธอด้วย



                “เป็นยังไงบ้าง พีนัท” โพเอ่ยทัก เขาเรียกเรย์ว่า พีนัท ตามที่ฟินน์ชอบเรียกบ่อยๆ



                สบายดี เรย์ทำมือบอก แล้วนายล่ะ?



            เมื่อฟินน์แปลให้ฟังแล้ว โพก็รีบตอบ “เหมือนเดิมแหละ วันนี้กินแพนเค้กไหม ฉันจะทำให้เป็นพิเศษเลย” เรย์ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันหน้าครบ “ยิ้มแบบนี้ แสดงว่าหิวมากแน่ๆ” โพส่งเสียงหัวเราะ



                เรย์กับฟินน์มีความสุขกับมื้อเช้า พวกเขากลับถึงอพาร์ทเมนต์ตอนเกือบสิบโมง เรย์จะไปนั่งเอกเขนกที่ห้องฟินน์ เล่นกับบรรดาแมวของเขาที่จับจองพื้นที่บนโซฟาตัวละมุม ฟินน์เปิดเพลงจากวิทยุ ร้องคลอตามเบาๆ เริ่มทำงานของเขาอย่างจริงจังบนผืนผ้าใบ พูดคุยบ้างเป็นบางครั้งถึงเรื่องต่างๆ เมื่อเขาปิดวิทยุ ก็จะเปิดโทรทัศน์ดูต่อ เรย์ชอบดูละครที่ฉายช่วงบ่าย แต่ดูไปสักพัก ความเหนื่อยล้าจะทำให้เธอยอมแพ้ ต้องล่าถอยกลับห้อง เพื่อเข้านอน



                เรย์ปิดม่านบนหน้าต่างทุกบาน ห้องของเธอตกอยู่ในความืดเหมือนตอนกลางคืนไม่มีผิด เธออ้าปากหาวขณะตั้งเวลาปลุกบนนาฬิกา แล้วล้มตัวลงนอน



                เธอฝันถึงทะเลอีกครั้ง แต่คราวนี้ต่างออกไป ในความฝัน มีมือประหลาดข้างนั้นแวะเวียนวนเข้ามาในมโนภาพของเธอด้วย  














[TALK]

หลังจากดูหนังมาแล้ว แค่คำว่า "ชอบ" คงใช้บรรยายความรู้สึกได้ไม่มากพอ

ตอนดู อยากจะกรี๊ดหลายรอบมาก เพราะจินตนาการเป็นเรย์โลจริงๆ มันหยุดไม่ได้ 

                       

               

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #528 Lovelove (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:18
    ตื่นเต้นๆ เคยดูหนังแล้ว และไรท์ก็แต่งได้เยี่ยมมากค่ะ ชอบๆ
    #528
    0
  2. #499 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 17:51
    เรายังไม่เคยดูค่ะ เลยไม่รู้ว่าในหนังมันเป็นยังไง แต่จากที่อ่านมันให้ความรู้สึกเทาๆ และเรียบๆ ดี ชีวิตของน้องเรย์ดูเป็นสีทึมๆ แต่ก็มีความสุข ชีวิตเรียบง่ายจนดูเรียบไปเลย ตัวประหลาดในห้องทดลองนั่น...คืออิพี่ใช่มั้ยง่า 55555 เพราะเราไม่เคยดูน่ะค่ะ เลยไม่รู้ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ แต่...ในแต่ละบรรทัดของการบรรยาย เราคิดว่าผู้เขียนกำลังใบ้อยู่ลึกๆ งานนี้ถ้าอยากจะอยู่รอดก็คือห้ามสงสัย ห้ามถาม แต่เราว่าน้องกำลังจะแหกสิ่งพวกนั้นแน่ๆ อยากให้ถึงเวลาแหกกรอบนั้นไวๆ จังเลยค่ะ :-)
    #499
    0
  3. #481 กิฟฟรุ้ตโตะ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:07
    ไปดูหนังมาแล้ววววววว เลยเพิ่งมาอ่านค่ะ >< 
    ตอนที่ดูแอบหวีดทุกครั้งเวลาที่พระเอกออก สงสัยเห็นภาพอิพี่ซ้อนทับ55555 ภาษายังสวยเหมือนเคย ตามนะคะ <3
    #481
    1
    • #481-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      19 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
      ยินดีต้อนรับจ้า
      #481-1
  4. #478 Audaidaj (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:50
    เป็นหนังเรื่องนึงที่อยากไปดูเหมือนกันค่ะ รีวิวดีมากเลยดูแฟนตาซีไซไฟนิดๆ นึกถึงเพื่อนของHellboy ที่คล้ายปลามีพังผืดแบบในเรื่องนี้เหมือนกันตัวสีฟ้าๆเขียวๆ
    #478
    1
    • #478-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:05
      ผกก. hellboy กะ Shape นี่คนเดียวกันเลยค่ะ Guillermo del Toro
      #478-1
  5. #477 Skye1907 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:21
    พี่เบนโผล่มา 0.01 วินาที---
    #477
    1
    • #477-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:04
      พระเอกก็เงี้ยยยแหละ
      #477-1
  6. #476 ploymanoy1994 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:20
    พระเอกต้องเก็บตัว ตอนแรกโผล่มานิดเดียว
    #476
    1
    • #476-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:03
      ค่าตัวแพงค่ะ
      #476-1
  7. #475 Ahappipy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:07
    ว้าววว รอตอนต่อไปเลยค่ะ
    #475
    1
    • #475-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:04
      :) :) :) ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #475-1
  8. #474 Puryartist (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:01
    ตกใจมาก ไม่คิดว่าไรท์จะเอามาทำเป็นเอยู แต่แน่นอนว่าถ้าคุณ Silver Sky แต่ง อะไรก็สนุก รับประกันคุณภาพ!
    #474
    1
    • #474-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:02
      พูดอย่างนี้ เขินแย่เลย จะพยายามเต็มที่ค่ะ
      #474-1
  9. #473 Piiicha (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:58
    ภาพมาเป็นฉากๆเลยค่ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    อดใจรอคุณมือประหลาดมาเจอกับสาวน้อยไร้เสียงไม่ได้แล้วสิ ><
    #473
    1
    • #473-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:02
      มือประหลาดกับสาวน้อยไร้เสียง <---- ชื่อเรื่องภาษาไทยได้เลย
      #473-1
  10. #472 natenk18 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:58
    ชอบหนังเรื่องนี้มากกค่ะ ดีใจที่เอามาแต่งเอยู รอติดตามนะคะ 😘😘
    #472
    1
    • #472-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      11 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:02
      ดูหนังแล้ว ล่องลอยเหมือนเมาเลยค่ะ ชอบความละมุนในเรื่องมากเลย
      #472-1
  11. #471 ฟ็อกซ์ทร็อต (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:50
    ยังไม่ได้ดูหนังเลยค่ะ แต่ขอมาหวีดคอมเม้นให้ก่อนน ตั้งแต่อ่านเรื่องย่อก็คิดแล้วว่าคล้ายค.สัมพันธ์เรย์โลมาก //ชิบให้สุดแล้วหยุดที่ฟิคคคค
    ภาษาสวยมากเลยค่ะ ชอบๆ จะรออ่านตอนได้พบกันเน้อ ><
    #471
    1
    • #471-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 43)
      6 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:52
      หนังเรื่องนี้ ควรค่าแก่การเปย์จริงๆค่ะ หนังดีมาก ละมุนมาก Y^Y
      #471-1