Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 28 : [DLL] It’s all like a tug of war, hard to hold on and difficult to let go.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    26 ก.พ. 60




Daddy-Long-Legs   AU

Inspiration :  Daddy-Long-Legs   by Jean Webster

Chapter :  8 / 9










 

It’s all like a tug of war, hard to hold on and difficult to let go.



 

31 มกราคม (วันอาทิตย์)

ถึง คุณเรย์


            มาสเตอร์ไคโล เรนให้ผมส่งโทรเลขเตือนว่า คุณไม่ได้เขียนจดหมายถึงท่านสองเดือนแล้ว


มิทากะ



 

28 กุมภาพันธ์ (วันอาทิตย์)

ถึง คุณเรย์


            มาสเตอร์ไคโล เรนขอให้คุณเขียนจดหมายถึงเขาด้วย


มิทากะ



 

31 มีนาคม (วันพุธ)


ถึง คุณเรย์


            มาสเตอร์ไคโล เรนอยากทราบจริงๆว่าคุณสบายดีหรือไม่ การเรียนเป็นอย่างไร ได้โปรดเขียนจดหมายหาท่านเถอะครับ


มิทากะ



 

4 เมษายน (วันอาทิตย์)

ถึง คุณมิทากะ


            ฉันไม่มีความประสงค์ใดๆที่จะเขียนจดหมายถึงคุณไคโล เรน และหากเขาไม่ต้องการที่จะมอบทุนการศึกษากับฉันแล้ว เพราะฉันไม่ได้ทำตามข้อตกลง ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันส่งเช็คตั้งแต่เดือนธันวาคมกลับมาคืนท่านด้วย โปรดบอกท่านด้วยว่า ฉันสามารถดูแลตัวเองได้


ด้วยความเคารพ

เรย์



 

 8 เมษายน (วันพฤหัสบดี)

ถึง คุณเรย์


            มาสเตอร์ไคโล เรนยืนยันให้คุณเก็บเช็คไว้ และท่านจะยังมอบทุนการศึกษาให้คุณตามเดิม ท่านต้องการให้คุณเขียนจดหมายหาท่าน


มิทากะ


ปล. ได้โปรดเถอะครับ คุณเรย์ ท่านไม่สบายใจอย่างมาก



 

12 เมษายน (วันจันทร์)

ถึง คุณมิทากะ


            ฉันไม่สามารถเขียนจดหมายหาคนที่ไม่ต้องการจะเจอฉันค่ะ ฉันขอโทษด้วย


เรย์



 

16 เมษายน (วันศุกร์)

ถึง คุณมิทากะ


            ได้โปรดบอกมาสเตอร์ของคุณว่า ไม่ต้องส่งของขวัญอะไรมาอีก ถ้าท่านจะส่ง ขอให้ท่านนำไปบริจาคดีกว่า เพราะของขวัญทุกชิ้นที่ท่านส่งมาตั้งแต่เดือนธันวาคม ฉันส่งพัสดุเป็นของบริจาคไปให้กับแจคคูทั้งหมดแล้ว ฉันสามารถบริจาคได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจอีก เพราะเจนนี่ เพื่อนของฉันเขียนมาเล่าว่า อันคาร์ พลัตถูกไล่ออก ดังนั้นของบริจาคคงจะไปถึงเด็กๆอย่างแน่นอน


เรย์



11 พฤษภาคม (วันอังคาร)

ถึง เรย์


            ทำยังไงถึงจะหายโกรธ


ไคโล เรน



 

17 มิถุนายน (วันพฤหัสบดี)

ถึง เรย์


            ฤดูร้อนนี้ไปพักที่ไหน? แล้วมีเงินพอหรือ? ทำไมไม่รับเช็ค เรย์ อย่าดื้อสิ ตอบจดหมายด้วย


ไคโล เรน



 

21 มิถุนายน (วันจันทร์)

ถึง เรย์


            เด็กน้อย จะทรมานกันไปถึงไหน


ไคโล เรน



28 มิถุนายน (วันจันทร์)

ถึง เรย์


            ไม่รักคุณพ่อขายาวคนนี้แล้วหรือ?


ไคโล เรน



 

30 มิถุนายน

ถึง คุณพ่อของเรย์


            เรย์ไม่ได้มาพักที่บ้านของดิฉันค่ะ เธอบอกว่าจะไปแจคคู


ด้วยความเคารพ

เจสสิกา พาวา



 

1 กรกฎาคม

ถึง คุณพ่อของเรย์


            เรย์ไม่ได้มาพักกับดิฉันหรอกค่ะ เห็นพูดว่าจะไปแจคคู บ่นว่าคิดถึงตั้งแต่ยังสอบไม่เสร็จ


ด้วยความเคารพอย่างสูง

บาบิโลน เอทเธอร์ ดาเมร่อน



 

5 กรกฎาคม (วันจันทร์)

ถึง เรย์


            อย่าทำให้เป็นห่วง เรย์อยู่ที่ไหน? ไม่ได้ไปกับเจส ไม่ได้อยู่กับบีบีเอท ไม่ได้ไปกับแบซีน เรย์ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้ ยังอยู่ที่มหาวิทยาลัยหรือเปล่า? ที่แจคคูก็บอกว่าเรย์ออกไปแล้ว เรย์ ถ้าเห็นจดหมายฉบับนี้แล้ว ติดต่อกลับทันที


ไคโล เรน



 

12 กรกฎาคม (วันจันทร์)

ถึง เรย์


            ขอโทษ ขอโทษทุกอย่าง กลับมาได้ไหม? จดหมายของเรย์คือทุกสิ่งทุกอย่างของผม


ไคโล เรน



 

14 กรกฎาคม (วันพุธ)

เรียน คุณเบน สกายวอล์กเกอร์


            นักศึกษาที่ชื่อเรย์ ไม่ได้ลงชื่อพักหรือทำงานพิเศษในช่วงปิดเทอมที่มหาวิทยาลัย ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ หากท่านต้องการความช่วยเหลือประการใด โปรดบอกให้ทราบ ทางเรายินดีช่วยทุกประการ



จากที่ท่านถามถึงผลการเรียนของเธอ เราได้แนบเอกสารใบทรานสคริปต์ของเธอมาด้วยแล้ว เธอเป็นนักศึกษาที่อยู่ในระดับดี น่าพึงพอใจทีเดียว ความสามารถของเธอโดดเด่น โดยเฉพาะภาพวาดสีน้ำมัน อาจารย์ของเธอรายงานว่า เธอมีพรสวรรค์ในการเลือกใช้สีเพื่อสื่ออารมณ์ เขาไม่จำเป็นต้องสอนอะไรเธอในเรื่องนั้นเลย ทุกอย่างออกมาจากตัวเธอจริงๆ ในช่วงท้ายเดือนพฤศจิกายน เธอได้ทำงานพิเศษจริงอย่างที่ท่านถาม โดยเธอรับงานหลายอย่าง ทั้งช่วยเหลืออาจารย์ประจำภาควิชาประติมากรรมในการผสมปูน เป็นพนักงานในร้านน้ำชา รับอาสาเป็นครูพี่เลี้ยงในศูนย์การเลี้ยงดูเด็กของมหาวิทยาลัย เธอจึงมีรายได้เสริมหลายทาง



เท่าที่ดิฉันทราบจากการถามไถ่อาจารย์ของเธอ คือเธอกำลังเก็บเงินเป็นค่าตั๋วรถไฟ เดินทางไปกรุงอัมสเตอร์ดัม เพราะอยากลองวิชา ท่านคงทราบว่าจัตุรัสกลางย่านฮาร์เล็ม เป็นแหล่งของจิตรกรพเนจรมากมาย บางคนมีฝีมือและมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ เธออาจจะเดินทางไปที่นั่นจริงๆ



หวังว่าจดหมายฉบับนี้จะตอบข้อข้องใจของท่านได้


ด้วยความเคารพ

รองอธิการบดี มอน มอธมา 



 

 

            เบน สกายวอล์กเกอร์ไม่เคยต้องเดือดเนื้อร้อนใจขนาดนี้ ไม่เคยต้องทิ้งงานทุกอย่างให้มิทากะจัดการไปก่อน เสี่ยงต่อการถูกท่านตาตำหนิ และซื้อตั๋วรถไฟ เพื่อนั่งข้ามประเทศมายังกรุงอัมสเตอร์ดัม ไม่ได้จองโรงแรมล่วงหน้า แต่เดินดุ่มเข้าไป และขอพักอย่างไม่มีกำหนด ที่ไม่กำหนดวัน เพราะเขาไม่แน่ใจว่าจะต้องใช้เวลาตามหาตัวเด็กดื้อนานแค่ไหน เขาไม่รู้ด้วยว่าเธอมาที่นี่จริงหรือไม่ ต่อให้มีโอกาสเพียงร้อยละหนึ่ง หรือร้อยละสิบ เขาก็อยากมาให้เห็นกับตา



            เรย์ เขาคิดถึงเรย์ คิดถึงมากเสียจนอยากจะทิ้งทุกอย่าง ไม่สนใจว่าเธอยังเรียนไม่จบ และพาเธอออกจากมหาวิทยาลัยเสียเดี๋ยวนั้น คิดถึงมากเสียจนเขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าท่านตาคิดจะจับคู่เขากับใคร บีบีเอท เพื่อนของเรย์คนนั้น ไม่ได้สนใจเขามากไปกว่าแค่ผู้ชายที่อายุมากกว่าคนหนึ่ง เท่าที่เขาได้คุยกับเธอ เธอสนใจที่จะช่วยธุรกิจของครอบครัวเป็นอันดับหนึ่ง ไม่ได้สนใจที่จะแต่งงาน และถ้าจะแต่ง เธอก็ยืนยันว่าจะหาผู้ชายที่เธอชอบเอง ไม่ใช่แต่งงานเพราะสองตระกูลเกี่ยวดองกันทางธุรกิจ เขาคิดถึงเรย์ คิดถึงเด็กน้อยของเขาที่ช่างยิ้มแย้ม ขี้อาย ซุกซน จิตใจดี ซื่อบริสุทธิ์ อย่างที่เขาคงหาผู้หญิงแบบนี้ที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ถ้าไม่ใช่เธอ ก็ไม่มีความหมาย



            แต่เขาก็โง่นัก งี่เง่า และหวาดกลัว เขาไม่กล้าบอกเธอว่าเขานี่แหละ เขาคือคุณพ่อขายาว จะบอกได้อย่างไร? จะเริ่มยังไง? เธอจะโกรธหรือเปล่า? เธออาจจะเกลียดเขาไปเลยก็ได้ เธออาจจะคิดว่าทำไมต้องหลอกเธอด้วย ทำไมไม่บอก ทำไมโกหก ทำไมไม่เขียนจดหมายหา และที่สำคัญ ตอนนี้เธอก็โกรธเขาอยู่แล้ว โกรธทั้งเบน โกรธทั้งคุณพ่อขายาว



            เมื่อนึกย้อนกลับไปวันที่เรย์ได้รับรางวัล มันก็คงจะน่าโกรธจริงๆสำหรับเธอ เธอเขียนจดหมายอ้อนวอนต่อคุณพ่อขายาว ขอให้เขาไปพบเธอ เบนก็ไป เพียงแต่เขาไม่ได้บอกเธอ เขาไปเจอเธอในฐานะของเบน ทายาทหนึ่งเดียวของสกายวอล์กเกอร์พร้อมกับครอบครัวของเขาที่ต่างมองว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าที่น่าสงสาร ถ้าเขาเป็นเธอ เขาก็คงรู้สึกแย่เช่นกัน รู้สึกว่าตัวเองอยู่สถานที่ไม่เหมาะควร และคงไม่อยากรับเงินจากใครอีก อยากจะยืนด้วยตัวเอง เขาจะต้องคิดแบบนั้นแน่ และคงไม่อยากส่งจดหมายหาคุณพ่อขายาว ไม่อยากคุยกับเบนอีกต่อไป เขาเข้าใจเธอดี จดหมายฉบับสุดท้ายที่เธอเขียนมา เล่าเหตุการณ์ในวันนั้น อธิบายทุกอย่าง แต่เบนไม่รู้จะทำอย่างไร เขาไม่กล้าเผชิญหน้าและบอกเธอไปตรงๆเสียที



            เขาขี้ขลาด แค่เฉพาะกับเธอ



            เบนพักอยู่ไม่ไกลจากจัตุรัสย่านฮาร์เล็ม การหาเธอให้เจอกลับกลายเป็นเรื่องง่าย เพราะเช้าวันแรกของเขาในอัมสเตอร์ดัม เขาก็เห็นผู้หญิงร่างเล็กคุ้นตานั่งอยู่บนเก้าอี้แบบพับได้กลางจัตุรัส ไม่ไกลจากโบสถ์ พร้อมกับจิตรกรคนอื่นๆที่ดูเหมือนเธอจะทำความรู้จักกับพวกเขาหมดแล้ว ทั้งคนแก่กว่า อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน หรือเด็กกว่าเธอก็มี เบนนั่งที่ร้านอาหาร กลางแดดยามเช้าเดือนกรกฎาคม เฝ้ามองเธอ ทำให้เขานึกย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน เธอที่นั่งอยู่แถวแปลงผัก กำลังเขียนจดหมายอย่างสงบและเป็นสุข เขานึกถึงเวลาในวันนั้นที่ใช้ร่วมกัน เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะใสแจ๋ว รอยยิ้มกว้างทะเล้นๆบนใบหน้า เขายอมแลกทุกอย่าง ขอให้เธอยิ้ม หัวเราะ และคุยกับเขาเหมือนเดิม



            เรย์เตรียมอุปกรณ์มาพร้อมทีเดียว ทั้งขาตั้งสำหรับวาดรูป กระดาษ ดินสอ มีดเหลา สักพักก็มีคนมาให้เธอวาดรูปให้ มือของเบนกำแน่นรอบถ้วยกาแฟเมื่อเขาเห็นว่าลูกค้าของเธอส่วนใหญ่เป็นผู้ชายหนุ่มๆที่มีแววตากรุ้มกริ่ม รอยยิ้มพิมพ์ใจ เรย์นั้นยิ้มตอบมารยาท พูดคุยกับแบบของเธอบ้าง เพราะอย่างไรก็เป็นลูกค้า มีผู้ชายเอาดอกไม้มายื่นให้เธอ ก่อนจะมอบเงินค่าวาดรูปให้ เรย์แค่ยิ้ม และอาจจะกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ เพียงแค่นั้น ก็ทำให้เบนอยากพุ่งตัวออกไปจากตรงนี้ คว้าแขนเธอ เอาตัวเธอขึ้นรถไฟไปบ้านฟาร์ม ขังเธอไว้ที่นั่นจนกว่าจะหมดฤดูร้อน



            เวลาเคลื่อนคล้อยไป จนถึงสิบโมงเช้า เรย์ยืดแขนบิดขี้เกียจ เธอยังคงอยู่กลางจัตุรัสไปจนถึงสิบเอ็ดโมงกว่า จึงเก็บของ โบกมือให้ทุกคน เบนจ่ายค่าอาหาร และแอบตามเธอไปเงียบๆ เธอไปที่ร้านอาหาร ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟที่นั่นไปจนหมดช่วงกลางวัน เธอกินอาหารกลางวันที่ร้าน พอสักบ่ายสาม เธอก็เดินกลับมาที่จัตุรัสอีก นั่งประจำที่เดิมกับกลุ่มจิตรกร เริ่มงานของเธออีกครั้ง ลูกค้าของเธอยังคงเป็นผู้ชายเสียมากกว่าผู้หญิง และมีคนหนึ่งที่เอาแต่เหม่อลอยมองไปทางอื่น จนเธอต้องเรียกเขา เรียกแล้วเรียกอีก จนลุกขึ้นยืนและเอื้อมมือไปสะกิด พอเขาหันกลับมา ก็พูดอะไรกันไม่รู้ เธอหัวเราะร่า



            พอ พอที ความอดทนของเบนมาถึงขีดสุดของมันแล้ว เขารอให้เธอวาดรูปผู้ชายคนนั้นจนเสร็จและได้เงินค่าตอบแทนเป็นที่เรียบร้อย เบนก็ก้าวเท้ายาวๆเดินเข้าไป เธอยังก้มหน้าจัดของในกระเป๋า และเหลาดินสออยู่ จึงไม่เห็นว่าเขากำลังเดินเข้าไปใกล้ เบนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้สำหรับลูกค้า



            “สวัสดี...” เสียงของเธอขาดหายไป เมื่อนัยน์ตาสีน้ำตาลเงยขึ้นและเห็นเขาเต็มสองตา ริมฝีปากเธออ้าค้าง และเหมือนจะหายใจติดขัดไปครู่หนึ่ง แล้วเรย์ก็กระพริบตา หยิบกระดาษหนีบกับขาตั้ง “ค่าวาดรูปสิบยูโรค่ะ” เธอบอก และเบนพยักหน้า เธอจึงเริ่มใช้ดินสอลากเส้นบนกระดาษ สลับกับการเงยขึ้นมองเขาเป็นระยะ



            “มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” เบนถาม



            “เกือบสองอาทิตย์ค่ะ” เรย์ตอบ



            “สบายดีหรือเปล่า?” เขาถามอีก



            “ดีค่ะ” เรย์ตอบ น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ



            “เรย์...”



            “ช่วยอยู่นิ่งๆก่อนนะคะ” เรย์พูดแทรกขึ้นมา ทำให้เบนชะงักไป ลูกนัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองเขา แล้วก็กลับไปมองกระดาษอย่างตั้งใจ ข้อมือขยับวาด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย



            “ผมคิดถึงคุณ”



            ชะงัก ค้างนิ่ง สรรพเสียงก็เหมือนจะเงียบหายไปหลังจากประโยคนั้นหลุดจากปาก เขาจ้องเรย์ แต่เธอจ้องกระดาษ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนมาหยุดที่เขาอย่างเชื่องช้า สายลมฤดูร้อนพัดมา หอบเอากลิ่นขนมปังอบใหม่จากร้านค้า ผสมปนเปไปกับกลิ่นดอกไม้จากร้านขายดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกล ทุกอย่างพาพวกเขาย้อนกลับไปสู่ความทรงจำของเดือนกรกฎาคมปีก่อน พายุฝน หน้าประตูบ้านฟาร์มที่อยู่กันตามลำพัง หัวใจเต้นแรงขณะที่ต่างคนก็ต่างขยับเข้าหากัน ช่วงเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่นาที แต่สร้างรอยประทับลงในใจอย่างไม่มีวันเลือน



            เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ของโบสถ์ตีบอกเวลาห้าโมงเย็น ดังลั่น ราวกับจะส่งเสียงกัมปนาทให้ถึงสวรรค์ เรย์สะดุ้งมองไปทางหอนาฬิกา แล้วมืออันสั่นเทาก็ขยับเก็บของ



            “ขอโทษค่ะ ฉันต้องไปแล้ว” เธอพูดเร็วๆ



            “จะไปไหนอีก?” จะหนีเขาไปไหน



            “ฉันมีงานอื่นต้องไปทำค่ะ” เรย์ยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นสะพาย แขนอีกข้างหนีบขาตั้งเอาไว้ใต้รักแร้ เธอเดินเร่งฝีเท้า แต่เบนไม่คิดจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปอีกแล้ว เขาคว้าข้อมือของเธอ จับแน่นและดึงให้เดินตาม ไม่สนใจว่าเธอพยายามขัดขืน หรือส่งเสียงบอกให้เขาปล่อย



            “ปล่อยฉันเถอะค่ะ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ” เรย์พูดเสียงสั่น “คุณสกายวอล์กเกอร์คะ” แล้วเรย์ก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีสะบัดอย่างแรงที่สุด เพื่อให้ตัวเองหลุดจากการเกาะกุม ขาตั้งวาดรูปที่หนีบไว้ใต้วงแขนหล่นพื้น เพราะเธอต้องใช้มือข้างนั้น ช่วยดึงแขนอีกข้างกลับมา เสียงของหล่นทำให้เบนเผลอจับเธอหลวมๆ และเธอกระชากมือออกไปได้โดยง่าย



            “ฉันไม่อยากเจอคุณอีกแล้ว” เรย์พูดอย่างเฉียบขาด “อย่ายุ่งกับฉันอีก”



            “เราต้องคุยกัน” เบนพูดอย่างใจเย็น น้ำเสียงเข้มขึ้น



            “ไม่ ฉันไม่มีอะไรที่จะคุยค่ะ” เรย์ยืนยัน



            “อย่าดื้อ!”



            เรย์เงียบไป มีแววสับสนปรากฏในดวงตาและสีหน้าอย่างชัดเจน เธอมองเขา แบบที่ไม่เคยมองมาก่อน มีความสงสัยฉายชัด ตามมาด้วยความไม่แน่ใจ เบนก้มตัวลงเก็บขาตั้งวาดรูปของเธอมาถือไว้เอง และแย่งกระเป๋าที่สะพายอยู่บนไหล่มาด้วย เท่านี้เธอก็ไปไหนไม่ได้ หากเขาไม่คืนของให้เธอ



            “คุยกันเถอะ เด็กน้อย” น้ำเสียงของเบนมีแววเว้าวอน



            ดวงตาของเธอเบิกกว้าง จากที่ไม่แน่ใจเต็มร้อยเมื่อสักครู่ ตอนนี้เธอคงรู้แล้ว 









Writer's talk

มีความงอน มีความง้อขั้นสุด

ชีวิตฉันสมบูรณ์แล้ว ที่ได้เขียนให้ ไคโล เรน ง้อ เรย์ ขนาดนี้ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #845 PPo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 23:10

    ก็คืองอนง้อขั้นสุดดดด ตอนเรย์ไม่เขียนจดหมายหาหายไปจากชีวิตไคโล เรน นี่บีบหัวใจมากกก แต่สุดท้ายยพี่เบนก็มาตามง้อแล้วนะ 😍😍😍😍

    #845
    0
  2. #613 PPO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 23:33

    เศร้ามากกกกก เรย์ไม่ยอมเขียนจดหมายหาแล้ว

    #613
    0
  3. #515 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 15:45
    คุณป๋า...ปกติคุณป๋าเป็นคนดุ เคร่งขรึม เฉียบ แต่ไหงเรื่องนี้ถึงได้เป๋จนน้องต้องเป็นฝ่ายเฟดตัวเองออกไปล่ะคะ? ไม่น่ารักเลย...คุณป๋าไม่น่ารัก...ซะเมื่อไหร่ เราแพ้ให้กัยคุณป๋าตั้งแต่ที่คุณป๋าเริ่มส่งจดหมายง้อแล้วล่ะค่ะ ใจนี่ระทดระทวยอ่อนยวบเป็นขี้ผึ้นลนไฟเลย 'ไม่รักคุณพ่อขายาวคนนี้แล้วหรือ' อื้อหื้อ...นี่มันหมัดฮุค ปล่อยตรงมากลางใจเลยค่ะ! บีบใจมากเลย...ทรมานค่ะที่เห็นคุณป๋าต้องมาตามหาน้อง แต่ลึกๆ แล้วก็คิดว่าสมควรค่ะ ทำน้องทรมานก่อนเอง ช่วยไม่ได้! อยากจะให้น้องงอนนานๆ นะคะ แต่...แค่นี้ก็พอแล้ว ใจพี่บาง ทีมโอ๋น้องเรย์ก็จริงแต่ก็ทีมซัพพอร์ตป๋าไคโลด้วยเหมือนกัน
    #515
    0
  4. #436 T_3 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 22:19
    โอ๊ยยย มาตามง้อ

    เด็กน้อยดีกันนะ
    #436
    0
  5. #328 ~.oOBaM...bAmOo.~ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 16:17
    ไม่สามารถหยุดไดแต่เลยค่ะ
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลย เขินจัง
    #328
    0
  6. #309 Audaidaj (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 01:52
    โอ๊ยยยนี่แอบน้อยใจคุณพ่อเหมือนกันนะเย็นชาได้ ทำให้เรย์ของเราก้อน้อยเนื้อต่ำใจอยู่เป็นนาน แต่คุณพ่อก้อลงทุนมากเลยนะตะตามมาทั้งที่ไม่รู้ว่าจะเจอรึป่าว งอนง้อกันน่ารักสุดๆ
    #309
    0
  7. #288 SweetP (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 15:29
    โอยยยย ละลายค่ะ ละมุนมาก ไคโล เรน ง้อทางจดหมายได้น่ารักมากๆ อยากคลานเข่าเข้าถวายตัวกับคุณพ่อเลย/เดี๋ยว 555
    #288
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #207 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:52
    ง้อได้น่ารักมาก โอ้ยยยยย ไคโล๊@#%(*)*%(?:?".!(#@((#(9%(#(#="= *ต่อออกซิเจนให้ตัวเอง*
    #207
    1
    • #207-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:44
      เตรียมเรียกรถพยาบาล
      #207-1
  10. #197 นางสาวฤดูหนาว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:36
    ชอบความแดดิ้น(?)
    ชอบความร้อนรุ่ม(?)
    ชอบที่จะเห็นผู้ชายคนนี้เจ็บปวด
    นี่ไม่ได้หมั่นไส้ ไม่ได้ใช้ความรู้สึกส่วนตัวเลยนะ ขอบอก :P

    เรย์จัดหนักเลย โกรธไปอีกสักสิบยี่สิบตอนนะ ไม่ต้องห่วงว่าคนอ่านจะเหนื่อย แล้วก็ไม่ต้องกังวลว่าคนเขียนจะหมดแรง แค่นี้จิ๊บๆ สบายมาก :P
    #197
    1
    • #197-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:21
      ตอนหน้าก็จบแล้วจ้า แหมมมมม จะให้งอนกันต่ออีกปีหนึ่ง ห้องพักของเรย์คงเต็มไปด้วยจดหมายง้อจากคุณชาย ไม่มีที่เก็บกันพอดี
      #197-1
  11. #195 ฟูฟ่องละอองฟิ้ว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:48
    กรี๊ดดดดดดด ชอบตอนนี้ที่สุดเลยค่ะ การที่เบน/คุณพ่อ ไม่ยอมแสดงอารมณ์จริงๆจังๆออกมาเสียที ตอนนี้ได้ทั้งแสดงตัวตน ทั้งได้เห็นความในใจขนาดนี้ ฮืออออ ตายรัวๆเลยค่ะ
    #195
    1
    • #195-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:52
      ปลุกชีพรัวๆ // ลุกขึ้นมา ยังเหลืออีกหนึ่งตอน
      #195-1
  12. #194 wanderess (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:00
    โอยยย หมอนขาดค่ะตอนนี้ หมอนขาด
    ไรท์รับผิดชอบเลยนะคะ //โบ้ยยยยย

    มาสเตอร์ไคโลง้อแบบนี้ สะใจกองเชียร์สิคะ *จุดพลุ*
    #194
    1
    • #194-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:58
      เดี๋ยวซื้อหมอนให้ใหม่นะคะ
      #194-1
  13. #193 Soso (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:57
    เบน: อย่าดื้อ! เด็กน้อย!

    เรย์: คำพูดแบบนี้ อย่าบอกนะว่าคุณคือ................ทามิกะ
    #193
    2
    • #193-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:58
      555555 นั่นสินะ
      #193-1
    • #193-2 นางสาวฤดูหนาว(จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:29
      5555 อันนี้โดน
      #193-2
  14. #192 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:45
    ละลายแล้วววว~^~โอ้ก๊อดดด=\\=555555 ขอให้ได้คุยกันดีๆเถอะน๊าสาธุๆ
    ปล.ชอบคุณชายไคโลโหมดนี้จุง=\\=หุๆๆฟินมากก
    #192
    1
    • #192-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:58
      คนอ่านฟิน คนเขียนก็ฟินและดีใจค่ะ
      #192-1
  15. #191 lamb_san (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:53
    *ทรุดตัว*///////////
    #191
    2
    • #191-2 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:12
      ชอบตอนง้อมากๆๆๆๆๆๆ เหมือนกันค่ะ เขียนไป ก็ฟินไป //โอ๊ยยย จิ้นให้คนอื่นได้กันมันมีความสุข
      #191-2
  16. #190 Apirujeeners (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:41
    ฟินมากกก น่ารักมากกกกก / ตายช้าๆ
    #190
    1
    • #190-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:12
      //ปลุกชีพ
      #190-1
  17. #189 Skye1907 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:39
    เรย์งอนไคโล
    และไคโลง้อเรย์

    #ฟินจนกินมือถือ
    #189
    1
    • #189-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 28)
      26 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:11
      คลายออกมาเดี๋ยวนี้ //มันกินไม่ได้นะคะ
      #189-1