Fic Prince of The Walt Disney (Adam x Eric) - My Love รักแท้ฉันอยู่ไหน

ตอนที่ 12 : Adam x Eric ตอนที่ 11 รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.ย. 58

               อ้าวชิพ จะรีบไปไหนจ้ะเสียงหญิงสาวอันคุ้นเคยดังขึ้นทำให้เด็กน้อยหยุดชะงักทันทีขณะที่ตนกำลังวิ่งวุ่นเตรียมของทำขนมให้แม่

               คุณเบลล์ ผมกำลังช่วยแม่เตรียมของที่จะทำขนมให้พี่เอริคฮะเด็กน้อยตอบกลับไปยิ้มๆ

               แล้วคุณเบลล์คุยกับนายท่านเสร็จแล้วเหรอฮะ

               ใช่จ้ะหญิงสาวตอบกลับมาและยิ้มอ่อนๆ ให้เด็กน้อย

               นี่พึ่งจะ 10 โมงเองทำไมถึงเตรียมทำขนมแล้วล่ะอดัมที่พึ่งเดินออกมาจากห้องถามขึ้นเมื่อได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกันแล้ว

               ให้พี่เอริคฮะชิพตอบสั้นๆ กลับไป

               ทำไมต้องทำไปให้ เอริคกินข้าวเช้าไม่อิ่มเหรออดัมถามขึ้นเพราะยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการว่าทำไปให้เอริคไปทำไม

               เอ่อ...ผมว่าอิ่มฮะเด็กน้อยตอบกลับไปตามที่อดัมถาม อดัมขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความขัดใจที่ร่างเล็กไม่เข้าใจคำถามที่เขาสื่อสักที

               แล้วทำไมพี่เอริคยังต้องกินขนมด้วยล่ะเบลล์ออกตัวถามขึ้นมาเองเมื่อเห็นร่างสูงทำท่าหงุดหงิดเตรียมจะลงใส่เด็กน้อย

               พี่เอริคดูท่าทางเศร้าๆ...ผมเลยอยากทำขนมให้พี่เขากินแล้วยิ้มฮะคำตอบที่กระจ่างชัดขึ้นทำให้ร่างสูงหยุดนิ่งลงไป ส่วนเบลล์ก็ตวัดสายตามองอดัมเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

               งั้นก็รีบไปเถอะอดัมพูดเสียงนิ่งดวงตาคมหมองลงเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายเสียใจแค่ไหนกับการกระทำของตัวเอง ชิพเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะโค้งและรีบวิ่งไปทางห้องครัวต่อ

               เบลล์...ข้าจะทำให้เอริคมีความสุขได้เหรออดัมพูดเสียงแผ่ว

               นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ทำให้คนที่รักต้องทุกข์ใจ เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ไม่เคยใส่ใจกับสิ่งสำคัญให้มากกว่านี้...ทั้งตอนเบลล์และตอนนี้ก็ยังเอริคอีก

               เขาจะต้องทำร้ายหัวใจไปอีกสักกี่คนกัน...

               ได้สิ คุณคงรู้นะคะว่าต้องทำอะไรต่อเมื่ออีกฝ่ายเข้าใจผิดแบบนี้เบลล์กอดอกจ้องมองคนรักเก่าแกมบังคับ

               เฮ้อ..ข้าก็คิดจะไปอยู่น่าอดัมถอนหายใจเมื่อถูกสายตาของหญิงสาวกดดันอย่างรุนแรง

               เบลล์กับอดัมเดินมาด้วยกันจนถึงหน้าห้องนอนที่ปิดสนิทแต่เมื่อลองสังเกตดีๆ แล้วจะพบว่ามีเงาของใครบางคนนั่งพิงอยู่หน้าประตู

               เอริค ขอข้าเข้าไปได้มั้ยอดัมถามขึ้นเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายนั่งพิงประตูไว้

               ...ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา ร่างโปร่งที่นั่งอยู่ได้ยินแล้วแต่เขายังไม่อยากตอบเพราะเหมือนเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคน...เขายังไม่พร้อมกับการต้องเห็นภาพพวกนั้น...ไม่อยากรับรู้อะไร

               เอริค”                                              

               ก๊อกๆ

               “เอริค...

               ปึง..ปึง

               “เอริค!”

               ปึง!! ปึง!! ปึง!!

               “เอริค!!”

               แม้ว่าจะเพิ่มเสียงเคาะหรือเสียงเรียกไปเท่าไหร่ก็ยังไม่มีวี่แววของคนอีกฝั่งเลย ซึ่งหลังจากเคาะเรียกมาสักพักแล้วก็เริ่มทำให้อารมณ์ที่นิ่งสงบคุกรุ่นขึ้นมา

               เอริค!! ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่นี่ ออกมาเดี๋ยวนี่!!” อดัมประกาศเสียงกร้าวออกมา

               มีอะไรเหรอครับ ประตูนั้นยังคงปิดสนิทเช่นเดิม มีเพียงเสียงคุ้นเคยของคนรักส่งออกมาเท่านั้น

               บอก-ให้-ออก-มาอดัมพูดเน้นย้ำทีละคำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเข้มที่ปนไปด้วยความโกรธเต็มเปี่ยม

               คุยกันเสร็จแล้วเหรอครับเอริคพูดเบี่ยงโดยไม่ทำตามคำสั่งของอดัม ยิ่งทำให้ร่างแกร่งโมโหเข้าไปใหญ่

               อย่ามางี่เง่าให้มากนะเอริค จะทำอะไรก็ต้องมีขอบเขตกันบ้างเพราะงี้ไงเจ้าถึงต้องอยู่คนเดียว!!” อดัมที่หงุดหงิดพูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด ทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที

               “อดัม!!” เบลล์ที่ยืนฟังอดไม่ได้ที่จะตะคอกคนรักเก่าที่พูดจาทิ่มแทงอีกคนที่อยู่หลังประตู

               ข้าพูดผิดตรงไหนเบลล์ จะผู้ชายหน้าไหนจะงี่เง่าได้ขนาดนี้อีกอดัมที่ยังลดระดับอารมณ์ตัวเองไม่ได้ยังพูดออกมาไม่หยุดโดยลืมไปว่าอีกคนจะรู้สึกเช่นไร

               ลืมคำพูดแสนหอมหวานที่เคยพร่ำบอก...

               ...ไม่มีเสียงไหนตอบกลับออกมาเลย ทำให้ความอดทนของร่างสูงสิ้นสุดลง

               พลั่ก!!

               เสียงผลักประตูอย่างแรงกระแทกกับหลังของอีกคนที่นั่งคุดคู้อยู่อย่างแรงจนร่างเล็กปลิวถลาไปด้านหน้าอย่างแรงจนแทบจะกลิ้งไปตามพื้น

               ลุกขึ้นมา!! ไหนบอกว่ารักข้าแต่ทำไมเจ้าไม่เคยคิดจะฟังอะไรเลย!!” อดัมเข้าไปดึงกระชากแขนคนรักตัวเองที่นอนนิ่งให้ลุกขึ้นมา ทำให้เบลล์ที่เห็นวิ่งเข้าไปห้ามทันที

               อดัม คุณเลิกบ้าสักที!!” เบลล์ตะคอกออกมาและพยายามแกะมือร่างสูงที่บีบแขนเอริคแน่นจนน่ากลัวว่าแขนเรียวนั้นจะหักสลายด้วยน้ำมือคนตัวโต

               ฮึ้ย!!” อดัมที่ไม่เห็นการตอบโต้อะไรจากร่างโปร่งก็รู้สึกหงุดหงิดก่อนจะปล่อยแขนนั้นออกและเดินกระแทกเท้าออกไปด้วยความไม่พอใจทันที เบลล์หันไปมองเจ้าคนเอาแต่ใจอย่างเหนื่อยๆ ก่อนมาดูสภาพคนที่กำลังนอนนิ่งที่พื้น

               เอริค...คุณโอเคมั้ยหญิงสาวก้มลงไปถามก่อนจะช่วยประคองขึ้นมา

               คุยกันเสร็จแล้วเหรอครับ...ประโยคเดิมดังขึ้นมาอีกครั้งทำให้เบลล์ก้มไปมองใบหน้าเนียนทันที ดวงตาสวยที่ไม่มีหยาดน้ำใสเหมือนคนเจ้าน้ำตาแต่กลับเป็นแววตาที่ว่างเปล่า...ว่างเปล่าเหมือนหัวใจนั้นถูกทำลายจนสลายหายไปแล้ว

               ค่ะ...คุณเอริคคือฉันกับอดัมตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรหลงเหลือต่อกันแล้วจริงๆ นะคะ ตอนนี้เราเป็นแค่เพื่อนเบลล์พยายามจะพูดอธิบายให้คนตรงหน้าใจชื้นขึ้นแต่ดูเหมือนมันจะสายไปเสียแล้ว...

               ครับ...ผมไม่ได้คิดอะไร ผมโอเคดี...คุณไปดูอดัมเถอะครับเอริคพูดออกมาเสียงแผ่วก่อนจะยันตัวขึ้นมาเองโดยไม่อาศัยหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เบลล์มองดูแผ่นหลังแสนห่อเหี่ยวด้วยความรู้สึกผิด...เธอไม่คิดเลยว่าการที่เธอมาที่นี่จะเป็นต้นเหตุให้คนสองคนทะเลาะกัน

               เมื่อเบลล์ออกไปเอริคก็เดินไปปิดประตูทันทีก่อนจะทรุดลงนั่งคุดคู้หน้าประตูเช่นเดิม

               ...ความคิดวนเวียนในหัวเขา ริมฝีปากบางลอบยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคำที่เบลล์พูดว่าทั้งเธอและอดัมไม่ได้รักกันอีกแล้ว...เขาดีใจจริงๆ ที่อดัมยังรักเขาแต่...

               ขอโทษนะครับที่งี่เง่า...เอริคพูดเสียงแผ่วเมื่อนึกถึงคำที่อีกฝ่ายพูด พอย้อนคิดมาถึงตรงนี้เขาบอกได้เลยว่าความรู้สึกเสียดแทงนั้นมีมากกว่าความดีใจด้วยซ้ำ เขาอาจงี่เง่าเกินไป เขาอาจเอาแต่ใจมากไปจนอีกฝ่ายต้องโมโห

               ผม...จะไม่งี่เง่าอีกแล้วคำสัญญาที่ให้กับตัวเองเอ่ยออกมา ความรู้สึกเสียดแทงทิ่มลึกลงในใจความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้จากคำว่ากล่าวนั้นคือเจ็บ... คงจะถึงเวลาที่ตัวเขาจะพิจารณาตัวเองได้แล้ว

               อาจเป็นเพราะเราอ่อนแอมากเกินไป...

               อาจเป็นเพราะเราเอาแต่ใจมากเกินไป

               อาจเป็นเพราะเราหวงเขามากเกินไป

               อาจเป็นเพราะเรารักเขา...มากเกินไป

               เหตุผลมากมายที่ยกเข้ามาในหัวว่าควรจะทำอย่างไร พยายามหาข้อผิดพลาดของตัวเองถ้าถามว่าโกรธไหมกับการถูกเชือดเฉือนด้วยคำพูดแล้งน้ำใจ

               ไม่หรอกเพราะความรู้สึกเจ็บนั้นชัดเจนยิ่งกว่า เหมือนเป็นการตอกย้ำว่าอดัมไม่ชอบเขาที่อ่อนแอแบบนี้...ไม่ชอบเขาที่ทำตามใจ...ไม่ชอบเขาที่งี่เง่า

               อดัมไม่ชอบตัวเขาที่เป็นเขาอยู่แบบนี้

               อดัม!!” เสียงผู้หญิงที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งไล่ตามอีกฝ่ายร้องเรียกชื่ออย่างกระหืดกระหอบ

               คุณอดัม!!” เบลล์เดินคว้าไหล่หนาให้หยุดเดินก่อนจะยืนขวางไว้เพื่อจะคุยกับร่างสูงให้รู้เรื่อง

               มีอะไรอดัมพูดถามเสียงเรียบเขาพยายามข่มอารมณ์เพราะไม่อยากนำอารมณี่คุกรุ่นมาลงกับอีกคน

               ยังจะถามอีกเหรอว่ามีอะไร ฉันบอกให้คุยกันดีดีแล้วคุณไปทำแบบนั้นได้ยังไงเบลล์ถามอย่างคาดคั้นเมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่อย่างเหลืออด เธอต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้เพราะคนที่ทำให้เอริคเข้าใจผิดก็เพราะเธอ ต้นเหตุของเรื่องคือเพราะการที่เธอต้องการมาสะสางความรู้สึกที่ยังค้างคา...เธอต้องรับผิดชอบ

               แล้วเจ้าไม่เห็นที่หมอนั่นทำเหรอ ไม่เคยคิดจะฟังอะไรเอาแต่หลบซ่อนแล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรเบลล์อดัมพูดเสียงเข้มออกมา

               แล้วทำคุณไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองบ้างล่ะเบลล์ย้อนถามอย่างเหนื่อยใจ

               คุณลืมไปแล้วเหรอว่าความรู้สึกตอนที่เราคุยกันคืออะไร...

               ย้อนไปเมื่อเช้าหลังจากเอริคออกจากห้องไป...

               เจ้ามาที่นี่ทำไมอีกเบลล์อดัมถามเสียงนิ่งโดยมองหน้าหญิงสาวกลับไปด้วยแววตานิ่งๆ

               ...ฉันต้องการมาคุยกับคุณหญิงสาวตอบกลับไป

               ไม่ว่าเจ้าต้องการจะบอกสิ่งใดแต่เบลล์ตอนนี้ทุกสิ่งไม่เหมือนเช่นอดีตอีกแล้ว

               ตอนนี้หัวใจของข้าไม่ใช่หัวใจดวงเดิมที่เคยเป็นของเจ้า ขอโทษ...ขอโทษที่ไม่เคยเอาใจใส่เจ้า ขอโทษ...ที่ข้าไม่อาจรอคอยเจ้าได้อีกต่อไปร่างสูงพูดออกมาโดยไม่ต้องหยุดคิดเพราะไม่ว่าเนื้อความที่หญิงสาวต้องการจะสื่อจะเป็นเช่นไรเขาก็ไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีก

               “เฮ้อ...พูดซะตัดบทเลยนะคะ

               “ดูเหมือนฉันคงไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วเหมือนกัน ขอบคุณนะคะแล้วก็ดูแลหัวใจดวงใหม่ให้ดีดีด้วยหญิงสาวพูดและยิ้มออกมา

               สิ่งที่เธอต้องการมาบอกไม่ใช่การย้อนเวลากลับไปสู่ห้วงรักอันแสนหวาน...สิ่งที่เธอต้องการคือต้องการมาบอกชายตรงหน้าว่าเขาไม่ใช่คนผิดที่ทำให้เธอจากไป เขาไม่จำเป็นต้องผูกมัดดวงใจนี้ไว้เพียงแค่เธอแต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่จำเป็นเสียแล้ว

               แน่นอนเพราะเอริคคือคนที่ข้ารัก...

 

               “...อดัมนิ่งนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่คุยกันเมื่อช่วงเช้า ตอนนั้นเขาตอบออกมาได้อย่างไม่ลังเลเลยว่าหัวใจตอนนี้เขามีใครและมันจะไม่มีวันเปลี่ยนอีกเป็นหนที่สาม

               ถ้าคุณคิดว่าคำนั้นคุณพูดจริง คุณก็ควรจะใส่ใจความรู้สึกของเอริคมากกว่านี้นะคะเบลล์พูดเตือนออกมา

               แต่เอริคก็คงไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกข้าเหมือนกันอดัมพูดและเดินเลี้ยวไปอีกด้านโดยไม่สนใจหญิงสาวอีก ร่างหนาพูดไปตามที่สิ่งที่คิดแม้เขาอาจจะผิดที่ชอบใช้อารมณ์แต่หากอีกฝ่ายถ้าใส่ใจความรู้สึกเขามากกว่านี้ก็ควรที่จะเปิดประตูมาคุยกันตั้งแต่แรกสิ

               สิ่งที่เขาทำทั้งหมดก็เพราะรัก...เพราะรักจึงไม่อยากให้อึดอัดถึงไล่ออกมาแต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายกลับน้อยใจและยังไม่ยอมออกมาพูดคุยปรับความเข้าใจกันเสียอีกแล้วจะไม่ทำให้เขาคิดได้อย่างไร ว่าแท้จริงแล้ว...

               อีกคนก็ไม่ได้ไยดีความรู้สึกตนสักเท่าไหร่...

 

 

 

               พี่เอริคฮะชิพน้อยที่เดินถือขนมเคาะประตูห้องนอนเบาๆ พร้อมส่งเสียงเรียกเจื้อยแจ้ว

               มีอะไรเหรอเอริคพูดส่งเสียงออกมาเมื่อรู้ว่าเป็นเด็กน้อยแต่ก็ยังไม่เปิดประตูให้

               ผมเอาคัพเค้กมาให้ฮะ เปิดประตูให้ผมเข้าไปหน่อยสิเด็กหนุ่มพูดบอกออกมาอย่างร่าเริง

               เข้ามาสิสิ้นเสียงประตูก็เปิดออกมาแต่เมื่อชิพเข้าไปกลับไม่เห็นใครอยู่ในห้องเลย ระหว่างที่ทำท่าจะเดินตามหาดวงตากลมโตก็ดันเหลือบไปเห็นก้อนกลมๆ ที่กำลังขลุกอยู่มุมห้องข้างประตู

               พี่เอริค!! ทำไมถึงมานั่งตรงนี้ล่ะฮะเด็กน้อยถามอย่างตกใจก่อนจะเดินเข้าไปหาใกล้ๆ

               ...เขาโกรธพี่แล้วเสียงพึมพำออกมาสั่นเครือจนเด็กน้อยมองด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนต้องการจะสื่อ

               อดัมเกลียดพี่แล้ว..เอริคพูดย้ำอีกครั้งเสียงสั่น ชิพที่ได้ยินจึงอดที่จะเข้าไปปลอบไม่ได้

               นายท่านไม่เกลียดพี่หรอกฮะ นายท่านรักพี่มากต่างหาก...มากินคัพเค้กให้อารมณ์ดีก่อนนะฮะเด็กน้อยพูดก่อนจะยกคัพเค้กขึ้นมาแต่ดูเหมือนร่างโปร่งจะไม่สนใจขนมชิ้นนั้นเลยแม้แต่น้อย

               กินหน่อยเถอะฮะ...พี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่ เนี่ยผมช่วยแม่ทำด้วยแหละ รับรองอร่อยแน่ๆเด็กน้อยพูดเชิญชวนออกมาเพราะเห็นว่าอีกคนยังไม่ได้แตะอาหารเช้าที่ยกมาเลยแม้แต่น้อย

               ...เอริครับมากินเพราะทนความคะยั้นคะยอไม่ไหว ร่างโปร่งรับมาค่อยๆ กินทีละนิดซึ่งก็ทำให้เด็กน้อยเผยยิ้มออกมาได้ไม่ยาก

               ชิพ...อดัมจะไม่เกลียดพี่จริงๆ เหรอเอริคที่นั่งกินไปสักพักถามขึ้นเสียงแผ่ว

               ฮะ...เพราะนายท่านรักพี่มากๆ ไงชิพตอบกลับมาอย่างมั่นใจ

 

               แต่ถ้า...เขาไม่รักพี่แล้วล่ะ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขออภัยที่หายไปร่วมเดือนT^T คือเร็นพึ่งเข้ามหาลัยแล้วทุกอย่างเยอะมากกก

ตามที่บ่นในเพจแต่ไม่ทิ้งเรื่องแน่นอนค่ะ

ขอบคุณที่ยังมีหลายคนที่สนใจแล้วสั่งจองกันเข้ามา

เร็นทำต่อแน่ๆค่ะ ไม่ยกเลิกแน่นอนแต่คงต้องขอเลื่อนเวลารวมเล่มออกไปก่อนแต่ยังจองเข้ามาได้เรื่อยๆนะคะ

เมื่อตัวเล่มสมบูรณ์จะเปิดโอนเงินพิมพ์ทันที

และขอไม่สต็อกของนะคะ ใครที่สนใจแนะนำให้จองไว้ก่อนนะ จองเท่าไหร่พิมพ์เท่านั้นค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #22 คิมดงจุน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 16:36
    เศร้ามากอ่ะแง เคลียร์กันด่วนๆ
    #22
    0
  2. #19 Squaria (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 19:48
    ///A/// #สถานะต้องการฟามมุ้งมิ้ง ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
    #19
    0