Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 24 : [DLL] The world is full of beautiful things just like you and thousand stars in your eyes.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    21 ก.พ. 60



Daddy-Long-Legs   AU

Inspiration :  Daddy-Long-Legs   by Jean Webster

Chapter :  4 / IDK









 

The world is full of beautiful things just like you and thousand stars in your eyes.

 


12 มกราคม

ถึง คุณพ่อขายาวที่รัก



            ฉันได้ขี่ม้าแล้วค่ะ คุณพ่อ!  ฉันอยู่ที่อัลเดอรานมาตั้งสี่เดือน แต่ไม่ยักรู้ว่ามหาวิทยาลัยมีคอกม้ากับแปลงเกษตรด้วย ที่นี่จะต้องกลายเป็นจุดที่ฉันชอบมาบ่อยๆรองจากห้องสมุด เจสพาฉันกับบีบีเอทไปที่นั่น เราไม่เคยเดินไปถึงส่วนนั้นของมหาวิทยาลัยมาก่อน จนกระทั่งเจอแปลงเกษตรและเรือนกระจกของพวกนักศึกษาที่เรียนเกษตรกรรม เจสรู้จักกับนักศึกษาสาขานั้นค่ะ พวกเราก็เลยได้เดินเล่น ดูดอกไม้กับพืชผักที่ปลูกในเรือนกระจก น่าอัศจรรย์นะคะคุณพ่อ ทั้งที่หิมะข้างนอกยังหนาตั้งนิ้ว แต่ในเรือนกระจกอุ่น ชื้น กำลังดี พอเหมาะพอเจาะสำหรับพืชผัก หลังจากนั้นเจสก็ชวนเราไปที่คอกม้า เธอขี่ม้าเป็นด้วย เก่งจังเลย ตอนแรกฉันไม่กล้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำ ก็ตัวมันใหญ่นี่คะ เหมือนจะถีบฉันกระเด็นได้เลย มีทั้งม้าสีขาว สีควันบุหรี่ สีดำเมื่อมทั้งตัว และสีน้ำตาลสวย พอได้ลองขี่ ถึงรู้ว่าพวกมันน่ารักกว่าที่เห็นตอนแรก



            เดือนมกราคมแล้ว แต่อากาศไม่อุ่นขึ้นเลยค่ะ ทำให้ฉันนึกถึงบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแจคคู ช่วงหน้าหนาว เราจะลากเตียงมาต่อกันเป็นทางยาว และนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง คุณพ่อ ฉันไม่แน่ใจว่าคุณพ่อจะทราบไหม แต่ฉันไม่คิดว่าเงินบริจาคจะไปสู่เด็กๆครบทุกสตางค์ มีโอกาสไหนไหมที่คุณพ่อจะตรวจสอบเรื่องนี้ได้ หรือให้คนที่เกี่ยวข้องตรวจสอบก็ได้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะยุ่งยากเกินไปหรือเปล่า ฉันกำลังหาเรื่องให้ท่านต้องปวดหัวไหมคะ? ถ้ามันยุ่งยากและจะสร้างความวุ่นวายให้ ท่านลืมเรื่องนี้เถอะค่ะ ดูสิ ฉันกำลังเรียกร้องอีกแล้ว ฉันเป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจจริงๆด้วย



            ฉันว่าฉันเข้าใจขึ้นมาหน่อยๆแล้วว่าทำไมคุณพ่อไม่ชอบเด็กผู้หญิง L

เรย์




 

25 มกราคม

ถึง คุณพ่อขายาวที่รัก


            การสอบฆ่าเราตายได้หรือเปล่า? เพราะฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะตายเลยค่ะ คุณพ่อ ทำไมมีควิซย่อยบ่อยขนาดนี้ สมองฉันเหมือนไก่ง่วงวันขอบคุณพระเจ้าที่โดนยัดไส้จนเต็ม แต่ก็ต้องยัดแล้วยัดอีก ลองนึกภาพไก่งวงระเบิดดูสิคะ นั่นแหละคือฉันเลยค่ะ การเขียนจดหมายหาคุณพ่อเป็นสิ่งเดียวที่ฉันตั้งหน้าตั้งตาคอยไปเสียแล้วค่ะ เมื่อชีวิตของฉันกำลังเครียดเหลือเกิน แม้แต่คนที่เรียนเก่งที่สุดอย่างแบซีน ยังนั่งหัวฟูอยู่ในห้องสมุด (ฉันแอบวาดรูปมาให้คุณพ่อดูด้วย อยู่ในกระดาษแผ่นที่สองนะคะ) ฉันรู้ซึ้งทีเดียวค่ะว่าการเรียนมหาวิทยาลัยจะต้องใช้สติปัญญา ความพยายาม และความคิดอย่างมาก ไม่ใช่แค่จำได้เท่านั้น แต่ต้องคิดวิเคราะห์ได้ ไม่อย่างนั้นคำตอบของเราก็จะไม่ได้คะแนน



            คุณพ่อคะ คุณพ่อยังไม่ชอบเด็กผู้หญิงอยู่เหมือนเดิมไหมคะ




 

            “เรย์ๆ” เสียงเรียกทำให้หญิงสาวสะดุ้ง และทำหมึกเปื้อนเป็นดวงบนกระดาษ เรย์หันไปมองทางประตู คนที่เธอไม่คาดคิดปรากฏตัวขึ้นตรงนั้น แบซีน เนทัล สกายวอล์กเกอร์ผู้ไม่เคยเอาเท้าสองข้างอันสูงค่าเหยียบย่างขึ้นมาบนหอคอยอันต่ำต้อยของเด็กกำพร้าอย่างเรย์ แต่แม่เจ้าประคุณก็อยู่ที่นี่แล้ว หน้าตาดูยุ่งยาก และร้อนใจ



“ทำอะไรบางอย่างให้ฉันหน่อยสิ” ดูจากสีหน้า น้ำเสียงเด็ดขาด บ่งบอกว่าเป็นคำสั่งไม่ใช่คำขอร้อง



“นี่วันอาทิตย์นะ แบซีน” เรย์พูดอย่างอดทน



“นี่ ฉันไม่มาใช้เธอหรอก ถ้ามีคนอื่นให้ใช้” ยัยเจ้าหญิงแบซีนพูด ยืนอย่างวางมาด “วันนี้คนที่มีศักดิ์เป็นหลานชายของฉันจะมาเที่ยวชมแปลงเกษตรของอัลเดอราน...”



“เธอก็ไปขอให้เด็กสาขาเกษตรพาเขาไปสิ” เรย์พูดแทรกขึ้นมาทันที



            “เด็กสาขาเกษตรไปทัศนศึกษานอกสถานที่กันหมด ลืมแล้วหรือไง” แบซีนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “และฉันก็ไม่ว่าง เพราะว่าที่คู่หมั้นมาเยี่ยมฉันวันนี้พอดี” เธอพูดอย่างภาคภูมิใจ แบซีนไม่เคยหยุดพูดเรื่องว่าที่คู่หมั้นคนนี้ เธอพูดถึงเขาทุกครั้งที่มีโอกาส คุณชายอาร์มิเทจ ฮักซ์ แห่งฮักซ์คอเปอเรชัน เจ้าของธุรกิจอู่ต่อเรือและการขนส่งข้ามทะเล “ช่วยฉันหน่อย แล้วฉันจะติวภาษาละตินล่วงหน้าให้เธอ รับรองว่าเธอจะไม่เสียใจ เพราะฉันรู้ว่าการสอบครั้งหน้า อาจารย์จะสอบเรื่องอะไรบ้าง”



            “แล้วเธอไปรู้มาได้ยังไง?” เรย์ถามอย่างสงสัย



            “ฉันรู้ก็แล้วกัน” แบซีนยิ้มนิดๆอย่างเหนือกว่า “ว่าไง จะช่วยไหม?”



            “เคยมีใครปฏิเสธเธอได้บ้างล่ะ” เรย์บ่นอุบอิบ



            ด้วยเหตุอันน่ารำคาญใจนี้เอง ทำให้เรย์ต้องพักการเขียนจดหมายไว้ก่อน สวมเสื้อคลุมตัวหนาสองชั้น สวมหมวกไหมพรมถัก ถุงมือ ถุงเท้า และรองเท้าหุ้มส้นอย่างดีออกไปผจญอากาศหนาวข้างนอก หวังว่าหลานชายของแบซีนจะเป็นเด็กน่ารัก เธอหวังอะไรกันนี่ ดูจากแบซีนแล้ว พวกสกายวอล์กเกอร์ไม่น่าจะน่ารักเลยสักคน แบซีนบอกให้หาผู้ชายตัวสูงๆสวมเสื้อผ้าราคาแพงแถวต้นเมเปิ้ลใกล้กับอนุสาวรีย์ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัย เรย์จึงเดินเลี้ยวเข้าทางลัดที่เป็นทางเดินคับแคบ หนาด้วยหิมะเป็นนิ้ว เธอทิ้งรอยเท้าไว้เป็นทาง และในที่สุดก็มาโผล่ตรงถนนเมเปิ้ลใจกลางมหาวิทยาลัย



            แล้วเรย์ก็เห็น เขา จริงของแบซีน เขาสูงจริงๆ ตัวสูง อกกว้าง ยืนหลังตรงอย่างสุภาพบุรุษ ผมสีดำสนิทเป็นเงาสลวยเสยขึ้นด้านบน เปิดหน้าผาก ทำให้เห็นคิ้วและดวงตาดุๆทั้งสองข้างชัดเจน แขนสองข้างของเขาดูแข็งแรง เหยียดตรงราวกับเคยเป็นทหาร เขาถือร่มสีดำคันหนึ่งด้วย การแต่งตัวของเขาก็เลือกเสื้อผ้าสีดำทั้งหมดเลย เรย์รู้สึกใจห่อเหี่ยว รับมือหลานชายตัวเล็กน่ะไม่เท่าไหร่ เธอมีประสบการณ์กับเด็กมาเยอะ แต่กับผู้ใหญ่ ผู้ชายวัยฉกรรจ์ วางท่าแบบเดียวกับแบซีนไม่ผิดเพี้ยน เขาคงเป็นเครือญาติสกายวอล์กเกอร์ที่พาหลานชายของแบซีนมาเที่ยว ทำไมไม่เป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กหรือแม่นม เรย์อุ่นใจมากกว่าถ้าได้คุยกับพวกพี่เลี้ยงเด็ก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเดินเข้าไป เขาเหมือนจะรับรู้การมาถึงของเธอ และหันมามอง แววตาเย็นชาเหมือนจะกระตุกเล็กน้อย แต่เครื่องหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ วิ่งหนีไปตอนนี้เลย ทันไหมหนอ แต่เรย์ก็ไม่ได้วิ่งหนี เธอเลือกที่จะยิ้ม ยิ้มน้อยๆ



            “สกายวอล์กเกอร์ใช่ไหมคะ” เรย์พยายามทำเสียงให้สดใส ดูใจดีสู้เสือ เขาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างไว้ตัว “หลานชายของแบซีนอยู่ไหนหรือคะ?” เรย์ถาม พลางหันซ้ายทีขวาที หาร่างเด็กชายตัวเล็กๆ



            “ผมนี่แหละ มีศักดิ์เป็นหลานชายของเธอ” เสียงทุ้มตอบ ความจริงที่ปรากฏออกมาทำให้เรย์อึ้งไปครู่หนึ่ง เกือบจะหลุดขำ แต่ก็หยุดเอาไว้เพราะเห็นใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของเขา เธอจึงไม่กล้าล้อเล่นด้วย มันน่าขำจริงๆนะ อะไรกัน ผู้ชายตัวโต อายุน่าจะเกินสามสิบ กลับเป็นหลานชายของหญิงสาวอายุสิบแปดอย่างแบซีน



            “เบน ออร์กาน่า สกายวอล์กเกอร์ โซโล” เขาแนะนำตัวด้วยชื่อยาวเหยียด พร้อมกับยื่นมือออกมาให้จับทักทาย เรย์ก้มลงมองอย่างไม่แน่ใจนัก แต่ตามมารยาทก็ต้องยื่นมือตอบ เขาจับมือเธอหลวมๆเขย่าเพียงเล็กน้อยอย่างมาดผู้ดี ก่อนจะปล่อย



            “ฉัน เรย์ ค่ะ” เธอบอกสั้นๆ แล้วก็เงียบกันไปครู่หนึ่ง เรย์แอบมองเขาอย่างสนใจ พวกสกายวอล์กเกอร์เลี้ยงลูกหลานด้วยอะไรกันนะ ทำไมพวกเขาดูช่างมีมาด วางท่าราวกับเป็นพวกราชนิกูล แต่พวกเขาก็มีเชื้อราชวงศ์ด้วยนี่นะ ทำเอาเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเรย์ เหมือนวัชพืชริมถนนอย่างไรชอบกล ผู้ชายคนนี้มีรัศมีบางอย่างที่ทำให้เรย์กลัวยิ่งกว่าพวกอาจารย์เสียอีก ไม่ใช่แค่เพราะขนาดตัวที่ใหญ่กว่า แต่เพราะแววตา สีหน้า การแสดงออก เรย์รู้เลยว่า เธอจะต้องเกร็งไปตลอดแน่ และพูดเล่นหัวอะไรตามแบบฉบับของเธอไม่ได้ น่าอึดอัด



            “คุณพาผมไปที่แปลงเกษตรเลยดีไหม?” เขาถาม เสียงของเขาทุ้มกังวานน่าฟัง แต่ขณะเดียวกันก็มีแววเสียงคล้ายๆกับแบซีน ที่บอกชัดเจนว่า เคยออกคำสั่งมาตลอดชีวิต



            เรย์ไม่กล้าเดินนำหน้า และก็ไม่รู้ว่าควรจะเดินตรงไหน จึงกลายเป็นว่าพวกเขาเดินข้างกันไป คุณสกายวอล์กเกอร์ถามอะไรเธอหลายอย่าง เช่น มหาวิทยาลัยมีบรรยากาศเป็นอย่างไร เธอชอบไหม อาหารที่นี่เพียงพอหรือเปล่า ราคาสมเหตุสมผลหรือไม่ หอพักเป็นอย่างไร หนาวเกินไปไหม เจ้าหน้าที่ประจำหอช่วยดูแลนักศึกษามากน้อยแค่ไหน วิชาเรียนสนุกหรือไม่ อาจารย์อัธยาศัยดีไหม ให้คะแนนสมเหตุสมผลหรือไม่ เรย์รู้สึกเหมือนกำลังถูกสัมภาษณ์ แต่เธอเข้าใจว่าเขาคงจะถามเพราะอยากรู้มุมมองของคนอื่นบ้าง ไม่ใช่แบซีนคนเดียว เรย์ก็ตอบด้านดีไปทั้งหมด เพราะสำหรับเธอ อัลเดอรานเป็นบ้านไปแล้ว เธอรักบ้านหลังนี้ มันจึงสมบูรณ์แบบในสายตาเธอ



            ส่วนใหญ่เขาจะถาม และเธอก็ตอบ บทสนทนาส่งกันไปแบบนั้น จนกระทั่งไปถึงแปลงเกษตร บทสนทนาต่างๆก็ไม่จบสิ้น เรย์ที่ไม่รู้เรื่องเกษตร แต่เคยมาบริเวณนี้ไม่กี่ครั้ง ก็ตอบเท่าที่เธอพอจะรู้ คำถามไหนที่ไม่รู้ เธอก็บอกไปตามตรงว่าเธอไม่ทราบจริงๆ เขาเป็นคนสุภาพมาก เมื่อเธอตอบไม่ได้ ก็ไม่แสดงความรำคาญใจแต่อย่างใด เขาอยากเห็นพืชพรรณในเรือนกระจกด้วย เรย์จึงพาเขาเข้าไป โดยบอกกับเจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยที่ดูแลบริเวณนั้น เมื่อเห็นว่าเป็นคนจากตระกูลสกายวอล์กเกอร์ ก็แทบจะปูพรมให้เดินเข้าไปเลย เมื่อมีเจ้าหน้าที่แล้ว เขาก็หันไปถามเจ้าหน้าที่แทน ส่วนเรย์ก็พลอยได้ฟังไปด้วย ส่วนใหญ่เขาถามเรื่องการควบคุมอุณหภูมิในเรือนกระจก การดูแลระบบน้ำ ทำอย่างไรจึงติดตั้งให้ภายในเรือนกระจกรดน้ำเองเหมือนฝนตก และการทำยาฆ่าแมลงโดยใช้สารธรรมชาติ แล้วเรย์ก็นึกขึ้นมาได้ พวกสกายวอล์กเกอร์ก็มีธุรกิจเกี่ยวกับการเกษตรด้วย เขาคงมาถามเพื่อนำกลับไปพัฒนา ถือว่าฉลาดทีเดียว ไม่ต้องคิดเอง แต่มาหาความรู้จากสิ่งที่มหาวิทยาลัยทำ เมื่อเขาหมดคำถามแล้ว ก็เดินดูต่ออีกนิดหน่อย



            “คุณคิดว่ายังไง?” อยู่ๆเขาก็หันมาถาม



            “คะ?” เรย์ที่ตามไม่ทันว่าเขากำลังถามอะไร



            “ถ้าผมจะลงทุนสร้างเรือนกระจก คุณคิดว่ายังไง?”



            เอิ่ม จะรู้ไหมล่ะนี่ “ฉันไม่ทราบหรอกค่ะ” เรย์พูดอย่างไม่แน่ใจ “แต่ฉันคิดว่าแค่เดินมาถามๆเจ้าหน้าที่แบบนี้ คุณคงยังไม่ได้วิธีการทั้งหมดอย่างละเอียดไปหรอก ถ้าคุณอยากได้วิทยาการไปจริงๆ ก็ต้องลงทุนบ้าง อย่างเช่นบริจาคให้งบประมาณในการวิจัยแก่มหาวิทยาลัย พวกเขาได้เงิน สานต่องานของตัวเอง ก็ย่อมพร้อมที่จะเปิดเผยข้อมูลในเบื้องลึกให้แก่ผู้ออกทุน ได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”



            ในเมื่อถามความคิดเห็น เรย์จึงแสดงออกไปอย่างเต็มที่ ไม่มีผิดไม่มีถูกสักหน่อย เธอไม่ได้มีความรู้เรื่องเกษตรหรือธุรกิจใดๆ ก็แค่พูดไปตามที่คิด เขาจะหาว่าเธอโง่ก็ไม่ได้ เพราะเขาถามเธอเอง เรย์แอบมองเขา อยากรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ขณะที่เขายื่นมือจับใบไม้สีเขียวสุขภาพดีบนแปลงผัก แล้วเขาก็หันกลับมามองเธอ โดยที่เธอหลบสายตาไม่ทัน เรย์สาบานเลยว่าเห็นมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำฉายประกายพึงพอใจ และเหมือนจะภูมิใจนิดๆด้วย โดยที่เรย์ก็ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่เธอเริ่มคิดว่า คำถามนั้น เหมือนเป็นคำถามลองภูมิมากกว่าจะต้องการถามความคิดเห็นจริงๆ



            “นี่ก็บ่ายแล้ว แถวนี้มีร้านน้ำชาไหมครับ?” เขาถามอย่างสุภาพเช่นเคย



            “มีค่ะ” เรย์ตอบทันที “คุณสกายวอล์กเกอร์จะให้ฉันไปตามแบซีนมาด้วยไหมคะ” เธอคิดเอาเองว่าคนในครอบครัวน่าจะอยากเจอกัน โดยเฉพาะเวลาน้ำชา แต่เรย์ก็มานึกได้ทีหลังว่า ยัยแบซีนออกเดทอยู่กับว่าที่คู่หมั้น ต่อให้ไปตาม ก็คงไม่ยอมปลีกตัวมา



            “ไม่ต้องหรอก” เขาบอก ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ “ไปกันเลยไหม?”



            มีร้านน้ำชาทั้งหมดสามร้านในอัลเดอราน เรย์ไม่รู้ว่าควรพาเขาไปที่ไหน เธอบอกลักษณะของทั้งสามร้านให้เขาฟัง แต่เขาบอกว่าให้เธอเลือกร้านที่เธอชอบไปที่สุด เรย์จึงพาไปร้านเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจากแปลงเกษตร ทั้งที่เขาออกจะเคร่งขรึม น่ากลัว เหมือนจะเป็นคนดุ แต่เรย์เริ่มที่จะไม่กลัวแล้ว ไม่เหมือนกับวินาทีแรกที่เห็น เขาอาจจะช่างซักช่างถามเหมือนพวกอาจารย์มากไปหน่อย แต่ก็ดูจะเป็นคนที่คุยด้วยได้ง่ายกว่าแบซีนเสียอีก เมื่อไปถึงร้าน พวกเขาเลือกที่นั่งใกล้หน้าต่าง เพื่อรับแสงแดดอุ่นๆได้เต็มที่ ในร้านตกแต่งง่ายๆด้วยเก้าอี้สาน กระถางต้นไม้และดอกไม้ เขาสั่งชา และปล่อยให้เรย์เป็นคนสั่งขนม เธอจึงเลือกอะไรที่พื้นฐานที่สุดอย่างแซนด์วิช



            “เคยกินลามิงตันหรือยังครับ” เขาเอ่ยถาม และเรย์ส่ายหน้า ไม่เคยได้ยินชื่อขนมนั้นมาก่อนด้วยซ้ำ เรย์ไม่เคยมานั่งในร้านน้ำชาหรอก เคยแต่เดินผ่านทั้งสามที่ เพราะชาและขนมราคาแพง เธอจะรอซื้ออาหารเย็นกินเลยมากกว่า



            “ลองกินดูไหม?” เบนถามอีก “เหมือนเค้ก ตัดเป็นลูกเต๋า ชุบชอคโกแลต และคลุกด้วยมะพร้าว หรือน้ำตาลไอซิ่ง ถ้าไม่ชอบหวานๆอย่างชอคโกแลต ก็มีแบบรสส้มให้เลือก อยากได้แบบไหน”



            “ชอคโกแลตก็ได้ค่ะ” เรย์บอก และยิ้มน้อยๆ เธอชอบของหวาน แต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้กิน



            พนักงานนำชามาเสิร์ฟและรินใส่ถ้วยให้พวกเขา ตามมาด้วยชั้นวางขนม มีแซนด์วิชที่เรย์สั่ง สโคนกับเนย และขนมเค้กที่ตัดเป็นลูกเต๋าน่ารักท่าทางน่าอร่อย เรย์อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง เธอรอให้เขาตักขนมไปก่อน เพราะเขาสูงอายุกว่าเธอ หลังจากนั้นเรย์ก็ตักลามิงตันมาไว้บนจานเป็นอย่างแรก เธอใช้ช้อนคันเล็กลองตัดและยกขึ้นชิม เนื้อเค้กนุ่มลิ้น รสหวานของชอคโกแลตที่ซึมเข้าไปในเนื้อเค้กทำให้รสชาติอร่อยน่าประทับใจมาก



            “อร่อยใช่ไหม” เบนถาม เรย์ที่กำลังเคี้ยวขนมได้แต่อมยิ้มและพยักหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเป็นประกายสดใส



            ระหว่างจิบชาและกินขนม เขาชวนเธอคุยอีก ถามนู่นนี่นั่นอีกหลายอย่าง เกี่ยวกับแบซีนบ้าง เกี่ยวกับกลุ่มเพื่อนของเรย์บ้าง ผลการเรียนของแต่ละคน ชอบวิชาไหนที่สุด วางแผนหลังเรียนจบไว้อย่างไร สำหรับเรย์ เธอคิดว่าอยากเป็นครูสอนศิลปะ เหตุผลก็ง่ายๆคือ เธอชอบอยู่กับเด็ก หรือไม่ เธอก็ชินกับการอยู่พวกเด็กๆเสียแล้ว และเธอชอบศิลปะ ถ้าได้ตามที่ฝันไว้ ก็คงจะดีมากเลย หรือถ้าเป็นครูศิลปะแล้วหางานยาก เธอสอนภาษาและคณิตศาสตร์ให้เด็กเล็กก็ได้ เธอคิดว่าตัวเองน่าจะมีความสุขถ้าได้ทำสิ่งเหล่านั้น เขารับฟังโดยไม่ได้โต้ตอบอะไร สักพักน้ำชาก็หมด ขนมพร่องไปหลายชิ้น เขาเป็นคนจ่ายเงินค่าน้ำชาและขนมเอง กล่าวขอบคุณเธอด้วยที่เป็นธุระพาเขาเดินชมแปลงเกษตร



            “ด้วยความยินดีค่ะ” เรย์รีบตอบอย่างรู้สึกเกรงใจ “ขอบคุณเช่นกันค่ะ คุณสกายวอล์กเกอร์ที่...”



            “เรียกผมว่า เบน” เขาขัดขึ้นมา “เพื่อนของแบซีน ก็เหมือนคนคุ้นเคยของผม”



            “ค่ะ” เรย์พยักหน้า แต่ไม่กล้าเรียกชื่อเขาเฉยๆหรอก “ขอบคุณค่ะสำหรับน้ำชาและขนม”



            เรย์เดินกลับไปส่งเขาที่ถนนต้นเมเปิ้ล ซึ่งครั้งนี้มีรถยนต์มาจอดรอรับเขาอยู่แล้ว เขาคงจะกะเวลาและบอกกับคนรถเอาไว้ ก่อนที่จะขึ้นรถไป เขาทำท่าเหมือนลังเล และตัดสินใจหันกลับมาหาเรย์อีกครั้ง



            “ความตั้งใจของคุณหลังเรียนจบเป็นเรื่องที่ดี” เขาพูด “อาจจะเรียบง่ายเกินไปสักหน่อย ยังไม่ต้องรีบตัดสินใจ คุณยังเหลือเวลาอีกตั้งสามปี คุณอาจพบสิ่งที่น่าสนใจมากกว่า แผนกศิลปะมีหลายแขนง ปีหน้าคุณจะได้เลือกว่าจะศึกษาเรื่องไหนโดยเฉพาะ พอใกล้เรียนจบ ก็จะมีตัวเลือกต่างๆเข้ามาเอง ถึงตอนนั้นค่อยตัดสินใจอีกที”



            เรย์กระพริบตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบกล่าวขอบคุณสำหรับคำแนะนำอย่างนอบน้อม เธอสังเกตเห็นริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอีกแล้ว คราวนี้เหมือนจะยิ้มบางๆ แล้วเขาก็ขึ้นรถ คนขับสตาร์ทและพารถเคลื่อนไปตามถนน เรย์ได้แต่มองตามหลังอย่างอัศจรรย์ใจ ช่างเป็นคนที่แปลกประหลาดนัก แปลกในทางดี หญิงสาวเดินกลับหอพักอย่างล่องลอย ในสมองยังมีแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวนเวียนอยู่ เขาเหมือนจะน่ากลัว เย็นชา เคร่งขรึม วางมาดผู้ดี แต่กลับใจดี ไม่ถือตัว เป็นกันเอง ต่างจากแบซีนเหมือนหน้ามือกับหลังมือ



            เรย์ยิ้มน้อยๆ แล้วก็ดึงกระดาษเขียนจดหมายแผ่นใหม่ออกมา เขียนเล่าให้คุณพ่อขายาวได้รับรู้ตั้งแต่ต้นจนจบ





            ไม่รู้ทำไม แต่เขาทำให้ฉันคิดถึงคุณพ่อ คุณพ่อจะต้องเป็นคนใจดีแบบเขาแน่ๆเลย อาจจะใจดีกว่าด้วยซ้ำ คุณพ่อคะ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรขอ ไม่ควรเรียกร้อง นี่ไม่ใช่การขอหรือเรียกร้อง แค่ถามเฉยๆเท่านั้น คุณพ่อจะตอบหรือไม่ตอบ ฉันก็จะไม่โกรธค่ะ มีโอกาสที่เราจะได้นั่งจิบชาและกินขนมด้วยกันไหมคะ?

เรย์












Writer's talk

เมื่อคืนฉันฝันประหลาดที่สุดค่ะ เหมือนเป็นภาพยนตร์เลย (จะว่าไป น่าเขียนให้เรย์เล่าเรื่องฝันแปลกๆให้คุณพ่อไคโลฟังบ้างเนอะ.... ช่างมันก่อน) คืออย่างนี้ค่ะ ในฝัน เรื่องเริ่มจากสิ่งมีชีวิตต่างดาวบุกเข้ามา และออกจะคล้ายใน The fifth wave นะคะที่พวกมันเข้าสิงมนุษย์ และใช้ชีวิตแทนมนุษย์ไปเลย แต่มีคนกลุ่มหนึ่งที่พวกมันสิงไม่ได้ และ แถ่นแทนแท๊น หนึ่งในนั้นคือฉันด้วยค่ะ (นางเอกสินะเนี่ย ฮุฮุ) ฉันก็หนีตลอดเลยค่ะ วิ่ง ซ่อน วิ่งอีก ซ่อนอีก วางแผนหลายตลบ ประเด็นคือฉันเป็นพวก Lucid Dream ขั้นต้นค่ะ บางครั้ง ในบางความฝัน ฉันจะรู้ตัวว่าฝันอยู่ และค่อนข้างจะควบคุมการกระทำของตัวเองในความฝันได้ ดังนั้น ฉันพยายามหากลุ่มคนที่เป็นเหมือนกันให้เจอ พวกเขารวมตัวกันเป็นองค์กรด้วยนะ แต่ก่อนที่จะเข้าไปหาพวกเขาได้ จะต้องผ่านการทดสอบก่อนว่าฉันไม่ใช่พวกมันที่พยายามจะเข้าไปสืบความลับ ดังนั้นฉันจำเป็นต้องไปท้าทายพวกมันค่ะ ให้มันล่าฉัน เพื่อให้กลุ่มมนุษย์เห็นว่า ฉันไม่ใช่พวกมันจริงๆ และฉันก็หนี ซ่อน หนี สารพัด สุดท้าย ก็เจอกลุ่มมนุษย์ ฉันจำไม่ค่อยได้ว่า ผู้หญิงที่เป็นหัวหน้ากลุ่มมนุษย์พูดอะไรบ้าง แต่มันมีประโยคที่ทำให้ตัวฉันในฝันสะดุดใจขึ้นมา แล้วก็รู้ว่า .... กลุ่มมนุษย์แท้ที่จริงแล้วก็คือพวกมันนั่นแหละค่ะ ล่อมนุษย์คนอื่นเข้ามาติดกับ และจะใช้เป็นหนูทดลองว่าทำไมถึงสิงมนุษย์กลุ่มนี้ไม่ได้ ก็ซวยสิทีนี้  ฉันก็เตรียมคิดจะหาทางหนี  แต่ว่า  ตื่นก่อนค่ะ  แม่เรียก เช้าแล้ว ไปทำงานนนนน


นานๆครั้ง ฉันจะ Lucid Dream เต็มขั้นขนาดนี้นะคะเนี่ย ไม่ได้มีความฝันแบบนี้มาเกือบ สามหรือสี่ปีนี่แหละค่ะ 

น่าจับเป็น พล็อตนิยาย มากเลยค่ะ ให้ตายเถอะ!!!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #822 Cherry Wanlada (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:41
    ยิ้มมุมปาก = เด็กน้อยของฉันเธอฉลาดมาก
    #822
    0
  2. #821 Cherry Wanlada (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 22:41
    ยิ้มมุมปาก = เด็กน้อยของฉันเธอฉลาดมาก
    #821
    0
  3. #611 PPO (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 22:51

    งื้อออ ฟินมากกกกกกกก????????

    #611
    0
  4. #511 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 12:12
    ความฝันของผู้เขียนสนุกมากเลยค่ะ คือ...เจ๋งมาก ถ้าได้เอามาเขียนคงจะดีมากๆ เลยค่ะ การเขียนของคุณเป็นอะไรที่ทำให้เราไว้ใจเลยค่ะ จากที่อ่านมาหลายๆ เรื่อง...สนุกทุกเรื่องเลย และเราชอบทุกเรื่องด้วยเหมือนกัน โดยเฉพาะ Instinct เราชอบเป็นพิเศษเลยค่ะ เพราะสนุกและเดาทางเรื่องยากดี กลับมาที่ตอนนี้ก่อน เอ็นดูน้องเรย์ ไม่ได้รู้เลยว่าอิตาสกายวอล์คเกอร์คนนี้แหละคือคุณป๋าที่หนูเขียนถึงมาตลอด เราคิดว่านี่คงจะเป็นเหมือนการตอบจดหมายกลับมาหาน้องเรย์สำหรับเขานะคะ แบบ...มาคุยกันซึ่งๆ หน้าไปเลย ถามทุกอย่างที่อยากจะรู้จากน้อง พาน้องไปกินขนม ให้คำแนะนำ อบอุ่นและละมุนมากเลยค่ะ โรแมนติกเบาๆ ก็แหม...อากาศเย็นๆ ขนมหวานแสนอร่อยนุ่มลิ้น กับคุณขายาวใจดี ไม่โรแมนติกเหรอคะ?
    #511
    0
  5. #427 T_3 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 00:01
    ได้เจอกันแล้วด้วยยย น่ารักก

    ชอบบบ ความผู้ดี55

    เรย์สดใสน่ารักก
    #427
    0
  6. #304 Audaidaj (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 20:14
    เป็นฝันที่ดูตื่นเต้นโลดโผนดีนะคะ
    #304
    0
  7. #212 Roserin (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 01:04
    เป็นความฝันที่สนุกแต่น่าจะเหนื่อยนะคะ 555

    นานๆทีคุณพ่อจะโหล่มา ดีใจ~ ดูสนใจห่วงใยเด็กอุปถัมภ์ของตัวเองดีจริงๆนะ หลอกถามชีวิตความเป็นอยู่เอยอะไรเอย คุณพ่อดีงามมากค่ะ ^^
    #212
    1
    • #212-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      4 มีนาคม 2560 / 08:14
      ฉันฝันเหนื่อยๆแบบนั้นค่อนข้างบ่อยค่ะ แม่วิเคราะห์ว่า ฉันดูหนัง และพวกแคสเกมเยอะไป ถึงชอบฝันร้าย แถมฉันยังชอบหนังผี หนังพวก apocalypse มากเป็นพิเศษ
      #212-1
  8. #169 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:04
    โอ๊ ยแอดฝันได้สนุกเกินไปแล้ว ช่วยหลับแล้วฝันต่อให้จบแล้วมาเล่าด้วยค่ะ!!

    คุณพ่อไคโล เอ้ย เบนน่ารักเกินไปแล้ว เรย์ก็น่ารัก โง้ย งือ
    #169
    1
    • #169-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      23 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:01
      อยากฝันต่อค่ะ แต่ทำไม่ได้

      เรย์น่ารักจริงค่ะ อยากหยิกแก้ม ไคโลคงคันไม้คันมือ
      #169-1
  9. #162 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:07
    น่าสนใจดีค่ะถ้าลองเอาความฝันของไรท์มาแต่งฟิคดู คงมีฉากบู๊ไม่น้อย555น่าสนุกจังค่ะ...แล้วจะคอยอ่านนะคะ ;)
    #162
    1
    • #162-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:47
      เรย์โลร้อยฟิคหมดจากหัวเมื่อไหร่ คงได้เริ่มค่ะ
      #162-1
  10. #156 นางสาวฤดูหนาว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:09
    หลอกเด็กอะ แต่ได้โปรด...หลอกต่อไปเถอะค่ะ (-///-)
    #156
    1
    • #156-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:41
      อ้าวววว เห็นดีเห็นงามกะไคโลรึ?
      #156-1
  11. #155 ฟูฟ่องละอองฟิ้ว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:44
    ไรท์ฝันเป็นสตอรี่เลยค่ะ555555
    โอ้ยยยย นั่งจิบชากับคุณพ่อโดยไม่รู้ตัว///// ฮือมีการยิ้มให้ละมุนละไมจริงๆเลยย
    #155
    1
    • #155-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:58
      ฉันฝันเป็นสตอรี่ค่อนข้างบ่อยค่ะ บางทีก็น่าจับมาเป็นพล็อต บางทีก็ดาษดื่นไป
      ส่วนใหญ่จะออกแนวฝันร้ายมากกว่าดี

      นั่งจิบชา ... จะถือเป็นเดทแรกได้ไหมหนอ
      #155-1
  12. #154 soso (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:00
    ฟิน....
    #154
    1
    • #154-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:56
      เราก็ฟิน~
      #154-1
  13. #153 Apirujeeners (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:00
    เรย์ดูโก๊ะๆน่ารักมากเลยค่ะ แล้วก็รู้สึกดีมากกับตอนนี้ อ่านไปยิ้มไป ถ้าเราเป็นไคโลคงจะอดเอ็นดูไม่ได้ คงจะเอ็นดูมากกก เด็กอะไรน่ารักขนาดนี้ เรย์เป็นคนช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยมากค่ะ คุณพ่อขายาวก็น่ารัก มีการแอบถามแบบไม่บอกให้รู้ น่ารักไปหมดเลยค่า ฮือ
    #153
    1
    • #153-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:56
      ถ้าเราเป็นเรย์ เราก็อาจจะไม่รู้จริงๆนะคะ 5555 ก็คุณท่านเบนไม่ได้บอกอะไรเลย
      #153-1
  14. #152 Skye1907 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:31
    เรย์จ๋า คุณพ่อก็มาทานน้ำชากับเธอแล้วไง
    #152
    1
    • #152-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:41
      ใช่ไหมๆๆๆ แต่หนูเรย์ก็ไม่รู้ มันพีคตรงนี้แหละ #เขียนเอง #ฟินเอง
      #152-1
  15. #151 lamb_san (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:10
    นึกถึงfifth waveเหมือนกันเลยค่ะ แต่ท่าจะมันส์กว่า เราก็เคยฝันนะคะ แต่มันน้ำเน่าและถ้าให้เล่าจริงๆก็อดเขินไม่ได้55555 ตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ คุณพ่อขายาวเจอเด็กในอุปถัมภ์แล้ววววว รอตอนต่อไปค่ะ!
    #151
    3
    • #151-2 lamb_san(จากตอนที่ 24)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:19
      ของเรา เราเคยฝันว่าตัวเองเป็นนางเอกโดนพ่อกีดกันเรื่องอะไรซักอย่างจะจับมงจับหมั้นด้วยค่ะ5555 เป็นฝันต่อเนื่องสุดๆตื่นมาแล้วหลับก็ฝันต่อค่ะ... แต่ที่พีคคือมีผู้ชายมาแอบเล่นด้วยตอนโดนขัง(เพ้อขั้นสุด) ที่สำคัญในฝันเขาน่ารักมากเลยค่ะ มีช่วงที่สะลึมสะลือเพราะแม่เรียกเรายังเขินค้างอยู่เลย แต่เหมือนจะจบเศร้านะคะ เพราะเขามาช่วยเราวันแต่งแล้วบู๊ไปบู๊มาเขาตกระเบียงไปค่ะ ไม่รู้ว่ารอดไม่รอดเพราะเราตื่นตอนเขาหล่นพอดี *ทึ้งหัว* คิดว่าน่าจะเพราะช่วงนั้นคลั่งไททานิคมากไปหน่อยมั้งคะ5555555 เล่าแล้วก็เขินอีกรอบค่ะ *ปิดหน้า*
      #151-2
    • #151-3 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      23 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:03
      55555 น่ารักดีจังค่ะ ตกระเบียงหัวทิ่มแน่ๆ น่าสงสาร 55555555555 (สงสาร หรือ จะขำเนี่ย?)
      #151-3
  16. #150 Dandelions (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:48
    จัดเลยค่ะ น่าสนใจมั่กมากกกก
    #150
    1
    • #150-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 24)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:36
      หลังจากเรย์โลร้อยพล็อต คิดว่าจะลองพล็อตที่ได้จากในฝันจริงจังดูค่ะ
      #150-1