Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 17 : Ben & Rey [Triplets AU Project]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 ก.พ. 60

 

Triplets AU Project

Chapter : 8 / 10






Ben & Rey 



          ค่าใช้จ่ายสำหรับเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่ไปงานพรอม ถ้านำมารวมกันทั้งหมดล่ะก็ อาจซื้อบ้านหลังเล็กแถบชานเมืองได้หนึ่งหลัง คงไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงไปนัก เพราะนักเรียนไฮสคูลบางคนถึงขั้นยอมจ้างลิมูซีนเพื่อไปรับเด็กสาวถึงบ้าน บางคนก็ทุ่มทุนไปกับเสื้อผ้าหน้าผมที่ต้องเริ่ดหรูอลังการ เพื่ออะไรน่ะหรือ? เพื่อหนึ่งคืนที่จะได้เฉิดฉายบนฟลอร์เต้นรำ เพื่อจะได้มีรูปสวยๆลงหนังสือรุ่น เพื่อจะได้เก็บความทรงจำดีๆกับเพื่อนและคนรัก อันที่จริงแล้ว งานพรอมก็ไม่ได้มีอะไรมาก สำหรับเรย์ เคโนบีและกลุ่มเพื่อนของเธอที่เป็นคณะกรรมการจัดงานมาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง เห็นงานพวกนี้จนชิน และไม่รู้สึกอะไร



            เพียงแต่ปีนี้ต่างออกไป เพราะเป็นปีสุดท้ายที่เรย์จะได้อยู่ไฮสคูล นี่คืองานพรอมครั้งสุดท้ายที่เธอมีส่วนช่วยในการจัดให้มันเกิดขึ้น ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ จึงก้ำกึ่งระหว่างความรู้สึกโล่งใจกับใจหาย แต่ตอนนี้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย เป็นครั้งแรกที่ศีรษะของเรย์ไม่ได้เชิดอยู่ในอากาศ เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้ถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยเหล่าเพื่อนฝูงที่มีความคิดเหมือนกันว่างานพรอมเป็นสิ่งสิ้นเปลืองและไร้สาระ เธอมางานคนเดียวและนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ ขณะที่เพื่อนๆออกไปเต้นรำกับคู่ของตัวเอง บีบีเอทควงคู่กับเด็กสาวผิวเข้มที่ชื่อแฮนน่า สองคนนั้นก็รู้จักกันมานานแล้ว แต่ไม่เคยคุยกันเลย จนกระทั่งเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เองที่เรย์ไม่ไปโรงเรียนสองวัน อะไรก็เกิดขึ้นได้ในเวลาแค่สองวัน



            เจสควงแขนอยู่กับเบน ออร์กาน่า โซโล



            ทุกอย่างไม่ใช่เทพนิยาย ไม่ใช่เรื่องสั้นโรแมนติกน้ำเน่าสำหรับเรย์ เธอพลาด และเสียใจอยู่ทุกวินาที แต่จะให้เธอทำยังไงได้ จะให้เธอเดินเข้าไปและกระชากแขนเบนออกมา เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่จะไปแย่งผู้ชายของใคร เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว เธอก็ต้องยอมรับมัน



            เพราะทิฐิ ความดื้อดึง ทำให้เธอปล่อยโอกาสที่มีค่าให้หลุดมือไป เมื่อวันเสาร์ เดซี่ลากเธอกับคิระไปถึงบ้านโซโล และเธอก็ยืนอยู่ต่อหน้าเขาแล้วแท้ๆ เขาลุกขึ้นยืนและกำลังจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาพูดกับเธอก่อน แต่เรย์ที่ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงในตอนนั้น พูดโพล่งขึ้นมาเสียดื้อๆ



            “ฉันไม่มีอะไรจะต้องพูดหรือจะต้องฟัง” เรย์บอก ทำให้เบนหยุดนิ่ง ไม่กล้าเดินต่อ ทุกคนหันมามองเธอพร้อมกัน โดยเฉพาะเดซี่ถึงขั้นถลึงตามอง เดซี่ไม่เคยถลึงตาใส่เธอมาก่อน “นี่มันไร้สาระ ฉันไปล่ะ” เรย์เดินลิ่วออกจากบ้านโซโลไปทั้งอย่างนั้น เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง ไม่ได้สนใจเสียงเรียกของเดซี่ หรือสนใจใครทั้งนั้น



          เรย์ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น ก็แค่ การปล่อยให้เดซี่มาจัดการอะไรต่อมิอะไรให้ ดูไม่สมเป็นตัวเรย์ เธอสิที่ควรเป็นคนจัดการนู่นนี่นั่น ไม่ใช่เดซี่ เธอสิที่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร เธอไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกับเบนเสียหน่อย เขาสิที่ต้องมาตามง้อเธอ ต้องขอโทษเธอ เขาเป็นคนจูบเธอนะ เขาทำให้เธอขายหน้า มีผู้ชายที่ไหนทำแบบนั้น จูบโดยไม่ตั้งตัวแล้วก็ทิ้งเธอไว้อย่างไม่ไยดี ไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความ เขาต้องเป็นฝ่ายมาหาเธอสิ ไม่ใช่เธอไปหาเขาถึงบ้าน ศักดิ์ศรีของเธอจะอยู่ตรงไหนกัน



            เธอมันโง่ โคตรโง่



          “ความรักไม่เกี่ยวกับศักดิ์ศรีซะหน่อย” เดซี่กลับมาพูดแบบนั้นใส่หน้าเรย์ หลังจากเธอบอกเหตุผลไปว่าทำไมเธอเดินออกมาก่อน “ทุกคนเท่าเทียมกันเมื่อมีความรัก ถ้ามัวแต่หาว่าใครผิดมากกว่า พวกพี่ก็ไม่มีวันได้คุยกันหรอก”



          “เมื่อไหร่เธอจะหยุด เดซี่” เรย์ไม่เคยขึ้นเสียงกับน้องสาว แต่ตอนนั้นมันไม่ไหวแล้วจริงๆ



          “ฉันไม่หยุด จนกว่าพี่จะเลิกทำตัวงี่เง่า” เดซี่ยืนยัน



          “เธอทำตัวออกนอกหน้าเกินไปหรือเปล่า?” เรย์พูดเสียงเย็น “อ๋อ หรือว่าที่เชียร์ฉันให้คบกับเบนเสียเหลือเกิน เพราะเธอไม่มีโอกาสที่จะได้คบกับเบนเอง”



          เดซี่เม้มริมฝีปาก จ้องหน้าเรย์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป แม้แต่คิระ ยังไม่เคยพูดจาแย่ขนาดนี้ อาจเพราะรายนั้นปากเสียเป็นเรื่องปกติ จนเดซี่ชินและไม่ถือสา แต่กับเรย์ มันต่างออกไป และเรย์รู้ เธอเป็นพี่สาวที่เดซี่รักที่สุด และการพูดอะไรแบบนั้น ก็เป็นเรื่องไม่น่าให้อภัย เรย์กำลังจะอ้าปากขอโทษ แต่ก็ไม่มีโอกาสอีก เพราะเดซี่พูดขึ้นก่อน



          “ฉันจะถือว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจพูดแล้วกัน” เดซี่พูดอย่างสงบ แต่แววตาเย็นชาชัดเจน



          เยี่ยมไปเลยไหมล่ะ ตอนนี้แม้แต่น้องสาวคนที่น่ารักที่สุดก็ไม่อยากมองหน้าเธอ เรย์ถอนหายใจแล้วหันไปมองผู้คนที่มาร่วมงาน พวกเขาต่างสนุก กระโดดโลดเต้น เธอเห็นไคโลกับเดซี่ เป็นอย่างที่พวกเขาเป็น ช่างอ่อนหวาน ช่างเหมาะสมกันอย่างไม่น่าเชื่อ เธออยู่ข้างตัวเดซี่ และเห็นไคโลมาตั้งนาน กลับไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาจะเข้ากันได้ดีขนาดนี้ ทั้งที่เธอเป็นพวกชอบจับคู่แท้ๆ มันช่างเหนือความคาดหมายไปไกล และทำให้เธอรู้ว่า ต่อให้ฉลาดแค่ไหน ก็ใช่ว่าเธอจะควบคุมทุกอย่างได้



            แมตต์กับคิระไม่ได้มางาน เธอลืมไปเลย ลืมที่จะถามว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง สัปดาห์ที่ผ่านมา เธอไปโรงเรียนก็จริง แต่ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น ออกจะแปลกทีเดียว คิระไม่เคยพลาดงานพรอม และเธอก็อยากเป็นควีนงานพรอมมาตลอด เพราะเป็นตำแหน่งที่คู่ควรกับเธอ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ นี่เรย์ไปอยู่ไหนมา ทำไมไม่รู้เรื่องอะไรเลย



            “ฉันว่าจะชวนเบนไปงานพรอมด้วยกัน” เจสพูดขึ้นมา ระหว่างที่พวกเธอกำลังเดินไปเรียนด้วยกัน “เธอจะโอเคไหม ถ้าฉันชวนเขา แบบว่าพวกเธอสองคนไม่ได้...”



          “เราไม่ได้คบกัน” เรย์ต่อประโยคให้ทันที



          “แล้วเธอจะโอเคหรือเปล่า?” เจสถามเพื่อความแน่ใจ



          “ไปชวนเถอะ”



          ใช่ ใช่ ใช่ เธอเป็นคนยอมให้เจสไปชวนเบนเอง ไม่คิดจะห้าม ไม่คิดจะทำอะไรเลย เรย์ไม่อยากเสียหน้า ไม่อยากทำเหมือนเธอกำลังหวงของ เบนก็ไม่ได้พยายามที่จะมาคุยกับเธออีก เจอกันในห้องเรียน เขาก็ไม่ได้พูดกับเธอสักคำ พวกเขานั่งด้วยกันก็จริง แต่ไม่มีเสียงพูดคุยอีกแล้ว แล้วตอนนี้เธอก็ลงเอยอยู่ในงานพรอม นั่งที่โต๊ะตามลำพังเหมือนคนขี้แพ้ที่ไม่มีใครคบ ยิ่งพยายามบอกตัวเองว่าเธอไม่ได้ชอบเบน ความรู้สึกมันก็ยิ่งชัดเจนออกมามากเท่านั้น เธอจะทำยังไงได้ล่ะ ทำอะไรไม่ได้แล้ว มันสายไปแล้ว เรย์รู้สึกว่าดวงตาร้อนผ่าว และเธอต้องยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว คิดว่าไม่น่าจะมีใครทันเห็น



            “ถ้าเธอไม่งี่เง่า ก็ไม่ต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้หรอก” เสียงพูด ทำให้เรย์หันขวับและเงยหน้าขึ้นมอง ไคโลมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาควรจะอยู่กับเดซี่ไม่ใช่หรือ และเขาก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ โดยไม่สนใจจะรอคำเชิญ



            “เดซี่ไปไหนล่ะ?” เรย์ถาม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ



            “ฉันก็ต้องให้แฟนของฉันไปเจอเพื่อนๆของเธอบ้างสิ” ไคโลบอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอกสบายใจ



            “นายกับเดซี่” เรย์พูดขึ้นมา “ฉันก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี”



            “เชื่อได้แล้ว” ไคโลบอก



            “ได้ยังไง?” เรย์ถามอย่างสงสัยจริงๆ “พวกนายมาลงเอยกันได้ยังไง ใต้จมูกฉัน โดยที่ฉันไม่รู้เรื่อง”



            “มันก็ไม่ง่าย” ไคโลยักไหล่ ฟังจากน้ำเสียง เรย์เชื่อว่าคงจะ ไม่ง่าย จริงๆตามที่เขาพูด เดซี่ก็พูดแบบนี้เหมือนกันเมื่อเช้าวันเสาร์ ทำให้เรย์สงสัยว่าสองคนนี้จะมีอุปสรรคอะไรได้ แต่พอมานั่งคิดทบทวนดูดีๆ พวกเขาก็ต่างกันมาก สังคมเพื่อนไม่เหมือนกัน เดซี่แอบชอบเบน ส่วนแมตต์ก็แอบชอบเดซี่อยู่ ถึงไคโลจะทำตัวเหมือนไม่สนว่าน้องชายจะรู้สึกยังไง หรือใครจะคิดยังไง บางที ลึกๆแล้ว เขาอาจสนใจมากกว่าที่แสดงออก



            “แล้วเธอจะเอายังไง” อยู่ๆไคโลก็ถามเรื่องเธอ พร้อมหันมามอง “ถ้าจะปล่อยเบนไปจริงๆ คงไม่มานั่งมองน้ำตาไหลหรอก แล้วจะนั่งเฉยอยู่แบบนี้อีกนานไหม จะบอกอะไรให้นะ เคโนบี ไอ้เบนมันจะกล้าคุยกับเธอได้ยังไง ถ้าเธอทำท่าเหมือนไม่อยากให้มันพูดอะไรกับเธออีกแล้ว ใครจะไปกล้า ถามหน่อย”



            “ฉันก็...”



            “อย่ามาเถียง” ไคโลพูดเสียงเข้มขึ้น “ฉันไม่ใช่เดซี่ที่เธอจะทำตัวงี่เง่าด้วยได้ อ้อ แล้วเรื่องที่เธอพูดกับเดซี่แย่ๆเมื่อวันเสาร์ ไปขอโทษน้องสาวเธอซะด้วย รู้ไหมว่าทำน้องตัวเองน้ำตาซึม ทีนี้ ฉันจะสร้างโอกาสให้เธออีกครั้ง ฉันจะทำเป็นไปบอกเบนว่า มีเรื่องเกี่ยวกับเดซี่ที่ต้องเคลียร์กับมัน ขอให้มันไปเจอฉันข้างนอก ที่ห้องเรียนฟิสิกส์ ประตูไม่เคยล็อค ส่วนเจส เธอไม่ต้องห่วง มีเพื่อนในกลุ่มฉันที่พร้อมจะจีบเจสทุกเมื่อ อย่าทำหน้าแบบนั้น เพื่อนฉันไม่ได้แย่ไปซะทุกคน เอาล่ะ อยู่ที่เธอแล้วนะ เคโนบี อยากจะพูดหรือทำอะไรก็ทำซะ” เขาตบบ่าเธออย่างหนักหน่วง ออกจะเหมือนเวลาที่เขาตบบ่าลูกทีมเวลาเล่นลาครอส



            เรย์เห็นไคโลทำตามที่พูดจริงๆ เริ่มจากเดินไปหาเบนกับเจส ขอคุยกับเบนเป็นการส่วนตัว แสร้งทำหน้าตาเครียดจริงจังจนเบนน่าจะใจเสีย แล้วเบนก็ยอมเดินออกจากโรงยิมที่ใช้จัดงาน



            ถึงเวลาที่เรย์ต้องลุกแล้ว เด็กสาวกำมือสองข้างขยำกระโปรงจนยับยู่ยี่ นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะได้พูดกับเบน เบน เพื่อนของเธอ เบนที่ยอมให้เธอยืมยางลบในวันสอบ แต่ตัวเขาเองไม่มีใช้ เบนที่ปรบมือชอบใจตอนที่เธอต่อจิ๊กซอว์ได้สำเร็จโดยใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที เบนที่ยิ้มให้เธอเสมอเวลาเจอหน้ากัน เบนที่อาสาสอบตีลูกเสิร์ฟแทนเธอในวิชาเทนนิส ทำให้เขาโดนลงโทษตีลูกเสิร์ฟให้ได้ห้าสิบลูก ถ้าไม่พลาดเลย อาจารย์จะยอมให้เรย์สอบผ่าน เบนที่ยอมกินบรอคโคลีแทนเธอ ตอนที่โรงอาหารมีกฎห้ามไม่ให้นักเรียนเหลือเศษอาหารเด็ดขาด เบนที่สอนให้เธอเข้าใจเรื่องทฤษฎีสี ไม่อย่างนั้นเรย์คงไม่ผ่านวิชาศิลปะ เบนที่ชอบกินนาโช่ เบนที่ชอบดูหนังเสล่อๆอย่างทไวไลท์ เบนที่ร้องไห้ตอนอ่านกลอนจากเรื่องโรมิโอกับจูเลียต เบนที่ยอมดูซีรีย์เฮาส์ออฟการ์ด เพราะเรย์อยากมีคนคุยด้วย เบนที่ชอบเลี้ยงหมาแมว แต่ก็กันพวกมันออกไปจากห้องทุกครั้ง เวลาที่เรย์ไปบ้าน เพราะเรย์แพ้ขนสัตว์ เบน เบน เบน



            เธอมองไม่เห็นเขาได้ยังไง นอกจากโง่แล้วยังตาบอดอีก เรย์ยอมรับแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คนฉลาดเลยแม้แต่นิดเดียว น้ำตาของเธอไหลทะลัก เธอปล่อยให้มันไหลลงไปอย่างไม่อาย และไม่สนด้วยว่าจะมีสักกี่คนที่เห็นว่าเธอกำลังสะอื้น เรย์ลุกขึ้นยืน ไม่ลังเลอีกแล้ว ไม่กลัวอีกต่อไป ไม่มีคำว่าทิฐิ หรือละอาย เธอไม่สนใจอีกแล้ว ต่อให้ต้องคุกเข่า และทิ้งศักดิ์ศรีแห่งความเป็นเรย์ทั้งหมดไป เธอก็ไม่สน



            เด็กสาวออกไปนอกโรงยิมและเดินไปตามทางเดินที่ร้างผู้คน จนถึงห้องเรียนฟิสิกส์ เธอมองผ่านกระจกหน้าต่างตรงประตูเข้าไป ร่างสูงของเบนยืนพิงโต๊ะ ขณะที่ใบหน้าของเขาหันไปทางหน้าต่าง เรย์หลับตา คำพูดมากมายวนเวียนอยู่ในสมอง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มยังไง แต่นั่นคือเบน เบนที่ฟังเธอพล่ามได้ไม่เคยเบื่อ เบนที่สามารถนั่งฟังเธอเล่าเรื่องได้เป็นวันๆโดยไม่ขัด ต่อให้เธอพูดไม่รู้เรื่อง เขาก็น่าจะยังรับฟัง และเธออยากขอให้เขาฟัง ได้โปรด อย่าโกรธเธอเสียจนไม่ยอมฟัง ได้โปรด ให้โอกาสผู้หญิงงี่เง่าคนนี้อีกครั้ง ได้โปรดเถอะ



            เรย์ผลักประตูเข้าไป เบนกำลังจะพูดอะไรสักอย่างพร้อมกับหันมาพอดี แต่เมื่อเขาเห็นเรย์ ริมฝีปากที่อ้าค้างอยู่ก็หุบลง เรย์มองเขาผ่านม่านน้ำตา เขาก็ยังดูดีเหมือนเดิม ใบหน้ายาวไร้เดียงสา แม้จมูกจะใหญ่ หูจะกางแล้วเขาต้องใช้ผมยาวๆปิดใบหูไว้ สิ่งที่เธอชอบมากที่สุดคือรอยขี้แมลงวัน เธอมองมันได้ไม่เบื่อเลย



            “เรย์” เขาเรียกชื่อเธอ เหมือนจะงุนงง และสับสนนิดๆ แต่กระนั้น น้ำเสียงเวลาที่เขาเรียกชื่อเธอก็ฟังดูอ่อนโยนอยู่ดี เหมือนกับทุกครั้งที่เขาเรียกเธอ แต่เธอก็ไม่เคยสังเกต ไม่เคยสนใจ



            “ฉัน...” ก้อนสะอื้นหยุดเธอไว้ เรย์หายใจไม่สะดวก “เบน ฉันน่ะ...”



            “ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”



            หัวใจของเรย์เหมือนจะหยุดเต้นไป วินาทีสั้นๆนั้นราวกับเธอกำลังยืนอยู่บนพื้นที่ว่างเปล่า ที่พื้นใต้เท้าค่อยๆดิ่งเอียงวูบลง เบนไม่อยากฟังเธอแล้ว เธอไม่มีโอกาสอีกต่อไป แม้แต่จะพูดคำที่อยากจะพูดก็ไม่ได้ บอกความรู้สึกก็ไม่ได้แล้วหรือ เด็กสาวมองหน้าเขา ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เจ็บปวดเกินกว่าจะก้าวเท้าหรือหมุนตัวกลับ เจ็บปวดเกินกว่าจะขยับ มันสายไปแล้วจริงๆด้วย



            เรย์ได้ยินเสียงฝีเท้า พร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้จนประชิดตัว เธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นแผ่วบางที่กระจายออกมาจากตัวเบน เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมอง พอดีกับที่เขายกมือขึ้นแตะแก้มของเธอ



            “ร้องไห้ทำไม?” เบนถาม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างนุ่มนวล ขณะที่นิ้วโป้งขยับเช็ดน้ำตาของเรย์



            “นายเกลียดฉันแล้วหรือเปล่า?” เรย์ถามเสียงสั่น



            “จะเกลียดได้ยังไง” เบนพูดเสียงแผ่วเบา “ขอโทษที่วันนั้นทำให้เรย์ตกใจนะ”



            ไม่ใช่ เธอต่างหากที่ต้องขอโทษ เธอทำตัวแย่ เธอนิสัยไม่ดี “ฉัน...” เรย์หอบหายใจ “ฉันรักนาย” แล้วเธอก็ร้องไห้อีก ส่งเสียงสะอื้นอย่างไม่อาย เบนรวบตัวเธอเข้าหา กอดเอาไว้ มือข้างหนึ่งลูบศีรษะเธออย่างปลอบโยน “ฉันขอโทษ ทุกอย่างเลย ฉันนิสัยไม่ดี ฉันไม่เคยรู้เลยว่า...”



            “ฉันรู้” เบนกระซิบบอก “ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ” เขาดึงตัวเธอออก จับใบหน้าเธอไว้ในมือทั้งสองข้าง



            “อย่าเกลียดฉันนะ” เรย์ยังร้องไห้อยู่ดี



            “ฉันรักเธอ เรย์” เบนบอกด้วยเสียงที่มั่นคง หนักแน่น และคราวนี้เรย์เป็นฝ่ายที่เขย่งเท้าขึ้น ขยับใบหน้าเข้าหา และจูบเขาทั้งที่น้ำตายังไหล     








Writer's Talk

อาาาาาาา ดีใจเหลือเกินที่เขียน เบนกับเรย์ ออกมาได้ก่อนคู่อื่นเลย เรียกได้ว่าเป็นคู่ที่ยากที่สุดแล้วสำหรับฉันค่ะ เหมือนสร้างคาแรกเตอร์เรย์ไว้ฆ่าตัวเองยังไงก็ไม่รู้ ฮ่าฮ่า 

แต่ชอบค่ะเวลาที่ได้เขียนเกี่ยวกับ ผู้หญิงจอมอวดฉลาด แต่งี่เง่า ที่สุดท้ายยอมทิ้งทุกอย่าง เพื่อง้อคนพิเศษของตัวเอง มันยากมากๆเลยนะสำหรับเรย์ ที่คิดว่าควบคุมทุกอย่างได้ รู้ไปซะหมด แล้วมารู้ทีหลังว่าจริงๆแล้ว ตัวเองไม่รู้อะไรเลย 

ตอนหน้า จะเป็นคู่ใคร อันนี้เดาอารมณ์ตัวเองไม่ถูกเหมือนกันค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #112 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:25
    ลงเอยอย่างมีความสุข อา *ตายลงอย่างสบายใจ*

    ไม่ๆ เรายังตายตาหลับไม่ได้ เหลืออีกสอง!!! *ผุดขึ้นจากหลุม*
    #112
    1
    • #112-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 17)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:39
      55555 ได้อารมณ์ซอมบี้
      #112-1
  2. #109 Dandelions (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:48
    ลงเอยไปหนึ่ง ลุ้นอีกสอง
    #109
    1
    • #109-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 17)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:58
      ลุ้นจ้า ลุ้นๆ
      #109-1
  3. #108 lamb_san (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:31
    เบนแบบพระเอกมากค่าาา ตอนดึงเรย์มากอด เราแบบ...อิจฉาาาา แต่เรย์ตอนเดินไปสารภาพน่ารักมากเลยค่ะ ฮือออออ อยากขยี้แก้ม
    #108
    1
    • #108-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 17)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:57
      อยากโดนเบนกอดบ้าง ~~~ #ทีมอยากกินเบน
      #108-1
  4. #107 ฟูฟ่องละอองฟิ้ว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:48
    โล่งใจแทนเบน ฮืออออ เรย์ได้มีความสุขแล้วนะ พี่น้องอีกสองคนก็สู้เขา!555555 ขอทำนายว่าคู่ไคโลเดซี่คือเดอะลาสค่ะ! /วางเงินพนัน--- #ผิด
    #107
    1
    • #107-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 17)
      13 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:52
      พนันด้วยอะไรจ๊ะ สาวน้อย //ไคโลถาม
      #107-1
  5. #106 Skye1907 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:55
    ลงเอยไปหนึ่งคู่
    #106
    1
    • #106-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 17)
      13 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:51
      ฉันดีใจสุดๆค่ะ
      #106-1
  6. #104 Apirujeeners (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:28
    น่ารักมากเลยค่ะ อ่านไปกลิ้งไปปป เบนละมุนมากกกก ในที่สุดเรย์ก็ยอมแล้ว ตอนแรกตกใจมากทำไมเป็นอย่างนั้น ทำไมเบนอยู่กับเจส อ่านตอนนี้ละเขินอีกแล้ว 5555555 เหมือนคนบ้าเลยค่ะ(เราเอง)
    #104
    1
    • #104-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 17)
      13 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:50
      #ทีมอยากกินเบน เราเข้าใจกันค่ะ
      #104-1