[Fic Sherlock BBC] A Study in Indigo

ตอนที่ 3 : The Documents 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    22 ต.ค. 59


A Study in Indigo

Chapter 3: The documents


                เฮเธอร์ตื่นเช้ามากในวันต่อมา เธอบิดขี้เกียจ อ้าปากหาว เดินแอบไปดูที่ห้องพี่สาว ไอริสไม่อยู่ทั้งคืน น่าจะค้างที่บ้านแฟน หญิงสาวยักไหล่น้อยๆ และเดินไปแปรงฟัน  เธอสวมเสื้อผ้าสำหรับออกกำลังกาย และลงไปวิ่งตามถนนด้านล่าง เธอจะวิ่งอาทิตย์ละสองครั้ง เพื่อสุขภาพที่ดี และวันอื่นๆที่ไม่ได้วิ่งก็จะทำกายบริหารง่ายๆอยู่กับบ้าน ระหว่างทางเธอฟังเพลงไปด้วย เธอชอบฟังเพลงสบายๆระหว่างที่วิ่ง ทำให้รู้สึกสบายใจ และหัวโล่ง


                เรื่องเมื่อวานลอยกลับเข้ามาในความคิดโดยที่ไม่ตั้งใจจะคิดถึงมัน เบนเป็นเกย์ เธอแทบไม่อยากเชื่อเลย และรู้สึกผิดหวังในตัวเองนิดๆ เธอเป็นเพื่อนสนิท เป็นแฟนของเขา แต่กลับไม่รู้เรื่องนี้เลย เธอโมโหด้วย ทำไมเขาไม่บอกเธอ ไม่พูดกับเธอล่ะ บอกเธอสิว่า เขาไม่ได้ชอบเธอแบบนั้น เบนอาจจะกลัว อาจจะเกรงใจ อาจจะไม่กล้ามากพอ อาจจะไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นยังไง และเขาคงไม่อยากให้เธอเสียใจแน่ๆ พวกเขารู้จักกันมานานเหลือเกิน เฮเธอร์ไม่เคยสังเกตเห็นเลย เธอนี่ซื่อบื้อจริงๆ หญิงสาวต่อว่าตัวเองในใจ


                มื้อกลางวันเมื่อวานกับนักสืบและคู่หูที่มีชื่อเสียง ธรรมดาอย่างเหลือเชื่อ เชอร์ล็อคสั่งพาสต้า ส่วนจอห์นกับเฮเธอร์สั่งสเต็ก เธอชอบจอห์น เขาสุภาพ คุยสนุก และมีความเป็นกันเอง ขณะที่เชอร์ล็อคนั้นเงียบ เหมือนไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วย


                แล้วคุณรู้ได้ยังไงคะเฮเธอร์หันไปถามเชอร์ล็อค


                คิดสิเขาบอก ลองคิดเอง มิสเบลล์ มันจะน่าเบื่อน้อยลง


               ‘กระเป๋าฉันใช่ไหมคะ?เฮเธอร์ถาม พวงกุญแจรูปพิซซ่าเฮเธอร์ฉีกยิ้ม คิดว่าตัวเองน่าจะเดาถูก เธอยกกระเป๋าขึ้นมา หยิบพวงกุญแจโบกๆ แล้วคุณรู้อะไรอีกคะ


                เฮเธอร์ คุณไม่อยากให้เขาเริ่มหรอกจอห์นกล่าวเตือน


                อืม คิดอีกที ฉันขอเอาคำถามนั้นคืนดีกว่าค่ะเฮเธอร์รีบพูดก่อนที่เชอร์ล็อคจะได้เอ่ยปาก เขาเตรียมอ้าปากจะพูดเรื่องเธอออกมาแล้ว ไม่ต้อง ไม่ต้องพูดนะคะ ฉันไม่อยากรู้แล้ว วันนี้ฉันเจอเรื่องตกใจ และรู้สึกเสียใจมากค่ะ ฉันไม่พร้อมรับมือคำพูดสะกิดใจอะไรเพิ่มอีกจากการอนุมานของคุณเกี่ยวกับอดีตของฉัน ไว้คราวหน้าที่ฉันเข้มแข็งแล้วนะคะ คุณโฮล์มส์ ขอบคุณค่ะสิ้นคำพูดของเธอ จอห์นก็หัวเราะอยู่เหนือจานสเต็กของเขา


                 หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างหุบไม่อยู่ระหว่างที่วิ่งวนกลับมาถึงอพาร์ทเมนต์ เธอหยุดหอบหายใจ เช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยผ้าเช็ดตัวที่คล้องอยู่รอบคอ


                “เฮเธอร์ เบลล์ใช่ไหม” เสียงผู้ชายตื่นๆด้านหลัง ทำให้เธอหันไปมองทันทีด้วยความแปลกใจ ตอนแรกคิดว่าจะเจอคนรู้จัก แต่คนที่ยืนอยู่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน อันที่จริงบอกยากว่าเขาเป็นใคร มีฮู้ดคลุมศีรษะไว้ เธอเห็นแค่จมูกกับปากเท่านั้น เขาตัวสูง ขายาว ค่อนข้างผอม เฮเธอร์รู้สึกไม่ไว้วางใจ และเธอพร้อมจะวิ่งหนี


                “เดี๋ยว” ผู้ชายคนนั้นเรียกไว้ “นี่เป็นของเบน” เมื่อได้ยินชื่อเบน หญิงสาวก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ เขายัดกระเป๋าเอกสารใส่มือทั้งสองข้างของเธอ “ขอโทษนะ” เขาพูดเร็วๆ แล้วก็รีบวิ่งหนีไป


                “เฮ้!” หญิงสาวตะโกนเรียก เธอวิ่งตาม อย่าหวังเลยว่าเธอจะปล่อยไปง่ายๆ “เดี๋ยวก่อน คุณเป็นใคร” แต่เนื่องจากเธอวิ่งมาเป็นชั่วโมง ตอนนี้เหนื่อยมากจนหอบแฮ่ก อีกฝ่ายขายาวกว่า วิ่งเร็วมาก และปะปนไปกับฝูงชนที่เริ่มพลุกพล่านบนถนนในยามเช้า เฮเธอร์หยุดวิ่ง หอบหายใจหนักๆ เธอมองไปรอบตัว ไม่มีวี่แววของผู้ชายคนนั้นแล้ว เธอก้มลงมองกระเป๋าเอกสารผ้าสีเขียวมะกอกในมือด้วยความฉงน จากนั้นก็รีบกลับไปที่อพาร์ทเมนต์


                เธอไม่เคยอาบน้ำแต่งตัวเร็วขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต เลือกเสื้อผ้าแบบส่งๆจากในตู้ ใส่กางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลตัวแรกที่หยิบได้ ผมยังไม่แห้งดี เธอก็พรวดพราดออกไปแล้ว


                “เฮเธอร์” ไอริสเรียกเธอจากห้องน้ำ แต่หญิงสาวไม่มีเวลาจะตอบ เธอรู้ว่าไอริสจะต้องดุเธอทีหลังที่หนีงานอีกวัน แต่นี่มันเรื่องด่วน เธอต้องไปเบเกอร์สตรีทเดี๋ยวนี้


                ใช้เวลาไม่นาน เธอก็มายืนอยู่หน้าประตูสีดำของเลขที่ 221B เธอกดกริ่งก่อนอย่างที่เคยทำ และมิสซิสฮัดสันก็เป็นคนเปิดรับ “เขา... เขาตื่นหรือยังคะ” เธอยังหอบอยู่เลย ด้วยความตื่นเต้น ตกใจ อดรีนาลินพุ่งพล่านไปทั้งตัว “นี่เรื่องด่วน”


                “คิดว่ายังนะจ๊ะ” มิสซิสฮัดสันตอบ “แต่เข้ามาเถอะค่ะ เฮเธอร์ คุณดูเหมือนจะเป็นลมแล้ว”


                “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเดินเข้าไป เจ้าของบ้านพาเธอเดินขึ้นไปด้านบน สู่ห้องนั่งเล่นที่เธอค่อนข้างคุ้นตาเพราะได้เห็นเป็นครั้งที่สองแล้ว มันไม่น่าประทับใจพอๆกับครั้งแรก


                “เอาอะไรไหมคะ น้ำสักแก้วไหม” มิสซิสฮัดสันบอก


                “มีแรงกว่านั้นไหมคะ อย่างกาแฟ” เฮเธอร์ถามทันที


                “ฉันจะดูให้ค่ะ” มิสซิสฮัดสันเข้าไปในครัว เปิดตู้นั้นตู้นี้ดูแล้วก็อุทานอย่างตกใจ ด้วยความสงสัยเฮเธอร์จึงเดินเข้าไปดูบ้าง คนบ้าแบบไหนกันเอาลูกตาดองไว้ในโหล และเก็บไว้ในตู้เหนืออ่างล้างจาน และมีหัวคน ใช่ อ่านไม่ผิดหรอก หัวคนอยู่ในตู้เย็น รวมอยู่กับอาหาร!!


                “หนูไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะ มิสซิสฮัดสัน” เฮเธอร์บอก


                “จริงด้วยค่ะ” มิสซิสฮัดสันปิดประตูตู้เย็น หันมาหาเธอ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาเมื่อมองไพล่หลังของเฮเธอร์ไป “โอ๊ย ตายจริง คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” มีผู้ชายวัยกลางคน รูปร่างท้วมยืนเหงื่อแตกซิกอยู่ด้านหลัง เหมือนเขาเพิ่งเจอประสบการณ์เฉียดตายหรือช็อคสุดขีดมาหมาดๆ


                “ช่วยด้วย” เขาพูด ใบหน้าตื่นๆ แล้วก็คว่ำหน้าล้มตึงลง


                “หนุ่มๆ!” มิสซิสฮัดสันตะโกน “พวกคุณมีลูกค้า!!


                “สองคนค่ะ!!” เฮเธอร์ตะโกนต่อเป็นลูกคู่


                จอห์น วัตสันในชุดนอนลายทางดูน่ารักดี แต่เชอร์ล็อคที่เปลือยเปล่าและห่อตัวในผ้าห่มบางๆ เฮเธอร์ไม่รู้จะใช้คำศัพท์ใดมาบรรยาย จะว่าเซ็กซี่ ก็ไม่ใช่ จะว่าดูโรคจิต ก็ไม่เชิง คนแบบไหนกันรับแขกหรือลูกค้าสภาพที่แม้แต่กางเกงในก็ไม่ใส่ เนื่องจากเธอเห็นว่าเรื่องของผู้ชายร่างท้วมน่าจะเร่งด่วนมากกว่า เธอจึงให้เขาเล่าก่อน และเธอก็นั่งฟังไปด้วย เรื่องเกิดขึ้นตอนเช้าระหว่างที่เขาขับรถผ่านริมแม่น้ำ เขาได้ยินเสียงปืนดังลั่น จึงลงมาจากรถ พบชายคนหนึ่งเสียชีวิตอยู่ริมแม่น้ำ บริเวณนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครเลย แม้น้ำกว้างมาก ไม่มีทางที่มือปืนจะอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำได้ เขาเป็นพยานคนเดียว และกลายเป็นผู้ต้องสงสัยในสายตาตำรวจด้วย นั่นก็มากพอให้เขาตกใจ


                “ยังเช้าเกินไป” เชอร์ล็อคบอก


                “หมายความว่าไง เชอร์ล็อค” จอห์นที่ลุกขึ้นเตรียมพร้อมจะไปดูที่เกิดเหตุ ชะงักทันที


                “ผมไม่ออกไปไหนก่อนเจ็ดโมง” เชอร์ล็อคให้เหตุผล


                “คุณเหมือนเด็กเอาแต่ใจเลยแฮะ” เฮเธอร์กระพริบตาปริบๆมอง


                สุดท้ายจอห์นก็ต้องแบกคอมฯไปด้วย เฮเธอร์ที่อยากรู้อยากเห็นขอตามมาอีกคน ส่วนเชอร์ล็อคก็หมกตัวในผ้าห่มเหมือนไส้ครีมในขนมปังรออยู่หน้าจอคอมฯอีกตัว เฮเธอร์รู้สึกตื่นเต้นสุดๆ และคิดขึ้นได้ทีหลังว่า มีคนตาย นี่ไม่ควรจะตื่นเต้นนะ เธอจะกลายเป็นโรคจิตไป ระหว่างที่กำลังสำรวจพื้นที่ เชอร์ล็อคเถียงกับตำรวจ ทำตำรวจหน้าหงาย เฮเธอร์ก็เดินเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุ เธอชะโงกหน้าลงไปที่ริมแม่น้ำ ค่อนข้างหวาดเสียวที่จะลงไปลึกกว่านี้ เธออาจจะไหลลื่นตกลงไปก็ได้ ตอนนั้นเธอคิดว่าเห็นอะไรบางอย่างที่เป็นสาเหตุของคดีนี้แล้ว และกำลังจะบอกจอห์นกับคนอื่นๆ


                เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งลงจอดอยู่ไม่ไกล ผู้ชายในชุดสูทสองคนเดินไปเอาตัวจอห์น “เดี๋ยวๆ เธอมากับผม” จอห์นชี้มาทางเฮเธอร์ “ผมไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียว”


                “เอ่อ ไม่เป็นไรนะ” เฮเธอร์ทำตาโตอย่างหวาดๆ “คุณไม่ต้องสุภาพบุรุษนักก็ได้ จอห์น ฉันไม่อยากโดนยิงกลางเวหา”


                “ไม่มีอะไรหรอก เฮเธอร์ ถ้าไม่ใช่ไมครอฟต์ พี่ชายของเชอร์ล็อค ก็คงเป็นลูกค้าน่ะ”


                และท่ามกลางความแปลกใจทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเช้าวันนี้ เฮเธอร์ เบลล์ ลงเอยด้วยการมานั่งอยู่บนโซฟาระหว่างผู้ชายสองคน คือจอห์น วัตสัน และเชอร์ล็อค โฮล์มส์ ในพระราชวังบักกิ้งแฮม โดยที่เชอร์ล็อคยังอยู่ในชุดผ้าคลุมเตียง เปลือยเปล่าด้านใน ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น


                “ใส่กางเกงในหรือเปล่า” จอห์นถาม เชอร์ล็อคส่ายหน้า แล้วพวกเขาก็หัวเราะกัน ขณะที่เฮเธอร์นั่งตัวลีบ พลางสงสัยว่าตัวเองมาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ได้อย่างไร “เรามาทำอะไรที่นี่ เชอร์ล็อค” จอห์นถาม ซึ่งเพื่อนของเขาก็ส่ายหน้าและขำอีก “ผมต่อต้านความอยากขโมยที่เขี่ยบุหรี่อยู่นะเนี่ย”


                สักพักผู้ชายแปลกหน้าสองคนก็โผล่มา หนึ่งในนั้น เฮเธอร์ได้รับการแนะนำว่าคือ ไมครอฟต์ โฮล์มส์ ที่ดูท่าทางสุขุม ฉลาด และร้ายยิ่งกว่าเชอร์ล็อคเสียอีก เฮเธอร์ไม่ชอบเลย แค่เชอร์ล็อคคนเดียวก็เป็นภัยมากพอแล้ว พวกเขาไม่ยอมบอกว่าลูกค้าที่จ้างวานมาเป็นใคร ซึ่งทำให้เชอร์ล็อคหัวเสีย ลุกขึ้นยืน และบอกว่าพวกเขาจะกลับกันเดี๋ยวนี้ เขาก้าวข้ามเท้าของเฮเธอร์ไป ก้าวผ่านจอห์นอย่างไม่กลัวผ้าหลุด และก่อนที่จะได้ออกจากประตูนั่นเอง ไมครอฟต์ก็เหยียบชายผ้าเอาไว้



                ทาด้า!



                “จอห์น!” เฮเธอร์ร้อง “ฉันว่าฉันเห็นก้นผู้ชายเป็นครั้งแรกในชีวิตค่ะ” ระหว่างที่จอห์นหลุดขำก๊าก และเฮเธอร์ยกมือปิดตา เธอก็ได้ยินเสียงบทสนทนาดำเนินต่อ


                “แล้วนายจะทำยังไง” ไมครอฟต์ถาม


                “ฉันก็จะเดินต่อไป” เชอร์ล็อคบอกอย่างดื้อดึง “ใครคือลูกค้าของฉัน”


                “ให้ตาย มองรอบตัวสิ นายอยู่ที่ไหนล่ะ” ไมครอฟต์พูดกัดฟันอย่างโมโหนิดๆ 





               คดีนี้เกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อ ไอรีน แอดเลอร์ เท่าที่เฮเธอร์แอบมองเอกสารในมือของเชอร์ล็อคนั้น ผู้หญิงคนนี้สวย เซ็กซี่ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ผสมกับความมีอำนาจที่ส่งผ่านแววตาออกมา ทำให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์ แต่คดีที่เธอเกี่ยวข้องอยู่นั้นไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่ ดูเหมือนเธอจะมีภาพถ่ายขณะกำลังมีกิจกรรมทางเพศกับผู้สูงศักดิ์ในราชวงศ์ และเธอไม่ได้คิดจะเรียกเงิน หรืออะไรทั้งนั้น เธอแค่ประกาศว่า เธอมีรูปภาพอยู่ เพื่อเป็นหลักประกันในชีวิตเท่านั้น สิ่งที่เชอร์ล็อคต้องทำคือ เอารูปภาพพวกนั้นคืนมาจากเธอให้ได้ ฟังดูเป็นงานง่ายๆ แต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด


                จับพลัดจับผลู อะไรไม่รู้ เฮเธอร์ก็มายืนอยู่หน้าบ้านรูปทรงสง่าสวยสีขาวสะอาด ในย่านแบบผู้ดีมีอันจะกิน จอห์นต่อยหน้าเชอร์ล็อค เพื่อให้เขาได้เล่นละครตบตาแบบตลกน่าขายหน้า เขาปลอมตัวเป็นบาทหลวงที่ถูกทำร้าย โดยมีจอห์นและเฮเธอร์เป็นพยาน ผู้หญิงคนหนึ่งที่น่าจะเป็นคนสนิทหรือสาวใช้ของคุณแอดเลอร์เปิดประตูรับพวกเขาเข้าไป และให้ไปนั่งรอในห้องนั่งเล่น ขณะที่จอห์นเดินตามเธอไปเอาชาม กับผ้าชุบน้ำ


                “แล้วยังไงต่อคะ คุณโฮล์มส์” เฮเธอร์กระซิบ ขณะที่นั่งลงหมิ่นๆบนโซฟา ห่างจากเขาเล็กน้อย


                “เล่นละครไง คุณไม่เคยเล่นละครโรงเรียนหรอ” เชอร์ล็อคถาม


                “อนุมานเอาสิคะ” เฮเธอร์ยักไหล่


                พวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันต่อเพราะเสียงหวานใสแต่แฝงจริตบางอย่างดังขึ้นด้านหลัง พวกเขาต่างพร้อมใจกันหันไปมอง เฮเธอร์ตะลึงอ้าปากค้าง เบิกตาโต “แก้ผ้าหรอ?!!” เธอตะโกน ถลนตามองไอรีน แอดเลอร์ ตัวเป็นๆ ยิ่งกว่า เป็นยืนอยู่ที่ประตู ยิ้มนิดๆประดับบนใบหน้าอย่างไม่รู้สึกรู้สา ขณะเดินเข้ามา


                “เราเลิกเล่นละครกันดีไหมคะ คุณโฮล์มส์” เธอยืนประชิดตัวเชอร์ล็อค ขณะที่เฮเธอร์ยังอ้าปากไม่หุบ จนแมลงวันน่าจะบินเข้าได้เป็นสิบตัว คุณเธอช่างกล้าหาญชาญชัยอะไรขนาดนี้ และแม้เฮเธอร์จะเป็นผู้หญิง ก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้เลยจริงๆ สวย เซ็กซี่ มีแรงดึงดูดทางเพศสูงมาก “ดูแก้มนั่นสิ ถ้าฉันตบหน้าคุณ มือฉันจะถูกบาดไหม”


                “ไม่ค่ะ” เฮเธอร์บอกซื่อๆ “จอห์นเพิ่งต่อยหน้าคุณโฮล์มส์ และมือจอห์นยังปกติดีอยู่ค่ะ” พูดจบก็แถมยิ้มให้ตามแบบฉบับ ไอรีนปรายสายตามามอง ดวงตาเป็นประกาย เหมือนจะชอบใจ


                “ไอรีน แอดเลอร์” เธอแนะนำตัวพร้อมยื่นมือมาข้างหน้า


                “เฮเธอร์ เบลล์ค่ะ” หญิงสาวยื่นมือไปจับและเขย่าน้อยๆ “คุณหาอะไรมาใส่ดีไหมคะ อย่างเอ่อ... เอาหมอนอิงนี่ปิดไหม” เฮเธอร์หยิบหมอนอิงด้านหลังมายื่นให้


                “ทำไมคะ” ไอรีนถามอย่างเล่นหูเล่นตา


                “เพราะมิสเบลล์ไม่รู้จะเอาตาไปมองตรงไหน” เชอร์ล็อคเป็นคนตอบ เมื่อจอห์นเดินเข้ามาอีกคน ปฏิกิริยาของเขาไม่ต่างจากเฮเธอร์เท่าไหร่ ค่อนข้างอึดอัด เขินอาย และไม่รู้จะเอาลูกตาไปไว้ตรงไหนดีพอๆกัน


                 การมาพบไอรีน แอดเลอร์  ลงเอยไม่ค่อยสวยนัก พวกอเมริกันมาจากไหนไม่รู้ และขู่เกือบจะฆ่าพวกเขาตาย ดีที่เชอร์ล็อครู้รหัสเปิดเซฟของไอรีน และนำโทรศัพท์ที่เก็บความลับทุกอย่างออกมาได้ เกิดการต่อสู้ชุลมุนเล็กน้อย ซึ่งเฮเธอร์หลบอยู่ใกล้หน้าต่างแบบ ไม่ขอมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเตะต่อยใดๆทั้งสิ้น ที่เธอบอกว่าจบไม่สวยก็เพราะ การพ่ายแพ้อย่างไม่เป็นท่าของเชอร์ล็อค เขาถูกไอรีนฉีดอะไรให้ก็ไม่รู้ ล้มตึงไปเลย เป็นสภาพที่ไม่น่าดูเท่าไหร่ และยังโดนฉกโทรศัพท์เจ้าปัญหาที่มีรูปภาพสำคัญไปด้วย กว่าเฮเธอร์จะวิ่งเข้ามาเจอ ไอรีนก็ยืนอยู่เหนือร่างเชอร์ล็อคแล้ว ส่วนจอห์นยังอยู่ที่ประตูด้านหลังบ้าน ดูลาดเลาว่ามีพวกอเมริกันมาอีกหรือเปล่า


                “เขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณเบลล์” ไอรีนบอกทิ้งท้าย “ฉันเคยฉีดให้เพื่อนหลายครั้งแล้ว” เธอพูดพลางขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่างของห้องน้ำ “ฉันคิดผิดเกี่ยวกับเขาไปอย่างหนึ่ง”


                “อะไรคะ” เฮเธอร์ถาม


                “รหัสเปิดเซฟไง” ไอรีนยิ้มเจ้าเล่ห์


                “มันคืออะไร” เฮเธอร์อยากรู้


                “สัดส่วนฉัน” คุณเธอพูดทิ้งท้าย แล้วโหนตัวออกทางหน้าต่างไปเลย


                “โอ้” เฮเธอร์ตาสว่างขึ้นมาทันที “ตายจริง คุณโฮล์มส์” เธอหันไปมองเชอร์ล็อคที่กำลังมึนๆงงๆ ใกล้หลับเต็มที “ซุกซนใช้ได้เลยนะคุณ แหม ฉันไม่คิดว่าคุณกับจอห์นแอบมีซัมติงกันแล้วแหละ ฉันจะเชียร์คุณแอดเลอร์แทนแล้วกัน ก็ดูเหมาะสมกันดีนะคะ ผู้หญิงที่เอาชนะคุณได้ คนนั้นน่ะ”


                “เชอร์ล็อค!!” จอห์นวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ” 


         “ไปแล้วค่ะ” เฮเธอร์ตอบ อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ “ดูสิคะ ฉันไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นคุณโฮล์มส์แพ้หมดรูปเลยจริงๆ ฉันจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความทรงจำที่น่าขบขันที่สุดของฉันเรื่องหนึ่งเลยค่ะ”


                จอห์นกับเฮเธอร์ต้องช่วยกันพยุงกึ่งแบกกึ่งลากนักสืบผู้ยิ่งใหญ่ไปขึ้นรถแท็กซี่ พากลับถนนเบเกอร์ หญิงสาวเล่าให้จอห์นฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เชอร์ล็อคถึงมาอยู่ในสภาพนี้ สุดท้ายเฮเธอร์ก็ไม่ได้คุยกับเขาเรื่องเอกสารที่เธอได้รับมาเมื่อเช้า เพราะเขาไม่อยู่ในสภาพที่จะพูดคุย คิด หรืออ่านอะไรได้ เมื่อกลับถึงเลขที่ 221B พวกเขาก็ทิ้งให้เชอร์ล็อคให้นอนพักผ่อนในห้อง และออกมานั่งดูข่าวภาคค่ำ พร้อมกับกินมื้อเย็นง่าย คือโทรสั่งอาหารจีนให้มาส่ง ไอริสโทรมาหาเกือบยี่สิบสาย และเฮเธอร์ยังไม่อยากโทรกลับตอนนี้ เธอกำลังทำให้พี่สาวเป็นห่วง เธอรู้ดี และเธอก็แย่มากด้วยที่โดดงานอีกหนึ่งวัน แต่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันเป็นประสบการณ์ที่ตื่นเต้น ยากจะลืมลง


                “เมื่อเช้า ทำไมคุณให้ฉันไปด้วยคะ” เฮเธอร์เอ่ยถาม “เรื่องผู้ชายขับรถที่ได้ยินเสียงปืน คิดว่าถูกฆ่าด้วยปืน แต่สุดท้ายแล้ว เป็นบูมเมอแรงที่พุ่งมาชนศีรษะน่ะค่ะ” โอ้ ใช่ สรุปว่าคดีเมื่อเช้าไม่มีฆาตกร ผู้ตายเป็นนักกีฬาที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ เขาใช้บูมเมอแรงในการแข่งขัน และนำกลับมาด้วย เขาได้ยินเสียงรถระเบิดจึงละสายตา เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด บูมเมอแรงพุ่งกลับมา ชนศีรษะของเขา ตายคาที่ตรงนั้นเลย


                “คุณเป็นเพื่อนของเรานี่เฮเธอร์” จอห์นตอบ


                “เพื่อน?” เฮเธอร์เบิกตาโต “ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนนักหรอกค่ะ จอห์น คนส่วนมากมักคิดว่าฉันประหลาด”


                “เพราะประหลาดนี่แหละครับ” จอห์นบอกโดยไม่ทันคิด


                “หมายความว่าไงหรือคะ” เฮเธอร์ไม่คิดว่าจะชอบสิ่งที่จอห์นพูดเสียเท่าไหร่


                “เอ่อ...” จอห์นอึกอัก


                “จอห์น!!” เสียงดังออกมาจากห้องนอน ดูเหมือนคนบางคนจะตื่นแล้ว พวกเขารีบลุกจากโซฟา วางกล่องอาหารจีนเอาไว้ก่อน และเข้าไปในห้องของเชอร์ล็อค เขาลุกขึ้นมาแล้ว ดูโซซัดโซเซชอบกล


                “คุณต้องนอนก่อน” จอห์นเข้าไปผลักตัวเชอร์ล็อค พยายามให้ล้มลงบนเตียง


                “เธออยู่ไหน” เชอร์ล็อคเอะอะเสียงดัง “ผู้หญิงคนนั้น เธออยู่ไหน”


                “ใคร ไอรีนหรอ?” จอห์นถาม “เธอจะอยู่ที่นี่ได้ยังไงเล่า นอนเถอะน่า”


                “ฉันคอยดูเขาไว้เองค่ะ” เฮเธอร์อาสา “ไม่เป็นไรค่ะ จอห์น คุณยังกินอาหารไม่หมดเลย แต่ฉันอิ่มแล้วค่ะ” จอห์นพยักหน้าและบอกฉันสั้นๆว่าฝากด้วย ก่อนจะเดินออกไป เฮเธอร์นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด เชอร์ล็อคกลับไปหลับต่อแล้ว เวลานอนดูมีพิษสงน้อยลงตั้งเยอะ ดูเป็นผู้ชายธรรมดาๆ ที่เหนื่อยเป็น แพ้เป็น สลบเป็น และหลับเป็นด้วย อืม หญิงสาวจ้องมองเขาอย่างพิจารณา มีอะไรอยู่ภายใต้กะโหลกศีรษะนั้นบ้างนะ เธอเคยสงสัยว่าเป็นเครื่องจักรหรือเป็นมนุษย์ จากการตามอ่านข่าวบนหน้าหนังสือพิมพ์ เขาฉลาดจนน่ากลัวทีเดียว จนไม่น่าจะมีมนุษย์คนใดเสมอเหมือน แต่วันนี้ก็ได้เห็นอะไรที่ไม่คิดว่าจะเห็น


                “คุณก็เป็นมนุษย์นะ คุณโฮล์มส์” เธอพูดเบาๆ เอื้อมมือออกไปอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ ก็ผมหยักศกแบบนี้มันเหมือนขนหมาเลยนี่น่า เธอชอบหมา อยากเลี้ยงหมา แต่อพาร์ทเมนต์ที่เธออาศัยอยู่ ห้ามเลี้ยงนี่น่า ขอจินตนาการว่าเป็นขนหมา แค่ครู่เดียวก็ยังดี


                “อา นุ่มจังค่ะ” ฟินสุดๆ


                เสียงครางของผู้หญิงดังมาจากไหนไม่รู้ ซึ่งไม่ใช่จากเธอแน่นอน เชอร์ล็อคผุดลุกขึ้นอีกรอบ “ไม่ใช่เสียงฉันนะคะ” เฮเธอร์รีบปกป้องตัวเอง เชอร์ล็อคไม่สนใจเธอ รีบเดินไปที่ประตู เธอเพิ่งสังเกตว่าเสื้อโค้ตของเขาแขวนอยู่ตรงนั้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า กดดูอะไรสักอย่าง แล้วก็เก็บเข้าที่ ก่อนจะหันมาหาเธอ


                “มิสเบลล์” เขาเรียกเบาๆ “ผมอยากดูเอกสารนั่น เดี๋ยวนี้เลย” 







Writer's Talk

ฉันใส่ความเป็นแฟนเกิร์ลลงไปในเฮเธอร์มากเกินไปหรือเปล่า ก็ไม่รู้นะคะ 

แต่สำหรับฉัน การเขียนตัวละครอย่างเฮเธอร์ รู้สึกสนุกมากเลยค่ะ และฉันชอบที่จะให้สองคนนี้เป็นแบบนี้ในตอนเริ่ม 

เธอจะทำอะไรที่เราคาดไม่ถึง แบบ แปลกๆ ประหลาดๆ จิตๆ ฮ่าฮ่า ซึ่งฉันรู้สึกว่า "เต็มที่" กับมันได้มากๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

57 ความคิดเห็น

  1. #54 sakila (@sakila) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 22:11
    ชอบตอนนี้ที่สุดในซีรี่ย์เลย 555 ท่านผู้หญิงไอรีน ออกมาด้วยนิ
    #54
    0
  2. #38 เอเซียนาจา (@natchita-s) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:20
    เฮเธอร์มีความน่ารักเวลาเป็นแฟนเกิร์ลมากก555
    #38
    0
  3. #13 เด็กหญิงตาดำๆ (@SUGAR609) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 08:44
    ไม่เป็นไรค่ะ เฮเธอร์เป็นอะไรที่น่ารักมากๆเลย
    จะติดตามต่อไปนะคะ
    #13
    0
  4. #7 pokky (@pok0810680259) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 18:14
    มาต่อเร็วๆนะค้าบบบบ
    #7
    0
  5. #6 pokky (@pok0810680259) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 12:44
    ฉากนี้มันทำให้เราเลือดกำเดาไหล ~~ 555555
    #6
    0