R E D [END]

ตอนที่ 15 : บทพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    13 พ.ค. 62



บทพิเศษ

- คำสารภาพของน้องสาว -

ถึง พี่ชาย          

ใครๆก็บอกว่าฉันบ้า ฉันเริ่มจะเชื่อพวกเขามากขึ้นทุกที แล้วก็เชื่อสนิทใจ ฉันคงบ้าไปแล้วจริงๆ เพราะไม่มีน้องสาวที่ไหนจะหลงรักพี่ชาย พี่คะ ฉันรักพี่มากเลยนะ รักจนยอมทำได้ทุกอย่าง ทำเรื่องโง่ ไร้เหตุผล ร้ายกาจอย่างการฆ่าคนตาย พี่จะเชื่อไหม ถ้าฉันบอกความจริงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจเลย

ฉันไม่ได้อยากฆ่าพ่อ ใครกันจะอยากฆ่าพ่อของตัวเอง ฉันกลัวเขา พี่ก็รู้ว่าฉันกลัวผู้ชายคนนั้นเสมอ ทุกคืนที่เขาพยายามย่องเข้ามาในห้อง มือสกปรกของเขาปัดป่ายอยู่ทั่วตัวฉัน กี่ครั้งที่พี่เข้ามาช่วยและถูกทำร้าย ฉันทนสภาพนั้นไม่ไหวอีกแล้ว จนกระทั่งวันที่พี่กับแม่ไม่อยู่บ้าน มันก็ทำร้ายฉัน มันบอกว่าถ้าฉันไม่ยอม มันจะฆ่าพี่ชาย ฆ่าแม่ด้วย พี่จะให้ฉันทำยังไง ฉันจำเป็นต้องยอม วันนั้นมันมากเกินไปแล้วค่ะ ฉันก็เลยวิ่งเข้าไปในครัว หยิบมีดออกมา และทุกอย่างก็เป็นอย่างที่พี่รู้

พี่ทิ้งฉัน ทิ้งให้ฉันอยู่สถานบำบัดนั่น มันเหมือนนรกบนดินเลยพี่จ๋า พวกนางพยาบาลใจร้ายที่จับฉันฉีดยา บังคับให้กินยาอะไรก็ไม่รู้ แล้วก็มีเพื่อนร่วมห้องที่ทำร้ายฉันอีก ฉันทั้งอาละวาด กรีดร้อง ทำร้ายคนไข้อื่น เขาจับฉันขังเดี่ยว ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว แล้วก็ปล่อยฉันออกมา ยังดีที่ฉันได้เจอเพื่อน เธอเป็นรุ่นพี่ของฉัน แต่ฉันสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่เอ่ยชื่อเธออกไปเด็ดขาด แม้แต่กับพี่ชาย ฉันก็เล่าเรื่องเธอให้ฟังไม่ได้ เธอดีกับฉันมากนะ เธอช่วยฉันวางแผนหนีออกจากที่นี่ เธอทำสำเร็จก่อนฉัน และจากฉันไป ฉันเคว้งอีกครั้ง และคนเดียวที่ฉันนึกถึงมากที่สุดก็คือพี่ ฉันอยากเจอพี่ อยากกอดพี่ อยากให้พี่ดูแลฉันเหมือนเดิม อยากเห็นพี่ทุกวัน ฉันรู้ว่าถ้าฉันหนีออกไป จะต้องมีคนตามจับฉันกลับมาอีกแน่ แต่ถ้าฉันไม่หนี ฉันก็ไม่ได้เจอพี่

ฉันเลือกที่จะหนี ถึงแม้ว่าจะต้องหลบๆซ่อนๆ ได้เห็นพี่เพียงแวบๆ ฉันก็ยอม ขอแค่ได้เห็นพี่ทุกวันก็พอแล้ว ฉันทนได้ทุกอย่าง แม้จะไม่ได้พูดคุย ไม่ได้ยินเสียง ฉันทนได้ แต่ฉันไม่ยอมถ้าหากพี่ยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่น ใจดีกับผู้หญิงคนอื่น มีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น ทำไมพี่ต้องทำแบบนั้นด้วย ทำไมพี่ต้องหยิบหนังสือของฉันไปให้ผู้หญิงคนนั้น ทำไมพี่จำลายมือของฉันไม่ได้ พี่จำไม่ได้เลยหรอ ตัวอักษรของฉันอยู่ด้านในหนังสือเรื่อง ชายหนุ่มที่ถอนตัวจากโลก พี่เปิดผ่านมันโดยไม่ได้สนใจเลยสักนิดเดียว เพราะพี่กำลังมีความสุขมากใช่ไหม เหมือนอย่างตอนเด็กที่พี่มีความสุขกับเด็กข้างบ้านสองคนนั้น พี่ลืมเลือนฉันทีละน้อย ฉันก็เลยต้องทำแบบนี้

ฉันต้องตามรังควาญผู้หญิงที่ชื่อลัลนา ฉันอิจฉาเธอ อิจฉาที่เธอทั้งสวย นิสัยดี ท่าทางก็เหมือนสุ เหมือนมากเลย เพราะอย่างนี้เองพี่ถึงได้ชอบ แต่พี่ก็ไม่ได้รู้อะไรสักนิด ไม่รู้เลยว่าสุที่พี่ตามหาอยู่ใกล้แค่นี้เอง สุเป็นเพื่อนกับลัลนา ฉันได้แต่มองด้วยความดีใจ อย่างน้อยพี่ก็ยังไม่เจอสุ แต่ฉันก็ต้องกำจัดลัลนาไปให้พ้น ฉันทนไม่ได้ ไม่ได้ เข้าใจไหม ทนไม่ได้ที่เห็นพี่ชอบผู้หญิงคนอื่นมากกว่าฉัน

ฉันพยายามขู่เธอให้ไปพ้นๆจากพี่ แต่เธอก็ไม่ยอม พอเธอรู้ว่าฉันเป็นใคร ก็หัวเราะ บอกว่าเรื่องระหว่างฉันกับพี่มันเป็นไปไม่ได้ เลิกทำบ้าๆได้แล้ว เธอจะบอกพี่ให้หมดเลยว่าฉันทำอะไรลงไป พี่จะได้จัดการเรื่องของฉันให้ถูกต้อง ฉันก็เลยโกรธ เอาแขนเสื้อกันหนาวรัดคอเธอ บีบคอเธอ จนเธอขาดอากาศหายใจตาย ฉันกลัวมาก กลัวจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ยังพอมีสติที่จะยึดกระเป๋าของเธอเอาไว้ และผลักเธอตกลงไปในสระน้ำ ฉันซ่อนศพเธอเอาไว้ใต้สะพานข้ามสระ หาเชือกมามัดไว้ที่คอและรอบตัวของเธอ ตรึงเธอไว้กับใต้สะพาน ตอนนั้นเป็นฤดูฝนพอดี น้ำขึ้นจนแทบท่วมสะพานเสมอ ฉันจึงซ่อนเธอเอาไว้ได้ แต่แค่ไม่กี่สัปดาห์ เชือกเส้นนั้นก็ขาด ศพของเธอลอยไป และมีคนมาเจอจนได้ คนที่เจอก็คือสุ กับเพื่อนๆของลัลนาเอง

ฉันต้องขอโทษพี่จริงๆที่ใส่ร้ายว่าพี่เป็นคนทำ เอาซิมโทรศัพท์ของลัลนาไปทิ้งไว้ที่หอพักของพี่ ฉันตั้งใจที่จะให้พี่ต้องอยู่ห่างจากสังคม จะได้ไม่ต้องเจอผู้หญิงคนไหน ฉันรู้ว่ามันทำให้พี่เจ็บปวดมาก แต่ฉันก็ขอบคุณที่พี่ไม่พูดเรื่องฉันออกไปเลย ไม่ว่าพี่จะทำเพื่อพ่อ หรือเพื่อฉัน ฉันก็รู้สึกขอบคุณทั้งนั้น

ฉันสติแตกอีกทีตอนที่พี่ซื้อบ้านหลังนั้น อยู่ห่างจากสุแค่ไม่กี่ฟุต ฉันแปลกใจเหมือนกันที่สุจำพี่ไม่ได้ ฉันก็เลยเริ่มสืบดูว่ามีอะไรอีกที่เธอลืม แต่ทั้งๆที่เธอจำพี่ไม่ได้ แต่ทั้งสองคนก็สนิทสนมกันเร็วเหลือเกิน เร็วจนฉันหวั่นใจอีกแล้ว สุเป็นศัตรูที่น่ากลัวสำหรับฉันเสมอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูจะสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง แม่ของเราก็ยังชอบเธอมากกว่าฉัน กล่าวชมเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรมาอวด ทุกคนก็เพ่งความสนใจไปที่เธอคนเดียว ฉันทนไม่ไหว ทนให้เธออยู่ในสายตาพี่ไม่ได้ ฉันอยากจะทำร้ายเธอ ทำลาย เธอจะต้องกลัวฉันจนหัวหด จะต้องถูกเพื่อนหักหลังไปทีละคนจนไม่เหลือใคร จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเหมือนกับฉัน

แต่พี่อย่าโทษตัวเองเลยนะ อย่าคิดว่าเป็นเพราะพี่ ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันเอง ฉันทำเรื่องนั้นขึ้นเอง เพราะความบ้าของฉันเอง เพราะความรักเห็นแก่ตัวของฉัน

ทั้งที่ฉันทำเรื่องวุ่นวายมากขนาดนี้ แต่ฉันก็อยากจะถามพี่ พี่จะรักฉันได้ไหม ได้โปรด รักฉัน

 

หญิงสาวอ่านทวนจดหมายนั้นอีกรอบ เธอพับกระดาษทั้งสองแผ่นเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ เปิดกล่องเหล็กออกดู ข้างในมีจดหมายหลายฉบับวางซ้อนกันอยู่ เธอมองจดหมายฉบับล่าสุดที่เพิ่งเขียนเสร็จ ยกมันขึ้นแตะที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบารักใคร่ เธอเขียนมันขึ้น แต่ไม่เคยกล้าส่ง ไม่กล้าที่จะสารภาพกับพี่ชายที่รักยิ่งว่าเธอนั้นเป็นแค่คนบ้าคนหนึ่ง เธอวางจดหมายลงไป ปิดกล่องเหล็ก พี่ชายจะไม่มีวันได้เห็นจดหมายเหล่านี้ เพราะมันคงทำให้เขารังเกียจเธอ หากยังมีความรักหลงเหลืออยู่บ้างในใจของพี่ชาย รักเธอดั่งน้องสาวคนหนึ่ง แม้จะเหลืออยู่น้อยนิดแค่ไหน เธออยากให้มันคงอยู่เช่นนั้นต่อไป

เธอคงทนไม่ได้ ทนไม่ได้ ไม่ได้ หากเขาจะไม่เหลือหัวใจรักไว้ให้เธอเลย 

 

 





- ความคิดถึงของณัชชา -

ถึง วสุ สุที่รัก

            ก็หวังว่าจดหมายฉบับนี้จะถึงมือเธอ ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์หรือใช้อินเตอร์เน็ต มีอย่างเดียวที่ทำให้ฉันติดต่อกับโลกภายนอกได้ คือจดหมายเท่านั้น แต่พ่อกับแม่ของฉันก็ดีนะ พวกท่านส่งหนังสือพิมพ์มาให้ฉันด้วย ฉันก็เลยรู้ว่าคดีที่ฉันเกือบจะต้องเกี่ยวข้องนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว พวกท่านส่งมาเพราะอยากให้ฉันตระหนักว่าคนบ้าที่ไม่ยอมรักษาตัวเองจะมีจุดจบยังไง

            เธอเป็นยังไงบ้าง นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากรู้ เธอรู้สึกยังไงที่ต้องกลายเป็นพยานให้ปากคำในศาล ต้องบอกว่าถูกทำร้ายโดยน้องสาวของคนที่เธอรัก เธอคงสับสนน่าดูเลยใช่ไหม แถมยังมีเรื่องบ้าบอเกี่ยวกับฉันอีก ตอนนี้ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ฉันอยากรู้ใจจะขาดแล้ว

            จูเลียเป็นยังไง โปรเจกต์ละครที่ทำร่วมกับรุ่นพี่ออกมาดีไหม ฉันว่าน่าจะออกมาดีนะ เธอมีไอเดียสร้างสรรค์เสมอแหละ ทั้งเธอทั้งจูเลีย จะบอกให้นะ ฉันว่าเธอสองคนน่าจะเข้ากันได้ แต่ก็ไม่รู้สิ ฉันเป็นคนบ้าในสายตาเธอ เธอจะไม่เชื่อฉันก็ได้นะ อ้อ มีอีกเรื่องที่ฉันลืมเล่าให้เธอฟัง เธอคงสงสัยใช่ไหมว่าทำไมจูเลียกลมกลืนอยู่กับกลุ่มเราง่ายจัง โอ๊ะๆ อย่าเพิ่งตกใจ ฉันรับรองได้ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนบ้าสองคนแน่นอน จูเลียเป็นคนปกติดีทุกอย่าง

            ก่อนหน้านี้จูเลียเป็นเพื่อนในกลุ่มของแก้มใช่ไหมละ ฉันจะบอกให้นะ ยัยแก้ม เหรัญญิกเอกเราเนี่ย นิสัยพิลึก เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ถ้ายัยนี่เกิดฆ่าคนขึ้นมา เธอก็ไม่ต้องสงสัยละ ฉันไม่แปลกใจเลยที่พร้อมฉัตรเข้ากับยัยแก้มได้ ก็พิลึกพอกันทั้งคู่ มาเข้าเรื่องต่อ จูเลียเล่าให้ฉันฟังนะ ฉันว่าอีกไม่นานก็คงเล่าให้เธอฟังเหมือนกันถ้าเธอถาม จะบอกให้นะสุ ถ้าอยากรู้อะไรก็ถามไปซะ อย่ามัวอมพะนำเกรงใจ บางคนน่ะ ถ้าไม่ถาม เขาก็ไม่บอกข้อมูลให้เธอรู้หรอกนะจ๊ะ

            เรื่องมันมีอยู่ว่า แก้มกับจูเลียที่เป็นเพื่อนกัน เกิดการขัดใจกันนิดหน่อย เป็นเรื่องความไม่พอใจสะสมมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่สมัยปีหนึ่งเทอมสองนู่น เธอก็รู้ว่าปัญหาพวกนี้ของผู้หญิง บางทีเปิดอกเปิดใจคุยกันแล้ว ก็คิดว่าเคลียร์ แต่จริงๆแล้วเปล่าหรอก คนเราไม่ยอมพูดอะไรหมดเปลือกในพิธีเปิดใจอยู่แล้ว ความขัดแย้งระหว่างสองคนนี้ก็ตึงๆมาพักใหญ่ แล้วยัยแก้มก็ทำสิ่งที่จูเลียทนไม่ได้ เธอว่าอะไรที่ผู้หญิงทนไม่ได้มากที่สุดละ โดยเฉพาะจากเพื่อนสนิทในกลุ่ม โอ๊ย เรื่องเล็กมาก ขอบอก เล็กในสายตาเรา แต่ใหญ่ในสายตาจูเลีย นินทา จ้ะ สองพยางค์สั้นๆ จูเลียจับได้ว่าแก้มเอาเรื่องเธอไปพูด ไปบ่น ไปว่าร้ายสารพัดกับคนอื่นๆ จูเลียเบื่อกับสภาพนี้เต็มที ก็เลยโบกมือลา

            ฉันว่านะ พูดจริงๆเลยนะ จูเลียกับเธอน่าจะเป็นเพื่อนกันได้ดีเลยละ จูเลียเคยพูดกับฉันว่า สุดูจะเป็นคนใช้ได้ที่สุดในเอกการละครแล้ว ซึ่งฉันก็เห็นด้วยนะ

            ก่อนจะถึงส่วนสุดท้ายของจดหมาย ฉันอยากจะบอกว่า ขอโทษ ฉันขอโทษที่ทำเรื่องสนุกกับยัยเรด และเป็นการทำร้ายเธอ ฉันสนุกจริงๆนี่ ฉันทนไม่ไหวถ้าไม่ได้ลงมือทำ ลงมือวางแผนกับยัยนั่นมันสนุกมากเลย เอาเป็นว่า ขอโทษนะ ที่สร้างปัญหาให้เธอ ฉันไม่ได้เกลียดเธอ ถึงเธอจะเป็นศัตรูของเพื่อนฉัน แต่ฉันไม่ได้เกลียดเธอ แต่ถ้าเธอจะเกลียดฉันก็ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจข้อนี้ดี และฉันจะไม่รบกวนเธออีกแล้ว ฉันสัญญา

            สุดท้ายละนะ เมฆหมอกในชีวิตเธอเพิ่งผ่านพ้นไป ฉันก็ขอให้เธอเจอแต่สิ่งดีๆนับจากนี้ละกัน คำอวยพรของคนบ้าอย่างฉันอาจจะทำให้เธอรู้สึกพิกล จะไม่รับไว้ก็ได้ บาย

 

ด้วยความคิดถึง

                                                                                                                                    ณัชชา

 

ปล. เธอคงสงสัยยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ว่าตกลงฉันเป็นคนยังไงกันแน่ ฉันดีหรือร้ายสำหรับเธอ ขอโทษด้วยที่ฉันก็ตอบไม่ได้ ฉันเป็นโรคจิตแบบเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พิลึกเหมือนยัยแก้มนั่นแหละ เพราะฉะนั้นระวังยัยแก้มเอาไว้ด้วยละ อย่างที่บอก ถ้ายัยนั่นลุกขึ้นมาฆ่าคน เธอก็ไม่ต้องตกใจนะ

 

 

 

 

 

 

 






TALK

ตัดสินใจว่าลงหมดรวดเดียวเลยดีกว่า 

ยังไงก็น่าจะมีรออ่านกันน้อยมากเลย 555555+

เรื่องนี้ เขียนไว้เมื่อ 6-7 ปีที่แล้วค่ะ แอบเขินๆ อายๆ นิดหน่อย  ตอนนั้นการมองโลก ไม่เหมือนตอนนี้ จะเรียกว่าเป็นงานเขียนของ Young adult คนหนึ่งก็ได้ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 peamm2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:35
    สนุกมากเลยค่ะ อ่านรวดเดียว สุดยอด อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ
    #15
    0
  2. #14 fatee28 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 02:05

    สุดยอดจริงๆ
    #14
    0
  3. #12 snik (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 11:48
    ขอบคุณนะคะ ที่เขียนเรื่องนี้ออกมา มันดีมากๆเลยค่ะ☺
    #12
    1
    • #12-1 Silver-Sky(จากตอนที่ 15)
      4 มิถุนายน 2562 / 15:33
      ขอบคุณมากเช่นกันค่ะ
      #12-1
  4. #9 คุณเนโก๊ะฯ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:39
    สนุกเลยแหละค่ะ อ่านแล้วรู้เลยว่าไรท์ตั้งใจเขียนมากๆเลย ยาวทุกตอน ภาษาก็อ่านไหลลื่นดีค่ะ รู้สึกร่วมกับตัวละครตลอดเลย ขอบคุณที่มาต่อจนจบนะคะ
    #9
    0