Be your Bee รักนี้ตลอดไป

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 59

               ครั้งหนึ่งพวกเราทุกคนล้วนแต่ต้องเคยสงสัยถึงสิ่งที่เป็นอยู่ของโลกใบนี้ บางสิ่งบางอย่างที่ถูกกำหนดขึ้นมานอกเหนือการตัดสินใจของเรา โชคชะตาที่เราไม่ได้อยากให้เป็นแต่เราก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้และดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่มีความยุติธรรมเอาเสียเลย


               ทำไมลูกถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะคนดีของแม่น้ำเสียงหวานโทนสูงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเรียวสวยเคลือบลิปสติกสีสดชวนให้เด็กสาวที่กำลังเหม่อมองออกไปนอกประตูรถต้องหันกลับมาอย่างช่วยไม่ได้


               ...เด็กสาวผมสีดำสนิทส่ายหัวไปมาน้อยๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มบางเป็นการตอบกลับหญิงสาวผู้เป็นแม่ไป มือเรียวเล็กยกขึ้นมาสางผมหยิกยาวของตนไปมาเพื่อฆ่าเวลาเช่นเดียวกับดวงตากลมโตสีดำวาวที่หันไปเหลือบมองภาพภายนอกตัวรถอีกครั้งราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่งอยู่


               กังวลเรื่องย้ายบ้านเหรอหญิงสาววัยกลางคนถามต่อเมื่อรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของลูกสาวสุดที่รักแต่เด็กสาวก็ไม่ได้พูดอะไรเอาแต่เหม่อมองท้องฟ้าภายนอกหน้าต่างรถเงียบๆ เพียงลำพัง


               การเริ่มต้นอะไรใหม่บางทีมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเสมอไปและบางครั้งการเริ่มต้นสิ่งใหม่ก็ใช่ว่าจะเปลี่ยนอะไรได้ เธอไม่ได้กลัวการเริ่มต้นใหม่เพราะไม่ว่าจะต้องย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียนมันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับเธอ เรื่องพวกนั้นมันไม่เคยมีความหมายต่อเธอเลยแม้แต่น้อย...เพราะสุดท้ายแล้วไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองได้


               ไม่เคยเปลี่ยนอะไรได้เลย


               ภาพวิวทิวทัศน์อันแสนคุ้นตาเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะไม่เหลือเค้าเดิม จากป่าคอนกรีตที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้าพร้อมด้วยผู้คนมากมายค่อยๆ เบาบางลงทีละน้อยและกว่าจะรู้สึกตัว ภาพเบื้องหน้าก็มีเพียงทุ่งดอกไม้สีเหลืองทองอร่ามอันแสนกว้างใหญ่เสียแล้ว


               สวยงามเหลือเกิน


               ความรู้สึกแรกที่แล่นผ่านเข้ามากลางใจเมื่อได้พบเจอกับภาพที่พึ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แต่ไม่นานความตื่นเต้นนั้นก็ลดลงไปอย่างช้าๆ จนด้านชาในที่สุด ถึงจะสวยงามแค่ไหนก็เป็นเพียงภายนอกเท่านั้น...สุดท้ายแล้วแก่นแท้ก็ไม่เคยเปลี่ยน ถึงจะเปลี่ยนสภาพแวดล้อมไปทุกสิ่งก็ยังคงเหมือนเดิม เธอก็ยังคงเป็นเธอ...เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่ไม่เคยมีอะไรโดดเด่น


               อีกไกลมั้ยคะ ถึงจะถึงบ้านใหม่เด็กสาวผมสีดำหยิกยาวพูดถามขึ้นหลังจากที่บรรยากาศภายในรถเงียบไปพักใหญ่


               หลังจากขับรถแล่นผ่านทุ่งดอกไม้สีเหลืองทองอร่ามมาก็พบกับสะพานคอนกรีตสีขาวสะอาดที่พาดผ่านแม่น้ำสายกว้างเชื่อมต่อไปยังอีกฟากฝั่งหนึ่งของถนน โดยเส้นทางที่ถูกเชื่อมต่อนั้นมุ่งหน้าเข้าไปยังป่ารกแสนลึกลับชวนให้เด็กสาวรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างน่าประหลาด


               “อีกนิดก็ถึงแล้วจ้ะเส้นทางอันแสนคับแคบลัดเลาะไปตามป่าสีเขียวชะอุ่ม รถสีฟ้าครามคันน้อยสั่นสะเทือนขึ้นลงไปตามความขรุขระของพื้นดินอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะแล่นผ่านอุโมงค์ดำมืดไปเพื่อลอดใต้ภูเขาขนาดใหญ่ไป ณ จุดสิ้นสุดปลายทางของอุโมงค์ก็พบแสงสีขาวสาดทับเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้เด็กสาวต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย


               “!!!” นัยน์ตาสีดำขลิบเบิกกว้างอย่างตื่นตาตื่นใจเมื่อพบว่าอีกฟากฝั่งของภูเขาสูงคือที่ราบแสนกว้างใหญ่ ตรงส่วนกลางของที่ราบนั้นคือหมู่บ้านขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวสุดลูกหูลูกตาพร้อมกับเทือกเขาที่วางตัวเรียงยาวต่อเนื่องกันจนเป็นกำแพงล้อมปิดกั้น


               เป็นเมืองที่ดีใช่มั้ย...บ้านที่อยู่ตรงนั้นคือบ้านของพวกเราไงจ้ะหญิงสาวพูดพลางขับรถมุ่งหน้าไปยังตัวเมือง นิ้วเรียวสวยชี้ไปยังบ้านสีขาวสะอาดหลังหนึ่งที่ตั้งแยกออกมาจากใจกลางหมู่บ้านอย่างเห็นได้ชัดแต่ก็ยังไม่ถึงขั้นโดดเดี่ยวเสียทีเดียวเพราะมีบ้านบางส่วนตั้งอยู่บริเวณนั้นเช่นกัน


               เหมือนกับคนละโลกเลยนะคะอาจจะเป็นเพราะกำแพงธรรมชาติทำให้หมู่บ้านนี้ถูกปิดกั้นจากโลกภายนอก แต่ถึงกระนั้นสิ่งเดียวที่รับรู้ได้อย่างเด่นชัดจากสายตาของเธอก็คงเป็นความทันสมัยที่ผสมผสานกับการอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติได้อย่างลงตัว


               แม้สภาพแวดล้อมจะยังคงเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าแต่เมื่อขับรถแล่นผ่านใจกลางเมืองของหมู่บ้านขนาดเล็กนี้ไปก็พบว่าเต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งย่านการค้าที่เต็มไปด้วยร้านขายของตามแฟชั่นมากมาย ที่ทำการไปรษณีย์ หรือแม้แต่ร้านอาหารต่างชาติสุดหรู แต่คงจะเป็นเพราะตึกอาคารส่วนใหญ่ที่ถูกก่อสร้างนั้นไม่สูงมากทำให้ทิวทัศน์โดยรอบไม่ถูกทำลายลง


               ซิล ลูกเริ่มชอบมันหรือยังล่ะหญิงสาววัยกลางคนพูดขึ้นพลางลอบมองอาการตื่นเต้นของลูกสาวตนด้วยความดีใจ เธอยอมรับว่าเธอกังวลไม่น้อยกับการย้ายบ้านใหม่ กลัวว่านางฟ้าตัวน้อยจะเหงาหรือเสียใจไหมกับการที่ต้องแยกจากเพื่อนและเมืองที่เธออยู่มาตั้งแต่เกิด แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอะไรแล้วเธอคงคิดมากไปเอง


               ค่ะถ้อยคำตอบรับที่เอ่ยขึ้นมาอย่างสั้นๆ เพื่อให้ผู้เป็นแม่สบายใจขึ้นนั้นแท้จริงแล้วไม่ได้มีความหมายใดเลย เมื่อลองถามใจตัวเองแล้วเธอกลับไม่รู้สึกว่ามันจะน่าดีใจหรือรู้สึกชื่นชอบเป็นพิเศษตรงไหน มันมีบางอย่างที่ทำให้เธอปฏิเสธความรู้สึกยินดีเหล่านั้นไปราวกับว่ามีกำแพงที่มองไม่เห็นขัดขวางทุกความรู้สึก...ทุกความคิดของเธอเอาไว้


               พวกคุณรู้อะไรไหม...ในโลกใบนี้ที่เต็มไปด้วยคนช่างฝัน


            บางทีมันก็ช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน


            บางทีโลกอันแสนงดงามใบนี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า..


            ทุกสิ่งมันช่างไร้สีสัน...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนแรกเป็นเหมือนเกริ่นนำให้รู้จักนางเอกก่อนนะคะ

อาจจะลงช้าหน่อยเพราะเร็นต้องขอเวลาเกลาภาษาค่อนข้างนาน

เพราะยอมรับว่าการบรรยายธรรมชาติพึ่งเคยลองทำครั้งแรก 5555

อยากให้นักอ่านเข้ามาในโลกความคิดของเร็นได้ง่ายขึ้น ดังนั้นจะพยายามเต็มที่ค่า

ระยะเวลาการลงต่อคือไม่แน่นอน แต่จะพยายามหนึ่งอาทิตย์/ตอน เพราะตอนนี้เร็นต้องทำงานไปด้วย

แหะๆ มีอะไรมาคุยกันได้นะคะ อยากสนิทกับนักอ่านทุกคนด้วย

ไว้เจอกันตอนหน้า บายบีปิเอโร่ค่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น