Star Wars Aesthetic & Short Fic [Kylo x Rey]

ตอนที่ 10 : Daisy [Triplets AU Project]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    31 ม.ค. 60




Daisy [Triplets AU Project]

Inspiration : Somewhere on Tumblr

                    Daisy (2006)

Chapter : 1 / IDK







          มีดอกเดซี่หนึ่งดอกเสียบไว้ที่ล็อกเกอร์ของ เดซี่ เคโนบี ทุกๆเช้า เด็กสาวมาถึงโรงเรียนพร้อมพี่ฝาแฝด เรย์กับคิระ และจะพบดอกเดซี่ที่ล็อกเกอร์ของตนเสมอ เธอไม่รู้ว่าใครนำมาเสียบไว้ มีจุดประสงค์อะไร หรือต้องการสิ่งใดต่อเธอ แต่ดอกไม้เล็กๆบอบบางชื่อเดียวกับชื่อของเธอ ก็ทำให้เธอยิ้มได้ทุกเช้า แม้ว่าพี่ฝาแฝดสองคนจะมองว่ามันเป็นเรื่องประหลาดก็ตาม



            คิระ พี่ฝาแฝดคนกลาง จะเลิกคิ้วมอง พูดจาล้อเลียน บางครั้งก็ถากถางว่า มีแต่ผู้ชายโรคจิตเท่านั้นแหละที่จะส่งดอกไม้ให้ผู้หญิงโดยไม่ระบุชื่อ ไม่แน่ว่าเขาคนนั้นอาจแอบถ้ำมอง ถ่ายรูปเดซี่ เพื่อเอาไว้สำหรับช่วยตัวเองในห้องมืดๆตอนกลางคืน และปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเปื้อนบนใบหน้าเดซี่ในรูปภาพพอดี เดซี่ได้แต่หน้าแดงจัดด้วยความอับอายและโกรธ ในบรรดาแฝดสาม คิระเป็นเด็กสาวปากเสีย มองโลกในแง่ร้าย ขี้แกล้ง และคนที่เธอชอบแกล้งที่สุดก็คือน้องเล็กในบ้านอย่างเดซี่นี่เอง เดซี่จึงไม่ชอบพี่สาวของตัวเองนักหรอก แฝดสามอะไร พวกเธอไม่มีอะไรเหมือนกันเลยแม้แต่นิดเดียว



            เรย์ พี่ฝาแฝดคนโต เป็นคนเดียวที่สามารถทำให้สถานการณ์ระหว่างน้องกลางและน้องเล็กสงบลงได้บ้าง เธอมีทฤษฎีที่แตกต่างไปจากคิระ เนื่องจากเป็นคนที่ฉลาดที่สุด เกรดดีที่สุด และขี้สงสัยที่สุด เธอค้นหาความหมายของดอกเดซี่ในกูเกิล และพบว่า มันหมายถึงอะไรหลางอย่าง เช่น ความใสซื่อ ความบริสุทธิ์ (“เขาอยากได้เวอร์จิ้นเธอน่ะสิ เดซี่” คิระบอก) การเริ่มต้นใหม่ และรักแท้ ดังนั้นบางทีคนที่นำดอกเดซี่มาให้ทุกเช้า อาจจะแอบชอบเดซี่อยู่ แต่ไม่กล้าเปิดเผยตัวตน เรย์มองว่าเรื่องนี้โรแมนติกดีทีเดียว คนๆนั้นจะต้องเป็นนักเรียนเหมือนพวกเธออย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่มีทางเข้ามาเพ่นพ่านในโรงเรียนได้



            นาบูอะคาเดมี เป็นโรงเรียนเอกชนขนาดกลาง แต่ก็มีมาตรการความปลอดภัยที่แน่นหนา ทุกคนต้องมีบัตรผ่านเข้าออกถึงจะสามารถเดินเข้าโรงเรียนได้ จึงไม่มีทางที่เจ้าของดอกไม้จะเป็นคนนอกไปได้



            เดซี่ไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ใจหนึ่งนั้น ลึกๆแล้ว เธอก็แอบดีใจที่มีคนมาปลื้มหรืออาจจะแอบชอบเธอ เดซี่เป็นเด็กสาวที่ไม่มีอะไรสะดุดตาเหมือนพี่สาวอีกสองคน ขณะที่เรย์มักโดดเด่นทางวิชาการและกิจกรรมต่างๆ คิระเป็นตัวป่วนที่ชอบก่อเรื่อง แต่เธอก็ฮอตที่สุดในบรรดาพี่น้อง เดซี่นั้นธรรมดาเสียจนถ้าเดินด้วยกัน จะไม่มีใครมองเห็นเธอเป็นอย่างแรก เธอสวมแว่นตาเชยๆ แต่งตัวด้วยกระโปรงยาวเกือบถึงข้อเท้าเสมอ ใช้กระเป๋าที่เย็บขึ้นเอง บางครั้งก็สวมเสื้อที่ถักเอง ทุกคนเรียกเธอว่า เด็กเนิร์ด ถ้าพูดถึงชื่อ เคโนบี คนส่วนใหญ่จะนึกถึงเรย์ เด็กดี หรือไม่ก็ คิระ เด็กจอมแสบ



            วันนี้ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากวันอื่นๆ พี่น้องสามสาวลงจากรถของคุณปู่โอบีวัน เดินเข้าตัวอาคาร ตรงไปยังล็อกเกอร์ที่อยู่ใกล้กัน ดอกเดซี่เล็กๆน่ารัก กลีบสีขาวบอบบางดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนหยาดน้ำค้างเสียบอยู่ตรงช่องบานพับ เดซี่พยายามซ่อนยิ้มของเธอขณะดึงดอกไม้ออกมา และหมุนรหัสเปิดล็อกเกอร์ เธอหยิบสมุดโน้ตที่ต้องใช้กับเครื่องเขียนสองสามชิ้นออกมาใส่กระเป๋า



            “เธอเคยคิดไหมว่าอาจจะเป็นหมอนั่นก็ได้” คิระเริ่ม ผลักประตูล็อกเกอร์ของเดซี่ปิด และพยักเพยิดไปทางเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป เดซี่รู้จักเขา อันที่จริงเขาเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอที่โรงเรียนแห่งนี้ แมตต์ ออร์กาน่า โซโล พวกเด็กเนิร์ดที่มักเป็นเป้าของการถูกกลั่นแกล้งประจำ เดซี่กับแมตต์สนิทกันได้เพราะเป็นคนแบบเดียวกันเลย



            “แมตต์น่ะหรอ?” เรย์หันไปมองบ้าง เมื่อแมตต์เห็นว่าเด็กสาวสามคนจ้องตรงมาทางเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เจื่อนลง ก่อนจะรีบก้มหน้างุดและเดินเลี่ยงไปอีกทาง “ถ้าเขาชอบเดซี่ เขาก็คงบอกไปแล้วล่ะ พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทกันนี่น่า ไม่ใช่เขาหรอก” เรย์บอก ขณะหยิบหนังสือชีววิทยาขั้นสูงใส่กระเป๋า



            “ใครจะไปรู้” คิระยักไหล่ “หมอนั่นอาจเป็นพวกโรคจิตที่กำลังหาเหยื่อฆาตกรรมรายแรก อะไรจะดีไปกว่าสาวเวอร์จิ้นผู้แสนอ่อนหวานใสซื่อ เขาอาจจะร้ายยิ่งกว่านายไคโล พี่คนโตของเขาซะอีก หรือบางทีเขาอาจจะเก็บพวกโซ่ แส้ กุญแจมือ เทียนไขเอาไว้ใต้เตียง พร้อมกับหนังโป๊เป็นกะตั๊ก และคงรอไม่ไหวแล้วที่จะได้ครางเรียกชื่อเดซี่...”



            “ฮ่าฮ่า” เรย์กลับหัวเราะเสียงดัง “เรากำลังพูดถึงแมตต์ ไม่ใช่เธอนะ คิระ”



            “ไม่เชื่อก็ตามใจสิ พวกหน้าซื่อๆแบบนั้น ร้ายยิ่งกว่าพวกเปิดเผยแบบฉันซะอีก เอ... หรือว่าเดซี่ของเราก็มีรสนิยมแบบนั้นเหมือนกัน...”



            “หุบปากซะที” เดซี่ทนไม่ไหวแล้ว เธอโพล่งออกมา ผ่อนลมหายใจอย่างหนักหน่วง สีหน้าแสดงออกว่าไม่พอใจอย่างรุนแรง ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นโดยไม่หันกลับไปมองพี่สาวทั้งสองคนอีก



            เด็กสาวรู้สึกอยากจะร้องไห้ยังไงชอบกล ทำไมคิระจะต้องทำให้ทุกอย่างดูสกปรกไปเสียหมด มันแย่มากหรือไง มันผิดด้วยหรือถ้าจะมีใครสักคนชอบเธอบ้าง เดซี่ทั้งหงุดหงิด โกรธ และเสียใจด้วย ทุกทีเรย์จะรีบปรามให้คิระหยุดพูด แต่คราวนี้กลับเห็นเป็นเรื่องตลกไปด้วยอีก บางทีเธอก็รู้สึกอยากเป็นลูกคนเดียวมากกว่า มันคงจะดี ถ้าพวกพี่ๆหายไปซะให้หมด



            วิชาแรกของเธอวันนี้คือ ชีววิทยาขั้นสูง เป็นคอร์สเรียนล่วงหน้าสำหรับเตรียมความพร้อมเป็นเด็กปีหนึ่งในคณะที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์ในระดับมหาวิทยาลัย เดซี่ไม่ได้อยากเรียนวิชานี้หรอก เธอชอบศิลปะและการเขียน ตอนที่เธอเลือกวิชานี้แบบเดียวกับเรย์ พี่สาวก็ถามว่าเธอแน่ใจแล้วหรือ เนื้อหามันจะยากมาก ครูที่สอนก็โหดเป็นพิเศษ นักเรียนส่วนใหญ่มักเลี่ยงที่จะลงเรียน หรือถ้าหลวมตัวมาลง ก็จะดร็อปก่อนที่จะหมดโอกาสถอนวิชานี้ออกจากตาราง สาเหตุที่เดซี่เลือก มันอาจฟังดูบ้า และถ้าคิระรู้ คงจะเรียกเธอว่า นังแรด ก็ได้ เธอเลือกเพราะ เบน ออร์กาน่า โซโล



            เคโนบี ไม่ใช่แฝดสามหนึ่งเดียวในโรงเรียนแห่งนี้ ด้วยความบังเอิญหรือความเล่นตลกของโชคชะตาก็ไม่ทราบ มีแฝดสามอีกกลุ่มหนึ่งอยู่ในชั้นปีเดียวกับพวกเธอด้วย นั่นคือพวกโซโล และทั้งสามคนก็ต่างมีลักษณะอุปนิสัยที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไคโล พี่คนโต เป็นตัวอันตรายประจำโรงเรียนเลยก็ว่าได้ เขาเป็นกัปตันทีมลาครอส โมโหร้าย พวกตัวใหญ่ที่ใช้แต่กำลัง ดูเหมือนไม่ค่อยมีสมอง แต่เขาก็เป็นหนุ่มฮอต ผู้หญิงทุกคนอยากอยู่ใกล้เข้าทั้งนั้น แมตต์ คนกลาง เป็นเด็กเนิร์ด ที่มักจะถูกพี่ชายของตัวเองนั่นแหละแกล้งประจำ เขาขี้อาย เก่งคณิตศาสตร์มาก แม้แต่เรย์ยังต้องยอมแพ้ และเบน น้องคนเล็ก ในสายตาของเดซี่ เขาน่ารักที่สุดในบรรดาแฝดสาม เบนมักมีรอยยิ้มอบอุ่น ท่าทางใจดี เขาเลือกเรียนชีววิทยาเพราะอยากเป็นสัตวแพทย์ ครั้งหนึ่งตอนที่เดซี่โดนกลุ่มเพื่อนของคิระแกล้งเอาอุปกรณ์วาดรูปของเธอไปซ่อน เบนเป็นคนหาเจอและนำมาคืนให้เธอ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เดซี่ไม่อาจละสายตาจากเขาได้เลย



            น่าเสียดายที่คู่ทำการทดลองของเธอในคลาส ไม่ใช่เบน แต่เป็นแบลร์ อิซาเบลล่า เอทเธอร์ หรือที่ทุกคนเรียกว่าบีบีเอท เด็กสาวช่างพูดช่างคุยที่เป็นเพื่อนสนิทของเรย์ ในวันแรกของการเรียน อาจารย์วินดูให้ทุกคนจับฉลากคู่ที่จะนั่งด้วยกันและช่วยเหลือกันไปตลอดเทอม คู่ของเบนคือเรย์ และสองคนนั้นก็ดูท่าทางเข้ากันได้ดี เรียนเก่งทั้งคู่ แถมยังเป็นคณะกรรมการนักเรียนด้วยกันอีก เดซี่ได้แต่นั่งมองอยู่ด้านหลัง ขณะที่พวกเขาทำงานด้วยกัน ช่วยกันตอบคำถาม พูดคุยหัวเราะ ถ้าพวกเขาตกลงเป็นแฟนกัน ก็จะเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบมากทีเดียว



            อารมณ์ของเดซี่หมองหม่นลงไปอีก เธอเห็นเรย์เดินเข้าคลาสมาพร้อมกับเบน พี่สาวมองมาทางเธอเหมือนอยากจะเข้ามาพูดด้วย แต่ก็ไม่มีโอกาสเพราะอาจารย์มาถึงห้องเรียนพอดี



            “เอาล่ะ วันนี้เราลองมาเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยดีไหม” อาจารย์วินดูพูดขึ้นมา เขาไม่จำเป็นต้องเริ่มชั้นเรียนด้วยการเช็คชื่อ เนื่องจากมีนักเรียนแค่สิบหกคนที่ยังเหลือรอดเรียนวิชานี้ต่อ เขาจำนักเรียนของตัวเองได้หมดทุกคน “เราจะลองสลับคู่ ตอบคำถาม และคู่ไหนที่ตอบได้คะแนนมากที่สุด วันนี้ผมมีรางวัลให้ด้วย คือตั๋วไปดูภาพยนตร์สองใบ ฟังดูดีใช่ไหม” พวกนักเรียนมองหน้ากันอย่างสนใจ บรรยากาศในชั้นเรียนคึกคักขึ้นมา อาจารย์วินดูนั้นบทจะใจดีก็ใจดี แต่บทจะดุและเขี้ยวก็ที่สุดเลยทีเดียว “เอาล่ะ คนที่นั่งทางซ้ายขอให้ลุกขึ้นยืน และเปลี่ยนที่นั่งกับเพื่อนที่อยู่ข้างหลัง”



            เดซี่ใจเต้นตึกตัก เธอนั่งทางซ้าย เรย์ก็เหมือนกัน พวกเธอลุกขึ้นยืนพร้อมกัน เรย์เป็นฝ่ายเดินอ้อมมาก่อน ฉีกยิ้มให้บีบีเอท พวกเธอตีมือกันกลางอากาศ



            “เราจะเอาชนะนายได้แน่ เบน” เรย์บอกพลางยักคิ้วท้าทาย



            “ไม่มีทาง” เบนพูดอย่างมั่นใจ



            “ไปสิ เดซี่ เปลี่ยนที่ได้แล้ว” เรย์วางมือบนไหล่น้องสาวทั้งสองข้างและดันให้เดินไปโต๊ะหน้า



            เดซี่ก้มหน้า ขยับแว่นตาให้เข้าที่ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ของเรย์ อาจารย์วินดูเริ่มส่งกระดาษคำถามให้แต่ละโต๊ะ พร้อมบอกกติกาว่าห้ามแอบเปิดดูสมุดโน้ตหรือหนังสืออย่างเด็ดขาด เมื่อเริ่มจับเวลา ทั้งห้องก็มีเสียงกระซิบกระซาบขึ้นพร้อมกัน



            “ไง เดซี่” เบนเอ่ยทัก ยิ้มจนดวงตาเล็กยิบหยี



            “สวัสดี” เดซี่ทักกลับไป รู้สึกว่าตัวเองเสียงสั่น



            “สารภาพตามตรงนะ ฉันลืมทบทวนบทเรียนล่ะ” เบนบอกแล้วก็หัวเราะแห้งๆ “ไม่รู้จะจำได้เยอะแค่ไหน อาจต้องพึ่งเธอนะ เดซี่”



            ไม่จริงหรอก อย่างเบนเนี่ยนะ ลืมทบทวนบทเรียน แค่มองผ่านๆ เขาก็คงตอบได้ทุกคำถามแล้ว เขาแค่ใจดี อยากให้เธอพูดคุย โต้ตอบ แสดงความคิดเห็น เขาเป็นคนแบบนั้นล่ะ พวกเขาช่วยกันตอบคำถาม ผลัดกันเขียนคนละข้อ ปรึกษากัน เดซี่ไม่เคยได้คุยกับเขาเยอะขนาดนี้มาก่อน เธอหวังว่าเขาจะไม่สังเกตหรือได้ยินว่าใจเธอเต้นแรงแค่ไหน แต่ก็ไม่ยักรู้ว่าคุยกับเขาจะง่ายดายขนาดนี้ สักพัก พวกเขาก็เริ่มพากันคุยเรื่องอื่น ทำไปทำมา วกเข้าเรื่องดอกเดซี่ได้ยังไงก็ไม่รู้



            “เรย์เคยเล่าอยู่เรื่องดอกเดซี่ พอจะมีร่องรอยบ้างไหมว่าเป็นของใคร” เบนถาม ขณะเขียนคำตอบข้อที่เก้าด้วยดินสอสองบีของเขา



            “ไม่มีเลย” เดซี่ส่ายหน้า



            “แล้ว...” เบนพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ นัยน์ตาสีดำเปรยขึ้นมอง “เธอชอบดอกไม้หรือเปล่า?”



            “ก็ชอบนะ” เดซี่บอกตามตรง “แต่ฉันอยากให้เขาหรือใครก็ตามที่ทำเรื่องนี้ หยุดซะที”



            มือของเบนชะงักจากการเขียน “ทำไมล่ะ?”



            “ฉันเบื่อที่คิระเอาแต่ล้อน่ะสิ และฉันก็เริ่มคิดจริงๆแล้วว่าเขาเป็นพวกโรคจิต หรือไม่คิระนั่นแหละใช้พวกของเธอมาแกล้งฉัน ดูเหมือนเป็นอะไรที่เธอน่าจะชอบทำน่ะ” เดซี่พูดอย่างอึดอัดใจ



            “นั่นสินะ” เบนพูดคล้อยตาม แล้วก็ก้มหน้าเขียนต่อ พวกเขาไม่ได้คุยนอกเรื่องกันอีก แต่ช่วยกันตอบคำถามจนถึงข้อสิบสอง และหมดเวลาพอดี อาจารย์วินดูเก็บกระดาษคำตอบของพวกเขาไป เริ่มบรรยายถึงหัวข้อเดียวกับคำถามในกระดาษ เมื่อใกล้หมดชั่วโมง นักเรียนก็รู้คำตอบที่ถูกต้องกันหมดแล้ว คู่ที่ชนะคือคู่ของเรย์กับบีบีเอท



            เมื่อหมดชั่วโมง เดซี่ก็ไปเรียนศิลปะต่อ แมตต์ก็เรียนวิชานี้เช่นกัน พวกเขานั่งข้างกัน ทำงานที่ได้รับมอบหมาย คุยกันบ้างนิดหน่อย ส่วนใหญ่จะถามความเห็นอีกฝ่ายว่าควรใช้สีอะไร ปาดพู่กันแบบไหน หรือใส่องค์ประกอบอะไรเพิ่มในรูปวาด อาจารย์มาซ คานาตะจะเดินดูรอบๆ คอยให้คำแนะนำ เดซี่ชอบมาซ หญิงร่างเล็กวัยห้าสิบกว่า ใกล้เกษียณ ใจดี คลาสของเธอทำให้เดซี่รู้สึกสบายใจทุกครั้ง ตอนใกล้หมดเวลา พวกเขาเก็บอุปกรณ์ ทำความสะอาดพู่กันและจานสีของตนให้เรียบร้อย ปลดกรอบผ้าใบลงจากขาตั้งและนำไปวางเรียงไว้หลังห้อง เพื่อให้สีแห้ง และสามารถนำมาปรับปรุงอีกครั้งในคาบต่อไป



            “เมื่อเช้าเกิดอะไรขึ้น เรย์กับคิระมองฉันแปลกมากเลย” แมตต์ถาม ระหว่างเดินไปโรงอาหารด้วยกัน



            “เรื่องไร้สาระเดิมๆที่ล็อกเกอร์น่ะสิ” เดซี่ตอบ ไม่ได้สังเกตว่าแมตต์กำลังมองเธออยู่ เพราะเธอจดจ่ออยู่กับทางเดินข้างหน้า หลังจากมีประสบการณ์ถูกขัดขาให้ล้มบ่อยๆ เธอจึงก้มหน้าก้มตาเดินเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์น่าอายขึ้นอีก



            “ดอกเดซี่?” แมตต์ถามอีก



            “ใช่” เดซี่เน้นเสียงอย่างเบื่อหน่าย เธอหยุดเดิน มองหน้าอีกฝ่าย “เราพูดเรื่องอื่นกันได้ไหมแมตต์ ฉันเบื่อดอกไม้บ้าๆนั่นเต็มทนแล้ว อยากให้ไอ้บ้าที่ส่งมา เลิกเรื่องงี่เง่านี่ซะที” เธอหอบหายใจ ก่อนจะหมุนตัวและเร่งฝีเท้าไปก่อนอย่างรวดเร็ว



            แมตต์นิ่งอยู่พักหนึ่ง กระพริบตา เม้มริมฝีปาก “โอเค” เขาพยักหน้า และรีบเดินตามไป



            ตอนเย็น ปู่โอบีวันมารับสามพี่น้องอย่างเคย เดซี่มาถึงรถเป็นคนแรก เรย์ยังติดคุยธุระกับบีบีเอทและกลุ่มเพื่อนของเธอ ส่วนคิระก็วุ่นวายอยู่กับการจูบอาร์มิเทจ ฮักซ์ ดูเหมือนสองคนนั้นจะกินหน้าอีกฝ่ายอยู่แล้ว เดซี่เปิดประตูรถและขึ้นไปนั่งด้านหน้า



            “วันนี้เป็นยังไงบ้างหลานปู่?” โอบีวันถาม



            “ไม่มีอะไรพิเศษค่ะ” เดซี่ตอบ



            “ปู่ว่า มันน่าจะกลายเป็นวันพิเศษได้นะ ทายซิวันนี้มีจดหมายอะไรมาส่งที่บ้านเอ่ย?” โอบีวันพูดก่อนจะเปิดลิ้นชักหน้ารถฝั่งคนนั่ง



            “ให้ตาย ปู่ล้อเล่นแน่ๆ” เดซี่ตื่นเต้นจนแทบจะลอยติดเพดานรถ เธอมองซองจดหมายกับตรามหาวิทยาลัยหราบนนั้น



            “รีบเปิดเลยสิ จะรออะไร” ปู่คะยั้นคะยอ



            เด็กสาวยิ้มกว้าง เธอหยิบจดหมายจากมหาวิทยาลัยคอรัสซังต์ออกมาด้วยมืออันสั่นเทา แกะซองด้วยหัวใจที่เต้นแรงตึกตักยิ่งกว่าตอนเห็นเบนเสียอีก เธอคลี่กระดาษสีขาวออก และเริ่มต้นอ่าน โอบีวันมองหลานสาวอย่างจดจ่อ เขาก็ตื่นเต้นพอกัน แต่แล้วรอยยิ้มก็จางหายไปจากใบหน้าของเขา เพราะหยดน้ำใสร่วงจากดวงตาของเดซี่



            “เดซี่ หลานรัก” เขารู้ทันทีว่าเนื้อความในจดหมายบอกอะไร



            “พวกเขาไม่รับหนู” เดซี่ยกมือขึ้น เช็ดน้ำตาใต้กรอบแว่น



            “ไม่เป็นไรนะ ปู่รู้ว่าหลานเสียใจ แต่...”



            “มหาวิทยาลัยเก่าของแม่ หนูอยากเรียนที่นั่น” แล้วน้ำตาก็ทะลักออกมาอีก พร้อมกับเสียงสะอื้นนิดๆ พอดีกับที่เรย์และคิระเปิดประตูรถขึ้นมานั่งที่เบาะหลัง



            “เฮ้ เดซี่ เกิดอะไรขึ้น” เรย์ถามทันที คิระที่เป็นคนมือไว ชะโงกและเอื้อมมือมาที่เบาะหน้า คว้ากระดาษจดหมายไปอ่าน



            “ขอล่ะ สักครั้ง คิระ หุบปาก ไม่ต้องพูดบ้าอะไรทั้งนั้น” เดซี่โพล่งดักทางไว้ก่อน



            “นี่ น้อยๆหน่อย ฉันยังไม่ได้จะว่า...”



            เสียงโวยวายของคิระหยุดไปทันทีเมื่อโอบีวันส่งสายตาปรามดุ บรรยากาศในรถเงียบไปตลอดทาง เนื่องจากเดซี่บอกชัดเจนว่าอยากอยู่เงียบๆ แม้แต่กับคุณปู่ เธอก็ขอว่าอย่าเพิ่งพูดอะไร เดซี่รู้สึกมากกว่าเสียใจซะอีก เธอตั้งความหวังไว้มาก แทบจะไม่มองมหาวิทยาลัยอื่นเลย ด้วยเหตุผลเดียวคือแม่เคยเรียนที่นั่น เธอรักแม่ที่สุด รักมากเสียจน แม้จะผ่านมาเกือบปีแล้วตั้งแต่ที่ท่านเสียชีวิตไป เธอก็ยังแอบน้ำตาซึมตอนกลางคืน แม่เป็นคนเดียวที่เข้าใจเธอ คุณปู่ใจดีและดูแลพวกเธออย่างดีมากก็จริง แต่ไม่มีใครจะสู้แม่ได้อีกแล้ว เธอเคยบอกแม่ว่าจะเข้าคอรัสซังต์ให้ได้ ให้แม่สัญญาว่าต้องอยู่จนเธอเรียนจบ ทำงาน มีครอบครัว อยู่กับเธอไปนานๆ แต่แม่ก็จากไปอยู่ดี



                คืนนั้นเดซี่อยู่คนเดียวในห้องนอน ไม่ได้กินอาหารเย็น ไม่ว่าจะเป็นปู่ เรย์ หรือคิระมาเรียก เธอก็ตอบแค่ว่าอยากจะนอน แต่ความเป็นจริง เธอลืมตาโพลงตลอดคืน คิดวนเวียนว่าทำอย่างไรต่อดี ต้องเริ่มทั้งหมดใหม่อีกครั้ง ส่งใบสมัครใหม่ สัมภาษณ์ใหม่ และก็รอคอย ถ้าไม่มีมหาวิทยาลัยไหนตอบรับล่ะ? ถ้าเธอไม่ดีพอ ไม่เก่งพอ เธอไม่ใช่คนฉลาดและมั่นใจในตัวเองแบบเรย์ ไม่ใช่พวกไม่แคร์โลกแบบคิระ



            เช้าวันต่อมา บรรยากาศยังคงอึมครึม แม้เรย์จะพยายามเอ่ยทักอย่างสดใสและชวนคุย เดซี่ก็ยังเงียบ เธอรู้ว่ากำลังทำตัวแย่ เรย์เป็นห่วงเธอ คุณปู่ก็เป็นห่วง และลึกๆลงไปแล้ว ลึกมากๆ คิระก็คงจะเป็นห่วงเหมือนกัน แต่เดซี่ยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับใครตอนนี้จริงๆ



            พวกเธอไปถึงโรงเรียน เป็นเช้าที่เงียบผิดปกติเลยทีเดียว แม้แต่คิระยังไม่กล้าพูดมากหรือกระเซ้าเย้าแหย่อย่างเคย ทั้งสามเดินตรงไปยังล็อกเกอร์ แล้วก็สังเกตเห็นสิ่งที่เปลี่ยนไปบนล็อกเกอร์ของเดซี่



            ไม่มีดอกเดซี่อีกแล้ว








Writer's talk

ยังอยู่กันหรือเปล่า? ลูกเรือเรย์โลทั้งหลาย....

คราวนี้ อาจจะมาแปลกสักหน่อยค่ะ ฉันเห็นภาพเป็นเซ็ทใน Tumblr เกี่ยวกับ Triplets AU หรือ แฝดสาม เห็นตั้งนานแล้ว มีไอเดียนี้ติดในหัวสักพักแล้ว จริงๆ มีไอเดียเรย์โลตลอดเวลาเลยค่ะ ทันทีที่มีเวลาว่าง ฮ่าฮ่า Reylo will be the death of me. ทั้งที่อาทิตย์ที่ผ่านมา และอาทิตย์นี้ ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตมาก นี่ยังไม่รู้ว่าจะได้อัพตอน Kira เมื่อไหร่ แต่คาดว่า ไม่เกินวันศุกร์แน่นอนค่ะ ขอให้รอนะคะ T^T

สุดท้าย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ  รู้สึกอย่างไรบ้าง ร้องเพลงไว้นะคะ

เพราะมีพวกคุณทุกคน ฉันจึงยังขยันเขียนต่อไป และมีไอเดียพุ่งอยู่ตลอด แม้เวลาจะน้อยก็ตาม 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

847 ความคิดเห็น

  1. #316 Audaidaj (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:30
    เราว่าน่าจะเป็นแมตน้าที่ส่งดอกเดซี่มา
    #316
    0
  2. #219 Roserin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 00:21
    ชอบแฝดสามนี้จัง และอาจเอ็นดูเดซี่เป็นพิเศษ เธอคล้ายๆเราในบางครั้งน่ะ
    #219
    0
  3. #65 lamb_san (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:39
    ยังอยู่ตรงนี้ค่ะะะะะ ชอบความดาร์กไซต์ของคิระ55555 ปากนี่อย่างคมกริบ เดซี่ก็ดูงุ้งงิ้งสมชื่อ เรย์ก็แสนเคร่งครึม อือหือ แฝดๆบ้านนี้5555 รอวนไปค่ะ
    #65
    1
    • #65-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:46
      ฉันก็ชอบคิระค่ะ ชอบความปากกล้า
      #65-1
  4. #64 Dandelions (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:51
    ป้าล่ะอยากจิกรี๊ดแต่ก็เกรงจะสำลักน้ำหมากล่ะนะ สองสาวนั้นชอบอยู่แล้วตามมาตนฐาน แต่ที่สุดคือสาวมั่นไม่แคร์โลกปากร้ายอย่างคิระ ไรท์เขียนมาได้แสบมากอ่ะ. ยอมมมมมมมมม

    ปูลู. ไรท์แอบมีมุมนี้ใช่ม้ายยยยยยย. ฮาาาาา
    #64
    1
    • #64-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:46
      แต่จริงๆแล้ว ฉันเหมือนเดซี่ที่สุดค่ะ
      #64-1
  5. #63 Lukpare Klinsub (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:31
    ยังอยู่ค่าาาา?()?/ลงเรือลำเดียวกันแล้ว มะทิ้งไรท์หรอกค่ะ555ตอนนี้ชิปreylo เข้ากระดูกซะละ..ถ้าจะออกยาก5555
    สู้นะคะแล้วก็ขอบคุณนะคะที่ไรท์ยอมเสียสละเวลามาเขียนฟิคให้อ่าน หนูชอบงานเขียนของไรท์มากๆค่ะ ตั้งแต่เริ่มอ่านฟิคมา(หลายเรื่องโดยนักเขียนหลายคน)ของไรท์สนุกอ่านง่ายไม่ขาดตอนไม่สั่นจนเกินไปด้วยค่ะ^w^
    มีความสงสารเดซี่อะ เข้าใจความรู้สึกดีเลยT--Tหนูก็พึ่งเจอเรื่องผิดหวังมาเหมือนกัน คือเมื่อวานโทรไปถามที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่งว่ามีหนังสือเรื่องRed Queen ไหมคะ? เค้าก็บอกว่าที่ร้านมีอยู่เล่มหนึ่ง(ดีใจมาก)หนูก็เลยบอกเค้าให้เก็บไว้ให้หนูเดี๋ยวไปรับ(ก่อนหน้านี้โทรถามมา3ร้านแล้ว-ไม่มีเลยต้องสั่งซื้อรอถึงวันที่8แต่หนูใจร้อนอยากได้เลย) พอตอนไปรับเค้าบอกคอมพิวเตอร์บอกว่ามีแต่ยังหาไม่เจอ...รู้สึกผิดหวังมากกกกกT3T
    ปล.สู้ๆนะเดซี่อยากพึ่งหมดหวังนะเดินหน้าต่อไปแล้วความโชคดีจะมาถามหาเธอเอง ;)
    #63
    1
    • #63-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:45
      เรดควีน เล่มแรกสนุกค่ะ แต่เล่มสอง ฉันยังอ่านไม่ถึงไหนเลย
      #63-1
  6. #62 Skye1907 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:14
    ทำไมมีความรู้สึกว่าไม่เบนก็แมตต์ที่เอาดอกเดซี่ให้เดซี่
    #62
    1
    • #62-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:44
      นั่นสิ ใครกันนะ
      #62-1
  7. #61 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:07
    โอ้ยย มาต่อนะคะ อยากอ่านทริปเล็ตฝีมือไรท์ค่ะ เดซี่ดูจะคล้ายๆเรย์ ส่วนคิระผ่าเหล่า ไม่มีอะไรเหมือนเลย //แต่เราชอบคิระที่สุดเลย ตัวปัญหาที่สุด -แบบน่าตีปากมาก อยากเห็นคิระเจอกับเบนไวๆค่ะ UWU
    เดซี่ชอบเบน ส่วนแมตต์ชอบเดซี่ ยังไงล่ะทีนี้ love triangle มะ
    //อยากมีไอเดียแต่งเรย์โลมั่งจังค่ะ จะเขียนมันออกมายังไงดี ยากมากก
    #61
    1
    • #61-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:44
      หกเส้าค่ะ 55555
      #61-1
  8. #60 `PS.AriA†´ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 23:10
    เป็นAUที่แหวกสุดๆตั้งแต่เจอมาเลยยย แปลกดี ไอเดียน่าสนุกจริงๆ เริ่มสนุกกับการคิดอย่างเอาจริงเอาจังละว่าเคโนบีคนไหนจนตกล่องปล่องชิ้นกับโซโลคนไหน ขอเดาไว้ก่อนได้มั้ย ไรท์ห้ามขำนะ????????
    เรย์-ไคโล
    คิระ-เบน
    เดซี่-แมทต์
    #60
    1
    • #60-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 10)
      1 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:44
      ไม่ขำหรอกค่ะ เกือบถูกนะ
      #60-1