Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 22 : [DLL] Today I caught myself smiling for no reason then I realized I was thinking of you.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    19 ก.พ. 60




Daddy-Long-Legs   AU

Inspiration :  Daddy-Long-Legs   by Jean Webster

Chapter : 2/ IDK







 

Today I caught myself smiling for no reason then I realized I was thinking of you.

 

29 สิงหาคม


ถึง คุณพ่อขายาว


            คุณพ่อเคยให้ของขวัญใคร แล้วเขาไม่เต็มใจที่จะรับบ้างไหมคะ? ตลอดชีวิตของฉันไม่เคยมีเงินมากพอที่จะให้ของขวัญที่มีค่าแก่ใครเลย แต่เมื่อได้รับเงินจากคุณพ่อ ฉันก็คิดว่าควรจะให้ของขวัญแก่คนที่ฉันรักบ้าง ตอนแรกพลัตสั่งให้ฉันเข้าไปในเมือง เพื่อซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับใส่ไปเรียนมหาวิทยาลัย เขาบอกฉันว่า “เธอคงไม่อยากดูสกปรกมอมแมมหรอกนะ จะทำให้มหาวิทยาลัยเสื่อมเกียรติ” ฉันไปถึงร้านเสื้อผ้าแล้วค่ะคุณพ่อ แต่ก็เกิดเปลี่ยนใจ เมื่อนึกถึงหน้าเด็กๆและเจนนี่ ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน แทนที่ฉันจะซื้อเสื้อผ้า ฉันกลับตรงไปซื้อของเล่น ตุ๊กตาผ้า รถไฟ หุ่นมือ และรองเท้าคู่สวยสำหรับเจนนี่ ฉันอยากให้พวกเขามีความสุข แต่เมื่อฉันกลับมา เจนนี่เป็นคนเดียวที่โกรธและไม่ยอมรับของขวัญจากฉัน เธอบอกว่าไม่ต้องการความเห็นใจจากคนที่กำลังจะไป และเธอหาว่า การที่ฉันซื้อของมาให้คนอื่น เพราะฉันอยากรู้สึกดี เพราะฉันกำลังสมเพชพวกเธอ



            ฉันทำผิดหรือเปล่าคะ? ฉันควรไปจากที่นี่โดยไม่กล่าวลาหรือให้อะไรไว้เป็นที่ระลึกเลยหรือ ยิ่งพอใกล้วันที่จะต้องไป ฉันก็ใจหาย ฉันรักพวกเขาค่ะ คุณพ่อ ฉันชินกับการที่ตื่นมาและดูแลพวกเขา ทั้งทอมมี่ เด็กชายฟันหลอตัวเล็ก ที่มักจะวิ่งซนและเสื้อผ้าเปื้อนดินเป็นประจำ เขาเป็นคนโปรดของฉัน เพราะเขาช่างตลกและซุกซนเสียจริงๆ เบลล์ เด็กหญิงร่างสูงที่ฉันถักเปียสองข้างให้เธอทุกเช้า มิเชล เด็กหญิงที่มักจะนอนฝันร้าย สะดุ้งตื่น และฉันต้องกอดปลอบเธอเพื่อให้เธอหลับได้อีกครั้ง และเจนนี่ เธออายุน้อยกว่าฉันปีเดียว เธอเป็นเพื่อน เป็นน้อง ฉันไม่อยากให้เราต้องจากกันด้วยความผิดใจเลย



            ควรทำอย่างไรดีคะ คุณพ่อ?

เรย์ ที่กำลังเศร้าใจ

 



2 กันยายน

ถึง คุณพ่อขายาว

            

             ตอนนี้ฉันอยู่ที่มหาวิทยาลัยอัลเดอรานแล้วค่ะ มาถึงตั้งแต่เมื่อวันที่สามสิบเอ็ดสิงหาคม ที่นี่กว้างใหญ่อย่างที่ฉันไม่อยากเชื่อเลย มีสระน้ำที่รายล้อมด้วยต้นไม้ ทุ่งหญ้า อาคารเรียนเก่าแก่ อนุสาวรีย์ของผู้ก่อตั้ง หอพักนักศึกษาที่ฉันอาศัยนั้นอยู่ทางด้านท้ายของมหาวิทยาลัย ตึกเก่ามากทีเดียว คงอายุมากกว่าร้อยปีแน่ๆ เถาไอวี่ปกคลุมไปจนถึงยอดบนสุด ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้าย ฉันได้พักคนเดียวในห้อง โดยไม่มีรูมเมท เพราะห้องที่ฉันได้พักอยู่บนสุดเลยค่ะ ช่วงฤดูหนาว จะต้องอากาศหนาวเย็นมาก ฉันต้องซื้อถุงเท้ากับเสื้อกันหนาวเผื่อเอาไว้

           


             เกือบลืมไป ฉันคืนดีกับเจนนี่แล้วนะคะ เธอมาส่งฉันที่สถานีรถไฟ และยอมใส่รองเท้าที่ฉันซื้อให้ ฉันร้องไห้และกอดเธอ เราสัญญากันว่าจะเขียนจดหมายหากัน และฉันจะกลับไปเยี่ยมเธอเมื่อมีโอกาส ฉันดีใจมากจริงๆที่เธอเข้าใจเจตนาของฉันว่าทำไมซื้อของขวัญให้กับเธอ ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันจะเล่าเรื่องชีวิตในมหาวิทยาลัยให้คุณพ่อทราบแล้วค่ะ



            ฉันได้เพื่อนใหม่มาสองคน คนแรกชื่อ บาบิโลน เอทเธอร์ ดาเมร่อน ชื่อแปลกนะคะ เธอทำให้ฉันนึกถึงชื่อแฝงไคโล เรนของคุณพ่อเลย แต่เธอบอกว่าจะเรียกเธอสั้นๆว่า บีบีเอท ก็ได้ เธอเป็นน่ารัก สดใส ช่างพูดช่างคุย เธอกลัวว่าฉันจะเหงา ก็บอกว่าจะขึ้นมาหาและนั่งเล่นที่ห้องพักของฉันบ่อยๆ อันที่จริง ห้องของฉันสงบเงียบดีทีเดียว เหมาะกับการอ่านหนังสือน่าดู เธอบอกแบบนั้น อ้อ เธอเล่าเรื่องพี่ชายกับครอบครัวของเธอให้ฟังด้วยค่ะ ครอบครัวของเธอมีฐานะดีทีเดียว ทำธุรกิจเกี่ยวกับแร่เหล็ก พี่ชายของเธอก็ชื่อแปลกพอกัน ไบเซนไทน์ โพ ดาเมร่อน คุณพ่อคงนึกภาพออก ฉันอยากขำมาก แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ค่ะ



            เพื่อนใหม่ของฉันอีกคน คราวนี้ชื่อธรรมดาๆค่ะ เจสสิกา พาวา เธอคนนี้ค่อนข้างปราดเปรียว พูดจาฉะฉาน มั่นใจในตัวเองสูง แต่ดูเป็นคนจริงใจและไม่มีอะไรแอบแฝงค่ะ เธอออกจะห้าวๆด้วยซ้ำ ซึ่งฉันชอบบุคลิกของผู้หญิงที่เป็นแบบนี้จังเลยค่ะ เธอเป็นสาวนักกีฬา ชอบขี่ม้า และตกปลา ครอบครัวของเธอทำการประมง จึงไม่น่าแปลกเลยที่บุคลิกของเธอจะไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เธอเล่าให้ฟังว่า เธอเป็นลูกมือคนเก่งของพ่อกับแม่ จะว่าไป ฉันก็แอบอิจฉาเพื่อนของฉันนิดหน่อย พวกเธอมีครอบครัว มีพ่อกับแม่ และรายล้อมไปด้วยคนที่รักพวกเธอ



            ฉันจะเล่าเรื่องการเรียนของฉันให้ฟังบ้าง ท่านจะได้รู้ว่าฉันกำลังพยายามเต็มที่ให้คุ้มค่ากับที่ท่านให้ความช่วยเหลือฉัน วันนี้เป็นวันที่สองของการเปิดเทอม แต่ฉันก็รู้ทันทีว่าตัวเองยังตามหลังคนอื่นอยู่มากทีเดียว ทั้งอาจารย์และเพื่อนนักศึกษาต่างพูดกันแต่เรื่องที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก โดยเฉพาะชื่อของบรรดาศิลปินในยุคต่างๆ ฉันจึงตรงรี่เข้าห้องสมุดตั้งแต่เมื่อวาน เพื่อหาหนังสืออ่านเพิ่มเติม การเรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่เรื่องง่าย ฉันรู้ซึ้งแล้วค่ะ เพียงแค่สองวัน แต่ฉันก็มีรายงานที่จะต้องเขียนส่งแล้ว เชื่อไหมล่ะคะ พวกอาจารย์ช่างจริงจังกับการให้การศึกษาจริงๆ ฉันคงไม่มีเวลาเที่ยวเล่นแน่เลย เพราะฉะนั้น ท่านคงเห็นแล้วว่า ฉันไม่มีทางนำเงินของท่านไปใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในเรื่องไม่เป็นเรื่องแน่นอน

เรย์ ที่กำลังหัวหมุน

 


6 กันยายน

ถึง คุณพ่อขายาว


            คุณพ่อเบื่อหรือเปล่าคะ ถ้าฉันส่งจดหมายถี่ๆแบบนี้ แต่ฉันมีเรื่องจะเล่าค่ะ วันนี้เป็นวันเสาร์แรกของชีวิตในมหาวิทยาลัย ฉันกำลังทำการบ้านชิ้นหนึ่งที่สำคัญมาก ในวิชาวาดภาพลายเส้นเบื้องต้น สั่งงานให้เราลองวาดภาพคนในแบบของเราเองค่ะ อาจารย์บอกว่าจะเขาต้องการดูว่านักศึกษาแต่ละคนมีพื้นฐานมากแค่ไหน หลังจากเรียนจบคอร์ส เขาจะให้เรากลับมาดูงานชิ้นแรก จะได้รู้ว่าเราพัฒนามากขึ้นอย่างไร ฉันไม่รู้เลยค่ะว่าจะวาดอะไร อาจารย์บอกให้วาดคนที่เราอยากวาดที่สุด หรือคุ้นเคยที่สุด ฉันไม่อยากวาดรูปอันคาร์ พลัตนี่คะ ฉันก็เลยคิดว่าจะวาดรูปคุณพ่อขายาวของฉัน



            ปัญหาติดอยู่นิดเดียว ฉันไม่รู้ว่าท่านจะหน้าตาอย่างไร ฉันรู้ว่าท่านตัวสูง สวมหมวก และถือไม้เท้า มันทำให้ฉันคิดค่ะ ท่านคงเป็นผู้ชายอายุประมาณสามสิบขึ้นไปที่โก้ไม่หยอก หรือว่าท่านอายุมากกว่านั้นคะ? ฉันคิดว่าท่านน่าจะเป็นคนใจดี จึงวาดดวงตาให้ดูอบอุ่น ท่านเป็นคนรวย ก็ต้องสวมเสื้อแบบสุภาพบุรุษในวงสังคม จมูกท่านน่าจะโด่ง ลำคอน่าจะยาว หน้าผากคงจะกว้างอย่างลักษณะดี แต่พอถึงศีรษะและทรงผม เอ ฉันจะวาดอย่างไรดี คุณพ่อคะ นี่เป็นเรื่องสำคัญมาก โปรดตอบจดหมายฉันเถอะ หรือให้ผู้ช่วยของท่าน มิทากะ เป็นคนตอบก็ได้ ท่านหัวล้านหรือเปล่าคะ?



            ฉันไม่ได้จะทำตัวทะลึ่ง อยากให้ท่านยิ้มค่ะ  J

เรย์

 


12 กันยายน

ถึง คุณเรย์


            มาสเตอร์ไคโล เรน ไม่ได้หัวล้าน

มิทากะ

 


14 กันยายน

ถึง คุณพ่อขายาว


            ก่อนอื่น ขอบคุณมากค่ะที่ให้คุณมิทากะตอบโทรเลขมาไขข้อข้องใจ ฉันเดาว่าคุณพ่อคงจะเป็นคนอารมณ์ดีเหมือนกันใช่ไหมคะ? หรือว่าท่านโกรธ? ไม่ว่าจะรู้สึกยังไง โปรดบอกฉันเถอะค่ะ ฉันจะได้รู้ว่าล้อเล่นกับท่านได้แค่ระดับไหน



            ฉันไม่อยากเชื่อเลยค่ะว่าตัวเองอยู่ในมหาวิทยาลัยได้เกือบครึ่งเดือนแล้ว! การเรียนยังคงหนักหนาสาหัส และแม้แต่วันอาทิตย์แบบนี้ ฉันก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย ต้องอ่านหนังสือ โดยเฉพาะวิชาภาษาละติน เราเรียนวิชานี้กันไปทำไมคะ มันเป็นภาษาที่ตายแล้ว ฉันก็เข้าใจนะว่าภาษาอังกฤษมีรากศัพท์จากภาษาละตินเยอะมาก ถ้าเรารู้ภาษาละติน ความรู้ในภาษาที่เราใช้พูดก็จะแตกฉานมากขึ้น แต่มันจำเป็นที่จะต้องเรียนหนักและจริงจังขนาดนี้ด้วยหรือคะ



            มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งในชั้นเรียนของเรา ที่ฉันไม่ค่อยชอบเธอนักค่ะ เธอชื่อ แบซีน เนทัล สกายวอล์กเกอร์ บีบีเอทบอกกับฉันว่า เธอเป็นลูกสาวบุญธรรมของตระกูลสกายวอล์กเกอร์ ฉันไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนใครๆก็รู้จักกันหมด บีบีเอทค่อนข้างสนิทกับแบซีนทีเดียว เธอบอกว่าตระกูลดาเมร่อนของเธอ สนิทกับตระกูลออร์กาน่า ซึ่งเป็นญาติของสกายวอล์กเกอร์อีกที ที่ตระกูลนี้มีอิทธิพล ไม่ใช่แค่เพราะร่ำรวย เป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง และมีแปลงเกษตรเป็นสิบๆไร่ แต่พวกเขาสืบเชื้อสายจากราชวงศ์ของพระราชาองค์ปัจจุบันด้วย โอ้โห ฉันไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแบซีนถึงเชิดหน้าได้ขนาดนั้น ฉันแค่สงสัยว่าเธอเมื่อยคอบ้างหรือเปล่า?



            สาเหตุที่ฉันไม่ชอบเธอ เพราะเธอล้อเลียน ก็ไม่เชิงล้อเลียน แต่เหมือนกับว่า... ฉันไม่รู้จะใช้คำไหนดีค่ะ ไม่อยากใช้คำว่า หยามเหยียด เพราะฉันไม่ชอบคำนี้เอาซะเลยจริงๆ แต่ฉันก็เพิ่งจะเขียนคำนั้นลงไป บ้าบอจริง เอาเป็นว่า เธอคิดว่าการที่ฉันเป็นเด็กกำพร้า ที่มีผู้อุปถัมภ์นั้นน่าขำนัก ทั้งที่เธอก็เป็นแค่ลูกบุญธรรมของพวกสกายวอล์กเกอร์ไม่ใช่หรือ? เมื่อฉันพูดแบบนี้กับเจสและบีบีเอท เจสก็บอกว่า แบซีนไม่ยอมบอกให้ใครรู้ว่าเป็นลูกบุญธรรม แม้ว่าใครๆจะรู้กันหมดก็ตาม แต่ไม่มีใครกล้าพูดใส่หน้าเธอหรอก ถึงเธอจะนิสัยแย่ๆแบบนั้น แต่เธอก็เป็นที่รักของบรรดาอาจารย์ และเธอเรียนเก่งหัวดีจริงๆค่ะ โลกช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ถ้ามีอะไรที่ฉันกลัวมากที่สุด ก็คือ กลัวว่าตัวเองจะฉลาดไม่พอค่ะ คุณพ่อ



            จะว่าไป คุณพ่อไม่ชอบเด็กผู้หญิงใช่ไหมคะ? พลัตบอกฉันแบบนั้น ทำไมหรือคะ? คุณพ่อเจอแต่ผู้หญิงที่น่ารำคาญ ผู้หญิงที่โง่เง่า แล้วคุณพ่อมองว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบพวกนั้นไหม? ทำยังไงถึงจะเปลี่ยนใจคุณพ่อได้คะ ฉันจะพยายามเป็นคนฉลาดให้ได้เลยค่ะ ฉันไม่เคยรู้สึกอยากเอาชนะใครหรืออะไรมาก่อน แต่คราวนี้ฉันอยากเอาชนะแบซีน และชนะใจคุณพ่อด้วย กับแบซีนคงไม่ยากเท่าไหร่ แต่กับคุณพ่อนี่สิ ท่านเป็นคนใจแข็งมากไหมคะ? คุณพ่อขายาวของฉันมีนิสัยยังไงบ้างนะ?


เรย์

 


 28 กันยายน

ถึง คุณพ่อขายาว


            คุณพ่ออารมณ์ดีอยู่หรือเปล่าคะ? ถ้ากำลังอารมณ์ไม่ดี ได้โปรดวางจดหมายฉบับนี้ลงทันทีเลยค่ะ อย่าอ่านตอนนี้เด็ดขาดนะคะ ฉันขอร้อง



            ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหมคะว่าฉันมีปัญหากับวิชาภาษาละติน เราเพิ่งทำควิซย่อยกันไปเมื่อวันพุธ และผลคะแนนก็ออกมาเมื่อวันศุกร์ ฉันคิดมาตลอดทั้งเสาร์อาทิตย์เลยว่าควรรายงานให้คุณพ่อทราบหรือไม่ แต่ฉันอยากเป็นคนดีและมีความซื่อสัตย์ ผลเป็นเช่นไร ก็ควรรายงานแบบนั้น อีกอย่างคุณพ่อก็คงอยากทราบว่าผลการเรียนของฉันเป็นอย่างไร วิชาอื่นไม่มีปัญหาเลยค่ะ โดยเฉพาะวิชาที่เกี่ยวกับการวาดรูป ทฤษฎีสี หรือแม้กระทั่งประวัติศาสตร์ศิลป์ แม้ฉันจะต้องอ่านหนังสือตามหลังเยอะมาก แต่คะแนนสอบย่อยก็ออกมาดี ยกเว้นอยู่วิชาเดียวคือภาษาละติน คุณพ่อคะ โปรดอย่าโกรธฉันนะคะ ฉันสอบวิชาภาษาละตินตกค่ะ ถึงจะเก็บคะแนนแค่สิบห้าคะแนน ฉันก็รู้สึกแย่อยู่ดี ฉันกลัวว่าคุณพ่อจะโกรธและผิดหวังที่สุด ท่านจะคิดว่าฉันโง่ไหมคะ? โปรดอย่าคิดเช่นนั้นเลย แค่นี้ฉันก็เศร้ามากแล้วค่ะ



            แบซีนพูดจาเยาะเย้ยฉันอีกแล้วด้วย เธอได้คะแนนเต็มและได้รับคำชมจากอาจารย์ ขณะที่ฉันต้องสอบซ่อม ฉันรู้สึกแย่มากขึ้นเป็นสองเท่า โดยปกติ เธอก็พูดจาถากถางฉันเรื่องเสื้อผ้าที่ดูโบราณอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีเรื่องเรียนอีก คุณพ่อยังไม่ทราบเรื่องเสื้อผ้าของฉัน คืออย่างนี้ค่ะ เงินรายเดือนที่คุณพ่อให้ ฉันจะแบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนแรกสำหรับค่ากิน ส่วนที่สองสำหรับอุปกรณ์การเรียนที่จำเป็น นักศึกษาวิชาศิลปะต้องใช้อุปกรณ์เยอะจริงๆ และส่วนที่สาม ฉันจะเก็บออมไว้และไม่นำออกมาใช้เด็ดขาด เผื่อว่าในอนาคต ฉันจำเป็นต้องใช้ในกรณีฉุกเฉิน จะได้มีเงินพอ ดังนั้นฉันจึงไม่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายไปกับเสื้อผ้า เครื่องสำอาง หรือของประดับตกแต่งใดๆ แบซีนจึงหาว่าฉันเชย ไร้รสนิยม สวมเสื้อผ้าราคาถูก



            ฉันไม่ชอบเธอเลยค่ะ ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้อย่างไรดี ฉันก็หงุดหงิดนะคะ คุณพ่อ บางทีฉันรู้สึกอยากชวนเธอไปที่สระน้ำกลางมหาวิทยาลัย และแกล้งผลักเธอตกลงไปเสียเลย ดูซิว่า แม่คุณจะยังผมเรียบสวย เครื่องสำอางครบทั้งหน้า กระโปรงฟูฟ่องอยู่อีกไหม ถ้าโดนน้ำเสียแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้ทำหรอกค่ะ ขืนทำแบบนั้น พวกสกายวอล์กเกอร์อาจลงโทษฉันด้วยการตัดคอก็ได้



            พวกเขามีอิทธิพลมากขนาดนั้นไหมคะ? ถ้ามีไม่มากขนาดนั้น ฉันอาจพิจารณาผลักเธอตกน้ำจริงๆสักที ถ้าเราไปเดินเล่นแถวนั้นรอบหน้า

            เรย์


 

            แสงอาทิตย์โพล้เพล้ยามเย็นทอลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่กระทบกับโต๊ะเขียนหนังสือ และบุรุษร่างสูงผู้หนึ่งซึ่งนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ เส้นผมสีดำสนิทเหมือนขนนกกาเสยจากหน้าผากขึ้นไว้ด้านบน ผมของเขาดกหนานุ่มสลวย ไม่มีท่าทีว่าจะมีอาการผมร่วงและกลายเป็นคนหัวล้านในเร็ววันนี้อย่างแน่นอนที่สุด นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาไม่ได้ดูใจดีหรืออบอุ่นนัก ติดจะดุ เคร่งเครียด ขึงขังจริงจังด้วยซ้ำไป อย่างไรก็ตาม เวลานี้ความเคร่งขรึมเหมือนจะอ่อนลง เพราะแววตาคู่นั้นกำลังมองลงไปที่กระดาษแผ่นบอบบางในมือ ตัวอักษรอ้อนกลมน่ารักเขียนเป็นระเบียบอยู่บนกระดาษ พร้อมกับลายเซ็นข้างท้ายที่มีรูปวาดของเด็กผู้หญิงประกอบอยู่ด้วย เด็กผู้หญิงยิ้มแฉ่งกับทรงผมประหลาด มัดตั้งสามจุกอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นรอยยิ้มของเด็กผู้หญิงในรูปวาดเล็กๆข้างท้ายจดหมายนั้น ริมฝีปากหยักที่มักจะเหยียดเป็นเส้นตรงและไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ก็ยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบาง อ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง

         


          “ตระกูลฮักซ์มาถึงกันแล้วครับ”


            เสียงประกาศบอกจากด้านหลัง ทำให้รอยยิ้มของเขาหายไป แววตาฉายความหงุดหงิดขึ้นมา เหมือนจะรำคาญที่อยู่ๆก็มีเรื่องอื่นมาขัดจังหวะ



            “จะให้ผมบอกพวกเขารอก่อนไหมครับ” มิทากะถามอย่างรู้งาน เมื่อสังเกตเห็นว่ามาสเตอร์ของเขากำลังถือจดหมายอยู่ในมือ



            “ไม่เป็นไร” เขาตอบเสียงเรียบเฉย “มิทากะ ฉันถามอะไรหน่อยสิ”



            “อะไรหรือครับ” มิทากะก้มศีรษะลงเล็กน้อย



            “ผู้หญิงที่ตลก ซุกซน อยากเป็นคนฉลาดมากกว่าอยากสวย ควรสวมเสื้อผ้าแบบไหน” คำถามนั้น ทำให้มิทากะถึงกับงุนงงไปเลย



            “ผมไม่ทราบจริงๆครับ” มิทากะตอบ “แต่ถ้าท่านกำลังหมายถึงคุณเรย์...” เป็นอีกครั้งที่มิทากะแสดงออกถึงความรู้งานและรู้ใจมาสเตอร์ของตน “ผมคิดว่าสีสันที่สดใสคงเหมาะกับเธอ กระโปรงไม่ควรยาวมาก เพราะท่าทางกระโดกกระเดกแบบนั้น จะสะดุดล้มง่าย”



            “เสื้อแขนยาวดีไหม? อากาศก็เริ่มหนาวแล้ว” มาสเตอร์ของมิทากะพูดเสริมขึ้นมา



            “เป็นความคิดที่ดีครับ” มิทากะเห็นด้วยทันที “ให้ผมสั่งทางห้างให้จัดส่งเลยไหมครับ?”  







Writer's talk

การ์ตูนที่ฉันชอบที่สุดคือ Beauty & the Beast ค่ะ เวอร์ชันการ์ตูนเข้าโรงภาพยนต์ในปี 1991 เป็นปีที่ฉันเกิด และไม่อยากเชื่อเลยว่าเวอร์ชันหนังจะเข้าเดือนมีนาคม 2017 ซึ่งเดือนมีนาคม ก็เป็นเดือนเกิดของฉันค่ะ เสียดายที่เข้าไม่ตรงวันเกิดของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันคงจะฟินมากๆเลย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #843 PPo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 21:57

    คุณไคโลกะคือ ชูการ์แดดดี้นี่เองงงง><

    #843
    0
  2. #509 ยานรักเรย์โล (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 10:05
    โอ๊ะโอ่~ เราก็เกิดเดือนมีนาคมเหมือนกันค่ะ รู้สึกเซอร์ไพร์สยังไงชอบกล (แหม...ทำเหมือนว่ามีคนเกิดเดือนนี้มีแค่หล่อนคนเดียวไปได้!) อ่านตอนนี้แล้วเอ็นดูค่ะ เราคิดว่าจะไม่มีบทสนทนาแล้วซะอีก คิดว่าจะมีแค่เนื้อความจดหมายของน้องเรย์กับคุณป๋า (อันที่จริงมีฉบับเดียวจากป๋าที่ให้มิทากะตอบมาแทน แถมยังสั้นยิ่งกว่าเส้นผมบนหัวของ Jason Statham ซะอีก!) คิดว่าจะไม่ได้เห็นท่าทีอะไรจากป๋าไคโลบ้างแล้ว แต่ผิดคาดค่ะ! รีแอคของป๋ากับจดหมายน้องเรย์นี่น่ารักมากเลย อย่างที่ผู้เขียนบรรยายไว้ ป๋าดูเคร่งขรึมและดุ แต่พออยู่กับจดหมายน้องเรย์นี่อบอุ่นเชียว นี่นึกถึงเนื้อความในจดหมายของน้องเรย์ แบซีน เป็นลูกบุญธรรมของตระกูลสกายวอล์คเกอร์ แล้วจะเกี่ยวข้องอะไรกับป๋ามั้ยนะ? เราจะไม่เดาไปก่อนแล้วกัน แต่คิดว่าน่าจะเข้ามาสร้างความยุ่งยากใจให้น้องกับป๋าแน่ๆ เลย (นี่เรียกไม่เดา?)



    เราไม่รู้นะคะว่าผู้เขียนเกิดวันที่เท่าไหร่ บ้างทีอาจจะผ่านไปแล้วหรือยังมาไม่ถึง...ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะคะ จากเพื่อนที่เกิดเดือนเดียวกัน :D อ้อ! เราแอบไปส่องทวิตเตอร์ของผู้เขียนมาค่ะ เห็นหนังสือ SW TLJ ด้วย น่าอ่านมากเลยค่ะ เห็นโมเม้น ReyLo เยอะเหมือนกันแฮะ! แล้วก็...เราแอบเห็น เหมือนผู้เขียนทวิตเกี่ยวกับการเขียนสามสิ่ง 1.เขียนไม่จบ 2.เราลืม 3.ไม่มีคนอ่าน คือ...อยากจะบอกว่าเรารออ่านนะคะ ตอนนี้ยังไม่จบก็ไม่เป็นไร เรารอเก่งค่ะ :-)



    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #509
    0
  3. #425 T_3 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:31
    น่ารักอะไรอย่างนี้ เรย์สดใส

    มากๆเลยคร้า น่ารักก

    คุณพ่อขายาวว ชอบบบ
    #425
    0
  4. #302 Audaidaj (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 19:55
    เรย์น่ารักมีชีวิตชีวาจิงๆค่ะ คุณพ่อเป็นพวกสกายวอลเกอร์สินะคะ ให้ทางห้างจัดส่งให้ ใช่รึป่าว
    #302
    0
  5. #210 Roserin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 23:09
    เรย์น่ารักจังเลยค่ะ ถ้าเราได้อ่านจม.ที่ส่งถึงเราเเบบนี้ก็คงอดยิ้มไม่ได้เหมือน อ่านแล้วอารมณ์ดี ไม่แต่เรื่องไม่ชอบใจก็ยังพูดถึงอย่างดูน่าสนุกได้นะ น่ารัก~

    มาสเตอร์ดูใจดีกับเด็กอุปถัมภ์ออกนะคะ นี่เริ่มคิดจะเลี้ยงต้อยยังอ่ะ 555

    #210
    0
  6. #164 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:27
    ขำตรงหัวล้านมาก ขำจนเหนื่อยเลยค่ะ5555555555555
    ชอบบิวตี้แอนด์เดอะบีส์เหมือนกันค่ะ เอ็มม่าเล่นนี่ปิ๊งมาก ดีจัย อยากดูแล้ว ยังมีคุณยวนกับย่าเอียนอีก คือดีมากกก
    #164
    1
    • #164-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:49
      ฉันชอบการ์ตูนเรื่องนี้มากกกกกก แบบ รักเบลล์มาก เป็นไอดอลเลย
      #164-1
  7. #158 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:20
    ในบรรดาเจ้าหญิงดิสนีย์หนูก็ชอบเจ้าหญิงเบลล์เหมือนกันเลยค่ะ^w^ ชอบเพราะเบลล์เป็นคนชอบอ่านหนังสือ กล้าหาญ กตัญญู และใจดี ไม่ได้รักใครที่หน้าตาด้วย น่ารักที่สุดเลยค่ะ >e<
    เอ๋ๆเรย์น่ารักร่าเริงขนาดนี้คุณพ่อเคยแอบไปพบหนูเรย์บ้างไหมหนอ?!

    ปล. ตอนเด็กๆหนูชอบแอเรียลค่ะ ^-^' แต่พอโตขึ้นก็รู้สึกว่าแอเรียลข้อนข้างเป็นคนไม่มีเหตุผลซักเท่าไหร่และก็เอาแต่ใจด้วย ความชอบก็เลยลดลงค่ะ-_-''
    #158
    1
    • #158-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:45
      แอเรียล เราว่านางดู.... อยากได้ผู้มากไปหน่อยอะ 555555 แต่นางก็น่ารักนะ
      #158-1
  8. #140 krasivaya_Dragunov (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:12
    เขินนนนน ม้วนตัว บิดไปบิดมา น่ารักจริงๆ
    #140
    1
    • #140-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:59
      ยื่นหมอนให้กอดค่ะ
      #140-1
  9. #139 Apirujeeners (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:43
    ตลกตอนท่านเป็นคนหัวล้านหรือเปล่าคะ ค่ะ 5555
    #139
    1
    • #139-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:59
      ช่างขี้เล่นจริงๆค่ะ หนูเรย์
      ตอนฉันอ่านนวนิยาย ฉันก็ขำก๊าก ตอนจูดี้เขียนจดหมายถามคุณพ่อขายาวอย่างนั้นค่ะ
      #139-1
  10. #138 ฟูฟ่องละอองฟิ้ว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:24
    เรย์น่ารักมากเลย คุณพ่อขายาวจะใจแข็งไม่ตอบจดหมายได้มั้ยคะ >////<
    #138
    1
    • #138-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:58
      จะใจแข็งไปถึงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้สิ
      #138-1
  11. #137 นางสาวฤดูหนาว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:25
    เราก็เกิดปี 1991 (แต่เดือนกรกฏา 555+)

    ไคโรเวอร์ชั่นนี้น่ารัก(หรือเปล่า?)

    ยังไม่เคยอ่านเรื่องคุณพ่อขายาวเลยค่ะ เคยแต่ได้ยินชื่อ ไว้จะลองหาดู
    #137
    3
    • #137-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:57
      เป็นนวนิยายที่ดีงามมากๆค่ะ
      ว่าแต่ คิดถึง คุณนางสาวฤดูหนาวนะเนี่ย หายไปเสียนาน
      #137-1
    • #137-3 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:19
      แสดงตัวเลย คิดถึง 5555
      #137-3
  12. #136 lamb_san (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:11
    อยู่ในสถานการณ์อมยิ้มแก้มปริค่ะ เราเกิดเดือนมีนาเหมือนกันค่ะ หลังเบลปีนี้ฉาย2วัน ชอบการบรรยายผ่านจดหมายสลับกัน ทำให้เรานึกถึง love rosieค่ะ ชอบเวอร์ชั่นหนังมากกก ยอมรับว่าดูเพราะลิลลี่ คอลลินส์ล้วนๆ (ฮา) แต่หนังสือเราทนอ่านจบไม่ลงจริงๆค่ะ...
    ความเบซีนนี่ชวนหงุดหงิดแล้วก็เศร้านิดๆแทนเรย์จริงๆ คุณพ่อคะ ตบหน้านางให้ที55555 ตอนนี้มาเร็วมาก เรานี่สะดุ้งเลยค่ะ ขอพักหนังสือสอบไว้ก่อนนะ55555 รอตอนต่อไปปปป
    #136
    1
    • #136-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:57
      Love rosie ฉันไม่เคยอ่าน ไม่เคยดูเลยค่ะ
      #136-1
  13. #135 Skye1907 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:37

    ไคโลเริ่มใส่ใจเรย์แล้วแต่เรย์จ๋า คุณพ่อขายาวเธอผมดกดำมาก---
    #135
    1
    • #135-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 22)
      20 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:56
      มาสเตอร์ไม่ได้หัวล้าน - มิทากะกล่าว
      #135-1