Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 15 : Matt [Triplets AU Project]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 ก.พ. 60

  


Matt [Triplets AU Project]

Inspiration : She's all that

Chapter  : 6 / I still have no idea.









          ปาร์ตี้



          คำเดียวง่ายๆ แต่ทำให้แมตต์กังวลและค่อนข้างที่จะเครียดเลยด้วยซ้ำ เขาขอไปแข่งคณิตศาสตร์กับโรงเรียนอื่นในระดับเขตดีกว่า ต้องไปงานปาร์ตี้ ถามว่าเขาปฏิเสธได้หรือเปล่า? ถ้าเป็นทุกที ไม่มีใครคิดจะเชิญเขาอยู่แล้ว ต้องโน่น คนนู้น หนุ่มฮอตนักกีฬาอย่างไคโล ที่ฟันหญิงมาเกือบทั้งโรงเรียน เอ่อ อันที่จริง อาจจะไม่ถึงขนาดนั้น แต่พี่ชายเขาคนนี้ก็เป็นหนุ่มเจ้าสำราญตัวพ่อ ทุกปาร์ตี้ขาดเขาไม่ได้ ปาร์ตี้ไหนไม่มีคืองานนั้นกร่อย ทว่า หลังจากที่ไคโลตามจีบเดซี่อย่างเปิดเผย และใช้เวลาหลังเลิกเรียนและซ้อมกีฬาอยู่กับเธอทุกวัน ทำให้คราวนี้ไคโลไม่ร่วมงานปาร์ตี้ และก็ไม่มีใครถามถึงเขา



            กลายเป็นแมตต์ ที่ทุกคนรู้จักเขาในนาม เด็กเนิร์ดผู้กินสูตรคณิตศาสตร์แทนอาหารเย็น เหมือนโลกมันกลับตาลปัตรไปหมด ตั้งแต่เหล่า มินเนี่ยน ของคิระมาเดินตามเขาต้อยๆ และทวิตเกี่ยวกับเขาแทบจะนาทีต่อนาที คนที่ออกตัวแรงสุดก็ไม่พ้นคิระ เริ่มจากการขอให้เขาช่วยติวคณิตศาสตร์เพราะเธอไม่อยากสอบตกอีกแล้ว แต่ไปๆมาๆ ทั้งโรงเรียนคิดว่า เขากำลังคบกับเธออยู่ ทุกคนพากันสงสัย และสุดท้ายก็สนใจเขากันใหญ่ แมตต์ไม่ชินเลยกับการที่ทุกคนหันมามองเวลาเขาเดินในโถงทางเดิน ไม่ชินที่มีสาวสวยอย่างคิระลากไปเขาไปนู่นมานี่ แต่เขาก็ยอมรับว่า เธอน่ารักดี



            เท่าที่แมตต์รู้ คิระเป็นยัยตัวแสบ ปากเสีย และชอบกลั่นแกล้งเดซี่มากที่สุด เขาเคยไม่ชอบหน้าคิระ เหตุผลหลักก็คือ เดซี่ต้องอดทนกับคิระมากที่สุด และเคยร้องไห้เพราะคิระหลายครั้งด้วย เขายอมรับปากติวคณิตศาสตร์ให้คิระ แลกกับการที่เธอจะไม่รังแกเดซี่อีก ซึ่งเธอก็ทำตามข้อตกลง แต่สิ่งที่ตามมา เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดว่าจะเกิดขึ้น



            เมื่อได้ใช้เวลากับคิระมากขึ้น ทำให้เขาเห็นอะไรหลายอย่างในตัวเธอที่เขาไม่คิดว่าจะมี จากที่เขาเคยมองว่าเธอเป็นยัยตัวแสบ จอมแข็งกระด้าง มีชีวิตอยู่เพื่อทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยกว่า ตัวตนที่แท้จริงของคิระไม่ได้เป็นแบบนั้น มีบางมุมที่เธออิจฉาพี่สาวในความฉลาด อิจฉาเดซี่ในความอ่อนหวานและมองโลกในแง่ดี ใครๆก็รักเดซี่ โดยเฉพาะแม่ของพวกเธอ เดซี่เป็นเด็กที่ไม่สบายบ่อย ตอนคลอดใหม่ๆ ตัวเล็กจ้อยกว่าใครเพื่อน และต้องอยู่ในตู้อบหลายวัน เพราะยังสู้กับอากาศข้างนอกไม่ได้ ขณะที่คิระคือคนที่แข็งแรงที่สุด แถมยังเป็นลูกคนกลาง มักได้รับความเอาใจใส่แบบขาดๆเกินๆ



            “ฉันไม่เคยเป็นคนโปรดของแม่หรอก ต้องเดซีผู้บอบบาง แม่ตั้งชื่อให้แบบนั้น เพราะเธอเหมือนดอกเดซี่ยามเช้า สวยงาม อ่อนโยน น่ารัก ส่วนเรย์ก็คือเรย์ เธอฉลาด ไอคิวสูงกว่าพวกเราที่เหลือ ก็เหมือนแสงไงล่ะ แม่ตั้งชื่อให้เธอแบบนั้นราวกับจะรู้ก่อนว่าเธอจะโตมาฉลาด ส่วนฉัน คิระ ก็มีรากฐานมาจากศัพท์เก่า แม่บอกว่านำมาจากชื่อผู้ชาย คิราน ในภาษาสันสกฤตหมายถึง แสง เหมือนกัน แต่นายก็เห็น ฉันไม่มีอะไรที่แม่จะภูมิใจนักหรอก”



          “ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” แมตต์อดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ “ฉันว่าเธอก็เป็น แสง เหมือนกัน”



          “นายจะบอกว่าฉันพร้อมเผาคนอื่นให้มอดไหม้ล่ะสิ” คิระพูด



          “เปล่า” แมตต์ส่ายหน้า “ฉันหมายถึง เธอไม่รู้ตัวหรือไง ไม่ว่าเธอจะไปไหน ก็มีแต่คนมองตาม เด็กผู้หญิงในโรงเรียนอยากเป็นได้อย่างเธอ ใช่ว่ามันจะเป็นเรื่องดีนะ แต่... เธอมีอำนาจรู้ไหม เธอทำให้ใครต่อใครอยากเป็นเหมือนเธอได้”



               หลังจากเขาพูดจบ คิระก็แค่ยิ้ม อมยิ้ม เหมือนพยายามจะซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ไม่ให้กว้างไปมากกว่านั้น แมตต์จึงมองว่าจริงๆแล้ว เธอก็เป็นเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเหมือนกัน และจากที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นพวกปากเสีย ใจร้าย ชอบดูถูกคนอื่น เขาก็ต้องคิดใหม่



            “ทำไมนายย้อมผมเป็นสีบลอนด์ล่ะ? สีดำธรรมชาติก็น่าจะดีอยู่แล้วนี่” คิระถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในร้านพิซซ่า และมีหนังสือแคลคูลัสเปิดกางไว้ด้วย



          “เป็นเพราะไคโล” แมตต์ตอบทันที เขาไม่เคยอยากเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังนอกจากเดซี่ แต่ตอนนั้น ไม่รู้ทำไม เขาคิดว่าไว้ใจคิระได้



          “เกิดอะไรขึ้น” คิระถาม เอียงศีรษะนิดๆอย่างแปลกใจ



          “เขาเคยบอกว่าฝาแฝดควรมีแค่สอง ไม่ใช่สาม” แมตต์บอก “ควรมีแค่เขากับเบนก็พอแล้ว ส่วนฉันมันส่วนเกิน เป็นจุดอ่อนของครอบครัว”



          “เขามัน... ไอ้งี่เง่า” คิระโพล่งขึ้นทันที เสียงดังไม่น้อย ทำเอาคนที่นั่งโต๊ะถัดไปเหลือบตามอง แต่คิระไม่สนอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้น ประโยคต่อมา เธอลดเสียงลง ยิ้มน้อยๆ “แต่ฉันว่า ก็เหมาะกับนายดีนะ แตกต่าง ฉันชอบความแตกต่าง”

 



            แมตต์จำได้แม่นว่าเขาเขิน หน้าแดง ขยับแว่นตาแก้เก้อและรีบก้มหน้างุด แต่ขณะนี้เธอกำลังหงุดหงิดและเหมือนจะ งอน หรือ โกรธเขาอยู่ เรื่องเกิดจากที่เขาพูดถึงเดซี่กับไคโล หลังจากพูดกับไคโล ขอให้อยู่ห่างจากเดซี่แล้วไม่ได้ผล เขาก็ลองมาเปรยๆกับคิระ เผื่อว่าเธอจะช่วยอะไรได้บ้าง และเขาเลือกเวลามาพูดกับเธอได้ผิดจังหวะอย่างที่สุดเลย เพราะนอกจากเธอกำลังจะมีงานปาร์ตี้เย็นนี้ เธอก็กำลังอยู่ในช่วงติวคณิตศาสตร์ แก้โจทย์ที่แมตต์หามาให้จากหนังสือในห้องสมุด เมื่อเขาพูดชื่อเดซี่ให้ได้ยิน แม่คุณก็ปิดหนังสือเสียงดัง โยนปากกาตามไป จากตอนแรกที่นอนคว่ำหน้าแก้โจทย์อยู่บนเตียง ก็ผุดลุกขึ้นมา หันมามองหน้าแมตต์ที่นั่งเก้าอี้ของเธออย่างหาเรื่อง



            “แล้วนายยุ่งอะไรกับเดซี่?” คิระถาม น้ำเสียงเย็นเยียบน่ากลัว “ไคโลจะตามจีบ หรือเธอจะคบกับไคโล มันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ ถึงเขาจะเป็นไอ้งี่เง่าหัวโต แต่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายสักหน่อย อีกอย่างเดซี่ก็โตแล้ว ตัดสินใจเองได้ เธออาจจะโลกสวยนะ แต่น้องฉันก็ไม่ได้โง่” แมตต์นั่งเงียบ มันก็ถูกของเธอ แต่เขาก็อดที่จะห่วงไม่ได้จริงๆนี่น่า แล้วแววตาของคิระก็เปลี่ยนไป เธอหลุบลงต่ำ หน้าง้ำ “นายยังชอบเดซี่อยู่ใช่ไหม?”



            “ฉัน...” แมตต์ไม่รู้คำตอบ เขาแอบชอบเดซี่มาเกือบสองปี แล้วตอนนี้คิระก็เข้ามา เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไง



            “ช่างเหอะ” คิระพูดเสียงสะบัด เหวี่ยงขาสองข้างลงจากเตียง



            “เดี๋ยวก่อน เธอทำแบบฝึกหัดเสร็จแล้วหรอ” พอพูดจบ เขาก็อยากตีหัวตัวเองซะที คิระกลอกตา พ่นลมทางจมูกเหมือนกำลังอดทนอย่างยิ่งยวดที่จะไม่ระเบิด แมตต์เดาว่าไม่ใช่เวลาที่จะถามเรื่องแบบฝึกหัดแคลคูลัส แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นยังไงจริงๆ



            “ฉันไม่อยากทำแล้ว” คิระบอกอย่างอารมณ์ไม่ดี แล้วก็เดินออกไป พร้อมกับปิดประตูดังปัง ไม่ถึงห้าวินาที เขาก็ได้ยินเสียงดังยิ่งกว่าเดิมตรงทางเดิน “นายมาทำบ้าอะไร? ฉันกับเรย์ไม่ได้ให้บัตรเชิญ”



            “ฉันมาหาเดซี่” นั่นเสียงพี่ชายคนโตของเขาไม่ผิดแน่ มีแววกวนประสาทและถือดีนิดๆ แมตต์ดีดตัวลุกจากเก้าอี้ทันที ขณะที่ไคโลพูดต่อ “เรย์เป็นคนเปิดประตูบ้านให้ฉันเองด้วย แล้วฉันมาหาน้องสาวเธอไม่ได้หรอ คิระ?” แมตต์ได้ยินเสียงเปิดประตู พร้อมกับเสียงเดซี่



            “มีเรื่องอะไรกัน?”



            แมตต์เปิดประตูออกไปบ้าง ไคโลมองเขา เขาก็มองไคโล เดซี่มองเขา เขาก็หันไปมองเดซี่ ก่อนจะกลับมาที่ไคโลซึ่งมุมปากยกขึ้นนิดหนึ่งอย่างพอใจอะไรสักอย่าง แล้วเขาก็หันไปโถมตัวกอดเดซี่เสียจนร่างเล็กๆนั้นเหมือนจะหายวับไปเลย ไคโลสามารถบังได้จนมิด เป็นท่ากอดแสดงความหวงแหนอย่างยิ่งยวด แน่นเสียจนอีกคนน่าจะหายใจไม่ออก แมตต์กระพริบตามอง ส่วนคิระเบ้ปากอย่างหมั่นไส้



            “ฉันมีถุงยางนะ เผื่อนายไม่ได้เตรียมมา” ปากที่คมกริบยิ่งกว่าคัตเตอร์ของคิระทำงานทันที แมตต์หันขวับมองผู้หญิงข้างตัว ไคโลถอนวงแขนออกจากการกอดรัดเดซี่ และหันมามองคิระด้วยสายตาเหยียดๆ เหมือนเธอช่างไม่รู้อะไรเอาซะเลย เดซี่นั้นหน้าแดงจัดและหลบอยู่หลังไคโลโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าสู้หน้าทั้งแมตต์และพี่สาวตัวเอง



            “ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นกับเดซี่หรอกน่า เพราะคราวนี้ฉันจริงจัง แบบว่าจริงจังกว่าตอนคบเล่นๆกับเธอเยอะเลย” ไคโลตอบยิ้มๆ “ไม่ว่ากันใช่ไหม คิระ ถ้าจะยืมตัวน้องเธอ ไปหาเบอริโตกิน แล้วก็ดูหนังสักเรื่อง รับรองว่าฉันมาส่งก่อนปาร์ตี้เธอจะเลิกด้วยซ้ำ”



            “ไปไหนก็ไปเถอะ ขอให้สนุก” คิระสะบัดผมเบาๆ “อ้อ ระวังให้ดีแล้วกันนะ ไคโล แถวนี้มีเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ” ทิ้งระเบิดไว้หนึ่งลูกแล้วคุณเธอก็เชิดหน้าเดินส่ายสะโพกไปแบบเปรี้ยวจี๊ดไม่แคร์สื่อ ราวกับทางเดินจนถึงบันไดเป็นแคตวอล์กส่วนตัว แมตต์ยังยืนที่เดิม กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เดซี่กำลังจะเอ่ยทักเขา แต่ไคโลคว้ามือเธอ บอกว่า ไปกันเถอะ แล้วก็พาเดินไปเลย



            แมตต์พยายามสำรวจความรู้สึกของตัวเอง เขารู้สึกยังไงที่เห็นเดซี่อยู่กับไคโล เป็นห่วง กลัวว่าไคโลจะทำให้เดซี่เสียใจ กลัวว่าเดซี่จะร้องไห้ กลัวว่าเธอจะไม่มีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน เขาไม่อยากให้คิระโกรธหรืองอนเขา และถ้าเขาตามไปได้แค่หนึ่งคน เขาอยากจะตามใครไปกันนะ? เดซี่หรือคิระ



            แมตต์นึกถึงเดซี่ ความอ่อนหวาน รอยยิ้ม บทสนทนาต่างๆที่พวกเขามีด้วยกัน คิดถึงเวลาที่เล่นเกมคอมพิวเตอร์ด้วยกัน เดซี่เล่นเพราะไม่อยากให้แมตต์ต้องเล่นอยู่คนเดียว และแมตต์เรียนศิลปะเพราะไม่อยากให้เดซี่ต้องเรียนคนเดียว เขาส่งดอกไม้ให้เธอ เพราะอยากให้เธอรู้สึกดีและมีกำลังใจหลังจากแม่ของเธอจากไป พวกเขามีความรู้สึกดีๆให้กันตั้งมากมาย แล้วอยู่ๆ ไคโลโผล่มาจากไหนไม่รู้ ขโมยเด็ดดอกเดซี่ของเขาไปจากแปลง ไม่สิ เดซี่ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น จริงอย่างที่คิระพูด เธอมีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยตัวเอง ถ้าเดซี่ไม่อยากไปกับไคโล เธอก็คงพูดออกมาแล้ว เธอคงจะเดินหนี เธอเองก็เคยไม่ชอบไคโล เหมือนอย่างที่เขาเคยไม่ชอบคิระ แต่มันเปลี่ยนไปแล้ว เดซี่เลือกแล้ว และคนๆนั้นไม่ใช่แมตต์



            เขาค้นลงไปในใจลึกๆ ขณะที่เสียงเพลงจากด้านล่างเริ่มดัง เสียงพูดคุยของคนเริ่มมีขึ้น งานปาร์ตี้เริ่มแล้ว สถานที่แห่งนี้จะอึกทึกคึกโครมทีเดียว แมตต์ลงบันไดไปด้านล่าง คิระเฉิดฉายอยู่ไม่ห่างจากแบซีน เนทัลและเหล่ามินเนี่ยนของเธอ ฉากหน้าของคิระคือราชินีรังผึ้ง สวย เปรี้ยว ร้าย แสบ ปากกรรไก แต่เขาเคยเห็นอีกด้านมาแล้ว ด้านที่น้อยเนื้อต่ำใจคนในครอบครัว ด้านที่คิดว่าตัวเองไม่มีอะไรสู้พี่สาวได้ ด้านที่อิจฉาความอ่อนหวานน่ารักของน้องสาว เขาเห็นเธอในฐานะเด็กสาวคนหนึ่งที่สร้างกำแพงหนาล้อมรอบตัวเองไม่ให้ใครทำร้ายจิตใจเธอได้ นั่นล่ะคือ ตัวตนที่แท้จริงของคิระ



            เขาชอบใครกันแน่?



            “ฉันไม่ได้เชิญนายนะ อาร์มิเทจ” เสียงของคิระดังลั่นพอๆกับเพลง



            “ปาร์ตี้จะสนุกได้ไงถ้าไม่มี แขกที่ไม่ได้รับเชิญ” อาร์มิเทจ ฮักซ์ตอบ ยืนชิดตัวคิระ มือแทบจะถึงสะโพกเธออยู่แล้ว แมตต์ที่ยืนมองอยู่ เริ่มกำหมัดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว



            “งั้นก็ขอเชิญ แขกที่ไม่ได้รับเชิญ สะกดคำว่า ประตู แล้วก็เดินออกไปด้วยค่ะ” คิระบอก ผายมือไปด้านหน้าอย่างเป็นเจ้าบ้านที่ดี “นายต้องการแผนที่ไปหาประตูไหม พวกนักกีฬาแบบนาย มักจะมีสมองเท่าเม็ดถั่ว ฉันกลัวว่านายจะจำไม่ได้ว่าประตูอยู่ไหน”



            “ไม่เอาน่า คิระ” อาร์มิเทจขยับเข้าหาเธออีก ก้มหน้าลงจนจะชิดกันอยู่แล้ว แมตต์ฉุนขึ้นจมูก เขาได้ยินเสียงอาร์มิเทจไม่ชัดนัก แต่เห็นแค่การกระทำ ก็เริ่มมีความรู้สึกอยากพุ่งตัวเข้าไป คำนวณระยะทางและแรงที่ต้องใส่ลงไปในหมัด เพื่อล้มอาร์มิเทจให้ได้อยู่ในหัว “เธอคงไม่คิดว่าฉันจะจริงจังกับฟาสม่านะ เธอก็รู้ว่า คิงต้องคู่กับควีน ใช่ไหม คนสวย” อาร์มิเทจยกมือขึ้นแตะแก้มเธอ แมตต์ไม่เคยแตะแก้มคิระเลย เขาไม่กล้าจับต้องตัวเธอก่อนด้วยซ้ำ นอกซะจากเธอจะเป็นคนจับมือเขาก่อนและลากให้เดินไปนู่นมานี่



            คิระหัวเราะน้อยๆ เบือนหน้าหนี แต่เผอิญหันมาเห็นแมตต์พอดี และหยุดกึกอยู่อย่างนั้น อาร์มิเทจจึงหันตามสายตามาเห็นแมตต์เช่นกัน อาร์มิเทจกระซิบอะไรสักอย่างข้างหูคิระ เธอจึงหันไปมอง ดวงตาแข็งกร้าว โอเค พอที แมตต์จะไม่ทนแล้ว



            “นี่นายคงไม่คิดจะทำอะไรโง่ๆนะ” แรงดึงพร้อมกับคำพูดประโยคนั้นหยุดแมตต์เอาไว้ เขาหันไปเห็นแบซีน เนทัลยืนอยู่ มือจับชายเสื้อรั้งเขาเอาไว้ “มองนั่นตัวใหญ่กว่านาย เป็นนักกีฬา พวกก็เยอะ ถ้านายอยากมีชีวิตที่สงบสุขและรอดพ้นคืนนี้ไปได้ ก็อยู่ให้ห่างดีกว่า”



            “แต่มัน...” แมตต์พูดกัดฟัน



            “อาร์มิเทจกับคิระก็เหมือนถ่านไฟที่ยังอยู่ในเตาผิงนั่นแหละ” แบซีนบอก “พวกเขาเลิกกันไม่ได้นานหรอก คนแบบเดียวกัน ยังไงๆก็ต้องกลับมาอยู่ด้วยกัน โธ่ แมตต์ อย่าจริงจังนักเลย และเพื่อไม่ให้นายถลำตัวไปมากกว่านี้ ฉันคิดว่าฉันควรบอกความจริงกับนายว่าทำไมคิระถึงคุยกับนาย” ประโยคสุดท้ายนั้น เรียกร้องความสนใจจากแมตต์ได้ เขาละสายตาจากคิระและอาร์มิเทจ หันมาหาแบซีน



            “เธอกำลังพูดเรื่องอะไร?” เขาถามทันที



            “สัญญาก่อน นายจะไม่พูดเด็ดขาดว่ารู้มาจากฉัน” แบซีนเรียกร้อง เมื่อแมตต์พยักหน้า เธอก็ดึงเขาให้เดินตามไปจุดอื่นของบ้านที่รอดพ้นสายตาเหล่ามินเนี่ยน ก็คือห้องน้ำ แบซีนจัดการล็อคประตูและยืนพิง สีหน้าของเด็กสาวฉายแววไม่สบายใจชัดเจน



            “เอาล่ะ รีบบอกฉันซะที” แมตต์เร่งอย่างใจร้อน



            “อย่าโกรธฉันนะ ทุกอย่างมันเริ่มจากฉันเนี่ยแหละ” แบซีนบอก พร้อมถอนหายใจ “หลังจากคิระเลิกกับอาร์มิเทจใหม่ๆ เธอพยายามหาผู้ชายคนใหม่ และเธอก็บอกว่า ผู้ชายที่ไหนก็เป็นคิงงานพรอมได้ทั้งนั้น ฉันนึกสนุกขึ้นมาก็เลยพนันกับเธอ และเลือกนาย ให้เธอจีบนาย พยายามทำให้นายแบบว่า... เป็นที่นิยมขึ้นมาให้ได้ เธอก็เลย...”



            “เท่าไหร่” แมตต์กำหมัดแน่น ความจริงที่ได้ยินเหมือนเป็นลูกกระสุนปืน หรือไม่ก็ลูกตุ้มเหล็กแบบในเอ็มวีเพลงของไมลีย์ ไซรัส อัด ชน จนเขากระแทกกับกำแพง กระอักเลือด นี่ใช่ไหมเหตุผลที่คิระตีสนิท ที่มาคุย ทำเป็นว่าอยากผ่านวิชาคณิตศาสตร์ ขอให้เขาช่วย แล้วก็ทำตัวติดเขาตลอดเวลา ที่ผ่านมา เขามันไอ้คนหลงตัวเอง และคิดไปเองใช่ไหม? คิดว่าสาวสวยสุดฮอตแบบนั้นจะหันมาสนใจ ทั้งหมดเป็นแค่เกม เกมโง่ๆของพวกตัวแสบประจำโรงเรียน แล้วเรื่องที่เธอเล่าล่ะ? เรื่องความหมายของชื่อ เรื่องเป็นคนที่แม่ใส่ใจน้อยที่สุด รวมไปถึงทุกครั้งที่พยายามทำให้เขามั่นใจในตัวเอง ทั้งหมดก็โกหกใช่ไหม?



            “แมตต์ ฉันขอโทษ” แบซีนพูดเสียงอ่อน



            “ฉันถามว่า เท่าไหร่” แมตต์ตะโกนดังลั่น “พวกเธอตีค่าฉันไว้เท่าไหร่?”



            “ห้าพัน แมตต์...”



                แมตต์ไม่สนใจว่าแบซีนจะพูดอะไรต่อ เขาดันตัวเธอออกจากประตูและเปิดผางออกไป เด็กหนุ่มไม่เคยรู้สึกโกรธและผิดหวังมากขนาดนี้มาก่อน เท้าทั้งสองข้างพาเขาเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น คิระยังยืนคุยกับอาร์มิเทจ แมตต์กำลังเดินเข้าไป แต่แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่ง ขาของเขาไม่ขยับ เสียงเพลงเหมือนจะเงียบหายไป เสียงพูดคุยของทุกคนก็เช่นกัน ณ ที่แห่งนั้น เหลือแค่เขา และ อาร์มิเทจกับคิระที่กำลังจูบกัน ดวงตาของแมตต์ค้างนิ่ง ไม่อาจกระพริบได้ จังหวะการหายใจสะดุดไป อะไรบางอย่างในอกกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ มันไม่เหมือนกับตอนที่เขาเห็นไคโลกับเดซี่ ความรู้สึกไม่อาจเทียบได้



            คิระเป็นคนขยับตัวออกก่อน เธอพูดอะไรสักอย่างที่แมตต์ไม่ได้ยิน เหมือนหูเขาดับไปแล้ว แต่เมื่อเธอหันมาเห็นเขา สีหน้าเธอถอดสี



            “แมตต์” เสียงเรียกของเธอเป็นอย่างเดียวที่เขาได้ยิน แต่เขาพอแล้ว เขาไม่อยากได้ยินแล้ว ไม่อยากเห็นด้วย ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น “แมตต์ เดี๋ยว! ฟังฉันก่อน” แมตต์ไม่อยู่ฟัง ไม่เอาแล้ว ไม่ ยังไงก็ ไม่อย่างเด็ดขาด เขาหันหลัง ก้าวเท้าอย่างเร็ว “แมตต์” เสียงเรียกของเธอยังดังไล่หลังมา เขาเดินแหวกผู้คน และพุ่งตัวออกนอกประตู ไปสู่ถนนด้านนอกที่เงียบสงบกว่า “แมตต์ หยุดก่อน” คิระวิ่งตามทันและคว้าแขนเขาเอาไว้ได้ แมตต์สะบัดออกแทบจะทันที “มันไม่ใช่อย่างที่นายเห็นนะ” เสียงของเธอสั่น แต่เขาไม่เชื่ออีกแล้ว ก็แค่เล่นละคร เก่งเหลือเกินนี่ เขาคิดอย่างเจ็บใจ และปวดร้าว



            “ฉันรู้หมดแล้ว” แมตต์พูดเสียงเบา ไม่ได้หันไปมองเธอ เขามองเธอตอนนี้ไม่ได้ “เสียใจด้วยคิระ แต่เธอคงอดเงินห้าพันแล้วล่ะ”




            “แมตต์ ฉัน...”



             “ลาก่อน คิระ” เขาพูดเสียงห้วนตัดบท ตัดทุกอย่าง และหวังว่าจะตัดความทรงจำและความรู้สึกทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น ที่เขาเพิ่งรู้ตัว ออกไปด้วยได้ 









Writer's Talk

ขออภัยจริงๆที่อัพช้าค่ะ อาทิตย์ที่ผ่านมา อีเวนท์เยอะมาก แบบ อะไรจะเยอะเบอร์นั้น นอกจากอีเวนท์เยอะแล้ว งานก็เยอะมาก แบบ ปวดหัว เพลียร่าง เมื่อยสมอง ก็เลย มาอัพเอาวันนี้แหละค่ะ มันน่าหงุดหงิดเหมือนกันค่ะเวลาที่อยากเขียน แต่ง่วง แต่มีเหตุ แต่ บลาๆๆๆๆ 


สำหรับตอนนี้ก็ ... แมตต์ ค่ะ แมตต์ ผู้น่าสงสาร ไม่รู้ใจตัวเอง กว่าจะรู้ก็ ดันโดนขยี้หัวใจซะแล้ว

เง้อออ ตอนที่ 6 แล้ว ฉันกะให้เป็น Short fic นะเนี่ย แต่ใกล้จะจบอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ รออีกอึดใจเดียว 

และฉันมีไอเดียสำหรับ AU ต่อไปมารอท่าแล้ว สองเรื่องด้วยกัน สตรองอยู่ในหัวทั้งคู่เลย ไม่รู้จะเลือกอันไหนก่อน คงต้องรอดูฟิลลิ่งอีกพักหนึ่ง สักวันสองวัน สี่ห้าวัน หนึ่งสัปดาห์ 



สุดท้ายนี้ สุขสันต์วันศุกร์ค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #411 T_3 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 09:52
    โถ แมตน้อยน่าสงสารรร

    คิระจะตามง้อยังไงเนี่ย

    ชอบไคโลกะเดซี่สุ๊ดดดด55
    #411
    1
    • #411-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      22 มกราคม 2561 / 17:38
      ไคโลกับเดซี่ เป็นคู่ที่ฉันตั้งใจเขียนที่สุดค่ะ ฮ่าฮ่า
      #411-1
  2. #224 Roserin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:34
    เป็นหนุ่มที่เราเอ็นดูสุด และน่ารังแกสุด
    #224
    0
  3. #110 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:58
    โถ แมตต์ แมตต์ที่น่าสงสาร แง๊


    หมั่นไส้ไคโลมากค่ะ ทำยังไงดี...
    #110
    1
    • #110-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      14 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:23
      ตบค่ะ 555
      #110-1
  4. #96 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:13
    อยากรู้ว่าทำไมคิระถึงไปจูบกับฮักซ์ แล้วแบซีนที่บอกนี่คือไม่อยากเสียเงินแล้วปะ หรืออะไร๊ ส่วนแมตต์เหมือนรักทั้งเดซี่ทั้งคิระ เธอจะสองใจไม่ได้นะ แต่ก็สงสาร จีบญก็ไม่เป็น แถมมารู้ความจริงแบบนี้ เหมือนโดนราดด้วยน้ำเย็นเลยค่ะ
    เกลียดไคโลจัง ประโยคนั้นโคตรแสบ 5555 'คนนี้ชั้นจริงจัง ไม่ได้คบเล่นๆเหมือนเธอ' โอ้ย หมั่นสั้ยยยย บางทีก็อยากให้แมตต์ชกหน้าค่ะ
    จะจบแล้วหรอ ยังไม่รู้บทสรุปเลยค่ะ ._.
    ปล. สนใจau your name ไหมคะ //อยากรู้แล้วว่าauหน้าจะเป็นอะไร ><
    #96
    1
    • #96-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:37
      เล่นไคโลก่อนเลยอันดับแรก น่าหมั่นไส้มาก ฮ่าฮ่า
      จริงๆแล้ว คิระกับไคโล ปากกรรไกรทั้งคู่เลย
      #96-1
  5. #95 lamb_san (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:00
    เราควรสงสารคิระนะ แต่อยู่ในมุมแมตต์โกรธหน้ามืดก็สงสารแมตต์มากกว่า คิระรอบนี้น้ำตาท่วมแน่นเลย ;~;
    #95
    1
    • #95-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:37
      ผญ.ที่ไม่เคยง้อใคร จะง้อก็คราวนี้ล่ะมั้ง
      #95-1
  6. #94 Apirujeeners (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:00
    สงสารแมตต์เลยย รอนะคะ แง้ ????????????
    #94
    1
    • #94-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:36
      น่าสงสารทั้งคู่เลย ทั้งแมตต์และคิระ
      #94-1
  7. #93 Skye1907 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:49
    จบค้างเติ้งตรงหน้าผากมาก....
    #93
    1
    • #93-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      12 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:36
      ฮ่าฮ่า
      #93-1