Fic Prince of The Walt Disney (Adam x Eric) - My Love รักแท้ฉันอยู่ไหน

ตอนที่ 13 : Adam x Eric ตอนที่ 12 รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 ก.ย. 58

               คิดมากไปแล้วฮะพี่เอริค...พี่นั่งทานไปก่อนนะฮะ ผมต้องรีบไปช่วยแม่ทำงานแล้วเด็กน้อยพูดอย่างนึกได้ก่อนจะรีบลุกและวิ่งออกนอกห้องไปโดยที่ไม่ลืมโบกไม้โบกมือลาเอริค

               ยังไงนายท่านก็รักพี่ฮะชิพที่เดินออกไปแล้วยื่นหน้าเข้ามาพูดย้ำอีกทีให้เอริคสบายใจขึ้น ก่อนจะเดินไปที่ห้องครัวหาแม่ของตน

               ...พี่ก็หวังแบบนั้นเอริคพูดพึมพำก่อนจะนั่งกินขนมจานโตที่ถูกยกมาจนหมดเกลี้ยง เพราะเขามัวแต่นั่งคิดถึงเรื่องอดัมทำให้ลืมทานอาหารเช้าไปเสียสนิทจนเมื่อครู่ที่ชิพมาหา เขาเองก็พึ่งรู้ตัวตอนนั้นว่าตัวเองหิวแค่ไหน

               ก๊อกๆ

               เอริคมองเสียงเคาะประตูด้วยความสงสัยเพราะเมื่อครู่เด็กหนุ่มก็พึ่งออกไป แต่จะเป็นอดัมก็ไม่น่าเป็นไปได้...ระหว่างที่นั่งคิดว่าจะเปิดดีไหมก็มีเสียงจากอีกคนขานขึ้นทำให้เอริครู้ทันทีว่าเป็นใคร

               คุณเอริคอยู่ไหมครับ?”

               “คุณลูมิแอร์เหรอครับเอริคถามขึ้นเมื่อจำน้ำเสียงทุ้มอันคุ้นเคยนี้ได้

               ครับ เปิดประตูให้ผมหน่อยเมื่อได้ยินคำขอเอริคจึงเดินไปเปิดประตูให้ในทันที แต่เมื่อเปิดออกมาก็ต้องแปลกใจเพราะนอกจากลูมิแอร์ยังมีค็อกเวิร์ธยืนอยู่ข้างๆ อีกคน

               มีอะไรหรือเปล่าครับเอริคถามขึ้น

               พวกกระผมเอายามาให้น่ะครับค็อกเวิร์ธเป็นฝ่ายพูดและยื่นกระปุกยามาให้

               ยา?” คิ้วเรียวสำดำขลิบที่โก่งขึ้นเป็นเชิงตั้งคำถามว่าเหตุใดเขาจึงจำต้องใช้ยากระปุกนี้ด้วย

               “เอ่อ..กระผมว่าคุณเอริคน่าจะต้องใช้เลยเอามาให้ครับค็อกเวิร์ธชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาพลางเบี่ยงสายตาไม่ยอมจับจ้องดวงตากลมโตของคู่สนทนา

               งั้นก็ขอบคุณครับเอริคกล่าวขอบคุณออกมาโดยพยายามมองข้ามท่าทีแสนน่าสงสัยนั่นไปและทำท่าปิดประตูลงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีธุระอะไรจะพูดต่อด้วยแล้ว

               ด..เดี๋ยวครับ คุณเอริคจะไม่ใช้ยาทาหลัง...อุ๊บ!!” ค็อกเวิร์ธที่เห็นถลาไปขวางประตูก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างลืมตัว ทันทีว่าทราบว่าตนได้ทำในสิ่งที่ผิดพลาดลงไปมืออวบอ้วนก็รีบตะครุบปากตัวเองแทบไม่ทัน เอริคที่ได้ยินประโยคนั้นอย่างชัดเจนหันขวับไปมองอย่างจับผิดทันที

               ทำไมผมต้องทาหลัง

               “ก็นายท่านบอกว่าคุณเอริคบาดเจ็---ลูมิแอร์พูดโพล่งขึ้นมาทำให้ค็อกเวิร์ธต้องทำการวาร์ปมือของตนจากปากตัวเองไปยังปากเพื่อนรักทันที

               อดัมน่ะเหรอ?” เอริคพูดพลางขมวดคิ้วก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาถูกประตูกระแทกหลังอย่างจัง...

               ไอ้เจ้าโง่ขาตะเกียบเอ้ย!! ” ค็อกเวิร์ธด่าเพื่อนตัวเองออกมาเสียงดัง ทำให้คนถูกด่าไม่รอเฉยกัดเข้าที่มืออวบอย่างแรงจนค็อกเวิร์ธรีบปล่อยมือจากปากเพื่อนตัวสูงและสะบัดไปมาด้วยความเจ็บ

               แล้วไม่ใช่แกเหรอที่หลุดออกมาก่อนน่ะ เดี๋ยวพ่อก็เผาซะหรอกลูมิแอร์พูดอย่างหาเรื่องแต่แล้วมีหรือที่เพื่อนรักตัวอ้วนกลมจะยอมทั้งสองทำท่าจะหาเรื่องกันต่อซึ่งเอริคก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งแต่อย่างใด ร่างโปร่งค่อยๆ ปิดประตูลงและเดินมาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม

               เฮ้ย คุณเอริคปิดประตูไปแล้ว!! ถ้าคุณเอริคไม่ทายานายท่านเอาเราตายแน่ค็อกเวิร์ธร้องโอดครวญออกมาทันทีที่หันกลับไปแล้วพบว่าร่างโปร่งได้หายเข้าไปในห้องนอนเรียบร้อย และด้วยเหตุว่ามีชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันทำให้สงครามน้ำลายครั้งนี้จำต้องจบลงโดยปริยาย

               แทนที่จะโอดครวญ เอาเวลาไปเรียกคุณเอริคดีกว่ามั้ยไอ้พุงโตลูมิแอร์อดไม่ได้จะเหน็บกัดรอบหนึ่งก่อนจะรีบไปเคาะประตูเรียกเอริคอีกรอบ

               แก!!” ร่างอ้วนทำท่าจะด่าต่อแต่ลูมิแอร์ก็ยังเคาะประตูต่อโดยไม่สนใจฟังคำด่าทอจากปากเพื่อนซี้ตน

               คุณเอริคต้องทายาด้วยนะครับ...ไม่งั้นพวกผมถูกนายท่านเชือดทิ้งแน่ลูมิแอร์ตะโกนเรียกพร้อมเอ่ยพูดเรียกคะแนนความสงสารไปด้วย...และแน่นอนถ้าเอริคไม่ทำตามที่เขาพูดสุดท้ายมันก็คงเป็นความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตแน่นอน

               อืม...เดี๋ยวผมทาเอริคพูดกลับไปก่อนจะนอนเขี่ยกระปุกยาเล่นบนเตียงไปเรื่อยๆ พลางนึกหน้าอีกฝ่ายไปด้วยและเมื่อเสียงฝีเท้าหน้าประตูของคนสองคนจางหายไป เอริคก็ตัดสินใจแง้มประตูออกมาอีกครั้ง

               ร่างโปร่งเหลือบซ้ายขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้วเขาจึงออกเดินตามหาใครบางคนทั่วปราสาทจนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแต่แม้จะเดินจนทั่วแล้วก็ไม่พบคนที่ต้องการจะเจอเสียที

               ระหว่างที่กำลังท้ออยู่สายตากลมโตสีฟ้าวาวก็เหลือบไปพบกับร่างเล็กๆ ที่กำลังเดินเล่นอยู่ท่ามกลางสวนกุหลาบสีแดงสด ไม่ต้องรอให้สมองกลั่นกรองสองขาเรียวก็รีบก้าวฉับไปหาคนๆ นั้นทันที

               คุณเบลล์ครับ!!” เอริคร้องเรียกหญิงสาวเอาไว้ เบลล์ที่ได้ยินหยุดชะงักนิ่งก่อนจะหันมาหาตามเสียงเรียก

               คะ?”

               “เอ่อ...ผมอยากจะมาขอโทษที่แสดงท่าทีไม่เหมาะแบบนั้นกับคุณไปเอริคเกาหัวเล็กน้อยก่อนจะพูดอย่างเก้ๆ กังๆ ซึ่งท่าทีแบบนั้นทำให้หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมา

               ไม่หรอกค่ะ ถ้าฉันเป็นคุณฉันก็คงไม่อยากคุยกับใครหรอกแต่ตัวฉันต่างหากที่ต้องขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้พวกคุณต้องทะเลาะกันเบลล์พูดออกมา มาถึงตอนนี้แล้วเธอก็เริ่มจะพอเข้าใจแล้วว่าทำไมอดัมถึงได้หลงรักเอริค...

               คุณคงจะไม่ได้มาหาฉันด้วยเรื่องแค่นี้ใช่มั้ยคะหญิงสาวพูดอย่างรู้ทันเมื่อสังเกตอาการของอีกฝ่ายได้

               ผม...ผมอยากปรึกษาคุณเรื่องอดัมครับเอริคตัดสินใจบอกอีกฝ่ายไปตามตรงในสิ่งที่ที่ตัวเองต้องการ เบลล์ยิ้มน้อยๆ ออกมาก่อนจะพากันเดินไปที่ม้านั่งกลางสวนที่มีร่มต้นไม้ใหญ่บังแสงแดดอยู่

               คือคุณเบลล์กับอดัมรักกันได้ยังไงเหรอครับเมื่อนั่งลงแล้วร่างโปร่งก็หันมาถามหญิงสาวทันทีจนเบลล์ต้องชะงักไปเหมือนกันเพราะไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะกล้าถามเรื่องนี้กับเธออย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้

               ...ฉันว่าคุณไม่ต้องสนใจเรื่องในอดีตของฉันกับอดัมก็ได้มั้งคะเบลล์เอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง ไม่ใช่เพราะไม่อยากรื้อฟื้น ไม่ใช่เพราะยังตัดใจไม่ได้แต่กลัวว่าถ้าหากอีกฝ่ายได้ฟังแล้วจะยิ่งถอยห่างออกมาจากอดีตคนรักตนเสียมากกว่าเดิม

               ไม่ได้ครับ!!” เอริคโพล่งออกมาเสียงสั่น

               ไม่อยากปล่อยทิ้งไว้แบบนี้อีกแล้ว...

               ผม...ผมรู้สึกว่ายิ่งผมทำเป็นไม่รู้แบบนี้ต่อไป มันก็เหมือนกับผมไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับอดัมเลย...ผมอยากเข้าใจอดัมมากกว่านี้ ได้โปรดเล่าให้ผมฟังเถอะเอริคพูดร้องขอออกมาทำให้เบลล์เกิดอาการลังเล แต่เมื่อจ้องมองกับแววตาอันแน่วแน่คู่นั้นเธอก็ต้องใจอ่อนลงในที่สุด

               แน่ใจนะคะ?” เบลล์ถามย้ำอีกครั้ง ร่างโปร่งพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะรอฟังอย่างตั้งใจ

               คือ...ถ้าจะให้เล่าโดยย่อคืออดัมก่อนหน้านี้เขาเคยถูกสาปให้เป็นอสูรเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง...และวิธีแก้คำสาปคือเมื่อเขามอบความรักให้กับใครสักคนโดยคนนั้นต้องรักเขาตอบ...ไม่เช่นนั้นเขาก็จะเป็นอสูรตลอดไป

               “...

               “อาจจะดูเหลือเชื่อเกินไปแต่มันเป็นเรื่องจริงนะคะเมื่อร่างโปร่งนิ่งเงียบไปเบลล์จึงรีบพูดขึ้นมาเพราะกลัวว่าเอริคจะเข้าใจว่าเธอโกหก

               ครับ ผมเชื่อเพราะผมก็เจอเรื่องเหลือเชื่อแบบนี้มาก่อนเหมือนกันเอริคพูดกลับไปยิ้มๆ

               งั้นแสดงว่าคุณเบลล์ก็รักอดัมโดยไม่สนรูปลักษณ์ภายนอกสินะครับ

               “แต่นั่นมันก็ผ่านมาแล้วนะคะ ตอนนี้เขากับฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกันแล้วด้วยเบลล์รีบบอกกลับทันทีด้วยความกลัวว่าร่างโปร่งจะรู้สึกแย่ลงไปอีก

               แต่พวกคุณก็ดูเหมาะกันมากเลยนะครับเอริคเอ่ยเสียงแผ่วตัวเขาไม่ได้ประชดแต่อย่างไรเขาเพียงแค่อิจฉา...อิจฉาความจริงที่เขากับอดัมดูไม่เหมาะสมกันเลยแม้แต่น้อย เบลล์ไม่ได้เป็นคนคิดมากแบบเขา เบลล์กล้าเผชิญกับปัญหาทุกอย่างที่เข้ามา เบลล์สามารถรับมือกับอารมณ์และนิสัยของอดัมได้...เธอเป็นคนแรกที่อดัมมอบหัวใจให้

               อย่าคิดแบบนั้นสิคะ ความเหมาะสมไม่ได้บอกว่าคนสองคนจะอยู่ด้วยกันได้หรอกนะคะเพราะถึงเขากับฉันจะดูเหมาะสมกันแค่ไหนแต่ตอนนี้คนที่อดัมรักที่สุดก็คือคุณเบลล์พูดออกมายิ้มบางๆ มือเรียวสวยบอบบางลูบหลังอีกคนเป็นการให้กำลังใจ

               “แต่ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะโมโหหนักมากเลยนะครับเอริคพูดเสียงแผ่ว

               แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดคุณเสียทั้งหมดนะคะ ฉันว่าครั้งนี้อดัมเองก็ผิดคุณก็มีส่วนผิด...เอาเป็นว่าผิดคนละครึ่งนั้นแหละค่ะเบลล์พูดตามที่ใจตัวเองคิดเพราะถึงแม้อดัมจะอยากทำความเข้าใจกับเอริคแล้วเอริคไม่ยอมคุยด้วยแค่ไหนก็ไม่ควรลงไม้ลงมือกันอยู่ดี

               “ไม่สิ...คนลงมือยังไงก็ผิดมากกว่า...เอริค คุณไม่อยากลองเอาคืนอดัมบ้างเหรอคะเบลล์พูดพึมพำออกมา

               แต่ผมไม่อยากให้อดัมโมโห...เอริคพูดออกมาเสียงเบาหวิวเพราะเขาไม่อยากทะเลาะกันอีก แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะคิดแผนการทั้งหมดไว้พร้อมแล้ว...

               ไม่โมโหหรอกค่ะ ฉันมีวิธีให้อดัมรักคุณกว่าเดิมจนโงหัวไม่ขึ้น...ฉันจะทำให้อดัมไม่กล้าทำให้คุณเจ็บอีกหญิงสาวพูดขึ้นก่อนจะคว้ามือเรียวสองข้างของเอริคขึ้นมากุมแน่น

               คุณเอริคจะยอมให้ความร่วมมือกับฉันไหมคะไม่พูดเปล่าดวงตาสีน้ำตาลเข้มส่องประกายวาววับบ่งบอกได้ถึงความต้องการที่จะให้เขาร่วมมือ

               อดัมจะไม่โกรธผมแน่นะ...

               “ค่ะ!! เขาต้องรักคุณมากกว่าเดิมหญิงสาวพูดออกมาอย่างมั่นใจ เอริคใช้เวลาคิดสักครู่ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ เป็นอันตกลง...

               แล้วผมต้องทำไงบ้าง

               “ฉันคิดไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ!! คือวันมะรืนจะมีการจัดงานวันเกิดให้คุณอดัมทุกปีเบลล์พูดแต่พอมาถึงคำว่างานวันเกิดแล้วเอริคก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อย

               มะรืนนี้เป็นวันเกิดอดัมเหรอครับเอริคแทรกถามโพล่งขึ้นด้วยความตกใจซึ่งเบลล์ก็พยักหน้ารับอย่างงงๆ

               ค่ะ คุณยังไม่ทราบเหรอคะ

               “ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย...ยังไม่ได้เตรียมของขวัญเลยด้วย

               “คงเพราะเรื่องยังวุ่นๆ มั้งคะ เดี๋ยวค่อยเตรียมของขวัญก็ทันค่ะ เอริคมาฟังแผนของเรากันต่อก่อนนะคะเบลล์เรียกให้เอริคกลับมาสนใจฟังแผนอีกรอบซึ่งเอริคก็ได้แต่ฟังผ่านๆ เพราะตอนนี้ใจเขาลอยไปแล้วว่าจะให้ของขวัญอะไรกับคนรักของเขาดี...

.

.

.

               เอ...แล้วจะเอาอะไรให้ดีเอริคที่ตอนนี้แยกกับเบลล์มาแล้วเดินไปคิดไปตลอดทางว่าจะทำอะไรให้ดีโดยลืมไปว่าเขากับอดัมพึ่งจะทะเลาะกันไป เอริคตัดสินใจเดินไปหาพวกค็อกเวิร์ธที่ห้องโถงปราสาทเพื่อถามว่าจะเอาอะไรให้อดัม และช่างโชคดีเหลือเกินที่พวกค็อกเวิร์ธกำลังทำความสะอาดที่ห้องโถงอยู่จริง

               ค็อกเวิร์ธครับ ผมขอรบกวนเวลาพวกคุณหน่อยได้มั้ยเอริคเขาไปถามก่อนเพราะเห็นทุกคนกำลังวุ่นตัวเป็นเกลียวอยู่

               ได้ครับ คุณเอริคค็อกเวิร์ธตอบกลับมาทันทีหลังจากสั่งงานพวกลูกน้องเสร็จแล้ว ความสัมพันธ์ของเอริคกับค็อกเวิร์ธดีขึ้นกว่าเดิมมากเพราะต่างคนก็เริ่มเข้าใจว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรแล้วตอนนี้ค็อกเวิร์ธก็มองเอริคเป็นเหมือนเจ้านายของตนอีกคน

               คือนี่กำลังทำความสะอาดห้องโถงสำหรับงานวันเกิดอดัมใช่มั้ยครับเอริคถามขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆ

               ครับ งานวุ่นนิดหน่อยแต่ก็ใกล้จะเสร็จแล้วค็อกเวิร์ธพูดพลางรูปหนวดยาวได้รูปของตัวเองด้วยความภูมิใจ

               แล้วพวกคุณค็อกเวิร์ธให้อะไรเป็นของขวัญอดัมเหรอครับ...ร่างโปร่งถามเสียงแผ่ว

               เอ๋...คุณเอริคทำไมถึงอยากทราบหรือครับร่างอ้วนถามขึ้นด้วยความงงงวย

               คือผมไม่รู้จะเอาอะไรเป็นของขวัญให้อดัมดีน่ะครับเอริคพูดต่อออกมาอีกพร้อมสีหน้าท่าทางเหี่ยวๆ ทำให้ค็อกเวิร์ธยืนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนทำท่าดีดนิ้วทีนึงเหมือนนึกอะไรดีๆ ออก

               “คุณเอริคลองไปปรึกษาเรื่องนี้กับคุณนายพ็อตต์ดีมั้ยครับ เพราะคุณนายพ็อตต์น่าจะรู้ว่าควรเอาอะไรให้ดี พวกผมตอนคิดไม่ออกก็ได้คุณนายพ็อตต์ช่วยไว้น่ะครับ ถ้าคุณสนใจลองไปหาเธอตรงแถวห้องครัวดูก็ได้ค็อกเวิร์ธพูดก่อนจะยกมืออวบของตนชี้ไปตามทางเดินที่นำไปยังห้องครัว ซึ่งเอริคก็เห็นด้วยกับความคิดนั้นจึงเริ่มเดินไปตามทาง

               เมื่อเดินมาจนถึงห้องครัวเอริคก็ค่อยๆ แง้มประตูส่องดูว่าคุณนายพ็อตต์อยู่ไหมก็พบร่างผู้หญิงวัยกลางคนแสนคุ้นตากำลังก้มๆ เงยๆ หยิบจานกับเด็กหนุ่มอีกคนอยู่ อดัมจึงเคาะประตูเป็นการขออนุญาติก่อนจะเดินเข้าไป

               มีอะไรเหรอฮะ พี่เอริคชิพน้อยพูดเสียงใสเมื่อหันไปเห็นเอริคเดินเข้ามาหาตน

               คือพี่มีธุระกับแม่เรานิดหน่อยน่ะเอริคพูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะรอคุณนายพ็อตต์จัดของให้เสร็จก่อนเริ่มการสนทนา

               มีอะไรให้ช่วยเหรอคะคุณนายพ็อตต์ถามขึ้นหลังจากจัดจานเข้าที่เรียบร้อยแล้ว

               คือเรื่องวันเกิดอดัม...เอริคพูดขึ้นก่อนทิ้งช่วงเล็กน้อย

               ของขวัญเหรอคะคุณนายพ็ตต์ถามอย่างรู้ทันเพราะทุกคนมักมาหาเธอด้วยเหตุผลแบบนี้เสมอแล้วก็เป็นมาหลายวันแล้วด้วย แต่นึกไม่ถึงว่าเอริคจะเป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยเช่นกัน

               ครับ คือผมไม่รู้จะเอาอะไรให้ดี

               “ลองเอาของที่ทำเองให้ไหมคะ นายท่านอาจจะดีใจคุณนายพ็อตต์เสนอความคิดเห็นขึ้น

               แต่ผมไม่รู้จะทำอะไรดีนั่นแหละครับ ยิ่งงานพวกเย็บอะไรแบบนั้นผมยิ่งทำไม่เป็นเอริคพูดขึ้นเพราะเขาเป็นคนที่ชอบผจญภัยหรือล่องเรือในทะเลเจออะไรที่ท้าทายมากกว่าการที่ต้องมานั่งทำงานเย็บปักถักร้อยเพราะฉะนั้นลืมไปได้เลยเกี่ยวกับพวกของทำมือ

               งั้นเดี๋ยวนะคะ...คุณนายพ็อตต์พูดก่อนทำท่านึก

               “แล้วมีอะไรที่คุณเอริคถนัดบ้างไหมคะคุณนายพ็อตต์ถามขึ้น

               ใช่ๆ พี่เอริคถนัดอะไรก็ทำอันนั้นให้แหละครับ ถ้าเป็นของที่พี่ทำไม่ว่าอะไรนายท่านก็ชอบอยู่แล้วเด็กน้อยพูดขึ้นให้กำลังใจ เอริคยืนนิ่งคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำได้สักพัก...แต่ก็เหมือนมีอะไรมาจุดประกายความคิดให้เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่าง...

               ผมว่าผมรู้แล้วว่าจะทำอะไร ขอบคุณมากนะครับ!!” เอริคพูดก่อนจะรีบเดินออกจากห้องครัวไป ตอนนี้เขาเหลือเวลาไม่มากแล้วถ้าจะทำของชิ้นนั้น...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------มาต่อแบบรัวๆเมื่อมีเวลา555

ตอนหลังๆอาจอัพเร็วขึ้นนะคะ

เพราะไม่ต้องรีไรท์มากเท่าช่วงแรกแล้ว

ยังเปิดจองอยู่น้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น