Fic Prince of The Walt Disney (Adam x Eric) - My Love รักแท้ฉันอยู่ไหน

ตอนที่ 4 : Adam x Eric ตอนที่ 3 รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    22 ก.ค. 58

               ก๊อกๆ

               คุณเอริคตื่นหรือยังคะเสียงแหลมของหญิงสาวที่แสนคุ้นเคยเรียกสติให้ใครบางคนที่กำลังดำดิ่งอยู่ในความฝันรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ เปลือกตาอันหนักอึ้งลืมขึ้นมาอย่างยากเย็น ร่างสูงที่ลุกขึ้นมานั่งได้ก็หันไปมองรอบห้องด้วยอาการสะลึมสะลือและเมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขนตรงผนังก็อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด การตื่นเช้าไม่ใช่สิ่งที่เขาเกลียดแต่มันก็ไม่ได้หมายถึงต้องเช้าถึงขนาดที่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นขนาดนี้

               ครับ??” เอริคที่สลัดอารมณ์หงุดหงิดจากการถูกปลุกขานตอบกลับไปให้คุณนายพ็อตต์ทราบว่าตนตื่นแล้ว

               ค่ะ ป้าจะมาบอกคุณว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะเริ่มเสิร์ฟอาหารเช้า เลยอยากมาปลุกก่อนให้คุณได้เตรียมตัว คุณนายพ็อตต์บอกด้วยความเป็นห่วงเพราะเธอไม่อยากให้เอริคต้องถูกว่าเหมือนเมื่อวานอีก

               ขอบคุณมากครับเอริคกล่าวกลับไปด้วยความจริงใจเมื่อรู้ถึงความหวังดีของอีกฝ่าย ร่างบางรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำและนำเสื้อในตู้ที่เอริคเองก็ไม่ทราบว่าใครมาจัดเอาไว้ให้มาเปลี่ยนให้เรียบร้อย แม้ทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยแล้วแต่เมื่อมองเวลาก็พบว่าเขายังเหลือเวลาอีกมากพอสมควรก่อนที่จะถึงเวลา ร่างโปร่งคิดที่จะลงไปช่วยงานคนอื่นบ้างในฐานะผู้ขออาศัย

               หลังจากที่ออกมาจากห้อง เอริคที่พอจำทางไปห้องอาหารได้แล้วก็เดินวนไปวนมาหลายรอบดังเช่นเมื่อวานอย่างแม่นยำจนไปเจอกับประตูห้องอาหารในที่สุด

               เอ้า!! เร็วเข้าทุกคนอีกสามสิบนาทีก็จะถึงเวลาอาหารเช้าแล้วค็อกเวิร์ธตะโกนเร่งเร้าทุกคนที่กำลังวิ่งกันอย่างหัวหมุน บัดนี้ห้องที่เคยสงบเรียบร้อยกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายทั้งสาวใช้และพ่อบ้านต่างช่วยกันทำความสะอาดห้องให้เงาวับรวมถึงจัดโต๊ะอาหารไปด้วย

               เอ่อ...ร่างโปร่งที่ต้องคอยหลบให้กับสาวใช้ที่กำลังทำงานตัวเป็นเกลียวตลอดเวลา ทำให้ตัวเขากำลังรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังเป็นส่วนเกินของห้องนี้มากกว่าเป็นตัวช่วย สุดท้ายร่างโปร่งจึงเลือกที่จะถอยกลับไปรอข้างนอกเสียเพราะเกรงว่าถ้าอยู่ต่อจะยิ่งเป็นการขัดแข้งขัดขาเสียมากกว่า

               อ้าว คุณเอริคมีอะไรให้กระผมรับใช้ไหมครับลูมิแอร์ที่เห็นเอริคกำลังจะเปิดประตูเดินออกไปถามขึ้นก่อนที่จะเดินมาหาอย่างรวดเร็ว ตามด้วยสายตาอันไม่เป็นมิตรของคนรับใช้ระเบียบจัดที่จ้องมองตลอดเวลา

               ฉันแค่จะมาช่วยน่ะเอริคตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นกันเอง

               เหอะ มาช่วยหรือมาเป็นตัวป่วนไม่ทราบค็อกเวิร์ธพูดลอยหน้าลอยตาไปมา ทำให้ลูมิแอร์หันขวับอย่างเหวี่ยงๆ ใส่พฤติกรรมไม่เหมาะสมของเพื่อนตนด้วยความไม่ชอบใจ

               ขอบคุณมากนะครับสำหรับความหวังดีแต่คุณเป็นแขก มันคงจะไม่ดีนักแต่แค่น้ำใจพวกเราก็ดีใจมากแล้วครับ...คุณเอริคช่างเป็นคนดีเหลือเกินไม่เหมือนกับใครบางคนที่มีดีแต่ปาก...ลูมิแอร์หันไปขอบคุณเอริคด้วยความซาบซึ่งแต่ก็ไม่วายจิกกัดเพื่อนตัวแสบของตัวเองไปด้วย

               แต่ถ้าให้ผมมาอยู่เฉยๆ มันคงไม่ดี...ให้ผมช่วยเถอะทันทีที่พูดจบ    ร่างโปร่งก็เดินตรงไปจัดจานอาหารบนโต๊ะทันที

               เหอะ ของพวกนี้ไม่ใช่แค่วางก็ได้นะ คนอย่างคุณที่ไม่เคยได้รับการอบรมทำไม่ได้หรอกค็อกเวิร์ธจงใจเพิ่มเสียงให้ดังพอที่จะทำให้อีกฝ่ายได้ยินแต่เอริคก็ก้มหน้าจัดโต๊ะต่อไปไม่ได้สนใจอะไร แม้การจัดจานนี้จะไม่ได้ง่ายอย่างที่ค็อกเวิร์ธบอกเพราะต้องจัดเรียงช้อนส้อมเป็นลำดับได้อย่างถูกต้องแต่ก็ไม่ได้ยากเสียจนไม่มีทางทำได้

               ชายคนนี้ทำได้อยู่แล้วค็อกเวิร์ธน้ำเสียงทุ้มราบเรียบที่ดังขึ้นเรียกสายตาตื่นตกใจของข้ารับใช้อ้วนกลมที่ยืนเขม่นคนอื่นอยู่ได้เป็นอย่างดี

               นายท่านวันนี้ทำไมถึงตื่นเร็วกว่าปกติ...พวกกระหม่อมยังจัด...น้ำเสียงสั่นของค็อกเวิร์ธพูดถามออกมาอย่างเกรงๆ แต่อดัมไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่เพราะตอนนี้สิ่งที่เรียกความสนใจได้มากกว่าคืออีกคนมากกว่า

               เสร็จแล้ว... อ้าวคุณอดัมตื่นแล้วเหรอครับเอริคหันมาบอกกับลูมิแอร์ที่ยืนดูแลความเรียบร้อยก่อนจะเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านร่างโปร่งจึงรีบเข้าไปทักทายทันที

               อืม เสียงของใครบางคนมันดังจนข้านอนไม่หลับน่ะอดัมพูดพร้อมกับมองข้ารับใช้อ้วนที่ยืนข้างตนด้วยสายตาเย็นราวกับจะแช่แข็งอีกฝ่ายให้แข็งไปจนถึงขั้วหัวใจ

               ข...ขออภัยค็อกเวิร์ธที่แทบจะก้มลงเอาหัวจรดพื้นกล่าวขอโทษเสียงสั่นเมื่อรู้ตัวว่าต้นเหตุที่ทำให้เจ้านายแสนรักตื่นคือเสียงตน

               ช่างมันเถอะ แต่เจ้าก็อย่าดูถูกเอริคให้มากนักนะเพราะเขาก็ไม่ใช่คนสามัญชนที่เจ้าจะไปเสียดสีเล่นได้เช่นนั้นร่างสูงพูดก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำโดยทิ้งความสงสัยไว้ให้กับค็อกเวิร์ธ เมื่อเห็นว่าอดัมนั่งแล้วข้ารับใช้ทุกคนจึงรีบไปยืนประจำที่ตัวเองอย่างรู้งานทันทีรวมถึงเอริคที่คราวนี้เขามั่นใจว่าจะไม่ถูกอีกฝ่ายเอ็ดเข้าอีกแน่

               เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วอาหารจึงถูกจัดวางขึ้นบนโต๊ะอย่างรวดเร็วแต่ทว่าบรรยากาศนั้นมิได้ตึงเครียดเท่าเมื่อวาน แต่ก็ยังคงมีความกดดันเหลืออยู่บ้างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

               เอ่อ คุณอดัมผมอยากจะขอบคุณสำหรับที่พักและการช่วยเหลือมาก แล้วตอนนี้ผมก็ดีขึ้นมากแล้วจึงไม่อยากรบกวน...เอริคพูดเกริ่นขึ้นมาระหว่างการรับประทานอาหารเช้าเมื่อร่างสูงที่อยู่หัวโต๊ะได้ยินก็วางช้อนลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบดวงตาคู่สวยของอีกฝ่าย

               เจ้าจะไปแล้วเหรอร่างสูงพูดขึ้นหลังจากที่นำผ้าสีขาวสะอาดบนตักขึ้นมาซับที่ริมฝีปากทำความสะอาดเรียบร้อย

               ครับ ผมไม่อยากรบกวนคุณเอริคบอกออกมาจากใจเพราะแค่เขาเข้ามาพักที่นี่ก็เกรงใจจะแย่แล้วแถมยังต้องให้อีกฝ่ายมาเลี้ยงข้าวเขาอีกแค่นี้ก็มากเกินพอสำหรับเขาแล้ว

               แล้วเจ้าจะไปไหนอดัมถามต่อโดยไม่สนใจคำขอบคุณนั้นเลย เอริคที่ได้ยินคำถามก็นิ่งไปนิดเพราะตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าถ้าออกจากที่นี่จะไปทางไหนต่อดีจะให้กลับปราสาทเขาก็ยังไม่พร้อมที่จะต้องไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่ว่าตั้งแต่นี้ไปจะมีเพียงเขาที่อาศัยอยู่ที่นั่น...

               ผมคงจะออกเดินทางต่อเอริคตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยอย่างไร้จุดหมาย อดัมที่ได้ยินก็ถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่

               ถ้ายังไม่รู้ก็อยู่ที่นี่ต่อเถอะเมื่อพูดจบร่างสูงก็หยิบช้อนขึ้นมาทานซุปต่อเหมือนจะตั้งใจสื่อว่าให้จบเรื่องนี้เพียงเท่านี้

               แต่นายท่าน!! เราจะให้คนไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาเดินเพ่นพล่านในปราสาทได้อย่างไรขอรับค็อกเวิร์ธที่ยืนอยู่ข้างอดัมพูดเถียงออกมาทันที

               เงียบซะ คำสั่งของข้าเดี๋ยวนี้มันไม่มีความหมายอะไรต่อเจ้าแล้วหรืออดัมถามข้ารับใช้คนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจที่พร้อมปะทุทุกเมื่อ จนค็อกเวิร์ธแทบจะกลืนคำพูดตัวเองไม่ทันด้วยความหวาดกลัวโดยมีลูมิแอร์ที่ยืนข้างกันแอบแลบลิ้นพร้อมหัวเราะเยาะสมน้ำหน้าเพื่อนรักอย่างไร้เสียงด้วยความสะใจ

               เจ้าก็ด้วยลูมิแอร์ บางอย่างก็อย่าให้มันมากไปแม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองแต่อดัมก็พอเห็นเงามืดที่ทาบลงบนโต๊ะจึงพอรู้ว่าคนข้างกายตัวเองแอบทำอะไรอยู่ ร่างผอมสูงที่ได้ยินคำว่ากล่าวจากนายเหนือหัวก็ตกใจจนเกือบกัดลิ้นตัวเองขาด

               แต่…ร่างโปร่งที่นั่งมองมาสักพักตั้งใจจะพูดแย้งแต่ก็ต้องเงียบไว้ก่อนเมื่อสายตาคมจากอีกฝั่งจ้องมาอย่างดุๆ สุดท้ายเขาจึงทำได้เพียงแค่นั่งกินซุปตรงหน้าต่อไปเหมือนเดิม ทั้งที่เป็นเจ้าชายเหมือนกันแต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาถึงรู้สึกกลัวอีกฝ่ายอยู่ลึกๆ ไม่กล้าแม้แต่ที่จะขัดใจอีกฝ่าย ยิ่งยามที่มองเข้าไปในสายตาคมกริบคู่นั้นเขาก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงมัน...บางสิ่งที่ดูทรงอำนาจจนใครก็ต้องกลัวเกรงราวกับแววตาของอสูร...

               ข้าอิ่มแล้วอดัมพูดพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนก่อนจะตัดสินใจทำบางสิ่ง

               ข้าขอบอกพวกเจ้าไว้ก่อนนะว่าหัดให้เกียรติเอริคไว้บ้างเพราะอย่างน้อยคนคนนี้ก็เป็นถึงเจ้าชาย ส่วนเอริคเดี๋ยวเจ้าไปหาข้าที่ห้องสมุดด้วยอดัมพูดขึ้นถึงแม้จะเป็นบทสนทนาที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่เนื้อหามันไม่ต่างกับการทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้โดยเฉพาะกับข้ารับใช้ที่ไปหาเรื่องเจ้าชายจากเมืองข้างเคียงมากที่สุด...ค็อกเวิร์ธ

               ผมเหรอเอริคถามอีกฝ่ายอย่างงงๆ

               เมื่อวานคุยอะไรกันค้างไว้ล่ะ ถ้าอยากฟังต่อก็มาหาข้าเมื่อพูดจบอดัมก็เดินหายลับไปทันทีโดยไม่รอคำตอบจากร่างโปร่งที่กำลังถือช้อนน้ำซุปค้างนิ่ง

               เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปหรือเปล่านะลูมิแอร์ค็อกเวิร์ธพูดก่อนจะทำท่าเคาะหูตัวเองไปมา

               ฉันก็ได้ยินเหมือนที่แกนั่นแหละค็อกเวิร์ธลูมิแอร์ตอบเพื่อนกลับไป เมื่อตอนนี้ตัวคนวางระเบิดได้เดินจากไปแล้ว ทุกสายตาก็หันมาจับจ้องที่ตัวต้นเหตุอีกคนแทน

               เอ่อ...ผมก็อิ่มแล้วแม้ในความเป็นจริงอาหารที่ได้ทานเข้าไปนั้นยังไม่ถึงครึ่งท้องเขาด้วยซ้ำ แม้ท้องจะบอกว่ายังไม่อิ่มแต่ก็คงไม่มีใครทนนั่งกลืนอาหารท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมามากมายขนาดนี้ได้ลงหรอก

               ไม่ต้องขอรับ เดี๋ยวกระผมค็อกเวิร์ธผู้นี้ทำแทนเองครับเมื่อเห็นว่าเจ้าชายผู้สูงศักดิ์กำลังจะเก็บจานไปไว้ที่ครัวด้วยตัวเอง ค็อกเวิร์ธก็รีบเข้าไปแย่งช่วยทันทีทั้งที่ถ้าเป็นก่อนหน้าเขาคงจะไม่สนใจไยดีอะไรเลยด้วยซ้ำ

               เอาหน้า...ชายผอมสูงพูดพึมพำออกมาเบาๆ เมื่อตัวเองที่กำลังจะเข้าไปช่วยแต่ดันโดนอีกฝ่ายผลักออกมาเสียจนตัวกระเด็น

               เหอะ เขาเรียกว่าคนมีน้ำใจต่างหาก ฉันแค่อยากช่วยเจ้าชายเอริคเท่านั้นเองร่างอ้วนพูดพร้อมเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจแต่ก็ดูเป็นเช่นนั้นในความคิดตนเพราะคนอื่นกลับมองเป็นการเอาหน้าอย่างที่ลูมิแอร์พูดเสียมากกว่า ร่างผอมที่เห็นท่าทางนั้นก็อดไม่ได้ที่จะแบะปากใส่เพื่อนตัวเองด้วยความหมั่นไส้อย่างรั้งไม่อยู่

               เมื่อกี้ยังจะเฉดหัวเจ้าชายออกไปอยู่เลยลูมิแอร์พูดจิกกัดเพื่อนตัวเองอีกสักรอบซึ่งค็อกเวิร์ธเองก็ไม่ยอมแพ้เตรียมจะหันมาปะทะคารมต่อทันที

               เอ่อ...ขอบคุณมากนะครับแต่คิดว่าผมทำเองคงจะดีกว่าเอริคพูดแล้วดึงจานตัวเองออกมาจากมือค็อกเวิร์ธและเดินออกจากห้องไปในทันที ขืนอยู่ต่ออาการปวดหัวที่จางหายไปตั้งแต่เมื่อวานคงได้กลับมาเยี่ยมเยียนเขาใหม่อีกเป็นแน่

                หลังจากที่เอริคออกไปแล้วสงครามฝีปากก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายคุณนายพ็อตต์ก็ต้องลำบากเข้ามาห้ามทัพในที่สุด ส่วนเอริคหลังจากเดินไปเก็บจานเขาก็เร่งฝีเท้าไปหาอีกฝ่ายที่ห้องสมุดทันทีเพราะตอนนี้เขามีคำถามมากมายที่อยากจะถามอีกฝ่ายทั้งเรื่องตัวตนของเขา สาเหตุที่ยอมให้อยู่และเรื่องคนรักของ อดัม...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จะทยอยลงรีไรท์เรื่อยๆ นะคะ ใครที่ชอบไปกดสั่งจองได้เลยรับถึงแค่ 15 สิงหานี้นะคะ เดี๋ยวจะมีการอัพหน้าปกเล่มให้ดูปลายเดือนน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #10 ~BoOm~bOoM~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 17:26
    แอะๆ สนุกตุง >///< //ติดตามนะคะะะะ ไรท์ฯสู้ๆ!!
    #10
    1
    • #10-1 shuren-kung(จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2558 / 23:33
      ขอบคุณนะคะ//ผูกผ้าโพกหัว สู้ตาย!!
      #10-1
  2. #9 Pinkypink S. O. H. Roger (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 11:10
    ค็อกเวิร์ธ.... //ถือมีดขู่
    #9
    1
    • #9-1 shuren-kung(จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2558 / 23:33
      ใจเย็นๆ อย่าพึ่งทำร้ายตัวประกันวางมีดลงก่อน//ประกาศใส่โทรโข่ง
      #9-1
  3. #8 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 01:06
    ว๊าวว อดัมรู้ได้ยังไงกันน้า =w= ส่วนค๊อกเวิร์ธเราขอเอาไปทุบๆๆแล้วโยนทิ้งถ่วงทะเลได้มั้ย หมั่น(ไส้)มาก 

    ชูเร็นจังแต่งออกมาเห็นภาพนิสัยตัวละครดีน้า บรรยายก็ไม่ได้ติดขัดอะไร อ่านแล้วสบายตา แต่รู้สึกสั้นไปนิดนึง(#อันนี้ไม่ใช่ละจริงๆแค่อยากอ่านนานๆไม่อยากให้จบตอน ฮาา)

    สู้ๆน้าาา เป็นกำลังใจให้จ้า >A #8
    1
    • #8-1 shuren-kung(จากตอนที่ 4)
      24 เมษายน 2558 / 23:32
      ขอบคุณค่า>w<
      #8-1