(fic monsta x) #HOKY | สะเหล่อ

ตอนที่ 3 : สะเหล่อ 2 | นักโทษชินโฮซอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 เม.ย. 60


ยกที่ 2
"นักโทษชินโฮซอก"




     วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก รู้ตัวอีกทีวันศุกร์ก็วนกลับมาอีกครั้ง ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมากีฮยอนรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในสงครามยังไงก็ไม่รู้ พอถึงเวลาเข้าห้องสภาทีไรมินฮยอกกับโฮซอกก็ทะเลาะกันตลอด แรกๆก็แค่ทะเลาะกันทางวาจานะ แต่หลังๆมาโฮซอกก็เพิ่มระดับการแกล้งเป็นการกระทำ


     ทั้งฉีดน้ำใส่จนตัวเปียก , ทั้งขโมยแฮนนี่ไดร์ฟไปจนมินฮยอกไม่ได้กินข้าวเที่ยงเพราะต้องทำสไลด์พรีเซนต์งานด่วน , ทั้งเตะขาให้ล้มลง  , ทั้งเอากระเป๋าไปซ่อนจนมินฮยอกต้องกลับบ้านช้าเพราะเดินหา และอีกสารพัดสารเพ


     โดนขนาดนั้นถึงจะมีโมโหบ้างแต่เพื่อนเขาก็ไม่เคยเอาคืน จัดการปัญหาทุกอย่างด้วยตนเองให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปต่อว่าตัวปัญหาเอาทีหลัง พอเสนอแนวคิดว่าควรไปฟ้องผอ.ดีไหมก็โดนปฏิเสธกลับมา บอกแต่ว่าถ้าทำแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนแพ้ 


     บางทีกีฮยอนก็คิดว่ามินฮยอกควรยอมแพ้นะ ขืนปล่อยไว้แบบนี้อีกสักนิดต้องสติแตกแน่ แต่เมื่อเพื่อนยืนยันแบบนั้นเขาก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้


"ถ่ายเอกสารเสร็จแล้ว" หันไปมองตามต้นเสียงก็เห็นชางกยุนกำลังยื่นกระดาษปึกหนึ่งมาให้ หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยได้คุยกับอีกคนเท่าไหร่ แต่พอมีอะไรให้ช่วยเด็กหนุ่มก็ทำตลอดโดยไม่อิดออดอะไร เรื่องที่ให้ไปถ่ายเอกสารนี่ก็เช่นกัน


"ขอบคุณมากนะ" เอ่ยพร้อมรอยยิ้มแต่ผลลัพท์ที่ได้กลับมาคือสีหน้าเรียบนิ่ง หนุ่มรุ่นน้องไม่ตอบอะไรแล้วหมุนตัวเดินไปนั่งบนโซฟาตรงมุมห้อง


     ยอมรับว่าอึดอัดนิดหน่อยเวลาคุยด้วย แต่อย่างน้อยชางกยุนก็ดีกว่าโฮซอกอยู่มากโข รายนั้นนอกจากจะเอาแต่กวนตีนมินฮยอกแล้วยังไม่ช่วยงานสภาอะไรเลยอีกต่างหาก ขนาดคนมองโลกในแง่ดีอย่างกีฮยอนยังเริ่มไม่ชอบหน้าเลย


"กีฮยอน เห็นโฮซอกไหม!?" ว่าแล้วก็มาปรากฏตัว ดวงตาเรียวสวยละจากเจ้าของเรือนผมสีเทาหม่นไปมองเพื่อนตัวเองที่เปิดประตูเข้ามาถามด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ มินฮยอกหอบหายใจเล็กน้อยเหมือนเพิ่งวิ่งมาจากที่ไหนสักที่ ใบหน้าขาวเนียนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นมาตามโครงหน้า


     เพราะมินฮยอกต้องไปคุยกับอาจารย์อยู่ชมรมยิงธนูเขาจึงได้แยกทางมาที่ห้องสภาก่อน เห็นอีกทีก็ตอนที่อีกคนโผล่มาถามหาคู่อริเนี่ยแหละ และดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่ด้วยถึงได้ยอมวิ่งตามหาตัวแบบนี้


"ไม่เห็นอ่ะ ยังไม่เข้ามาเลยนะ มีอะไรหรือเปล่า?" 


"บ้าเอ้ย!" ไม่ได้คำตอบแล้วยังโดนหัวเสียใส่ มินฮยอกปิดประตูดังปังก่อนจะวิ่งออกไปทิ้งความงุนงงไว้กลางอากาศ รู้สึกเป็นห่วงแปลกๆแต่ครั้นจะวิ่งตามออกไปก็คงจะไม่ทันเสียแล้ว ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาเขายังไม่เคยเห็นอีกคนหัวเสียขนาดนี้มาก่อนเลย


     มินฮยอกถึงจะเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่บ้างแต่ก็ไม่เคยแสดงออกชัดเจนขนาดนี้  เจ้าตัวไม่ชอบเสียงดังและสยบปัญหาทุกอย่างด้วยท่าทีเรียบนิ่งมาตลอด


      แต่วันนี้โฮซอกทำอะไร ทำไมมินฮยอกถึงได้ดูร้อนรนขนาดนั้น?


"นี่ชางกยุน เห็นโฮซอกไหม?" ว่าแล้วก็เอ่ยถามหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา


"อย่าจุ้นเลย ไม่ใช่เรื่องของพี่หรอก ปล่อยเขาไปเถอะ"


     อ้าว ไอ้บ้านี่







"โห ประธานนักเรียนก็มีมุมโรแมนติกกับเขาอยู่เหมือนกันนะเนี่ย" โฮซอกว่าพลางหมุนขวดโหลที่บรรจุดาวกระดาษจำนวนมากในมือไปมา 


     เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าเขากำลังหาวิธีแกล้งมินฮยอกอยู่เลยลองเดินไปแถวๆตู้ล็อคเกอร์ดูเผื่อจะคิดอะไรดีๆออก ตอนแรกก็ไม่ได้กะจะทำแบบนี้หรอกแต่แจ็คพอตแตกอีกคนดันลืมกุญแจเสียบค้างไว้ล่อตาล่อใจซะจนอดที่จะเปิดดูไม่ได้ เห็นว่าขวดโหลนี่มันน่าสนใจเลยหยิบติดไม้ติดมือมาด้วย ถ้าเจ้าตัวกลับมาไม่เจอคงจะสนุกไม่ใช่น้อย


     เผื่อจะสงสัยกันว่าทำไมถึงชอบกวนมินฮยอกนักหนา อันนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน จะว่าหมั่นไส้ก็คงใช่ แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายถึงขั้นอยากทำร้าย ปกติถ้าเขาหมั่นไส้ใครก็คงหาเรื่องตีไปแล้ว แต่สำหรับมินฮยอกมันกลับแตกต่างออกไป แค่รู้สึกดีเฉยๆเวลาเห็นอีกคนหงุดหงิดแบบนั้น และมันคงจะคอมพลีทมากถ้าร่างบางปรี้ดแตกถึงขั้นลงไม้ลงมือ


     มันไม่น่าตื่นเต้นหรอกหรอที่สามารถทำให้บุคคลที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งร้อนรนเป็นไฟได้


     คิดแล้วก็หัวเราะคนเดียวเหมือนคนบ้า สูดอากาศบนดาดฟ้ายามเย็นของโรงเรียนเข้าเต็มปอดอย่างอารมณ์ดี วางขวดโหลในมือลงบนระเบียงแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นสูบรอการปรากฏตัวของอีกคน คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลาพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ถูกย้อมไปด้วยสีส้มอ่อนๆ


     โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงที่กำลังสั่นเรียกให้หยิบขึ้นมาเปิดดู พอเห็นเบอร์โทรที่ไม่คุ้นตาก็ต้องยิ้มกว้างออกมาจนแก้มแทบปริ


     ถึงขั้นไปหาเบอร์แล้วโทรมาแบบนี้ ของที่อยู่กับเขาคงสำคัญมากๆจริงๆสินะ


"ฮัลโหล ใครครับ?" แกล้งถามออกไปทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอก มองขวดโหลข้างๆตัวอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ


'อยู่ไหน? นายใช่ไหมที่เอาโหลดาวฉันไป?'


"ฉันหรอ? เอ้ ใช่หรือไม่ใช่ดีน้า"


'ฉันถามว่าอยู่ที่ไหน?!' 


"บนดาดฟ้า มาเอาสิ" ปลายสายตัดไปทันทีที่พูดจบ เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้ยินเสียงแหบปนหวานนั้นตวาดหลังจากที่กวนมาตั้งนาน ท่าทางจะโมโหมากจริงๆ


     คีบมวนบุหรี่เข้าปากอีกครั้งแล้วปล่อยลมหายใจให้ควันสีขาวลอยไปในอากาศ สารนิโคลตินที่ถูกเผาไหม้ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย รอไปได้สักพักประตูดาดฟ้าก็ถูกเปิดออกก่อนจะตามมาด้วยร่างผอมบางคุ้นตาที่มีเหงื่อซกเต็มตัว ชุดนักเรียนที่เคยเรียบร้อยมาโดยตลอดตอนนี้กลับหลุดลุ่ย เนคไทถูกดึงให้หลวม กระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบนถูกปลดเผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน


     ยอมรับว่ามินฮยอกเวอร์ชั่นนี้ทำให้เขาอึ้งไปสักพัก


"เอาคืนมา" ในจังหวะที่อีกคนกำลังก้าวเข้ามาเขาก็ชิงหยิบขวดโหลนั่นก่อนจะยื่นมือออกไปนอกระเบียง มินฮยอกเบิกตากว้างพลันหยุดอยู่กับที่ "ฟังนะโฮซอก ฉันทนให้นายแกล้งอะไรก็ได้แต่เรื่องนี้ฉันทนไม่ได้ เอาคืนมา"


     ทิ้งบุหรี่ที่อยู่อีกมือนึงลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้ ยิ่งเห็นมินฮยอกเป็นอย่างนี้ก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้ง จู่ๆในหัวก็คิดอะไรดีๆออก 


"อยากได้คืนหรอ? ไหนพูดดีๆกับผมให้เป็นบุญหูหน่อยสิครับคุณอี"


     มินฮยอกนิ่งไป มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเห็นข้อนิ้ว หลับตาลงข่มอารมณ์ตัวเองไว้แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะยอมพูดสิ่งที่โฮซอกต้องการออกมา


"ขอคืนเถอะนะ ฉัน..ขอร้อง" เพียงแค่นั้นก็สามารถจุดรอยยิ้มให้กับคนขี้แกล้งได้ พอมีครั้งแรกก็อยากได้ครั้งที่สอง ร่างสูงยังคงยื่นมือค้างไว้อย่างนั้น 


"ฉันยอมพูดแล้ว เอาคืนมาได้หรือยัง?"


"เดินมากอดฉันสิ ครั้งนี้คืนให้แน่ๆ" ยื่นข้อเสนอที่ยากกว่าเดิมให้ ครั้งนี้มินฮยอกมีท่าทีไม่พอใจแรงมาก ปากบางสบถคำหยาบออกมาแล้วมองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว


     ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดด้วยการเดินมากอดเขาโดยไร้ข้อต่อรองใดๆ..


     โฮซอกนิ่งไปเพราะความอึ้ง แขนเรียวที่โอบอยู่รอบตัวตอนนี้ทำให้รู้สึกใจเต้นแปลกๆ ยิ่งได้กลิ่นหอมของน้ำหอมจางๆจากตัวของอีกคนยิ่งคิดอะไรไม่ออก เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่ามินฮยอกจะยอมทำ ตอนแรกกะจะแกล้งพูดไปงั้นๆแหละ แต่พอเห็นแบบนี้มันก็ชวนให้คิดนะ


     ใครกันที่เป็นเจ้าของโหลนี้ ใครกันที่ทำให้มินฮยอกยอมได้ขนาดนี้


     รู้ตัวอีกทีก็เผลอปล่อยมือให้ขวดโหลตกลงไปตามแรงโน้มถ่วงเสียแล้ว มินฮยอกรีบผละตัวออกก่อนยื่นมือออกนอกระเบียงหวังจะคว้าโหลนั้นแต่ก็สายเกินไป เกิดความเงียบขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน มินฮยอกไม่ได้โวยวายอย่างที่ควรจะเป็นสร้างความประหลาดใจให้เป็นอย่างมาก ร่างบางก้มหน้าลงฟุบกับแขนที่พาดอยู่บนระเบียงแล้วนิ่งไป


     และนี่ไม่ใช่ผลลัพท์ที่โฮซอกต้องการ


"อุ๊ย หลุดมือ" แสร้งทำตัวหน้าหมั่นไส้ออกไปทั้งๆที่ความจริงก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย หวังเพียงว่าอีกคนจะลุกขึ้นมาด่าเขาไม่ใช่นิ่งไปจนน่าใจหายแบบนี้


     แต่มันก็ไม่สำเร็จ


"ไม่ได้ตั้งใจอ่ะ โทษที" พูดด้วยน้ำเสียงกวนโอ๊ยแต่ตัวก็ชะโงกมองคนที่กำลังก้มหน้าอยู่ 


"นี่คุณอี..." ยื่นมือไปจับไหล่บางไว้ก่อนจะนิ่งไปเพราะแรงสั่นน้อยๆของอีกคน


     อีมินฮยอกร้องไห้หรอ..


     โดนปัดมือออกจนมันร่วงกลับมาอยู่ที่เดิม ในจังหวะที่มินฮยอกเงยหน้าขึ้นมามองจู่ๆก็รู้สึกเหมือนโดนอัด ดวงตาคู่สวยที่เคยแข็งกร้าวทุกครั้งเวลาเจอหน้ากันบัดนี้กลับแดงกล่ำและเต็มไปด้วยน้ำสีใส จมูกโด่งแดงไปหมด ปากบางนั่นก็เช่นกัน


     ถึงจะชอบแกล้งอีกคนแค่ไหนแต่เขาก็ไม่เคยอยากเห็นเจ้าตัวร้องไห้หรอกนะ


"สนุกพอหรือยัง?" ความมาคุเข้าปกคลุม โฮซอกไม่เอ่ยตอบอะไรส่วนมินฮยอกก็ยืนร้องไห้อย่างน่าสงสาร ความจริงเขาควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ทำให้ประธานนักเรียนคนเก่งเสียน้ำตาได้ คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความอดทนแบบนั้นกำลังยืนร้องไห้ต่อหน้าเขาเหมือนคนแพ้


     แต่มันไม่สนุกเลยว่ะ ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่เป็นคนแพ้


"คือ..." จะแก้ตัวอะไรออกไปก็พูดไม่ออก อย่างน้อยต่อให้อีกคนด่าเขาเป็นหมูเป็นหมาก็ยังดีกว่า ครั้งนี้จะยอมยืนเงียบๆไม่ต่อปากต่อคำเลย


"ฉันยอมแพ้แล้ว พอใจรึยัง ไปให้พ้นๆหน้าฉันสักที!"


     เออ จุกดี โดนด่ามาเป็นปีๆประโยคนี้เจ็บสุดละ


     ได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่เดินลับไปจนพ้นสายตา กลิ่นน้ำหอมของอีกคนที่ติดเสื้อมาจากการกอดยังคงไม่จางหายไป ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรแต่ภาพที่มินฮยอกกำลังร้องไห้มันบีบหัวใจแปลกๆ


     แพ้น้ำตาป่ะวะ?







     หลังจากวันนั้นมาโฮซอกก็ไม่เสนอหน้ามาที่สภาอีกเลย และมินฮยอกก็ไม่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปบอกผอ.ด้วย แม้ในเงื่อนไขจะบอกไปว่าร่างสูงต้องมาช่วยเขาเป็นเวลาสองอาทิตย์ แต่ในเมื่อมาแล้วไม่ช่วยงานการอะไรแถมยังกวนตีนไปวันๆก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เขาจะต้องไปคะยั้นคะยอ


     ความจริงก็บวกกับเรื่องส่วนตัวด้วยนั่นแหละ


     วันนั้นเขาโกรธมากจริงๆ โกรธจนร้องไห้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน โหลดาวที่ร่วงลงไปมันมีคุณค่าต่อจิตใจของเขามาก ช่วงปีที่แล้วคุณยายของเขาป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล ทุกเย็นหลังเลิกเรียนเขาจะไปนั่งพับดาวและพูดคุยกับคุณยายไปเรื่อยๆ สัญญากันไว้ว่าถ้าดาวเต็มโหลเมื่อไหร่ยายจะต้องหายดีแล้วกลับบ้านไปพร้อมกัน


     แต่วันนั้นมันก็ไม่มีจริง ดาวดวงสุดท้ายถูกหย่อนลงพร้อมกับเส้นชีพจรทีลากยาวเป็นเส้นตรง โหลดาวนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาได้พยายามทำเพื่อคุณยายที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งใจเก็บไว้เป็นแรงใจยามที่เหนื่อยหรือท้อ


     แต่มันก็สลายภายในพริบตาเพราะความโง่เง่าและเล่นไม่เข้าท่าของชินโฮซอก


     ไม่ได้บอกกีฮยอนเรื่องนี้แต่ดูเหมือนเพื่อนตัวเล็กจะหยั่งรู้ได้เอง แปลกมากที่อยู่ดีๆก็มาถามว่าโฮซอกทำโหลดาวแตกใช่ไหม ไม่รู้ว่ามีเซ้นส์หรืออะไรแต่มันก็น่าขนลุกอยู่นิดหน่อย เจ้าตัวเอาแต่ถามว่าเขาโกรธมากไหมและจะให้อภัยโฮซอกหรือเปล่าถ้าหมอนั่นมาขอโทษ


     คำตอบคือไม่มีทาง


     คาบชมรมมาถึง นักเรียนทุกคนต่างก็จับกลุ่มกันแล้วแยกย้ายไปตามชมรมของตัวเอง กีฮยอนเลือกลงชมรมดนตรีต่างจากเขาที่เลือกลงชมรมยิงธนูจึงต้องแยกกันไป เพราะต้องไปหยิบถุงมือจึงเดินไปยังล็อคเกอร์ของตนก่อน


     แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเปิดมาพบกับโหลดาวที่วางอยู่ตำแหน่งเดิม หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าดาวทุกดวงที่อยู่ในนั้นเป็นกระดาษแบบเดียวกันกับที่เขาพับเป๊ะ ดูไปดูมามันคือดวงเดียวกันด้วยซ้ำแต่แค่เปลี่ยนโหลใหม่แทนโหลเก่าที่แตกไป


     เศษดินนิดหน่อยที่พอมองเห็นเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าคนที่เอามาคืนต้องไปเก็บมันมาจากพื้นเป็นแน่แท้ จู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกที่เขารู้สึกคุ้นเหลือเกิน แต่กว่าจะรู้ว่าเป็นใครก็กดรับสายไปเสียแล้ว


"ฮัลโหล"


'โทรมาจากเรือนจำโฮรังนะครับ นักโทษชินโฮซอกอยากคุยกับคุณ'


     แค่ได้ยินเสียงผ่านสายมาก็รู้แล้วว่าเป็นใคร พอจะดึงโทรศัพท์ออกจากหูก็โดนห้ามเอาไว้เสียก่อน


'อย่าเพิ่งวางสายสิ ฟังคำสารภาพของผู้ต้องหาก่อน'


     ถอนหายใจออกมาแล้วเอนตัวพิงกับตู้ล็อคเกอร์ ความจริงคือเขาไม่ควรจะเสียเวลาฟังก้อนอึพูดด้วยซ้ำ ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงยอมถือสายฟังต่อ


'เมื่ออาทิตย์ที่แล้วผมทำโหลดาวของคุณแตกใช่ไหม?' 


"........."


'ผมไม่รู้ว่ามันมีความหมายกับคุณแค่ไหน แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันร่วงลงไปนะ'


"........."


'ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณจะร้องไห้ พอคุณเดินออกไปผมก็รีบลงไปเก็บดาวพวกนั้นเลยนะ โดนเศษแก้วบาดมือด้วย'


"สมน้ำหน้า"


'ผมตามหาโหลแก้วที่เหมือนใบเดิมมากที่สุด ไม่ไปโผล่หน้าให้คุณเห็น แถมยังไปบอกผอ.เองด้วยว่าให้เปลี่ยนบทลงโทษเป็นอย่างอื่นแทนการไปช่วยงานคุณที่สภา คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือเปล่า?'


"ไม่"


'ว่าแล้วเชียว นี่ผมกำลังให้คำสารภาพอยู่นะ โทษหนักต้องกลายเป็นเบาสิ'


"ฉันจะวางสายแล้ว รำคาญ"


'เดี๋ยวสิ! เออๆ ขอโทษ หายโกรธได้ยัง อยากกลับไปกวนแล้ว ตอนนี้เบื่อมาก'


"ไร้สาระ จะมาขอโทษเพราะอยากกลับมากวนต่อเนี่ยนะ เป็นโรคจิตหรอ?"


'คงงั้นอ่ะ เอามาคืนแล้ว หายกันเถอะ'


"สะเหล่อ" ว่าจบก็กดตัดสายแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงดังเดิม หยิบถุงมือออกมาจากล็อคเกอร์โดยไม่ลืมที่จะล็อคมันให้เรียบร้อยแล้วเดินไปเข้าชมรมโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบมองอยู่


     มินฮยอกคงไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองเผลออมยิ้มก่อนจะตัดสาย 


     และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้คนมองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว โฮซอกเดินออกมาจากห้องเก็บของแคบๆพลางกดเข้าแอพลิเคชั่นแชทไปส่งข้อความบอกผู้ร่วมอุดมการณ์ให้รับรู้ถึงผลลัพธ์ที่ได้


     ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนหรอก ยูกีฮยอนเพื่อนสนิทมินฮยอกเนี่ยแหละ


     เพราะรู้สึกผิดเลยเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้กีฮยอนฟัง ตอนแรกเจ้าตัวก็โกรธเขาตามเพื่อนอยู่บ้าง แต่เพราะนิสัยที่มองโลกในแง่ดีจึงยอมตกลงช่วย ถ้าไม่ได้กีฮยอนเขาก็คงไม่ได้เอาโหลดาวมาคืนแบบเซอร์ไพรส์หรอก


     จะว่าเสียศักดิ์ศรีนักเลงก็เถอะ เขาคิดว่าตัวเองเป็นโรคแพ้น้ำตา


     และล่าสุดเหมือนจะแพ้รอยยิ้มของอีมินฮยอกด้วย


"บ้าเหอะ มึงจะยิ้มอะไรนักหนาเนี่ย" อันนี้พูดเอง


"เออ ยืนยิ้มอยู่คนเดียวเนี่ย น่ากลัวเหี้ย" อันนี้เสียงผีที่ไหนไม่รู้


     หันไปมองข้างๆก็เจอหนุ่มรุ่นน้องหัวเทาหม่นยืนทำหน้าหมาอยู่ ชางกยุนกอดอกพลางหรี่ตามองเขาเหมือนกำลังจับผิดอะไรบางอย่าง


"มายืนทำบ้าอะไรตรงนี้วะครับ?"


     ความจริงที่ไม่มีใครเคยรู้มาก่อน(นอกจากผอ.)ก็คือเขากับชางกยุนเป็นญาติกัน สนิทกันตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดูจากสรรพนามที่คนอายุน้อยกว่าเรียกก็คงจะรู้ว่าสนิทกันเบอร์ไหน แต่ที่ตีกันหลังโรงเรียนนั่นตีจริงๆ สาเหตุมาจากการที่พูดไม่เข้าหูกันเลยอารมณ์ร้อนจนต้องลงไม้ลงมือ ไม่ใช่เพราะผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น


"เรื่องกู มึงนั่นแหละมาทำอะไรตรงนี้?"


"เรื่องกูเหมือนกัน"


     เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ฉันใด เหี้ยสองตัวก็อยู่ใกล้กันไม่ได้ฉันนั้น


     สุภาษิตบ้าอะไรไม่รู้ แต่ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าศึกระหว่างเขากับมินฮยอกครั้งนี้


     ยกนี้ ชินโฮซอกยอมแพ้







✘ TALK 
แบบคุณนักเลงเขาเราก็เคยทำมาก่อนนะ
แกล้งเขางี้ ชอบเวลาเขาโวยวาย แต่พอเขาร้องไห้นี่ลนมาก
รู้สึกผิดหรอ? เออ นิดหน่อย
แต่กลัวโดนทำโทษมากกว่า55555
นั่นแหละ พออ่านตอนนี้แล้วอยากเปลี่ยนทีมไหมคะ
1คอมเม้นท์เป็นกำลังใจมหาศาลเลยน้า 
ขอบคุณทุกการตอบรับด้วย เหมือนได้กินวิตามินเลย
#ฟิคสะเหล่อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

199 ความคิดเห็น

  1. #87 rx9Q_ (@tubbypx_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 12:18
    ทำมินฮยอกร้องไห้หรอ ได้ !!! แต่นังดีที่อุตส่าห์เก็บดาวมาใส่โหลคืนให้ น่าร้ากกกกก ชอบการโทรมาง้อ นักโทษขอโทษงับบบ มีแอบอมยิ้มด้วยนะ อรั้ยยยย ;/////;
    #87
    0
  2. #47 jxrim_oo (@jxrim_oo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:40
    งื้อออ อย่าแกล้งคุณอีมากสิ
    #47
    0
  3. #29 UeangSirinya (@UeangSirinya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 07:18
    มีอมยิ้มอีก มีใจให้แล้วอ่ะดิประธานอี~
    #29
    0
  4. #28 HH_SLK (@benzazaza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 01:03
    หลุดยิ้มด้วยอะ โง้ยยย
    #28
    0
  5. วันที่ 26 เมษายน 2560 / 00:00
    ต่ออออออิออออออออ
    #27
    0
  6. #26 M022211 (@Mellow_Twenty2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:18
    ประธานอีร้องไห้ TT แงงง
    #26
    0
  7. #25 NMDR (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 19:31
    แง ทำคุณอีร้องไห้ได้ไงโฮซอกกกก

    กีได้เล่าให้โฮซอกฟังด้วยมั้ยนะว่าโหลดาวสำคัญยังไงกับมินฮยอก แต่แหม แพ้น้ำตา แพ้รอยยิ้ม ลงทุนเก็บดาว หาโหลใส่คืนเค้าขนาดนี้ ชอบเค้าแล้วล่ะเนอะ หรือว่าชอบ(ไม่รู้ตัว)มานานแล้ว ฮ่าๆๆ ตอนอ่านตรงมินฮยอกเผลอยิ้มตอนวางสายนี่ยิ้มตามเลยค่ะ ชอบวิธีขอโทษของเค้านะคะ 555 อยากจะอยู่ทั้งสองทีมไปเลย
    #25
    0
  8. วันที่ 25 เมษายน 2560 / 19:27
    อิก้อนอึ บอกคำเดียวเลยนะว่าถ้าไม่รีบจีบระวังนก ชุ้นรู้สึกได้ว่าอิพี่แช(?)จะมาแย่งมุ้งของแกไป ฮือออออออ อ่านแล้วยิ้มตาม พออิกุ๊งบอกว่าน่ากลัวก็สะดุ้งหน่อยๆเหมือนกัน 555555 รอตอนต่อไปนะฮะ~
    #24
    0
  9. #23 moun's (@rinnprayy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 19:15
    มีฟามมละมุนนนนนฮลล
    #23
    0
  10. วันที่ 25 เมษายน 2560 / 17:07
    ง่อวววววววว อิก้อนอึโดนกอดละทำเปงเขิลลลลลลล ชอบอ่ะดี๊ รักเค้าชอบเค้าก็บอกเค้าไป ชอบไปแกล้งไประวังไม่เนียนเด้อออออ ถ้านกขึ้นมาจะสมน้ำหน้าให้ 55555555
    #22
    0
  11. #21 FahfahKm (@FahfahKm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 13:10
    พี่โฮซอกคนเลว ชิ ทำมินย้อกร้องไห้ หึ้ยยยยย
    #21
    0
  12. #20 zioct (@zioct) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 12:53
    ไอโฮต้อกกก แต่ขำตรงเ-้ยสองตัว5555555555555555555
    #20
    0
  13. #19 ginaaa (@eLementPY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:04
    นี่โกรธมากตอนทำมินร้องไห้ อิเลวววววว แต่เอามาคืนแล้วยอมยกโทษให้นิดนึง
    #19
    0
  14. #18 URMX (@yuri1234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 06:56
    อ่านตอนที่ทำขวดโหลแต่แล้วเกลียดโ ฮซอกมากพอตอนเอาขวดโหลมาคืนนั้นรักกกกเลย
    #18
    0
  15. #17 BeBe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 03:52
    งืออออ คุณโฮซอกคุณไม่ได้แพ้น้ำตา คุณแพ้มินฮยอกค่ะ ต้องตกหลุมที่มินฮยอกขุดแน่ๆค่ะ ฮือออ ตอนง้อน่ารักมากๆ เป็นกำลังใจให้ถึงตอนที่เขารักกันนะคะ น่ารักมากๆค่ะ
    #17
    0