Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 58

               เอาล่ะ อาจเร็วไปหน่อย แต่ฉันจะบอกภารกิจต่อไปที่นายต้องทำให้..เจ้าจ่าฝูงลิงเพแกนพูดและหันไปมองทางโมฮัน

               “…” โมฮันเองก็หันไปมองหน้าเพแกนแต่พอมองทีไรภาพเหตุการณ์เมื่อเช้ามันก็จะแว่บเข้ามาในหัวทุกทีจนเขาต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีทุกครั้ง

               คุณโมฮัน การจ้องตาผู้พูดก็ถือเป็นมารยาทอย่างนึงนะเพแกนเองก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งแหย่ ทำให้อีกฝ่ายหันมามองตาขวาง

               เรื่องของฉัน!! นายเองก็เข้าเรื่องสักทีเถอะโมฮันพูดเสียงเข้มใส่

               ก็เกมส์นี้คือ...ลิงชิงบอลเพแกนพูดเว้นช่วงนิดหน่อยก่อนจะบอกชื่อเกมส์ซึ่งทำให้โมฮันรู้สึกงงในความคิดของเพแกนมาก

               นายจะให้ลิงแย่งบอลยังไง แล้วบอลที่ไหนอะ?” โมฮันพูดออกมาตรงๆทำให้เพแกนหันไปขำคนเดียว ส่วนอิชวาริก็จ้องสามีตัวเองอย่างอึ้งๆ

               ตอนแต่งงานกับคุณฉันคิดว่าคุณจะฉลาดกว่านี้นะอิชวาริพูดพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ ทำให้โมฮันรู้สึกหน้าชาขึ้นมากะทันหัน

               อิชวาริ!! นี่เธอด่าฉันเหรอโมฮันหันไปถามอิชวาริอีกครั้ง แต่เธอก็เมินใส่และดึงอาเจย์ออกจากโมฮันมาอุ้มเอง และกล่อมลูกน้อยโดยไม่สนใจสามีตน

               นี่นะเหรอ หัวหน้ากลุ่มต่อต้าน...ยูมะเองพูดพร้อมกับเหล่ตามองไปทางโมฮัน จนโมฮันเองก็รู้สึกฉุนขึ้นมา

               เงียบไปเลย!! อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วฉันจะจัดการเธอไม่ได้นะโมฮันพูดเสียงเข้มใส่ยูมะ ก่อนจะคว้ามีดที่ใช้หั่นอาหารขึ้นมา

               คิดว่าจะเอาของอย่างนั้นมาทำร้ายฉันได้รึไงยูมะพูดย่างท้าทายพร้อมกับทำท่าจะชักปืนออกมา

               อย่าพึ่งแตกคอกันซิ เอาล่ะฉันจะอธิบายคร่าวๆ นายคือลิง บอลคือลูกเมียนาย...เพแกนพูดห้ามทัพทันทีหลังจากที่หยุดขำแล้วก็หันกลับมาทำหน้าจริงจังใหม่

               ฉันก็อยู่ข้างๆอิชวาริกับอาเจย์แล้วนี่ไงโมฮันเลิกคิ้วถามกลับอย่างงงๆ ถ้าเขาอยู่ใกล้แค่นี้เขาก็เอามาได้เลยไม่ใช่เหรอ

                    อิชวาริเมื่อได้ยินก็อดที่จะถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆไม่ได้ นึกไม่ถึงจริงๆว่าสามีเธอที่ดูเหมือนเป็นผู้นำที่มีความสามารถกลับพูดในสิ่งโง่ๆอย่างนั้นไปได้ถึงสองครั้งติด

               ใช่แต่อีกไม่นานหรอกนายดูนี่นะเพแกนพูดพร้อมกับชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว และค่อยๆลดลงที่ละนิ้วจนครบ ซึ่งโมฮันก็มองตามด้วยความงงงวย โดยไม่ระวังตัว

               บ๊ายบาย หวังว่านายจะหาเจอได้ไวไวนะเพแกนพูดพร้อมยกมือโบกไปมา

               ห้ะ!! โอ้ยยย…” ก่อนที่โมฮันจะได้เอ่ยปากถามเขาก็รู้สึกหัวชาๆที่ด้านหลังก่อนที่ภาพทั้งหมดจะมืดไป

               โมฮันนน!!” อิชวาริเองที่เห็นภาพยูมะเอาด้ามปืนฟาดหัวโมฮันอย่างแรงร้องออกมา เธอรีบวิ่งไปดูสามีแต่กลับถูกลูกน้องเพแกนดึงตัวออกมาก่อน

               พาเธอกลับห้องไปพักผ่อนเพแกนพูดแค่นั้นก่อนที่ลูกน้องจะพาเธอกลับไปที่ห้องอย่างรู้งาน อิชวาริที่ขัดขืนอะไรไม่ได้จึงทำได้เพียงอุ้มลูกน้อยเดินออกไปด้วยท่าทีเศร้าสร้อย

               “…” สายตาเพแกนก็มองเธอจนเธอหายออกนอกประตูไป

               เป็นอะไรของเฮียน่ะยูมะเดินเข้ามาโบกมือไปมาผ่านหน้าเพแกน ทำให้เพแกนที่กำลังเหม่อมองสะดุ้งเพราะไม่ทันรู้ตัวว่าน้องสาวเข้ามาใกล้

               เปล่า ไม่มีอะไรเพแกนพูดตอบกลับไปแต่สายตาก็ยังจ้องอยู่ที่เดิม

               เกิดรู้สึกสงสารรึไง?” ยูมะถามพี่ชายไม่แท้ของตน

               เหอะ เธอคิดว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่เคยสงสารเหยื่อตัวเองหรอกเพแกนบอกพร้อมหันไปจ้องน้องสาวตน

               ก็ดี ฉันแค่นึกว่าเฮียเกิดสงสารไม่สิ คิดถึงครอบครัวในอดีตยูมะจงใจเน้นคำว่าครอบครัวเป็นพิเศษเพราะเธอตั้งใจที่จะเตือนให้เพแกนอยาลืมเป้าหมายของเขาเอง

               เธอตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่ ครอบครัวในอดีตไร้สาระมันไม่เคยมีมันมาตั้งแต่ต้น ถ้าหากเคยมีมันก็คงจะหายไปตั้งแต่ฉันเลือกที่จะออกมาจากฮ่องกงแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันคือเพแกน มิน ผู้เป็นราชาของคีรัตฉันต้งได้ครบครองทุกอย่าง ใครที่ขวางฉัน มันต้องได้รับความเจ็บปวดและความสูญเสีย แม้แต่เธอถ้าเข้ามาขวางความต้องการฉัน ฉันก็จะไม่เว้นเพแกนพูดพร้อมกับจ้องยูมะเขม็ง

               แม้แต่ของเล่นชิ้นนี้ก็ด้วยเหรอ...ยูมะพูดพร้อมกับเอาปืนขึ้นมาจ่อหัวโมฮันที่กำลังสลบอยู่

               ....เพแกนเงียบนิด ยูมะมองมาที่เพแกนอย่างต้องการคำตอบ แต่ปลายนิ้วของเธอก็ยังอยู่ที่ไกปืน

               ใช่ เมื่อฉันหมดสนุก ฉันจะทำลายมันทิ้งเอง…” เพแกนตอบออกมาก่อนจะเดินไปที่ห้องตน แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำหนึ่งของน้องสาว

               จงใช้สติปัญญาอ่านผู้อื่นให้ขาด จงอย่าปรานีผู้ใด หากเจ้าต้องการครอบครองทุกสิ่ง...เฮียคงยังจำที่เฮียสอนฉันได้นะหลังจากที่ได้ยินเพแกนเองก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไรแล้วเดินกลับมาที่ห้องตัวเองเงียบๆ

                    “หวังว่าเฮียคงเข้าใจที่ฉันพูดนะ บนโลกใบนี้ไม่มีที่มากพอให้ทุกคนหรอก...ยูมะพูดพึมพำกับตนเองก่อนที่จะให้ลูกน้องพาโมฮันไปส่งที่เดิม และกลับไปทำงานของตน

                    ยูมะเริ่มรู้สึกกลัวพี่ชายตัวเองที่เริ่มเหมือนจะอ่อนโยนลง ทั้งท่าทางตอนอุ้มทารก ทั้งรอยยิ้มที่เหมือนสนุก เธอไม่เคยเห็นภาพเหล่านี้มาก่อน ภาพที่มีความสุขเหล่านี้แหละที่น่ากลัวสำหรับเธอ...เธอจะไม่ยอมให้ของพรรค์นี้มาทำร้ายทุกอย่างที่เธอและเพแกนทุ่มเทมาพังไม่เป็นท่า...ไม่ว่ายังไงเธอต้องทำให้เพแกนเป็นราชาของคีรัตโดยสมบูรณ์

               ตั้งแต่ที่ยูมะเข้ามาอยู่ที่นี่ เธอก็ได้รู้สึกเหมือนเกิดใหม่ เพแกน มินถึงแม้จะไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆ ถึงแม้ว่าเพแกน เองก็ไม่ใช่คนของครอบครัวนี้จริงๆเหมือนเธอ แต่เขาก็เป็นพี่ชายที่เธอยกย่องมาตลอดเป็นเหมือนครอบครัว เป็นต้นแบบของเธอ เป็นสิ่งที่เธอเหลือเพียงอย่างเดียว เธอยอมเสียสละได้ทุกอย่าง เพื่อสิ่งเดียว..เพื่อสร้างสถานที่ของเธอ จุดยืนของเธอและเพแกน ที่สำหรับครอบครัว...

               มาอีกด้านในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แสงส่องสว่างจากดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาทางหน้าต่างทาบทับบนร่างชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆที่กำลังนั่งคิดบางสิ่งอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว..

               ไม่ต้องย้ำหรอก..ฉันรู้ดี บนโลกนี้ไม่มีที่ให้คนที่อ่อนแอชายหนุ่มที่กำลังนั่งครุ่นคิดที่เตียงตนพึมพำออกมาคนเดียว เพื่อตอกย้ำตัวเอง...ผมสีเงินขาวสะท้อนรับกับแสงแดดดูแล้วช่างเจิดจ้า หากแต่ใจของผู้เป็นเจ้านายตอนนี้กลับมืดมัวยิ่งกว่าสิ่งใด

               เพแกน มิน ชื่อที่เขายึดมาจากคนที่ฆ่าพ่อตนเอง เขาไม่เคยเสียใจที่ติดตามคนฆ่าพ่อตัวเอง เพราะยังไงเขาก็ไม่มีอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่เคยได้สัมผัสความรัก ความอบอุ่น และเขาเองก็คิดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็น โลกใบนี้ผู้ที่เข้มแข็งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด ไม่ต้องมีเมตตาไม่ต้องปรานีใคร เขาเองก็ใช้ชีวิตอย่างนี้มาตลอดต่อให้ต้องฆ่าใครก็ไม่สน ขอให้ตัวเองได้สิ่งที่ต้องการ...

               แต่แล้ว...ทำไมถึงมีบางสิ่งรุกล้ำเข้ามาได้...บางสิ่งที่เริ่มทำให้เขาเปลี่ยนแปลง บางสิ่งที่เขาต้องการทำให้หายไปแต่เขากลับไปกล้าที่จะทำร้ายมัน เมื่อเขาได้พบครั้งแรกเขารู้สึกว่าสิ่งนี้คือส่วนที่หายไปของเขา...ถึงจะอยู่ใกล้กันได้ไม่นานเขาก็รู้สึกเหมือนได้เติมเต็ม รู้สึกเหมือนได้ลบความเหงาไปจากใจชั่วขณะ...เขาควรจะทำยังไงดีกับของเล่นชิ้นนี้...โมฮัน กาเล

เจอกันอีกครั้งนะคะ ตอนนี้อาจไม่มุ้งมิ้งมากเพราะเห็นมุ้งมิ้งหลายตอนแล้วลยอยากเพิ่มความหน่วงแต่ไม่รู้จะช่วยรึเปล่า 555 ฝีมืออาจยังไม่ถึงขั้นทำให้หน่วงได้มากเท่าไหร่ แล้วตอนนี้อาจน่าเบื่อสักหน่อยเพราะชูเร็นมีแทรกประวัติตัวละครจริงไปบ้าง แต่อาจมีของยูมะเพี้ยนไปเพราะชูเร็นอาจแกะจากภาษาอังกฤษผิด555 แต่จากที่อ่านคือยูมะดูเชิดชูป๋าเรามาก แล้วเหมือนป๋าเป็นคนสนับสนุนให้ยูมะใช้แค่หัวกับความโหดเหี้ยมทำนองนี้ ยูมะเลยเกลียดคนอ่อนแอ ถ้าอยากรู้ลึกกว่านี้ก็เข้าไปอ่านในเว็บหลักได้เลย ถ้าชูเร็นไม่ขี้เกียจจะหาเวลาแปลให้นะ 555 ถ้ามีโอกาสกับความอยากนะ อิอิ

ขอตอบเม้นค่ะ -..- ขอตอบโดยรวมนะคะ

1.เรื่องการให้กำลังใจบอกเลยล้นหลามมาก จะพยายามให้ดีที่สุดค่ะ จะพยายามพัฒนาให้ดีขึ้นให้ทุกคนอ่านได้อย่างสนุก ทุกครั้งที่เราท้อตอนแต่งก็ได้คนอ่านทุกคนนี่แหละช่วยดึงกลับทุกครั้ง555+ แต่ก็มักมีความขี้เกียจมาดึงและก็พยายามสลัดออกนะคะ แต่พักนี้อาจไม่ได้อัพบ่ยเท่าเก่าเพราะมีทั้งงานนั้น นู่นนี้โถมมา อาจสักวันสองวันอัพทีนะคะ ขอโทษในส่วนนี้ด้วย

2.เรื่องโดนแบนอันนี้คืออ่านไปก็ขำตัวเอง ขอบคุณค่ะที่ช่วยชูเร็นได้เยอะ ห่างหายจากเด็กดีไปนานเลยไม่รู้ลิมิตว่าแค่ไหนถึงโดนแบน 555

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #18 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 18:05
    อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่าป๋าโมซื๊อซื่ออ =w= ถถถถถถ...

    โดยส่วนตัวเราก็ชอบยูมะน้า ในเกมนางก็มาแบบมาดแมน เฟี๊ยวฟ้าว เสียดายตายเร็วไปหน่อย =_=;;


    #18
    0
  2. #17 RoseColor (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 16:36
    สู้ๆนะคะไรท์ เรารออยู่นะคะ จริงๆเราชอบยูมะมากคะ มันเป็นตัวละครผู้หญิงคนเดียวที่เรารู้สึกว่าดีที่สุดแล้ว ดีกว่าอมิตาอีก
    #17
    0