[Larry] Hopeful For Today

ตอนที่ 7 : Larry : การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 มี.ค. 59

               “หึหึเสียงหัวเราะในลำคอที่ดังขึ้นมาภายในรถที่ว่างเปล่าราวกับต้องการเย้ยหยันอดีตอันแสนโดดเดี่ยวของตน


               สุดท้ายเขาก็ยังกลับไปนึกถึงมันอีกจนได้


               แผลในอดีตที่ไม่เคยจางหาย


               จากบาดแผลเพียงเล็กน้อยเริ่มลุกลามจนใหญ่โต ความเจ็บที่ฝังแน่นกัดกินทุกความรู้สึกทุกมิตรภาพที่เคยมีในอดีต จนสุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่าและสิ่งที่มาแทรกกลางความว่างเปล่านั้นก็มีเพียงความโกรธแค้นที่ไม่เคยจางหายไป


               สิ่งที่ฉันรู้สึก นายจะเข้าใจมันบ้างไหม...ลูอิสคำถามที่ต้องการคำตอบแต่กลับไม่เคยได้เติมเต็ม อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยพูดมันออกไปแต่ถึงจะพูดถามไปสิ่งที่ได้รับกลับมาก็คงมีเพียงคำโป้ปด


               จะมีครั้งไหนไหม...


            ที่ฉันจะได้ฟังความจริงจากปากนั้น...


               .


               .


               .


               ไม่เคยเลย...


               หลังจากที่ร่างโปร่งเข้ามาในบ้านปลายนิ้วเรียวก็รีบโทรกลับไปหาเจ้าของเบอร์เมื่อครู่อย่างรวดเร็ว คิ้วสีน้ำตาลเปลือกไม้ขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม มือข้างที่ว่างถูกยกขึ้นมากัดบริเวณเล็บซ้ำไปซ้ำมาเพื่อบรรเทาความกังวลที่เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด


               --ฮัลโหล...ดูสิว่าใครโทรกลับมา-- เพียงชั่วอึดใจที่คนปลายทางนั้นรับสาย ยังไม่ทันที่ร่างโปร่งจะพูดอะไรกลับไป เจ้าของเสียงปลายสายก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงแกมประชด


               ฉันไม่มีเวลามากนักนะเดน่า เธอมีอะไรเสียงทุ้มเข้มถูกเค้นต่ำจนเล็ดรอดออกมาตามไรฟันแสดงได้ถึงความอดกลั้นของอารมณ์อันคุกรุ่นที่ร่างบางพยายามกดมันไว้ได้เป็นอย่างดี


               --ก่อนที่นายจะถามอะไรฉัน นายควรจะระวังน้ำเสียงด้วยลูอิส นายก็เข้าใจว่าตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว--หญิงสาวพูดเตือนออกมาด้วยความไม่พอใจในน้ำเสียงของชายหนุ่มเท่าไหร่นัก


               “ใช่...ทุกอย่างมันกำลังเปลี่ยน แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าตัวฉันต้องเปลี่ยนตาม ถ้าเธอคิดจะมากวนประสาทฉัน งั้นเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกัน เสียงรองเท้าผ้าใบคู่โปรดกระทบดังกับพื้นเป็นจังหวะเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าตอนนี้ความอดทนของเขาใกล้จะหมดลงแล้ว หากสาวเจ้ายังเล่นตัวไม่เลิกเสียที


               --หึ แค่นี้ก็อารมณ์เสียแล้วเหรอไง ไม่เหมือนกับนายทุกทีเลยนะหรือว่า...นายกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่--เสียงหวานแหลมเอ่ยออกมาอย่างจงใจเพื่อจี้ใจดำคู่สนทนา ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าลูอิสกำลังรู้สึกอย่างไรหรือกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ สาเหตุเดียวที่จะทำให้ชายคนนี้สูญเสียการควบคุมจนหัวเสียได้ง่ายๆ ก็มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น


               แฮร์รี่...


               บุคคลเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้ผู้ชายคนนี้สูญเสียความเป็นตัวของตัวเองได้ เป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้คนๆ นี้ยอมสละทุกสิ่งให้ได้หรือแม้แต่ยอมที่จะโป้ปด...


               เลิกเล่นจิตวิทยาบ้าๆ กับฉันสักทีเดน่า ฉันไม่ชอบคำพูดทั้งหมดถูกพูดไปตามแรงอารมณ์ทั้งหมดที่มี หน้ากากที่ถูกสวมไว้เผยออกอย่างง่ายดายเมื่ออยู่ลับหลังคนสำคัญ ทุกอย่างมันก็เป็นแบบนี้แหละเพราะเขามันก็แค่คนบาป...


               โอเคๆ นายไม่ต้องหัวเสียขนาดนั้นก็ได้...ฉันแค่อยากจะชวนนายเดทน่ะเดน่าพูดพลางหัวเราะขำราวกับเป็นเรื่องตลก ถึงเธอจะไม่เห็นหน้าอดีตคนรู้จัก แต่ก็พอเดาได้ไม่ยากว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะมีสีหน้าดูตลกสักแค่ไหน คำเชิญชวนแสนตรงไปตรงมาทำเอาคนปลายสายนิ่งอึ้งไปทันที


               ทำไมฉันต้องไป?” ลูอิสถามกลับเพื่อต้องการรู้จุดประสงค์ของการนัดหมายครั้งนี้


               บอกก่อนงานก็กร่อยน่ะสิลูอิส...เอาเป็นว่าฉันให้นายเลือกแล้วกันว่าจะมาหาฉันหรือให้ฉันไปหานายเบื้องหลังเสียงหวานที่กรอกมาตามสัญญาณโทรศัพท์ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากเรียวสวยเคลือบลิปสติกสีแดงสดฉ่ำวาวที่กำลังคลี่ยิ้มอย่างคนมีชัยเหนือกว่าในครั้งนี้


               ถ้านายอยากได้เวลาระหว่างนายกับแฮซ นายก็ต้องเอาเวลาของนายมาแลกและตอนนี้เวลาของแฮร์รี่ก็คือสิ่งที่อยู่ในกำมือเธอ มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรถ้าเธออยากจะทำลายช่วงเวลาอันแสนสุขวันนี้ระหว่างแฮร์รี่กับลูอิส ขอเพียงแค่เธอโทรหาแฟนหนุ่มเจ้าของหัวหยิกหยองเท่านั้น...แค่โทรไปในฐานะคนรักคนสำคัญของแฮร์รี่


               อย่างที่ลูอิสเคยบอกกับเธอไว้


               ไม่มีสิ่งใดที่ได้มาโดยไม่ต้องจ่ายอะไร!!


 

               ดวงตาสีฟ้าหม่นหลับสนิทราวกับต้องการรวบรวมสติทั้งหมดเพื่อไตร่ตรองผลลัพธ์ของการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ ถึงจะพอรู้ว่าหญิงสาวมีแผนการอะไรบางอย่างและการแลกเปลี่ยนครั้งนี้อาจจะไม่คุ้มค่ากับผลที่ะตามมา แต่ถึงอย่างนั้น...


               ไม่อยากจะเสียไป


               เสียงที่แทรกขึ้นมากลางความคิด กรีดร้องดังอยู่ภายในส่วนลึกของหัวใจ ไม่เคยมีวันไหนที่เขาจะรู้สึกว่าเขาจะมีความสุขได้มากเท่าวันนี้ ถึงมันจะเป็นเพียงแค่ความรู้สึกที่เขาอาจจะคิดปรุงแต่งไปเอง แต่มีบางอย่างกระซิบบอกเขาว่าเขาไม่ควรที่จะปล่อยให้ทุกวันผ่านไปเหมือนอย่างเคย


               วันนี้จะให้ใครมาขัดขวางไม่ได้


               “ตกลง ลูอิสตัดสินใจรับข้อเสนอไป เมื่อคำตอบทั้งหมดกระจ่างชัดก็คงไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงผลกระทบอีกต่อไป แม้ว่าอาจจะต้องเสียอะไรไปมันก็คุ้มค่าหากสิ่งที่รับมาคือช่วงเวลากับคนสำคัญ หากสิ่งที่ได้มาคือโอกาสที่จะผูกสายสัมพันธ์ที่ขาดวิ่นไปก็คงไม่มีสิ่งใดที่จะมีค่าไปมากกว่านั้น


               “ฉันดีใจที่นายตอบตกลง งั้นเดี๋ยวฉันส่งเวลากับสถานที่ไปทีหลังนะน้ำเสียงระรื่นที่ไม่แม้แต่จะปิดบังความดีใจของหญิงสาวพูดขึ้นก่อนที่จะวางสายไป


               สายตาเรียวคู่สวยของร่างโปร่งจ้องมองโทรศัพท์ของตนเองนิ่งๆ คิ้วที่ขมวดเข้าหากันมุ่นเป็นเวลานานค่อยๆ คลายออกเช่นเดียวกับริมฝีปากที่เริ่มวาดเป็นรอยยิ้มจาง


               เขากำลังโล่งอก...


               สำหรับสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดอาจจะเป็นเพียงเรื่องไร้สาระในสายตาของคนภายนอก เพราะไม่ว่าใครที่มองมาก็คงอยากจะตะโกนถามถึงความโง่งมนี้ไม่ต่างกัน


               ทำไมต้องพยายามขนาดนั้น?


            ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนั้น?


               ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนเหมือนกัน ว่าจะมีวันที่เขาคนนี้ต้องยอมทุ่มเททำเพื่อคนหนึ่งคนมากมายขนาดนี้ แต่เหตุผลทั้งหมดก็คงเพียงเพราะแฮร์รี่เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตเขาก็เท่านั้น


               สำหรับบางคนการจมปลักกับคนเพียงคนเดียวที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแม้แต่สายเลือดอาจจะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่สำหรับชีวิตของเด็กสลัมคนหนึ่ง...ชีวิตที่ไม่เคยมีแม้แต่จะได้เห็นหรือได้รักพ่อแม่เหมือนคนอื่น ก็แค่เด็กที่ถูกเก็บมาเพื่อใช้ประโยชน์ไม่ต่างกับคนรับใช้ แต่ถึงอย่างนั้นท่ามกลางความสิ้นหวังภายในพื้นที่ที่แสนสกปรก ก็มีใครบางคนยอมยื่นมือนั้นลงมาในที่แห่งนี้และจับมือเขาดึงขึ้นไป


               เฮ้!! จะไปกันได้รึยังเสียงเรียกดังสนั่นมาจากข้างนอกตัวบ้านแค่เพียงได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร ร่างโปร่งที่ได้ยินเสียงเร่งเร้าจากน้องชายที่รออยู่ในรถมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วรีบเปิดประตูออกไปในทันที


               เสร็จแล้วๆขาเรียวเล็กวิ่งก้าวสลับกันไปมาอย่างรวดรวดเร็วและรีบขึ้นไปนั่งประจำที่ทันที นัยน์ตาสีฟ้าที่เคยหม่นหมองกลับมาสดใสขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ริมฝีปากเรียวได้รูปคลี่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัวในขณะที่กำลังจับจ้องเสี้ยวหน้าบูดบึ้งของคนตัวสูงที่สูงจนหัวเกือบจะชนหลังคารถได้


               จ้องอะไรนักหนา ถ้าไม่คิดจะช่วยมองก็อย่ามาทำให้ฉันเสียสมาธิคำพูดคำจาที่เอ่ยออกมาสวนทางกับใบห้นาที่บูดบึ้งแต่กลับขึ้นสีแดงระเรื่อทำให้ร่างโปร่งที่นั่งมองถึงกับหน้าขึ้นสีตามไปด้วย


               น่ารัก..เสียงขมุบขมิบของคนตัวเล็กทำให้คนที่กำลังขับรถเกือบจะหักพวงมาลัยเลี้ยวชนกับถังขยะข้างทางด้วยความเขินอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ ใบหน้าสีแดงระเรื่อของคนที่แสร้งตีหน้าขรึมบัดนี้ขึ้นสีแดงแปร๊ดไม่ต่างกับสัญญาณไฟบนท้องถนนเลยทีเดียว


               ความพอใจของคนทุกคนนั้นไม่เท่ากันเสมอ...ตัวลูอิสเองก็เช่นกัน แม้จะถูกทำร้ายจิตใจไปอีกสักกี่หน ความคิดที่จะออกไปให้ไกลผู้ชายคนนี้ไม่เคยมีอยู่ในหัวของลูอิสเลยแม้แต่น้อย...เขาพอใจที่จะหยุดอยู่ตรงนี้ และหากมีใครก็ตามมาถามเขาว่าทำไมตัวเขาถึงได้โง่เง่าและยอมทุ่มเทกับคนที่ไม่เคยแยแสอะไรในตัวเขาเลยแม้แต่น้อยได้ถึงเพียงนี้ เขาก็คงตอบไปได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า


 

               เพราะผู้ชายนี้คือแฮร์รี่


 

               แม้แต่สัตว์ตัวเล็กๆ ที่พึ่งลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลก สิ่งแรกที่พวกมันได้เห็นอาจจะเป็นเพียงตุ๊กตาสกปรกที่กำลังจะถูกนำไปเผาทิ้ง แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็เลือกที่จะเดินตามต้อยๆ ไปอย่างไร้ข้อกังขา แม้ว่าสุดปลายทางที่เดินตามไปนั้นจะเป็นกองไฟที่เผาพวกมันจนเป็นเถ้าถ่านก็ตาม ที่พวกมันทำเช่นนั้นเพียงเพราะพวกมันโง่เง่าอย่างนั้นเหรอ...เพราะพวกมันเป็นเพียงสัตว์จึงไม่สามารถแยกแยะระหว่างสิ่งมีชีวิตกับสิ่งของได้อย่างนั้นเหรอ หรือพวกมันยังเด็กเกินกว่าจะคิดอะไรได้


               ไม่ใช่


               ก็เหมือนกับตัวเขาที่รู้อยู่แก่ใจว่าผู้ชายคนนี้ก็แค่คนทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าคนอื่นเลยแม้แต่น้อย เผลอๆ ยังแย่กว่าคนหลายคนด้วยซ้ำแต่ถึงใครจะบอกว่าผู้ชายคนนี้แย่แค่ไหน เขาก็ยังเลือกที่จะติดตามไปอย่างไร้ข้อกังขา


               เพราะผู้ชายคนนี้ก็คือสิ่งแรกที่เขาได้เห็น เป็นแสงสว่างแรกในความมืดมิด เป็นความหวังแรกที่เขาเคยได้สัมผัส ต่อให้จะต้องถูกทำร้ายไปมากอีกแค่ไหน ต่อให้จะต้องถูกผลักไสไปไกลอีกเท่าไร เขาก็จะขออยู่ตรงนี้ จะขอปกป้องคนๆ นี้...ขอปกป้องความสุขและรอยยิ้มของผู้ชายคนนี้ตลอดไป


               เพราะเขาคือจุดหมายของผม...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีค่า หายไปนานพอควรเลยเพราะนั่งวุ่นๆปั่นต้นฉบับอยู่

และมีข่าวร้ายมาบอก

เร็นว่าเร็นน่าจะตัดค้างแน่ๆ ค่ะ...Q-Q

ก็ไม่ได้อยากตัดค้างแต่หาช่องตัดไม่ได้จริงๆ

ช่วงหน้าเป็นช่วงเดทพักหัวก่อนจะเจอเรื่องเครียด

ดังนั้นใครที่พร้อมจะเข้าสู่ช่วงสุดท้ายก็อดใจรออีกนิดน้า

ฝากอุดหนุนด้วยนะคะ ปกจะมาลงให้ภายในอาทิตย์หน้าค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น