Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 23 : [DLL] Sometimes I wonder if you even care about me as much as I care.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    20 ก.พ. 60




Daddy-Long-Legs   AU

Inspiration :  Daddy-Long-Legs   by Jean Webster

Chapter :  3/ IDK

 









Sometimes I wonder if you even care about me as much as I care.

 


            กลางเดือนตุลาคม ฝนตกอย่างหนัก บางครั้งก็หอบเอาลูกเห็บมาด้วย ตอนกลางคืน เรย์จะได้ยินเสียงฝนตกดังกว่าใคร เพราะห้องของเธออยู่บนสุดของหอพักนักศึกษา เสียงฝนเปาะแปะกระทบหลังคา บางครั้งก็เป็นเหมือนเสียงเพลงกล่อมให้หญิงสาวหลับ แต่บางทีก็ทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับลง อย่างเช่นคืนนี้ ดูจะยากกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ร่างบางยังนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ มองกระดาษว่างเปล่า ขวดหมึก และปากกาหัวแร้ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เขียนจดหมายถึงคุณพ่อขายาวของเธอยังง่ายเสียกว่า แต่นี่เขียนเรียงความส่งในวิชาภาษาอังกฤษ หัวข้อคือ ครอบครัว เรย์ไม่มีครอบครัวที่ไหน เธอจะเขียนออกมาได้ยังไง



            “เรียงความคราวนี้ง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ” เจสพูดขึ้นในช่วงพักกลางวัน



          “ฉันก็คงเขียนถึงพี่ชายล่ะ หมอนั่นมีเรื่องน่าสนใจให้เขียนตั้งเยอะแยะ” บีบีเอทบอก



          “ฉันคงเขียนเกี่ยวกับพ่อ กับการหาปลาของเขา คิดถึงบ้านชะมัดเลย” เจสพูดอย่างโอดครวญ “เรย์ล่ะ จะเขียนถึงใคร คุณผู้อุปถัมภ์ของเธอ หรือว่า...”



          “เรย์จะไปเขียนถึงเขาได้ยังไง” แบซีน ที่ไม่มีใครรู้ว่าเชิญเธอเข้าวงสนทนาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เพราะโต๊ะอาหารยาวนั้น เธอนั่งอยู่ใกล้กับกลุ่มของเรย์ “เธอไม่เคยเห็นหน้าเขานี่ ฉันว่าเขาจะต้องเป็นคนที่แก่มากๆ เลี้ยงเด็กสาวไว้ เพราะหวังว่าจะได้...”



          “เธอจะเขียนเกี่ยวกับใครล่ะ แบซีน” บีบีเอทที่หัวไว ถามขัดขึ้นก่อนที่จะมีมวยคู่เอกกลางห้องอาหาร เพราะสังเกตเห็นดวงตาของเรย์และมือของเธอที่กำเข้าหากันแน่น



          เรื่องมันก็เป็นอย่างนั้นล่ะ สาเหตุที่เรย์ยังนอนไม่หลับ เพราะไม่รู้จริงๆว่าเธอควรเขียนอะไรลงไป พรุ่งนี้วันอังคารแล้วด้วย เรียงความต้องส่งวันศุกร์ แต่เธอยังนึกไม่ออกสักนิดว่าจะทำยังไง เธออยากเขียนเกี่ยวกับคุณพ่อ แต่ก็ติดปัญหาที่เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาสักอย่าง ถ้าไม่รู้อะไรเลย จะเขียนเล่าเรื่องเขาได้ยังไง เรย์ลองนึกย้อนกลับไปที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอไม่เขียนเกี่ยวกับอันคาร์ พลัตแน่ๆ หรือเธอควรจะเขียนเกี่ยวกับเจนนี่และเพื่อนๆของเธอที่นั่น พวกเขาเป็นเพื่อนรัก เพราะฉะนั้นก็เป็นตัวแทนของคำว่าครอบครัวได้อยู่



            เรย์พยายามนึกคำ แต่ก็เขียนไม่ออกสักตัว พอพูดถึงครอบครัว เธอก็คิดถึงคุณพ่อขายาวอยู่ร่ำไป ถ้าไม่มีเขา เธอก็ไม่มีวันได้โอกาสดีๆแบบนี้ เขาคือผู้มีพระคุณ เรย์รู้สึกทั้งรักทั้งเคารพ ไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ตาม ดังนั้นแทนที่จะพยายามเขียนถึงแจคคู่ ที่เธอไม่ได้รู้สึกรักจริงๆ เธอดึงกระดาษเขียนจดหมายออกมา เพื่อเขียนหาคุณพ่อ



 

14 ตุลาคม

ถึง คุณพ่อขายาวที่เคารพ


            คุณพ่อคะ ช่วยฉันด้วย ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี วิชาภาษาอังกฤษสั่งให้เขียนเรียงความเกี่ยวกับครอบครัวของตน ฉันจะเขียนถึงแจคคูก็ได้ แต่ว่า ฉันไม่อยากเขียนถึง คนเดียวที่ฉันอยากเขียนถึงก็คือ คุณพ่อขายาวของฉัน แต่ฉันก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับท่านเลย ได้โปรด ตอบคำถามของฉันและส่งจดหมายกลับมาหาฉันได้ไหมคะ? ท่านเป็นใคร อายุเท่าไหร่ ชอบอะไร ทำงานอะไร หรือท่านเกษียณแล้ว ท่านชอบกีฬาอะไร ฉันไม่ต้องการข้อมูลส่วนตัวมากไปกว่านี้ ฉันขอแค่นี้ เพื่อจะได้เขียนการบ้านส่งได้


            โปรดเมตตาด้วย

ด้วยความเคารพยิ่ง

เรย์




 

17 ตุลาคม  

ถึง คุณพ่อขายาว


                ฉันรอจดหมายของท่าน รอแล้วรอเล่า รอทุกวัน ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงไปรษณีย์มาที่หอพัก ฉันก็รีบวิ่งลงไปดู แต่ก็ไม่มีจดหมาย ไม่มีโทรเลขสั้นๆ ไม่มีอะไรเลย ทำไมคุณพ่อของฉันเย็นชาจังเลยคะ หรือว่าท่านไม่ได้อ่านจดหมายของฉันอีกแล้ว ท่านไม่เคยเขียนกลับถึงฉันเลย จดหมายของฉัน ท่านคงโยนทิ้งหมดใช่ไหมคะ? มันไม่มีความสำคัญเลย


            ถ้าฉันสร้างความยุ่งยากให้ท่าน ฉันขออภัยค่ะ ฉันจะไม่เรียกร้องอะไรอีก


ด้วยความเคารพ

เรย์



 

1 พฤศจิกายน

ถึง ท่านผู้อุปถัมภ์


            เสื้อผ้าที่ท่านส่งให้ฉัน ฉันไม่สามารถรับไว้ได้ค่ะ บีบีเอทบอกว่าเป็นสินค้าจากห้างสกายวอล์กเกอร์และราคาแพงมาก ของแบบนั้นไม่เหมาะกับเด็กกำพร้าอย่างฉันหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่คุณหนูแบบแบซีน ไม่ต้องการให้ท่านวุ่นวายต้องเสียเงินเพิ่มกับสิ่งของที่ไม่จำเป็นแบบนี้ ฉันไม่ได้ดื้อรั้น หรือกำลังอวดดี เพียงแต่ ท่านไม่ต้องมาห่วงว่าฉันจะสวมใส่อะไร เพราะฉันไม่สนใจเลย


            หากฉันหยาบคาย ฉันขอโทษจริงๆค่ะ

ด้วยความเคารพ

เรย์



 

3 พฤศจิกายน

ถึง คุณเรย์


            มาสเตอร์ไคโล เรนยืนยันให้คุณเก็บสิ่งที่ท่านซื้อให้เอาไว้ ไม่ว่าจะใส่หรือไม่ก็ตาม


มิทากะ



 

12 พฤศจิกายน

ถึง ท่านผู้อุปถัมภ์



            ที่ที่ท่านอยู่ตอนนี้หิมะตกไหมคะ? ที่นี่หิมะตกเร็วมาก และวันนี้ก็เป็นหิมะแรกค่ะ อากาศหนาวมากขึ้นเรื่อยๆ และมีที่ท่าว่าจะหนาวมากขึ้นอีก ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อเล่าให้ท่านฟังว่าการเรียนของฉันเป็นอย่างไรบ้าง คิดว่าท่านน่าจะต้องการรับรู้ หรือถ้าไม่ ท่านก็แค่โยนจดหมายทิ้งไป



            ฉันสอบซ่อมภาษาละตินผ่านแล้ว คิดว่าเกรดคงไม่แย่เมื่อจบเทอม เจสที่เก่งภาษาละตินเป็นคนช่วยติวให้ฉันค่ะ เรียงความวิชาภาษาอังกฤษได้คะแนนอยู่ระดับที่น่าพอใจ แม้ฉันจะไม่ได้เขียนเรื่องคุณพ่ออย่างที่อยากเขียน แต่เขียนเกี่ยวกับชีวิตในแจคคูแทน อาจารย์กล่าวชมค่ะว่าเป็นงานเขียนที่น่าสนใจ ฝีมือการวาดรูปของฉันพัฒนาไปมาก เมื่อก่อนนี้ไม่รู้หรอกค่ะว่ามีขั้นตอนอะไรบ้าง อย่างจะวาดรูปคนต้องกะเกณฑ์สัดส่วนอย่างไร ฉันเอาแต่วาดไปตามอำเภอใจ เมื่อได้รู้เทคนิคมากขึ้น ก็ทำให้รูปของฉันดูดีทีเดียว ชั้นเรียนเกี่ยวกับสี เป็นคลาสที่สนุกมาก เราได้สองใช้สีหลายๆแบบ ทั้งสีที่ได้จากธรรมชาติ ฉันได้ลองทำสีแดงกับสีส้มด้วยตนเอง และนำไปทำงานศิลปะค่ะ สนุกมากเลย


            สำหรับเดือนนี้ ก็คงมีความก้าวหน้าที่จะรายงานแค่นี้ค่ะ


ด้วยความเคารพ 

เรย์



 

20 ธันวาคม

ถึง ท่านผู้อุปถัมภ์



            การเป็นคนเดียวที่อยู่ในมหาวิทยาลัยช่วงหยุดคริสมาสต์ ไม่แย่เท่ากับการป่วยพ่วงเข้าไปอีก ฉันเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีตั้งแต่เมื่อวานค่ะ และเช้านี้ก็แย่มากเสียจนต้องลำบากบีบีเอทพยุงพาฉันไปที่ตึกพยาบาล ทำให้เธอพลาดรถไฟที่จองตั๋วเอาไว้ ครอบครัวของเธอจึงจะขับรถมารับทีหลัง เจสกลับบ้านไปตั้งแต่วันเย็นที่สิบแปดซึ่งเป็นวันเรียนวันสุดท้าย เธอจึงยังไม่ทราบอาการป่วยของฉัน บีบีเอทบอกว่าไม่อยากทิ้งฉันไว้ที่ตึกพยาบาลตามลำพัง แต่ฉันบอกว่าไม่เป็นไร เธอควรจะได้อยู่บ้านและฉลองกับครอบครัว อีกอย่าง ฉันก็มีพยาบาลคอยดูแล ไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย



            จริงๆแล้ว ฉันไม่ควรจะลุกขึ้นนั่ง หัวยังปวดตุบๆ ลำคอก็เจ็บมากเหมือนมีเข็มทิ่มตำ แต่ฉันอยากเขียนจดหมายหาท่าน ฉันรู้ค่ะว่าตัวเองทำตัวแย่มากในจดหมายฉบับก่อนๆช่วงเดือนที่ผ่านมา ฉันไม่มีอะไรจะแก้ตัว นอกจากเป็นความถือดีของฉันเอง พอฉันมาคิดดูอีกที ท่านคงจะมีงานยุ่งมาก เป็นเรื่องธรรมดาที่ท่านจะไม่มีเวลาเขียนจดหมายตอบฉัน แต่ฉันกลับทำตัวแย่ เรียกร้อง เอาแต่ใจ เขียนจดหมายหาท่านอย่างประชดประชัน ฉันนิสัยไม่ดีเลย ฉันขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆแล้วคราวนี้ ไม่ได้ประชดอีก ท่านจะอภัยให้เด็กโง่คนนี้ไหม? ฉันอกตัญญูเหลือเกิน ทั้งที่ท่านเสียเงินทองมากมายให้โอกาสฉันเรียนหนังสือ ฉันขอโทษนะคะ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี หากท่านไม่ให้อภัย ฉันก็พอเข้าใจค่ะ



            แสงสุดท้ายที่ฉันใช้เขียนจดหมายหาท่านกำลังจะหมดแล้ว เทียนจะดับอยู่ในอีกไม่กี่นาที แต่ฉันยังไม่รู้ว่าจบจดหมายนี้อย่างไร นอกจากขอร้อง อ้อนวอน ขอให้ท่านอภัยให้เด็กงี่เง่า โง่งม เอาแต่ใจคนนี้ ฉันหงุดหงิดตัวเองมาตลอดเลยตั้งแต่เริ่มโกรธท่าน ได้โปรด อย่าเกลียดฉันนะคะ



ด้วยความเคารพรัก

เรย์




 

            เรย์ไอค่อกแค่ก พับจดหมายและนำใส่ซอง เมื่อเขียนจ่าหน้าเสร็จ ก็พอดีกับที่เทียนไหม้จนหมดแท่ง ห้องพยาบาลตกอยู่ในความมืด ทั้งเงียบ และว้าเหว่ พยาบาลก็คงจะนอนหลับไปแล้วอยู่อีกห้องหนึ่ง แล้วเรย์ก็คิดถึงบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแจคคู คริสมาสต์ที่นั่นอาจไม่มีอาหารมื้อใหญ่ ไม่มีดาวประดับต้นสน แต่อย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนรายล้อมอยู่รอบตัว ไม่เงียบเหงาอย่างที่นี่



            อาการของเรย์ไม่ดีขึ้นนัก ทั้งที่กินยา พยายามนอนหลับ และทำตัวให้อบอุ่น เธอสวมเสื้อแขนยาวที่คุณพ่อของเธอส่งมาให้ กระทั่งเช้าวันที่ยี่สิบสี่ เรย์ก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง อาการเจ็บคอเริ่มหายไป เหลือน้ำมูกเพียงเล็กน้อย คุณพยาบาลเข้ามาพร้อมรถเข็นอาหาร ยา และกล่องของขวัญ คิ้วของเรย์เลิกขึ้นอย่างแปลกใจ ตึกพยาบาลของมหาวิทยาลัยจะดูแลคนไข้ดีเพียงนี้เชียวหรือ มีให้ของขวัญกันด้วย คุณพยาบาลยิ้มกว้าง เลื่อนรถเข็นมาใกล้เตียงของเรย์และหยุดนิ่งสนิท



            “มีพัสดุมาถึงคุณค่ะ”



            คำพูดนั้นทำให้เรย์ลุกพรวดขึ้นนั่ง เหมือนมีสปริงดีดตัวเธอขึ้นจากเตียง นางพยาบาลยื่นกล่องของขวัญให้เธอ เรย์รับมาด้วยใจเต้นตึกตัก เธอไม่เคยได้ของขวัญคริสมาสต์ ของบริจาคจากโบสถ์นั้น หญิงสาวไม่รู้ว่าควรนับเป็นของขวัญคริสมาสต์หรือเปล่า เรย์แกะริบบิ้นและเปิดฝากล่องออกช้าๆ เธอไม่จำเป็นต้องสงสัยเลยว่าใครเป็นคนส่งมา มีแค่คนเดียวบนโลกใบนี้ที่จะใส่ใจเธอ ภายในกล่องมีดอกกุหลาบสีขาวหนึ่งดอก ชุดสีน้ำที่ดูก็รู้ว่าเป็นสีอย่างดีและมีราคาแพง และการ์ดหนึ่งใบ เรย์หยิบขึ้นมาและเปิดอ่านด้วยหัวใจที่ลิงโลดเต็มตื้น




 

ถึง เรย์

หายป่วยไวๆนะ เด็กน้อย

ไคโล เรน

 




24 ธันวาคม

ถึง คุณพ่อขายาวที่รัก



            คุณพ่อคะ ฉันไม่รู้จะเขียนอย่างไรดี ไม่รู้จะใช้คำใดถึงจะอธิบายทั้งหมดได้ ก่อนอื่น ขอบคุณสำหรับดอกไม้และโน้ตเยี่ยมไข้ ฉันหายป่วยแล้วค่ะ อันที่จริง อีกนิดเดียวก็จะหายเป็นปลิดทิ้งค่ะ คุณพยาบาลบอกว่ายังต้องกินยาอีกประมาณวันหรือสองวัน เพื่อให้หายขาด แต่ที่สำคัญที่สุด ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก มากอย่างที่ไม่รู้จะพูดอย่างไร ฉันนึกว่าคุณพ่อจะเกลียดฉัน รำคาญฉัน และไม่นึกถึงฉันแล้ว แต่ไม่ใช่อย่างนั้นเลย ฉันเชื่อแล้วว่าท่านคงอ่านจดหมายทุกฉบับของฉันจริงๆ เป็นพระคุณอย่างมาก นอกจากท่านยังใจบุญ อุปการะค่าเล่าเรียนของฉัน ท่านยังใจดี อ่านเรื่องราวพร่ำรำพันอะไรก็ไม่รู้ของเด็กงี่เง่าคนนี้อีก



            อีกเรื่องที่ฉันคิดว่าควรจะกล่าวขอโทษอย่างเป็นทางการ และด้วยความจริงใจ ก็คือ เหตุที่ฉันส่งเสื้อผ้าที่ท่านซื้อให้กลับไป ฉันขอโทษจริงๆค่ะ แต่ฉันไม่ได้มีเจตนาจะเขียนเรื่องที่แบซีนล้อเลียนฉัน เพราะหวังให้ท่านซื้อให้ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นนะคะ ถึงฉันจะชอบคิดว่าตัวเองเป็นลูกหลานของท่าน แต่ฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับท่านเลย สิ่งที่ฉันทำ การส่งของคืนกลับไปพร้อมกับถ้อยคำแบบนั้น ช่างไร้มารยาท ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก ไม่ว่ากับใครก็ตาม



            ตอนนี้ฉันรู้แล้ว คุณพ่อของฉันไม่เพียงแค่จ่ายเงินให้อย่างเดียว แต่ท่านเอาใจใส่ฉันมากด้วย เหมือนท่านจะรู้ว่าอากาศใกล้หนาว ถึงส่งเสื้อผ้าที่จะมอบความอบอุ่นให้ร่างกายฉันได้ และท่านก็รู้ว่าฉันชอบอุปกรณ์วาดรูปมากเพียงใด ท่านก็ซื้อให้อีก คุณพ่อคะ ฉันจะตอบแทนท่านอย่างไรดี ตอบแทนเท่าไหร่ถึงจะหมด ฉันตั้งใจว่าเมื่อเรียนจบและมีงานทำ ฉันจะส่งเช็คให้ท่านทุกเดือน เพื่อคืนเงินกลับไปให้ท่านบ้าง แต่คิดว่าส่งเท่าไหร่ก็คงไม่พอ ไม่อาจเทียบความใจดีที่ท่านมีให้ฉันเลย



            ที่ที่ท่านอยู่ขณะนี้เป็นอย่างไรคะ? หนาวมากหรือเปล่า หิมะตกหนักแค่ไหน ท่านทำงานหนักไหม พักผ่อนเยอะๆด้วยนะคะ ถ้าท่านป่วย ฉันก็คงเศร้าไปด้วย อยากให้ท่านมีความสุข สุขภาพแข็งแรง อารมณ์ดีและยิ้มบ่อยๆ ยิ้มทุกวันเลย เวลาฉันจินตนาการถึงท่าน ฉันจะนึกถึงภาพชายวัยสามสิบ (มิทากะบอกแล้วนี่คะว่าท่านไม่ได้หัวล้าน แสดงว่าท่านต้องยังหนุ่มแน่ๆ) ที่สดใส มีรอยยิ้มน่าประทับใจ ใจดี นุ่มนวล และแม้แต่กับคนรับใช้ ท่านก็คงแสดงกิริยาอย่างอ่อนโยน เพราะขนาดเด็กกำพร้าที่ท่านไม่ได้รู้จักมักคุ้นอย่างฉัน ท่านยังดีด้วยเลย กับคนที่รู้จัก ท่านก็ต้องดีอย่างวิเศษ



            ฉันดีใจ สุขใจ ปลื้มใจ ซาบซึ้งใจที่ท่านเป็นคุณพ่อขายาวของฉัน



เด็กน้อยของท่าน

เรย์













Writer's Talk

ฉันชอบจังเลยค่ะ ชอบธีม ชอบโทน ชอบสี ของเรื่องนี้จริงๆเลย 


เมื่อวานนี้ หาเรื่องให้ตัวเอง "ดราม่า" มาค่ะ ด้วยการแอบเข้าไปดูผลงานของแฟนเก่าสมัยมัธยม ในเว็บเด็กดีนี่แหละ แฟนคนนั้น... จะว่ายังไงดี เป็นคนที่ฉันคิดถึงบ่อยที่สุดค่ะ เราเป็นเพื่อนกันเพราะเว็บเด็กดี ตอนนั้นบังเอิญที่นิยายที่ฉันเขียนสมัยนั้น กับนิยายของเขา ชื่อเรื่องมีคำว่า Dream เหมือนกัน ฉันเสิร์ชไปเจอ แล้วเราก็เริ่มผลัดกันอ่านนิยายของกันและกัน ฉันเป็นฝ่ายชอบเขาก่อน และก็ชอบอยู่สามปี จนเรียนมหาวิทยาลัย เลิกคุยกันไปตั้งนาน ก็ยังชอบเขาอยู่ ทั้งที่ตัวฉันเองก็ไปมีแฟนใหม่นะคะ แต่ฉันไม่เคยลืมเขาเลยจริงๆ แล้วเราก็กลับมาเจอกันค่ะ คบกันอยู่พักหนึ่ง โดยที่ช่วงนั้น ฉันก็กำลังคุยกับอีกคนหนึ่งอยู่โดยที่เขาไม่รู้หรอก .... แล้วเราก็เลิกกัน โดยคบกันแค่ไม่ถึงสองเดือน เป็นการเลิกที่ตัดขาดของจริง และฉันเสียใจ คือฉันทำตัวแย่ แย่มากๆ ฉันเป็นคนปากร้ายค่ะ ถ้าให้เริ่มล่ะก็ ร้ายสุดๆ จนแบบ... แม้แต่เพื่อนสนิทยังบอกเลยว่า "ฉันไม่กล้าทำให้แกโกรธ" ฉันยังรู้สึกผิดเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันพูดมาจนถึงตอนนี้ 


และคนที่ฉันแอบคุยด้วย ตอนที่คบกับเขา ก็เลิกกับฉันไปแล้ว (เลิกกันไปเมื่อปีก่อน) หลังจากคบกันเกือบสี่ปี  เพราะเขาแอบคุยกับคนอื่นลับหลังฉัน และเหมือนเดิมค่ะ ฉันปากร้ายแบบสุดๆ แบบที่กลับมาคุยดีกันไม่ได้อีกแล้ว ฉันก็คิดถึงคนนี้นะ เพราะเขาชอบอ่านนิยายของฉันมากเลย และฉันได้แรงผลักดันที่จะเขียนจากเขาเยอะมาก และมันเหมือนกับว่า ที่ฉันยังอยากคบกับเขา เพราะเขาอ่านนิยายของฉันค่ะ ความรู้สึกรักมันหายไปนานแล้ว   


ชีวิตรักของจริง กับในโลกนิยายที่ฉันเขียน แตกต่างกันมากเลยจริงๆ 

ตอนนี้ ไม่ ไม่ ไม่ พอแล้ว พอ แบบ พอ....  ปล่อยตัวอ้วนเต็มที่ และฉันคิดว่ามันยากมากๆเลยที่จะรักใครอย่างจริงจัง แบบหมดหัวใจ แบบไร้เงื่อนไข โดยไม่เบื่อ โดยมีความสุข อย่างที่ฉันเขียนในนิยาย  ยาก ยาก และยาก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #804 Pgirl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 23:34

    แค่ประโยคโน๊ตสั้นๆก็ตายเรียบบบ อ้ายยยยยยยยยท่านไคโร~~~~~~~~

    #804
    0
  2. #610 PPO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 22:39

    กลับมาอ่านอีกกี่รอบก็มีความสุขทุกครั้งเลย^^

    #610
    0
  3. #510 ยานรักของเรย์โล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 10:39
    สงสารน้องค่ะ เราเข้าใจน้องเรย์นะคะ แบบ...มีแค่น้องคนเดียวที่เขียนถึงป๋า การเขียนจดหมายมันคือการสื่อสาร การสื่อสารมันต้องเชื่อมระหว่างบุคคลหนึ่งถึงบุคคลหนึ่ง แต่นี่น้องสื่อสารอยู่คนเดียว ไม่เคยได้รับการตอบกลับ (จากมิทากะไม่ถือว่าเป็นการสื่อสารเท่าไหร่) มันก็ต้องนอยด์กันบ้างน่า แต่ตอนที่น้องป่วยนี่เราเห็นใจสุดๆ เลยค่ะ เห็นใจพอๆ กับตอนที่ต้องเขียนเรียงความนั่นแหละ ต้องโทษอาจารย์รึเปล่าคะที่เลือกให้เขียนเรียงความแบบนั้น (พาล!) แต่คุณป๋าก็น่าจะมีกะใจตอบน้องหน่อยก็ได้ ให้มิทากะตอบไปเหมือนอย่างเคยก็ได้ แค่ตอบเฉพาะข้อมูลที่น้องต้องการก็ได้ แหม...อะไรมันลึกลับพรรค์นั้น! แต่...ถึงจะแอบเคืองคุณป๋าไปพร้อมๆ กับน้อง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีที่คุณป๋าส่งเสื้อผ้ามาให้ แล้วที่มากที่สุดคือ...ระทวยไปกับคำว่า 'เด็กน้อย' ของป๋า ใจบางไปหมดแล้วค่ะ ของขวัญของป๋ากับโน้ตเล็กๆ นั่น...ช่างละมุนเหลือเกิน ใจเราอ่อนยวบยาบ ตอนอ่านนี้ยิ้มเลย~
    #510
    0
  4. #426 T_3 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:44
    หายป่วยไวๆนะเด็กน้อยยย

    ตายอย่างสงบ น่ารักจังเลยคร้า

    ชอบๆ ดีใจที่คุณพ่อตอบกลับ

    ง่าาา
    #426
    0
  5. #303 Audaidaj (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 20:03
    งือเด็กน้อยผู้สดใสของเรา ท่านเขียนจดหมายกลับมาด้วย ดีใจจังเลยค่ะ ถึงจะสั้นแต่ก้อแสดงให้เห็นว่าเอาใจใส่
    #303
    0
  6. #287 SweetP (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 12:22
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ อ่านแล้วรุ้สึกอบอุ่นมาก เพียงแคืการเขียนจดหมายหากัน อ่านไปเขินไปเลย><
    #287
    0
  7. #211 Roserin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 00:46
    เด็กน้อย~ ฮืออออ คำนี้ดาเมจเหลือเกินค่ะ ให้ความรู้สึกเอ็นดูปราณีก็ได้ หยอกล้อก็ได้ เค้าแพ้~

    ชอบเรย์ที่ช่างอ้อน ชอบตอนงอแงด้วย มาสเตอร์คงเอ็นดูเนอะะะ~
    #211
    0
  8. #165 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:36
    กำลังจะยกเรื่องนี้ของไรท์เข้าหิ้งฟิคที่ชอบที่สุด คือมันดีมาก อบอุ่น น่ารัก ฮือ มันน่ารักจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เราไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักเลยค่ะ ไม่รู้จะพูดอะไรเรื่องนี้ได้ เลยได้แค่ โอ๋ๆนะคะไรท์ //ฝากอ้อมกอดไปกับฟอร์ซ
    #165
    1
    • #165-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:47
      ยินดีมากค่ะ ดีใจที่ชอบฟิคนะคะ
      #165-1
  9. #159 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:47
    "หายไวๆนะเด็กน้อย" หุๆๆๆๆๆ>x<นั่งหัวเราะคนเดียวเลยค่ะฟินมากกกกฟินแทนเรย์เลย5555
    ปล.สู้ๆค่ะไรท์ใครไม่รักเรา เราก็รักตัวเองดีกว่าค่ะทำตัวของเราให้ดีกว่าเดิมเอาให้เค้าเสียดายไปเลยค่ะที่ปล่อยเราไป // เชิดหน้าไว้ค่ะ///อย่าอาลัยอาวรณ์ให้กับคนที่เขาไม่เห็นค่าในตัวเราเลยค่ะเสียเวลา^C^ยิ้มไว้นะคะ จุ๊บๆ5555
    #159
    1
    • #159-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:45
      ดูเหมือนทุกคนจะชอบประโยคนี้
      #159-1
  10. #149 ฟูฟ่องละอองฟิ้ว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:44
    คุณพ่อใจอ่อนแล้วล่ะซี่---- #ผิด
    555555555 รอลุ้นต่อค่ะว่าจะส่งจดหมายหาอีกกี่ฉบับน้า ชอบโมเม้นเหงาๆของเรย์ในตอนนี้จัง T-T
    #149
    1
    • #149-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:10
      จะไม่ยอมอ่อนให้ได้อย่างไร หนูเรย์น่ารักขนาดนี้ ><
      #149-1
  11. #148 wanderess (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:50
    ขอโทษมากเลยนะคะที่ไม่ได้มาคอมเม้นต์ แต่ยังติดตามเสมอค่ะ

    พอเห็นว่าไรท์เขียน daddy long legs au แทบกรี๊ด ความทรงจำในวัยเด็กกลับมา
    อดัม เอ๊ย ไคโลเป็นคนตัวสูงอยู่แล้ว มันเลยเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ นะคะที่เรย์จะเห็นเงาของคุณพ่อว่ามีขายาว ๆ เราชอบจังที่ไรท์เอา reylo มาผูกกับเรื่องราวต่าง ๆ โดยให้ความรู้สึกที่ยังเป็น canon อยู่ ยิ่งพอมีภาพตัวละครในดวงใจเวลาอ่านออกมาแล้วเติมเต็มจินตนาการของติ่งอย่างเราได้ง่ายมากค่ะ ฟินกันไป ขอบคุณมากเลยนะคะที่เขียนขึ้นมา จะติดตามเสมอค่ะ
    #148
    1
    • #148-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:09
      ไม่เป็นไรเลยค่ะ แวะเวียนมาอ่าน คอมเม้นต์บ้างก็ดีใจแล้ว แค่มีคนชอบ รู้สึกฟินและรู้สึกดีเวลาอ่าน คนเขียนก็ดีใจค่ะ
      #148-1
  12. #147 นางสาวฤดูหนาว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:24
    ชอบความดื้อดึง
    ชอบความประชดประชัน
    ชอบที่จะเห็นหนูเรย์ถูกกำราบ(O_o)

    อะแฮ่มๆ โดยสรุปคือชอบค่ะ(<3 หนูเรย์)
    และแน่นอนว่าความหมั่นไส้ยังคงมาเต็ม(( - -)คนมีอายุ เล่นตัวดีนัก)

    คือจะบอกว่า ตัวเราเองยังไม่เคยมีแฟน เคยมีคนที่แอบชอบแอบปลื้ม แต่มันก็แค่นั้น เราไม่รู้ว่าความรักเป็นยังไง และเราเคยไม่เชื่อในความรัก เราคิดว่าการรักตัวเองคือรักแท้จริงเพียงหนึ่งเดียว ฟังดูเห็นแก่ แต่เราคิดอย่างนั้นจริงๆ ค่ะ
    #147
    1
    • #147-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:09
      ใครจะกำราบใครล่ะนั่น
      #147-1
  13. #146 soso (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:42
    ทุกวันก่อนนอน ต้องเปิดอ่านนิยายของคุณ มันทำให้หลับฝันดี ฟินก่อนนอน 555

    เราติดตามคุณมาตั้งแต่ hope และจะติดตามต่อไปนะคะ

    ขอบคุณสำหรับ ฟิค Reylo นะคะ
    #146
    1
    • #146-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:37
      โอ้ ขอบคุณจริงๆค่ะ
      #146-1
  14. #145 krasivaya_Dragunov (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:37
    เด็กน้อยคนนี้ม้วนตัวเป็นเลขห้าสิบเจ็ดแล้วค่ะ 

    ปล. การที่เราชอบคนๆหนึ่ง ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เราก็ยังคงรู้สึกดีกับเขาเหมือนเดิมค่ะ (บรั๊ยยย)
    พอเข้าใจความรู้สึกนะคะ (แต่อาจจะไม่เข้าใจเต็มร้อย เพราะของเราคลุมเครือเหลือเกิน T^T) ยังคงรู้สึกดีกับใครบางคนมาจนถึงวันนี้
    #145
    1
    • #145-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:37
      55555 ม้วนตัว
      #145-1
  15. #144 lamb_san (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:19
    ชอบตอนที่เรย์เปลี่ยนมาเขียนว่าถึง ท่านผู้อุปถัมภ์ค่ะ ดูให้อารมณ์แบบนอยด์ๆงแนๆไคโลดี แต่ตอนเขียนจดหมายว่าคุณพ่อยิ้มกว้าง อ่อนโยน ใจดี เรานี่ขำแรงเลยค่ะ จ้า5555555 สู้ๆนะคะไรท์ คนเรามันก็มีโมเม้นแบบนี้กันทุกคนค่ะ แต่เราต้องอยู่กับปัจจุบัน ทำวันนี้ให้ดีที่สุดค่ะ! รอตอนต่อไปค่า
    #144
    2
    • #144-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:37
      เด็กน้อยอยากอ้อนคุณพ่อไคโล พออ้อนไม่สำเร็จ ก็งอนนนนน แต่ก็ไปขอโทษเขา เพราะกลัวเขาจะโกรธ //น่ารักกกก
      #144-1
    • #144-2 lamb_san(จากตอนที่ 23)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:13
      เรย์เวอร์ชั่นนี้น่ารักน่าหมั่นเขี้ยว จนอยากจับมาฟัดสุดๆเลยค่ะ...
      #144-2
  16. #143 Apirujeeners (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:39
    คุณพ่อขายาวน่ารักจังค่ะ ประโยคในจดหมายน่ารักกก / เราว่าเกือบทุกๆคนก็น่าจะมีแฟนเก่าหรือคนคุยเก่าคนหนึ่งที่คิดถึงอยู่ตลอดนะคะ อาจจะคิดถึงสิ่งที่ทำด้วยกัน หรือคิดถึงการที่มีเค้าอยู่ด้วย เราก็มีนะคะ นี้เป็นปีที่สามแล้วที่เลิกคุย แต่เป็นปีแรกนะคะ ที่ไม่ได้ติดต่อกัน ก่อนหน้านี้เราคุยกันตลอดแม้ว่า เราเองจะมีแฟนก็ตาม 55 จนมีช่วงหนึ่ง เขาเริ่มห่างๆไป แล้วก็หายไปในที่สุดค่ะ ทุกวันนี้ยังงงอยู่เลย เราทำอะไรผิดหรือเปล่า หรือว่าเขาไม่ได้อยากจะคุยกับเราตั้งแต่แรก u_u เราคิดถึงช่วงเวลาที่มีกับเขามาก เราอารมณ์แบบไรท์เลยค่ะ ไม่ได้รู้สึกว่ารักใครแบบขนาดนั้นแล้วอะนะ ถึงจะยังเด็กก็ตามที..... บ่นให้ฟังเรื่องของตัวเองอีกแล้ว คงจะไม่ว่าอะไรใช่มั้ยคะ u_u
    #143
    1
    • #143-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:42
      ไม่เป็นไรค่ะ เล่าได้ แลกเปลี่ยนประสบการณ์ ฮ่าฮ่า
      ใช่เลย ... "คิดถึงการที่เขาอยู่ด้วย" มันประมาณนี้เลย
      ..... จะต้องหาโอกาส เอาอะไรแบบนี้ มาเขียนเป็นนิยายสักวันค่ะ ...... ( o_,o)
      #143-1
  17. #142 Nezie Nezerus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:37
    ไคโลละมุนมากค่ะ กรี๊ดดดดดดดด
    #142
    1
    • #142-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:40
      เขียนไป ก็อิจฉาเรย์นะคะ
      #142-1
  18. #141 Skye1907 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:23

    "หายไว ๆ นะเด็กน้อย" ขอกรี๊ดเลย ส่งของขวัญให้เรย์ด้วย
    #141
    1
    • #141-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 23)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:27
      โว้ว มาไวมาก .... เพิ่งจะอัพได้เอ่อ... สิบห้านาทีมั้ง 5555
      ขอบคุณค่ะที่อยู่ด้วยกันตลอดเลย ไม่ว่าฉันจะเขียนเรย์โลอะไรก็ตาม :)
      #141-1