Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 29 : [DLL] You fall in love with the most unexpected person at the unexpected time. - END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    27 ก.พ. 60




Daddy-Long-Legs   AU

Inspiration :  Daddy-Long-Legs   by Jean Webster

Chapter :  9 / 9











 

You fall in love with the most unexpected person at the unexpected time.



4 กันยายน (วันเสาร์)

ถึง คุณพ่อขายาว, ไคโล เรน, เบน สกายวอล์กเกอร์ที่รัก


            ช่วงนี้คุณนอนหลับหรือเปล่าคะ? ฉันนอนไม่ค่อยหลับเลย ไม่ใช่เพราะความเครียดกับเปิดเทอมปีสาม ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่ออะไรก็ตามที่รออยู่ข้างหน้า แต่เป็นเพราะความสุขใจอย่างเปี่ยมล้นจนฉันไม่รู้จะเก็บเอาไว้ที่ตรงไหน ฉัน ที่ลืมตาตื่นขึ้นกลางดึกจากฝันหวาน ไม่รู้จะทำอะไรได้ นอกจากดึงกระดาษกับปากกาออกมาวางบนโต๊ะเขียนหนังสือ จุดเทียนหนึ่งเล่ม อาศัยแสงเทียน แสงจันทร์และแสงดาวเพื่อเขียนถ้อยคำส่งให้คุณ



            ฉันอาจจะขอโทษคุณไปแล้ว ขอโทษทั้งน้ำตา พูดพร่ำว่าที่ผ่านมาฉันงี่เง่า ทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจแค่ไหน และคุณก็ขอโทษฉัน กอดฉันไว้อย่างอ่อนโยน จับมือฉันอย่างนุ่มนวล พาฉันกลับจากอัมสเตอร์ดัมเมื่อเดือนกรกฎาคม แต่ฉันก็อยากเขียนจดหมายหาคุณอยู่ดี เพื่อกล่าวคำขอโทษจากใจจริงที่ฉันนั้นช่างไม่รู้อะไรเลย ทั้งที่คุณอยู่ต่อหน้าฉันหลายครั้ง ทั้งที่เราไปดื่มชาและกินขนมด้วยกัน ฉันก็ยังเขียนจดหมายถามอยู่นั่นเองว่าเราจะดื่มชาด้วยกันบ้างได้ไหม ทั้งที่คุณปรากฏตัวในวันมอบรางวัลแล้วแท้ๆ ฉันกลับตัดพ้ออย่างแสนงอนในจดหมายอีก



            คุณคอยดูแลฉันมาตลอด ทั้งในฐานะคุณพ่อขายาว และในฐานะของเบน สกายวอล์กเกอร์ แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆนะคะ ที่จะคิดว่าคุณช่างน่าโมโห น่าโกรธ น่างอนให้ตามง้อเล่นๆเสียเลย ทำไมไม่บอกล่ะคะ? ทำไมไม่รีบบอกให้เร็ว อะไรๆคงคลี่คลายไปตั้งนาน ไม่ต้องเจ็บปวดทรมานเป็นแรมปี กลัวว่าฉันจะโกรธและไม่พูดกับคุณหรือคะ? โถ ฉันจะทำอย่างนั้นลงได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่ฉันต้องการมากกว่าอะไรในโลกก็คือ รู้ว่าคุณพ่อขายาวของฉันเป็นใคร



            แล้วต่อจากนี้จะทำอย่างไรดี? ฉันควรเรียกคุณว่าอะไร เรียกว่าคุณพ่อ คุณสกายวอล์กเกอร์ คุณไคโล เรน อะไรดี และความรู้สึกของฉันเล่า กำลังรู้สึกอย่างไร มันก็น่าสับสนอยู่ไม่น้อย เพราะตั้งแต่ที่ฉันออกจากแจคคู ฉันคิดว่าตัวเองเป็นลูกสาวของคุณ ฉันรักและเคารพคุณอย่างมาก ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเช่นนั้น ยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กน้อยในความดูแลของคุณ แต่ขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณในฐานะของเบน สกายวอล์กเกอร์ ก็มากมาย แรงกล้า ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน คุณจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใจกล้าเกินไปไหมที่เขียนพรรณนาความรู้สึกเหล่านี้ให้ผู้ชายรู้ จะมองว่าฉันน่าละอายไหมคะ? อย่าคิดแบบนั้นกับฉันเลย ไม่ว่ายังไง ฉันก็ยังเป็นเด็กน้อยคนเดิมจากแจคคู ที่ซุกซน แสบสัน คงทำให้คุณต้องกุมขมับบ่อยๆ



            คุณเคยคิดว่าฉันโง่ไหมคะที่ช่างไม่รู้จักสังเกตบ้างเลย มีอะไรตั้งหลายอย่างที่ฉันน่าจะเฉลียวใจ พอมานึกดีๆแล้วมันน่าขำจริงๆด้วย คุณเคยแอบขำฉันหรือเปล่า? อย่าให้รู้เชียวว่าเคย มีอะไรหลายอย่างที่พวกคุณเหมือนกัน หนึ่ง ร่ำรวย มหาศาล มีเงินมากพอจะอุปการะเด็กกำพร้าได้เป็นสิบ สอง คุณแม่ของคุณเคยไปที่โบสถ์และบริจาคดินสอวาดรูปให้ฉัน ท่านคงรู้ใช่ไหมคะ? รู้ว่าคุณกำลังจะรับอุปการะฉัน สาม คุณบังคับให้ฉันไปที่ฟาร์มสกายวอล์กเกอร์ แหม ร้ายไม่เบานะคะ เรื่องแผนสูงคงไม่มีใครเกินไปกว่าคุณแล้ว และคุณยังมาแกล้งทำตัวเย็นชาใส่ฉันอีก ตายจริง คุณถามฉันด้วยนี่น่าว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณพ่อขายาว และตายจริง ฉันเคยเขียนเล่าให้คุณพ่อขายาวฟังว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณเบนบ้าง น่าอายมากเลย คุณต้องแอบหัวเราะแน่ ฉันคงกลายเป็นตัวตลกไปแล้วใช่ไหมนี่ และข้อสี่ คุณบอกไม่ให้ฉันวิ่ง เดี๋ยวจะล้ม ออกคำสั่งเหมือนคุณพ่อแก่ๆเลย ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนนั้น ใครจะชอบออกคำสั่งได้มากกว่าคุณพ่อขายาวของฉันอีก



            วันนี้หลังเลิกงานพิเศษ ฉันไปเดินเล่นตามลำพัง ไปที่ถนนเมเปิ้ลกลางมหาวิทยาลัยที่ฉันเห็นคุณครั้งแรก รู้ไหมคะว่า ฉันรู้สึกยังไง กลัวค่ะ กลัวคุณมากๆ หวาดเกรงไปหมด รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณเป็นคนน่ากลัว ตัวก็สูง หน้าตาเย็นชา ยืนหลังตรงเหมือนทหาร ดวงตาก็ดุ ฉันนึกว่าฉันต้องเดินตัวลีบไปตลอดทั้งวัน แต่ที่ไหนได้ คุณอัธยาศัยดีกว่าที่ฉันคิดไว้มาก ใจดีด้วย ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากเหลือเกินที่ได้รู้จักคุณ



            ฉันเขียนจดหมายมาเสียยืดยาว คุณจะเบื่อไหมคะ? จบไว้แค่นี้แล้วกันนะ


เรย์ของคุณ



 

7 กันยายน (วันจันทร์)

ถึง เรย์



            ผมเขียนจดหมายนี้เพื่อตอบคำถาม ไขข้อข้องใจของคุณ และให้ถือเสียว่าแทนคำขอโทษที่เคยเย็นชา เพิกเฉย และประวิงเวลาไว้นานกว่าจะบอกความจริง



            เรื่องแรก ผมไม่เคยเบื่อจดหมายของคุณ ต่อให้ยาวกว่านั้น ผมก็อยากอ่าน และอ่านหลายรอบอยู่ดี ไม่รู้ว่าคุณจะรู้ตัวไหม แต่นอกจากความสามารถในการวาดรูปและใช้สีแล้ว คุณเก่งเรื่องเขียนทีเดียว ไม่อย่างนั้น ผมคงไม่เฝ้ารอจดหมายอย่างใจจดจ่อทุกเดือน และช่วงที่คุณเลิกเขียนตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงเดือนกรกฎาคมตอนนั้น คุณทรมานผมแค่ไหน รู้บ้างหรือเปล่า? ทำไมช่างดื้อดึง เอาแต่ใจ และงี่เง่าขนาดนี้ ผมคิดแต่แบบนั้น โดยลืมที่จะมองย้อนกลับมาที่ตัวเองไปชั่วขณะ ทั้งหมดเป็นเพราะผมนี่เอง ผมเป็นต้นเหตุทุกอย่างให้คุณเสียใจ ทำให้คุณต้องร้องไห้ ตั้งแต่บังคับคุณให้พักที่ฟาร์มสกายวอล์กเกอร์เมื่อหน้าร้อนนั้นแล้ว เพราะผมอยากเจอคุณ อยากใช้เวลาร่วมกับคุณ จึงบังคับโดยไม่ได้นึกถึงจิตใจของคุณเลย



            เรื่องที่สอง โปรดเรียกผมว่า เบน แค่เบนก็พอ ไม่ต้องมีคุณนำหน้า ไม่ต้องเรียกด้วยนามสกุล สำหรับผม คุณไม่ใช่คนห่างเหิน ไม่เคยเป็นคนห่างไกลมาตั้งแต่แรก โปรดอย่าสนใจเรื่องที่ว่าอายุเราห่างกัน และคุณกลัวว่าจะเป็นการไม่เคารพ เพราะผมไม่สนใจสักนิด เรียกผมด้วยชื่อเถอะ เรย์



            เรื่องที่สาม อย่าละอายหรือขัดเขินที่จะเปิดเผยความรู้สึกของคุณให้ผมทราบ เพราะผมอยากให้คุณเล่าทุกอย่างให้ผมฟัง ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร โกรธ เศร้า เสียใจ ไม่พอใจ มีความสุข ขำขัน หรือกำลังอยู่ในห้วงรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ผมอยากรู้ทั้งหมด ผมไม่เคยแอบหัวเราะคุณลับหลัง ผมไม่ใช่คนที่หัวเราะบ่อยนัก แม้จดหมายของคุณบางครั้งจะทำให้ผมอยากขำก็ตาม แต่ไม่ใช่เพราะผมกำลังมองว่าคุณเป็นตัวตลก ผมให้เกียรติคุณอย่างคนที่เท่าเทียมกันเสมอ ดังนั้น คุณเปิดเผยกับผมได้ทุกเรื่อง ผมยินดี และดีใจอย่างมากหากคุณจะเล่าให้ฟัง เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ผมไม่อาจรู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ แม้ว่าคุณจะยืนอยู่ต่อหน้าก็ตาม คุณเหมือนปริศนาที่ถอดความได้ยาก คาดเดาไม่ได้



            เรื่องที่สี่ การที่ผมชอบออกคำสั่ง เป็นความเคยชินที่เกิดขึ้นมาตลอดชีวิต ผมเป็นบุตรชายคนเดียวของฮานและเลอา เป็นหลานชายคนเดียวของอนาคินและแพดเม่ เป็นทายาทชายคนเดียวของสกายวอล์กเกอร์ คนรอบตัวมีแต่คอยฟังคำสั่งและตามใจผมสารพัด อาจยกเว้นท่านตาที่เข้มงวดอย่างมาก ท่านจะไม่ตามใจผม แต่ออกคำสั่ง ผมจึงติดนิสัยที่ไม่ดีอย่างร้ายคือการออกคำสั่งกับทุกคน ทุกอย่างรอบตัว และนั่นรวมถึงคุณ คุณอาจจะต้องให้เวลาผมสักหน่อยเพื่อปรับตัว เพราะผมรู้ซึ้งแล้วว่า ไม่ควรออกคำสั่งกับคุณ หากต้องการอะไรจากคุณ ควรจะเป็นการขอร้องอย่างสุภาพมากกว่า ผมเข้าใจถูกหรือไม่?



            เรื่องที่ห้า ผมไม่เคยคิดว่าคุณโง่ที่มองไม่ออกว่าผมคือคุณพ่อขายาวของคุณ ใครจะไปนึกออก ใครจะสังเกตเห็นได้ ผมพยายามที่จะปกปิด เก็บเป็นความลับ ถ้าผมไม่ต้องการให้คุณรู้ คุณก็จะไม่มีวันรู้ มีเพียงคุณแม่เท่านั้นที่รู้ ใช่ คุณเข้าใจถูกต้อง คุณแม่ไปที่โบสถ์ และบริจาคดินสอให้ในวันนั้น เพราะท่านอยากจะเห็นคุณ ท่านรู้ว่าผมมอบทุนการศึกษาอยู่บ่อยครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะมอบให้ผู้ชาย เพราะผมไม่เห็นว่าผู้หญิงจะมีความฉลาดที่ตรงไหน เป็นครั้งแรกที่ผมจะรับอุปการะผู้หญิง ท่านจึงให้ความสนใจและแอบไปพบหน้าคุณ ที่คุณเคยถามว่าทำไมผมไม่ชอบผู้หญิง อยากให้คุณลองนึกว่าตัวเองเป็นผมดูสักครั้ง เกิดมาในตระกูลร่ำรวย และยังเป็นโสดจนตอนนี้ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่บรรดาหญิงสาวจะแวะเวียนมาทอดสะพาน พวกเธออาจจะสวย สง่างาม แต่ก็ตื้นเขิน น่ารำคาญ เทียบกันแล้ว คุณช่างเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมมากกว่าพวกเธอนัก



            เรื่องสุดท้าย คุณไม่ได้ถาม แค่กล่าวขึ้นมาเฉยๆ แต่ผมอยากขยายความเพิ่มเติม ผมถามคุณว่ารู้สึกอย่างไรกับคุณพ่อขายาว เพราะผมอยากรู้ว่าคุณหายโกรธหรือยัง และที่สำคัญ ผมอยากรู้จริงๆว่าในใจคุณคิดอย่างไร คำตอบของคุณที่ว่า รักและเคารพ ทำให้หัวใจของผมลิงโลด เต็มตื้นไปด้วยความสุข ได้โปรดรู้ว่า คุณได้ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งที่วันๆคิดแต่เรื่องกำไร เงิน ธุรกิจ และฟาร์มจนเหมือนเป็นเพียงหุ่นกระบอก ได้มีชีวิตจิตใจที่แจ่มใส ผมยิ่งยินดีมากเป็นหลายเท่า เมื่อได้จดหมายของคุณในเดือนกันยายนปีก่อน คุณไม่ได้บอกออกมาตรงๆ แต่ผมพอเดาได้ว่าคุณมีความรู้สึกอย่างไรให้ผมในฐานะเบน



ตอนนี้คุณกำลังเขินอยู่ไหม? ผมชอบเวลาที่แก้มของคุณกลายเป็นสีชมพู เวลาที่ดวงตาของคุณเป็นประกาย ผมนึกภาพคุณที่กำลังอ่านจดหมายอยู่ ก็เป็นสุขแล้ว แต่จะดีมากขึ้น ถ้าผมมีเวลาได้ไปเจอคุณจริงๆ ใช้เวลาเดินเล่นด้วยกัน พูดคุยสัพเพเหระ ผมอาจจะแอบจับมือคุณในที่สาธารณะ ระวังไม่ให้ใครเห็น เพราะผมไม่อยากให้เกียรติของคุณต้องเสื่อมเสีย



ผมคิดถึงคุณ อยากพบคุณเหลือเกิน


ด้วยรัก

เบน



 

            

9 ตุลาคม (วันศุกร์)

ถึง เบน


            ฉันไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ แต่คิดว่ายังไงคุณก็ควรทราบ หรือไม่ท่านก็ต้องบอกให้คุณรู้อย่างแน่นอน ป่านนี้คุณอาจรู้แล้วก็ได้ ท่านอนาคิน สกายวอล์กเกอร์มาที่อัลเดอรานเมื่อบ่ายนี้ค่ะ และเขาต้องการพบฉันเป็นการส่วนตัว โดยที่ฉันไม่รู้ล่วงหน้าสักนิด เป็นการพบปะที่ไม่ดีนัก และฉันคิดว่าฉันทำตัวหยาบคายใส่เขาไปเสียแล้วค่ะ เบน จะทำอย่างไรดี?



            ฉันอยู่ในชั้นเรียนการปั้นค่ะ เนื้อตัว เสื้อผ้า เลอะไปด้วยดินเหนียว แล้วอยู่ๆก็มีเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยเข้ามาในห้องเรียน บอกว่าอธิการบดีต้องการพบฉันเดี๋ยวนี้ จะทำอย่างไรได้คะ เจ้าหน้าที่ก็ท่าทางร้อนรนมากอยู่ ฉันจึงแค่ล้างมืออย่างลวกๆ ยังไม่ได้เอาผ้ากันเปื้อนออกเลย สภาพของฉันไม่ต่างจากเด็กฝึกงานในโรงงาน ผมเผ้าก็หวีไม่เรียบร้อย พอฉันได้เห็นว่าใครรอพบอยู่ ก็แทบอยากจะวิ่งหนี อธิการบดีให้ฉันนั่งอยู่ตามลำพังกับท่านอนาคิน ช่วงนาทีแรก เขาเอาแต่จ้องมองฉันค่ะ มองตั้งแต่หัวยุ่งๆจรดรองเท้าเก่าๆของฉันเลยทีเดียว คิดภาพสิคะว่าฉันจะกลัวมากแค่ไหน ถ้าเทียบกันแล้ว ท่านอนาคินน่ากลัวกว่าคุณมากหลายเท่าค่ะ



            ถ้าคิดว่าฉันเปิดตัวได้ไม่ดีแล้ว บทสนทนาระหว่างเรายิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ท่านถามฉันว่า ฉันกำลังคบหากับหลานชายของท่านอยู่จริงหรือไม่ เบนคะ จะให้ฉันตอบยังไง คุณก็รู้ว่าฉันอาย ฉันจึงย้อนถามกลับอย่างสุภาพว่า ฉันขอทราบได้ไหมว่าท่านได้ยินจากไหน ท่านก็ตอบว่า ได้ยินคนเขาพูดกัน แล้วท่านก็จู่โจมทันทีค่ะ เหมือนอย่างวันแรกที่พบท่านไม่มีผิด ท่านพูดเรื่องความเหมาะสม ฐานะที่ต่างกัน หลานชายของท่านควรมีภรรยาที่ช่วยเกื้อหนุนฐานะของเขาให้สูงขึ้น ไม่ใช่ดึงลงต่ำ จากที่ท่านมอง ท่านเห็นว่าฉันไม่มีอะไรที่เหมาะสมสักอย่างเดียว พ่อแม่เป็นใครก็ไม่รู้ ไม่มีฐานันดร ไม่มีบ้าน ไม่มีทรัพย์สมบัติ และท่านหาว่าฉันล่อลวงหลานชายของท่าน



            ตอนแรก ฉันตั้งใจว่าจะไม่โกรธ ไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ก็ทนไม่ได้อีกแล้ว คราวนี้แทนที่ฉันจะนั่งเงียบๆ อะไรเข้าสิงไม่รู้ ฉันโต้ตอบท่านไป บอกท่านตรงๆว่า ฉันไม่มีเจตนาจะล่อลวงใคร แม้แต่คิดก็ไม่เคย ได้โปรดอย่าเหมารวมว่าฉันเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ท่านอาจเคยเห็นมา ฉันก็คือฉัน ฉันไม่ต้องการเงินทอง ไม่ต้องการยศถาบรรดาศักดิ์ ใช่ว่าทุกคนจะยอมหมอบกราบต่อท่านแค่เพราะว่าท่านมีเงินเยอะกว่าเสียเมื่อไหร่ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่มีวันก้มหัวให้แค่เพราะท่านรวยกว่า ฉันคิดว่า ฉันอาจจะพูดไปเยอะกว่านี้ค่ะ แต่จำรายละเอียดไม่ได้ ตอนนั้นเบลอไปหมดแล้ว ฉันรู้สึกว่าท่านต้องโกรธฉันแน่ และอาจทำให้เรื่องระหว่างเรามีปัญหา



            โธ่ เราเพิ่งเข้าใจกันได้ไม่นานเอง จะมีปัญหามาอีกแล้วหรือ? แล้วคุณโกรธฉันไหมคะ ที่ฉันพูดกับท่านตาของคุณแบบนั้น อย่าโกรธฉัน อย่าคิดว่าฉันไร้ความเคารพ ตอนนั้นฉันโมโหและไม่ทันคิดให้รอบคอบ ฉันน่าจะนั่งสงบเสงี่ยม ฉันขอโทษค่ะ



            ได้โปรด หากอ่านแล้ว รีบตอบจดหมายฉันนะคะ ฉันร้อนใจเหลือเกิน


เรย์ของคุณ



 

30 พฤศจิกายน (วันอาทิตย์)

ถึง เรย์ที่รัก


            ก่อนอื่น ผมต้องขอโทษที่ส่งข่าวหาคุณช้ามาก ผมเข้าใจว่าคุณคงร้อนใจ และคิดว่าผมโกรธคุณอย่างมากเสียแล้ว แต่ไม่ใช่เลย หากคุณยังสนิทกับแบซีน เธออาจจะได้เล่าให้คุณฟัง เพราะเธอติดต่อกับที่บ้านบ่อยทีเดียว ไม่ว่าอะไรก็ตามที่คุณได้ยิน ขอให้คุณอย่าเป็นกังวลไป ทุกอย่างจะคลี่คลายไปในทางที่ดี และขอให้ผมบอกคุณอีกครั้ง แบบเดียวกับที่ผมบอกคุณตอนอยู่อัมสเตอร์ดัม เรย์ ผมรักคุณ ทุกอย่างของผมเป็นของคุณ ยินดีที่จะมอบให้คุณทั้งหมด ไม่ว่าคุณต้องการอะไรก็ตาม



            สาเหตุที่ท่านอนาคินไปหาคุณในวันนั้น เพราะผมพูดกับท่านว่าผมจะไม่แต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านต้องการให้ผมแต่ง ก็คือบีบีเอท เพื่อนของคุณนั่นเอง และบีบีเอทก็ไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับผมเช่นกัน ผมเชื่อว่าในฐานะเพื่อนสนิท เธอคงเล่าให้คุณฟังแล้ว ครอบครัวดาเมร่อนสนิทสนมกับเราก็จริง แต่พวกเขาไม่ได้มีความคิดคร่ำครึอย่างต้องการให้สองตระกูลเกี่ยวดองกันทางการแต่งงาน ดูอย่างสิ่งที่เกิดขึ้นกับไบเซนไทน์ โพ ดาเมร่อนสิ คุณได้ยินข่าวจากฟินน์ เพื่อนของคุณที่แจคคูบ้างหรือไม่? หลังจากเขาเรียนจบ เขาทำงานให้กับดาเมร่อน และตอนนี้ ฟินน์กับโพ พวกเขาตกหลุมรักกันอย่างรุนแรงยิ่ง



            อย่างที่ผมเล่าไป ผมยืนยันที่จะไม่แต่งงานกับลูกสาวตระกูลดาเมร่อนอย่างเด็ดขาด ทำให้ท่านตาโกรธผมทีเดียว และเนื่องจากท่านเป็นคนฉลาด ช่างสังเกตอย่างที่คุณเคยเขียนเล่าให้ผมรู้ในจดหมายแล้ว ท่านพูดชื่อของคุณขึ้นมา ถามผมตรงๆว่าทั้งหมดเป็นเพราะเรย์ใช่ไหม ผมจะตอบอย่างไรได้? ผมก็ต้องพูดตามความจริงว่า ผมรักเรย์ รักมากเสียจนอยากเร่งวันเร่งคืนให้เธอเรียนจบเร็วๆ เพื่อผมจะได้ขอเธอแต่งงาน ใช่แล้ว เรย์ ผมวางแผนจะขอคุณแต่งงาน แต่คุณไม่ต้องตกใจ หากคุณอยากขอเวลาเพื่อเดินทาง ทำงาน ดูโลกอย่างที่คุณต้องการก่อนสักปีหรือสองปี ผมก็รอได้ แต่อยากได้คำมั่นว่ายังไงเราก็จะอยู่ด้วยกัน ผมกลัวว่าคุณจะไม่ตอบรับ



            ในวันเดียวกันนั้น ท่านกลับมาที่บ้าน และขอคุยกับผมอีกครั้ง เราทะเลาะกัน เรื่องราวค่อนข้างจะใหญ่โต ถ้าไม่ได้คุณลุงลุค คุณแม่และคุณพ่อเข้ามาห้าม ผมกับท่านตาคงมองหน้ากันอีกไม่ได้แน่ ตลอดทั้งเดือนตุลาคม ยืดยาวมาจนถึงเดือนนี้ ทุกคนช่วยกันพูดจาโน้มน้าวท่านตา แม้แต่ท่านยาย ถึงแม้ท่านจะค่อนข้างเอนเอียงเห็นด้วยกับท่านตา แต่ท่านก็คิดว่าควรให้โอกาสผมเลือกเอง และท่านยายนี่เอง ที่ทำให้ท่านตายอมใจอ่อนจนได้ ท่านยายมาเล่าให้ผมฟังทีหลังว่า ท่านต้องยกเรื่องสมัยหนุ่มสาวขึ้นมาพูด กว่าพวกท่านจะลงเอยกันได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะท่านยายมีเชื้อสายราชวงศ์นาเบอร์รี่ ยศถาของท่านอยู่สูงกว่าท่านตาหลายขั้น ท่านตาเป็นเพียงพ่อค้าและนักธุรกิจ เป็นเศรษฐีใหม่ในยุคนั้น ซึ่งยังไม่เป็นที่นับหน้าถือตาในวงสังคม เข้าใจไหม เรย์ ท่านไม่ต่างจากคุณในตอนนี้ ครอบครัวนาเบอร์รี่ไม่ชอบหน้าท่านอย่างรุนแรง เพราะท่านใจร้อน พูดจาตรงไม่เกรงกลัวใคร และไปจีบลูกสาวคนสวยของนาเบอร์รี่เข้าอีก ท่านยายยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดซ้ำๆย้ำๆว่า จำไม่ได้หรือไง พวกเราเคยเจ็บปวดและทุกข์ทรมานเพราะคนในครอบครัวไม่ยอมรับ เคยจะหนีตามกันไป จำไม่ได้หรือว่า ความรักของหนุ่มสาวนั้นแรงกล้า เหมือนเชื้อเพลิงติดไฟ ยิ่งห้ามก็ยิ่งยุเท่านั้นเอง ประกอบกับทุกคนในครอบครัวพากันสืบประวัติของคุณกันใหญ่ ทั้งเรื่องเกรดเฉลี่ยในมหาวิทยาลัย ความขยันขันแข็งที่คุณทำงานพิเศษ ท่านแม่ก็ไปบอกท่านตาอีกว่า คุณปฏิเสธไม่รับเงินอุปการะไปตั้งนานแล้ว เพราะคุณยืนได้ด้วยตัวเอง สุดท้ายท่านตาก็ใจอ่อน



            ท่านอยากพบคุณอีกครั้ง ช่วงหยุดคริสมาสต์ ผมหวังว่าตัวเองเป็นคนแรกที่มาชวนคุณไปพักที่คฤหาสน์สกายวอล์กเกอร์ หวังว่าคุณไม่ได้นัดกับบีบีเอท หรือเจสไว้ หวังอย่างยิ่งจริงๆว่าผมไม่ได้บังคับคุณอีก แต่หากว่าคุณนัดกับเพื่อนไว้แล้ว คุณจะพิจารณาเปลี่ยนใจได้หรือไม่? นี่ไม่ใช่คำสั่ง ผมไม่กล้าสั่งคุณแล้ว เรย์ที่รัก แต่เป็นคำขอร้อง อ้อนวอน ผมอยากพบคุณ อยากให้คุณได้นั่งรับประทานอาหาร และใช้เวลาอยู่กับครอบครัวของผม คราวนี้ไม่มีใครจะทำร้ายจิตใจของคุณอีกแล้วนะ คนดี



            หากคุณกังวลเรื่องการแต่งกาย ผมอยากให้คุณรู้ว่าไม่จำเป็น ไม่ต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อซื้อเสื้อผ้าสวยๆ แค่เป็นตัวคุณ อย่างที่คุณเป็น ใส่เสื้อผ้าเดิมๆของคุณ รู้ไหมว่าคุณดูเป็นธรรมชาติที่สุดเวลาสวมเสื้อผ้าธรรมดา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ผมชอบที่จะได้มองปอยผมหล่นมาอยู่ข้างแก้มของคุณ ชอบเห็นปอยผมหลุดลุ่ยอยู่แถวลำคอ ชอบที่คุณไม่ได้แต่งหน้า ไม่ได้สวมกระโปรงบานๆเป็นสาวน้อย ชอบที่คุณใส่กางเกงกับเสื้อตัวหลวม ชอบที่คุณไม่ได้ดูเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า จะยิ่งชอบมากขึ้นไปอีก ถ้ามีโอกาสได้เห็นเสื้อผ้าของคุณเลอะดิน หรือเปื้อนสีจากการทำงานศิลปะ ผมจะมีโอกาสเห็นภาพนั้นไหม ผมอิจฉาท่านตาที่มีโอกาสได้เห็นคุณแบบนั้นก่อนผมเสียอีก



            ผมจะไปรับคุณวันที่ 21 ธันวาคม คุณจะยอมไปพักที่สกายวอล์กเกอร์ไหม? โปรดรีบตอบ ผมเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อทีเดียว



ด้วยรัก

เบนของคุณ



 

20 ธันวาคม

ถึง เบนที่รัก



            คุณคงร้อนใจน่าดูแล้วสิ เพราะฉันไม่ตอบจดหมายเสียทีว่าจะไปหรือไม่ไป แต่ฉันเชื่อว่า ต่อให้ฉันไม่ตอบ หรือตอบว่าไม่ไป คุณก็จะมาหาฉันวันพรุ่งนี้อยู่ดี ฉันคิดถูกไหมคะ?



            คุณไม่ใช่คนแรกที่ชวนฉันให้ไปพักด้วยในช่วงคริสมาสต์ ก่อนหน้านั้นฉันตกลงกับบีบีเอทไปแล้ว ก่อนได้จดหมายจากคุณแค่วันเดียวเอง ฉันรู้เรื่องของพี่ชายบีบีเอทกับฟินน์เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันกับฟินน์ยังติดต่อกันอยู่บ้าง และบีบีเอทก็มาเล่ารายละเอียดให้ฟัง ฉันอยากพบฟินน์ที่ไม่ได้เจอกันนาน ก็ตั้งใจว่าจะไปพบในช่วงคริสมาสต์นี่เอง แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่ออยู่ๆคุณสกายวอล์กเกอร์ คนเอาแต่ใจของฉันก็เขียนบอกมาในจดหมายว่าต้องการให้ฉันไปคฤหาสน์สกายวอล์กเกอร์ บอกว่าไม่ได้ออกคำสั่ง แต่จะมารับวันที่ 21 ธันวาคม ไม่ได้ออกคำสั่งตรงไหนคะนี่? มัดมือชกกันชัดๆ



            คำตอบคือ ค่ะ ฉันจะไป กว่าจดหมายฉบับนี้จะไปถึงคฤหาสน์ ก็คงจะวันที่ 22 หรือไม่ก็ 23 เราคงจะนั่งกันอยู่ที่เตาผิง คนรับใช้ของคุณจะนำจดหมายเข้ามา คุณคงจะหันมามองฉันที่กำลังวาดรูปลายเส้นอยู่ คุณคงจะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะแกะซองจดหมาย และเปิดออกอ่าน คุณคงจะคิดว่าฉันนี่ช่างทะเล้นและร้ายกาจจริงๆ ถ้าอ่านถึงตรงนี้ ก็เงยหน้าขึ้นมาและยิ้มกว้างๆให้ฉันหน่อยนะคะ พ่อคนยิ้มยาก



            ฉันอยากจะบอกว่า ขอบคุณ ขอบคุณมากจริงๆที่คุณสู้เพื่อฉัน ฉันไม่ได้หมายความว่าการที่คุณต้องทะเลาะกับท่านอนาคินเป็นเรื่องดี แต่ฉันกำลังหมายถึง ฉันดีใจที่คุณมีจิตใจแน่วแน่ มั่นคง ไม่สั่นคลอนได้ง่าย คุณกล้าหาญที่พูดปฏิเสธท่าน และฉันอยากจะขอบคุณทุกคนในครอบครัวของคุณ ทั้งท่านแพดเม่ คุณลุค คุณเลอา และคุณฮาน ที่ช่วยกันโน้มน้าวท่านอนาคิน ฉันคิดว่าครอบครัวของคุณช่างเป็นครอบครัวที่อบอุ่น น่ารัก คนภายนอกอาจจะมองว่าพวกคุณดูน่ากลัว อย่างที่ฉันเคยมองมาก่อน แต่ตอนนี้ ฉันคิดว่าทุกคนคงรักกลมเกลียวกันดี ฉันจะขอบคุณพวกเขาด้วยตัวเองเมื่อไปถึงคฤหาสน์ค่ะ



            จริงด้วย เกือบลืมไปเลย แบซีน ผู้มีศักดิ์เป็นอาของคุณ คอยให้กำลังใจฉันตลอดนะคะ ไม่น่าเชื่อเลย เธอมาเล่าให้ฉันอยู่ค่ะว่าคุณกับท่านอนาคินทะเลาะกันด้วยเรื่องของฉัน แต่เธอคอยบอกไม่ให้ฉันเครียด บอกอีกด้วยว่า สุดท้าย ยังไงๆท่านก็ต้องยอมตามใจคุณ ถึงจะดูเป็นคนดุและเข้าถึงยาก แต่เธอรู้ดีว่าจริงๆแล้ว ท่านอนาคินเป็นคนอ่อนโยน



            ฉันชอบครอบครัวของคุณเข้าให้แล้ว จะทำอย่างไรดีคะ? คุณวางแผนจะขอฉันแต่งงานหลังเรียนจบจริงๆหรือ? จริงจังมากแค่ไหน? ฉันให้คำตอบไว้ล่วงหน้าเลยได้หรือเปล่า? ฉันจะดูเป็นผู้หญิงที่ไม่มียางอายไหม? แต่ไหนๆคุณก็เขียนบอกมาแล้วในจดหมายฉบับก่อน บอกล่วงหน้ากันเป็นปี ฉันก็มีสิทธิ์ตอบล่วงหน้าเป็นปีได้เหมือนกัน คำตอบก็คือ... แหม ฉันจะไปไหนได้อีก คุณเบน สกายวอล์กเกอร์ ลืมไปแล้วหรือ? คุณเปลี่ยนชีวิตของฉัน คุณคือคุณพ่อขายาวที่ฉันรักยิ่ง ฉันจะตอบอะไรอย่างอื่นได้อีก นอกจาก...



            ตกลงค่ะ



เรย์ของคุณ       






- END -





Writer's Talk

เป็นตอนจบอย่างที่ฉันต้องการ อย่างที่ฉันคิดเอาไว้ตั้งแต่เริ่มเขียนค่ะ ถือว่าฟินมากๆที่ได้ทำตามที่วางแผนเอาไว้ในหัว เพราะส่วนใหญ่ ฟิลลิ่งของฉันมักพาออกนอกเส้นทางเวลาที่กำลังเขียนอยู่  อย่างที่เคยบอกแล้ว  ฉันไม่วางพล็อตใส่กระดาษ  ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฟิลลิ่งขณะเขียน โครงเรื่องมี พล็อตมี เส้นเรื่องมี เพียงแต่บางครั้ง มันก็ออกนอกลู่นอกทางไปบ้าง  และเนื่องจากกำลังพยายามเป็นคนไม่นอกลู่นอกทาง จึงกำลังควบคุมฟิลลิ่งของตัวเองอยู่ และถือว่า DLL นี้ อยู่ในลู่ในทาง อย่างที่ต้องการมากทีเดียว 


แต่ตอนนี้ก็กำลังสับสนหน่อยๆค่ะ มี AU ต่อไปในหัว ขณะเดียวกันก็มี Original Fic มาจ่ออยู่ในความคิด (พล็อตที่ฉันได้จากความฝันนั่นล่ะ) ประเด็นก็คือ ฉันเป็นพวก ถ้าเขียนแล้ว ไม่มีคนอ่านเลยสักคน หรือไม่มีคนมาคอยเม้นท์ จะไม่ค่อยมีเเรงกระเตื้องค่ะ (เฮ้อ ทุกทีมีใครคนหนึ่งอ่านให้ตลอดอะนะ แต่ตอนนี้ไม่มีเขาแล้ว)  และก็กลัวด้วยว่า พล็อตมันจะตลาดไปไหม ถึงตอนนี้ ฉันตัดสินใจเปลี่ยนจากเอเลี่ยน เป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิงแล้วก็ตาม คาแรกเตอร์นางเอกก็ไม่ใกล้ไม่ไกลเลย Daisy Ridley นั่นล่ะ ฮ่าฮ่า และถ้ามีเดซี่ ก็ต้องมี ... ... a ...    .... ... ... ... e ...  (คนที่คุณก็รู้ว่าใคร) 


โอ๊ยยยย สับสนค่ะ  กลัวว่า ถ้าเริ่มแล้ว แต่ไม่มีคนอ่าน เงียบบบบบบ แบบ Original Fic ที่ลงๆเอาไว้เล่นๆ  แล้วจะไม่อยากเขียนต่อ  แต่ก็อยากเขียน แต่อีกใจหนึ่งก็คงไม่อยาก แต่ก็คงจะอยากมากๆอยู่ดี   สับสน  Y^Y  @w@ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #847 bemymemory (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2564 / 15:25

    ฟินมากกกกก ยิ้มแก้มปริเลยค่ะไรต์~~ ขอบคุณมากนะคะไรต์ made my day มากๆเลยค่ะ!
    #847
    0
  2. #846 PPo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 23:24

    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

    #846
    0
  3. #832 Vandemort (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 19:52

    เขียนต่อเรื่อยๆเถอะค่ะไรท์ รักมากกกก

    #832
    0
  4. #823 Cherry Wanlada (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 23:28
    ฟินมวากกกกกกกกก เรื่องนี้อบอุ่นละมุนตามสไตล์ไรท์เลยค่ะ ชอบจัง เอาจิงๆแอบอยากรู้เหมือนกันว่าท่านอนาคินกับเรย์มาเจอกันหลังจากนี้จะเป็นยังไง อิอิ
    ปล.อยากจะเม้นมานานแล้วแต่ลืมทุกที ชอบชื่อเต็มบีบีเอททุกเรื่อง ไรท์สามารถตั้งได้ไม่ซ้ำกันเลยจิงๆ
    ปล.หลังจากดูภาคเก้าจบแล้วมาอ่านเรื่องนี้ ถ้าเป็นละครไทยเรย์จะกลายเป็นทายาทของประธานาธิบดีพัลพาทีนทันทีฮาาาาาา
    #823
    0
  5. #749 alwaysvanilla (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 16:44
    กลับมาอ่านอีกครั้งนะคะ งืออ เป็นเรย์โลเรื่องที่เราชอบที่สุดเลยมั่งเนี่ย รักง่า
    #749
    1
    • #749-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      7 ตุลาคม 2561 / 22:25
      หลงรัก คุณพ่อเบน สินะคะ
      #749-1
  6. #628 +Choc Milk+ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 19:39
    เป็นแฟนฟิคที่สั้นแต่เป็นงานเขียน​ที่สุด​ที่สุด​ ที่สุดๆไปเลย! ละมุนละไม​ เข้าถึงอารมณ์​มากๆ​ ชอบทุกๆอย่างในเรื่องนี้​ โทนเรื่อง​ พลอตเรื่อง​ เหตุการณ์​ทุกอย่างที่ประเดประดังเข้ามา​ บรรยากาศที่อ่านแล้วต้องกระ-กระสนไปต้มชามาจิบเคล้าขณะอ่าน​ ต้องหยุดอ่านเป็นพักๆเพราะหัวใจเต้นแรงจนปวดหนึบ​ อ่อนไหวซะยิ่งกว่าเรย์เอง​ ดาเมจคุณท่านช่างรุนแรง
    .
    ขอบคุณไรท์เป็นหมื่นล้านคำ​ สำหรับงานเขียนที่สมบูรณ์แบบ​อย่างที่สุด​ หลงรักทุกอย่าง​ ทั้งหมด​ ทุกตัวอักษร​
    #628
    1
    • #628-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      4 กันยายน 2561 / 19:33
      ขอบคุณมากค่ะ
      #628-1
  7. #614 PPO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 00:11

    รักเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ กลับมาอ่านรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่รู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่เข้ามาอ่าน มีความสุข เขิน เศร้าไปกับตัวละคร ขอบคุณคุณSilver sky มากๆค่ะ ที่เขียนฟิคน่ารักๆออกมาให้ได้อ่านกัน จะมีทำรวมเล่มฟิคAUทั้งหลายมั้ยคะ ชอบมากๆเลย อยากเก็บเอาไว้อ่านเป็นหนังสือ

    #614
    0
  8. #518 rainyk2 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:45
    น่ารักจัง อ่านแล้วแอบอมยิ้มคนเดียวตลอดเลย ชอบงานไร้ท์นะคะ
    #518
    0
  9. #516 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 20:15
    เราจะเมนท์อะไรได้...นอกจากจะต้องบอกว่า...อบอุ่นหัวใจเหลือเกิน~ ชักอยากจะขึ้นต้นคอมเมนท์ว่าถึงคุณผู้เขียนที่รักจริงๆ 5555 เพราะเราอินกับจดหมายที่น้องเรย์เขียนถึงคุณพ่อขายาวของเธอ ซึ่งสุดท้ายสรรพนามนั้นก็ได้เปลี่ยนมาเป็น 'เบนที่รัก' อยากจะแหมด้วยสีหน้ากรุ่มกริ่ม กว่าจะเข้าใจกันได้ จริงๆ เราควรจะเมนท์บอกตั้งแต่ตอนที่แล้ว แต่ตอนนั้นอยู่ที่ทำงานค่ะ (ไม่น่ารักเลย อู้งานมาอ่านฟิคซะงั้น 555) เป็นช่วงใกล้จะกลับบ้านด้วย เราเลยรีบคอมเมนท์ เราไม่อยากอ่านแล้วค่อยกลับมาเมนท์ค่ะ อารมณ์มันจะไม่สด เราชอบคอมเมนท์หลังจากอ่านจบทันทีมากกว่า เพราะความรู้สึกมันยังคุกรุ่น มันเป็นความรู้สึกที่จริงแท้ แต่ถึงอย่างนั้น...ความรีบก็ทำให้กลั่นกรองออกมาได้ไม่ดีนัก กลับมาที่ตัวเรื่อง...อันที่จริง การบอกความจริงกับน้องก็ไม่ได้ยากนี่คะคุณป๋า แค่เฉลยทุกอย่างที่เป็นคุณพ่อขายาวออกมาให้น้องรับรู้ เพียงเท่านี้...คนฉลาดอย่างน้องเรย์ก็รับรู้แล้วว่าเขาคือคุณ อันที่จริง...คุณพ่อขายาวไม่เคยใจร้ายกับน้องเรย์ (ถึงจะไม่ได้ตอบจดหมายก็เถอะนะ) อย่างน้อยๆ เขาก็โผล่มาใช้เวลาร่วมกับน้องเรย์ อย่างที่เราเคยได้คอมเมนท์ไปว่า การตอบจดหมายของคุณป๋า อาจจะไม่ใช่การเขียน แต่เป็นการโผล่มาเจอ ใช้เวลาพูดคุยและซักถามน้อง อย่างตอนที่น้องขอให้มาในงานรับรางวัล คุณป๋าก็ปรากฎตัวอยู่ที่นั่น เพียงแต่ไม่ได้บอกว่าเขาคือคุณพ่อขายาว จริงๆ มันก็น่าหงุดหงิดใจค่ะ ถ้าเราเป็นเรย์ก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกแบบนั้น (ก็คนมันไม่รู้นี่นา) แต่พอได้รู้แล้ว...ในฐานะคนอ่าน เรามองว่าคุณป๋าใส่ใจเรย์มากๆ เลยนะคะ เขาไม่ได้ละเลยเรย์ เพียงแต่อยู่ในจุดที่ไม่สามารถแสดงออกได้อย่างชัดเจน เพราะอนาคินด้วย และที่สำคัญคือเขากลัวว่าน้องจะโกรธและหาว่าหลอกลวง เราดีใจนะคะที่น้องไม่งี่เง่า ไม่เหมือนละครไทย...ถ้าเป็นละครไทย กว่าจะคืนดีกันคงยาก คนอ่านถึงจะสมน้ำหน้าคุณป๋าที่ปล่อยให้น้องคอยแล้วคอยเล่า และเสียใจเพราะการเผิกเฉยของคุณป๋า แต่เอาจริงๆ ก็คงจะหงุดหงิดที่ไม่ดีกันซะที พอกลับมาดีกัน...กลับกลายเป็นว่ามันช่างละมุนอะไรขนาดนี้ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะ เราเพิ่งตามคุณมาได้ไม่นานนัก แต่ต้องบอกว่าตกหลุมรักงานเขียนของคุณอย่างจังเลยค่ะ อย่าเพิ่งหมดหวังหรือเสียกำลังใจเลยนะคะ ผู้อ่านบางคนก็แสดงความรู้สึกไม่เก่ง...เพราะแบบนั้นเลยอาจจะไม่ได้คอมเมนท์ให้ แต่อย่าเพิ่งคิดว่างานเขียนของคุณมันน่าเบื่อเลยค่ะ งานเขียนของคุณสนุกมากๆ เราเองก็พลอยต้องเมนท์ยาวๆ ถือว่าคอมเมนท์ของเราแทนความรู้สึกของคนอ่านที่ไม่ได้เมนท์แทนแล้วกันนะคะ บางครั้งเราก็คิดว่าคอมเมนท์ยาวๆ อาจจะทำให้คุณรำคาญตา (ก็มันยาวซะขนาดนี้!) แต่เราคอมเมนท์ออกมาตามความรู้สึกค่ะ อยากจะเมนท์ก็ร่ายมาแบบนี้แหละ ขอบคุณอีกครั้งที่ทำให้รู้สึกอิ่มกับงานเขียนของคุณ สู้ต่อไปนะคะ
    #516
    1
    • #516-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      20 มีนาคม 2561 / 22:29
      อ่านทุกคอมเมนต์เลยค่ะ ไม่เคยข้าม
      ขอบคุณมากนะคะ ไม่เคยเบื่อ ไม่เคยรำคาญที่จะได้อ่านคอมเมนต์ค่ะ
      #516-1
  10. #486 AmaiKusano (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:39
    ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆค่ะ มีทุกอารมณ์มากๆ รักกกกกก ฮือออออ ออ /กุมใจ
    #486
    0
  11. #437 T_3 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 22:41
    น่ารักก น่ารักอะไรอย่างนี้ ชอบ

    ในที่สุดท่านตาก็ยอมรับ

    รักกันรักกันนนนนน

    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ

    รักเรื่องนี้มากๆ
    #437
    0
  12. #376 moriartyila (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 01:38
    กลับมาอ่านอีกรอบ กร้าวใจมากคะ
    รู้สึกว่าตัวเองชอบอะไรแนวนี้ ตั้งแต่ roommate แล้ว 55555 ช่วงที่อ่านจดหมายพร้อมจินตนาการภาพตามอยู่ คำในจดหมายของมาสเตอร์ เพียงประโยคสั่นๆ แต่กลับทำให้บิดม้วนยังกะคนบ้า อยากมีแฟนอายุมากกว่าแบบนี้จัง
    #มโนอย่างเดียว ขึ้นชื่อว่าแฟนนั้นหายากละ ยังจะเรื่องมากอี๊กกก 5555
    #376
    1
    • #376-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      18 มกราคม 2561 / 15:03
      ใช้คำสั้น ได้ใจความ คือสไตล์ของผช.ที่ฉันว่า น่าสนใจ และน่าหลงใหลกว่า ใช้คำพูดยาวๆนะ
      #376-1
  13. #332 Liliane Litaya (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 12:18
    อ่านเพลินมากค่ะ ชอบผลงานของไรท์มาก โดยเฉพาะ DLL ละมุนสุดๆ เป็นกำลังใจให้เขียนต่อไปนะคะ
    #332
    0
  14. #329 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 16:40
    อบอุ่นไปหมดเลยค่ะ หยุดยิ้มก้ไม่ได้ด้วย
    เป็นเรื่องที่ดีมากๆเลยค่ะ
    #329
    0
  15. #310 Audaidaj (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 02:07
    ชอบมาเลยค่ะ แค่จมหมายเรายังอินได้ขนาดนี้ช่วงที่เรย์เขียนจดหมายถึงเบนเลยเรานี่รู้สึกเหมือนเปผ้นนางเอกเลยน้อยเนื้อต่ำใจ ทั้งเสียใจ ที่ตัวเองดูต้อยต่ำไม่มีค่าอะไรให้คนอื่นมาสนใจ อ่านไปน้ำตาก้อไหลไป อินสุดอะไรสุด ไม่ว่าพล็อตอะไรขอแค่ไรท์เขียนมันออกมาเราก้อรู้สึกดีมากๆแล้วค่ะ สนุกทุกเรื่องเลยค่ะยางเรื่องอ่านจบไปแล้วก้อกลับมาอ่านซ้ำๆอยู่นั่น
    #310
    0
  16. #282 Roserin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 17:33
    เราชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ การเขียนจดหมายหากันมันเป็นอะไรที่น่ารักและคลาสสิคเสมอ และเรื่องราวก็ดีกับใจเหลือเกิน ช่วงนี้เครียดๆ กลับมาอ่านเรื่องนี้อีกครั้งหลังจากเคยอ่านค้างไว้ heal มากๆ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ ชอบทั้งเรย์และคุณเบนของเธอ รวมถึงเพื่อนๆและครอบครัวสกายวอล์กเกอร์เลยค่ะ ^^
    #282
    0
  17. #277 araguin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 01:40
    เราเพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ อ่านงานของคุณไปหลายเรื่องเลยแต่เพิ่งเคยเม้นเป็นครั้งแรก เราเป็นคนไม่ค่อยชอบเม้นค่ะ ชอบอ่านรวดเดียวเลย แต่จะพยายามเม้นให้มากขึ้นค่ะ สู้ๆนะคะ

    original fic อ่านที่คุณเขียนแล้วรู้สึกว่าต้องสนุกแน่ๆ รอติดตามนะคะ
    #277
    0
  18. #275 Piepp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 19:39
    ชอบมากๆเลยค่ะ ชอบทุกตอนที่คุณเขียนเลย ตัวเราเห็นเคมีคู่นี้ตั้งแต่the force awakens แล้ว (จะแปลกไปไม๊ เพราะคู่นี้แทบจะฆ่าก้นแล้ว ฮ่าๆ) นั่นแหละค่ะ ตอนนี้กำลังตามอ่านฟิคของคุณอยู่ ชอบการใช้ภาษามากๆเลย ทำเราเขินได้ตลอดๆ ขอบคุณที่เขียนฟิคน่ารักๆมาให้อ่านนะคะ :)
    #275
    0
  19. #274 ggg (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 09:29
    ตามอ่านหลายเรื่องมากเลยค่ะขอโทษที่ไม่ได้เม้นทั้งหมดแต่เรื่องนี้ถือว่าชอบมากๆๆๆๆ ตอนเบนตอบกลับนี่ใจแทบจะละลายเลยค่ะ ไรเตอร์แต่งเก่งมากๆ ติดตามผลงานนะคะ
    #274
    0
  20. #215 wanderess (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 10:47
    โล่งอกกะตอนจบมากก สวยงามตามท้องเรื่องเลยค่ะ
    ขอบคุณมากเลยนะคะที่เขียนให้อ่าน จะติดตามเช่นเคยค่ะ
    ส่วนพล็อตใหม่น่าสนใจนะคะ ปักธงรอ เป็นกำลังให้ค่าาาาา
    #215
    1
    • #215-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      5 มีนาคม 2560 / 15:34
      ขอบคุณค่ะ
      #215-1
  21. #214 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 09:34
    อ๊าาาา>w<อ่านแล้วรู้สึกอยากเกิดในยุคที่ทุกคนยังเขียนจดหมายส่งหากัน จังเลยค่ะ คุณเบนน่ารักจริงๆเลย555ต้องขอร้องอย่างสุภาพด้วยฮาๆ. แหมๆคุณตาแอนี่คะจำสมัยตัวเองจีบท่านแพดเม่มิได้รึเจ้าคะเคร่งครัดซะเหลือเกินนะ...หุๆเดี๋ยวก็แอบเอา"ทราย"ไปเททิ้งไว้หน้าบ้านซะเลย55555เอาให้ไม่กล้าก้าวออกจากบ้านเลยทีเดียว555//ข้อหาหมั่นไส้เจ้าค่ะ แบร่ๆ
    ปล.เค้าขอโต๊ดน๊าาพอดีเพิ่งสอบเสร็จเลยเพิ่งได้เม้ม ไม่ทิ้งไรท์ไปไหนหรอกสู้ๆนะคะจะเป็นกำลังใจให้สำหรับทุกเรื่องต่อๆไปที่ไรท์จะเขียนในอนาคตเลย555//พูดจริงจากใจมิหลอกกัน จุ๊บๆ^?^
    #214
    0
  22. #208 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:09
    หมั่นไส้ท่านตาจังค่ะ ขอหยิกทีนึง งื้ออออ555555555555555 ปกติจะเรียกนางท่านพ่อนะ แต่ช่วงนี้เขาตากันก็ตาตามๆกันไป

    เล่าผ่านจดหมายทั้งหมดแต่น่ารักม๊ากกกก ขอแต่งงานล่วงหน้าเป็นปี ฮือออออ ไคโลนข่นบ้าาาาาาาา เรย์น่ารักใช่มั้ยละ ทำนิสัยไม่ดีกับเขาไว้เยอะ ทีนี้เป็นไงละ ชิๆๆๆ งื้ออออ จบได้น่ารักแท้ๆ ยกขึ้นหิ้งขะ

    ส่วนเรื่องต่อไป อะไรก็มาเลยค่ะ เรารออยู่ค่ะ เรามีเวลาพายเรือนี้ให้ไกลที่สุดจนกว่าถึงปลายปีแล้วภาวนาให้ออฟฟิศเชียลไม่ล่มเรือเรา ฮือๆๆๆ *จับไม้พาย*
    #208
    1
    • #208-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:45
      ถึงจะไม่ canon ฉันก็ไม่แคร์ ฉันจะล่องเรือต่อไป
      #208-1
  23. #205 Soso (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:29
    เรื่องต่อไปถ้านางเอกพระเอกเป็นสองคนนี้ ดิฉันขอติดตาม ชูป้ายไฟค่ะ
    #205
    1
    • #205-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:43
      ดีใจมากค่ะ อยู่บนเรือเรย์โลด้วยกันต่อไปนะ
      #205-1
  24. #203 มู มิน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:55
    วิธีการเล่าเรื่องน่ารักมากกกกกกก #โบกธงพล็อตแฮรี่
    #203
    1
    • #203-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:42
      55555 พล็อต แฮร์รี่ คือแบบ.... แบบว่า.....
      #203-1
  25. #202 ฟูฟ่องละอองฟิ้ว (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:54
    การขอล่วงหน้าและตกลงล่วงหน้า โอ้ยยยยย////// น่ารักจริงๆ ฮืออออ รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ
    #202
    1
    • #202-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 29)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:42
      ขอบคุณมากจริงๆที่ติดตามกันค่ะ
      #202-1