Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 เม.ย. 58

                    “อืม...เสียงโมฮันครางในลำคอเบาๆด้วยความรำคาญแสงแดดที่ส่องผ่านเปลือกตาเขา เขาจึงกลิ้งไปอีกทางที่มืดและอุ่นกว่า...

... เพแกนจ้องมองร่างโปร่งที่กลิ้งขลุกๆเข้ามาซุกอกเขานิ่งๆ ตอนแรกเพแกนหวังว่าจะเห็นโมฮันตื่นขึ้นมาเห็นในสภาพที่เขากอดโมฮันไว้ แต่ดูเหมือนจะไม่จำเป็นแล้วเพราะเจ้าตัวเล่นมาซุกเขาเองซะอย่างนั้น

หนาว...โมฮันพึมพำเสียงงัวเงียก่อนจะเบียดตัวเข้าหาเพแกนเข้าไปอีก เพแกนจึงเอามือโอบเอวบางของร่างโปร่งไว้

ขืนนายยังไม่ตื่น นายอาจไม่ปลอดภัยนะ...ร่างสูงเข้าไปกระซิบข้างหูคนในอ้อมอกเบาๆ เขาไม่ได้คิดจะแกล้งแต่อย่างใดสิ่งที่เขาพูดคือความรู้สึกของเขาที่กำลังเป็นอยู่จริงๆ

“- -…O-O!!!” โมฮันที่ได้ยินก็สร่างง่วงทันที เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้เขากำลังกอดเพแกนอย่างแนบแน่น ซึ่งนับว่าเป็นสถานการณ์ที่ส่อมากหากเขาเป็นผู้หญิง

ฮ่าๆๆๆ ทำหน้าอะไรของนายนั่นน่ะเพแกนอดที่จะขำท่าทางเงอะงะของโมฮันที่เหมือนคนยังไม่ตื่นนอนดี

               เพแกน!! นายมากอดฉันทำไม!!” โมฮันหันไปมองที่เอวตัวเองก่อนจะสะบัดมือที่ก่ายเขาออกอย่างแรง

               ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มนะ นายต่างหากละที่เป็นฝ่ายซุกฉันก่อนเพแกนพูดก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วบิดขี้เกียจ เพราะที่จริงเขาก็เมื่อยพอสมควรที่ต้องมาเป็นเหมือนหมอนข้างให้โมฮันทั้งคืน ยิ่งตอนช่วงหนาวมากเป็นพิเศษโมฮันจะยิ่งกอดเขาแน่นเป็นพิเศษ จนเขาแทบจะอดใจไม่ไหว!!?

                    “โกหก!!” โมฮันที่ลุกตามขึ้นมา เถียงใส่เขาอีกจนเพแกนต้องลอบถอนหายใจกับความดื้อดึงของร่างโปร่ง

               ถ้านายมีเวลามากพอที่จะมานั่งเถียงกับฉัน นายรีบไปเตรียมตัวแต่งตัวจะดีกว่านะ ไม่อยากกินข้าวพร้อมลูกเมียนายเหรอไง?” เพแกนพูดพร้อมเลิกคิ้วให้อีกฝ่าย

               งั้นนายก็ออกไปซะ ฉันจะอาบน้ำโมฮันเอ่ยปากไล่อีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ไปไหนแถมหันกลับมายิ้มเยาะๆใส่เขาอีก

               ทำไม ฉันต้องออกไปด้วย ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ ฉันจะอยู่ตรงไหนก็เรื่องของฉันเพแกนพูดพลางกับขยับยิ้มมุมปาก เพราะร่างโปร่งพูดไล่เขาออกมาทำให้เขาเกิดอยากแกล้ง...

               “….” โมฮันเถียงไม่ออกเลยได้แต่นั่งก้มหน้าเม้มปากเงียบๆ

               หลังจากที่เพแกนไม่เห็นปฏิกิริยาตอบโต้ เพแกนเลยแกล้งถอดเสื้อออกเผยให้เห็นร่างกายที่กำยำไม่แพ้กันออกจะมากกว่าด้วยซ้ำ โมฮันที่เห็นกล้ามเนื้อขาวของคนตรงหน้าก็รู้สึกร้อนหน้าอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่จะเอ่ยปากด่าอีกก็กลัวจะโดนหาว่าผู้ชายเหมือนกันจะกลัวอะไร เขาจึงทำได้แต่เบือนหน้าหนีเท่านั้น

               นี่ฉันอาบก่อนนะเพแกนถามขึ้นมาทำให้โมฮันเผลอหันไปมอง กลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของโมฮันเพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่ท่อนบนแล้วแต่มันเปลือยไปถึงท่อนล่างด้วย...

               “-/////- เออ!!” โมฮันตอบไปเสียงดังและเบือนหน้าหนีอีกครั้ง ทำให้เขาไม่ทันเห็นเพแกนว่ามองเขาที่กำลังทำหน้าแดงด้วยสายตาแบบไหน...

               จริงสิ...ถ้าเป็นตอนนี้..โมฮันพึมพำคนเดียวเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก สายตาเขาจดจ้องไปที่เสื้อผ้าของเขา เขาค่อยๆแอบย่องไปที่ชุดตัวเองและรีบควานหามีดสั้นตน

               อ้าว..หายไปไหนโมฮันที่ควานหาจนทั่วก็ยังไม่พบ

               นี่!! คุณโมฮันถ้าคุณหาอาวุธคุณอยู่เลิกหาเถอะ คิดว่าฉันโง่ขนาดจะยอมให้นายพกทั้งที่คิดจะจ้วงฉันงั้นเหรอเสียงเพแกนตะโกนออกมาจากห้องน้ำ เพแกนได้ยินเสียงกุกกักจากห้องเขาก็พอเดาออกว่าโมฮันคิดจะฆ่าเขาอยู่

               ชิ...โมฮันส่งเสียงเจ็บใจในลำคอแต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามมองทุกอย่างที่มีอยู่ในห้องแล้วก็เหลือบไปเห็นโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง เขาจึงเข้าไปรื้อโดนคราวนี้เขาทำอย่างเงียบที่สุด

               มีแต่ไอ้นี้เหรอ...ลองดูก็ได้มั้งโมฮันพบเพียงแค่ปากกาสีชมพูด้ามสวย ถึงมันจะไม่น่าเป็นอาวุธได้แต่ก็พอมีหัวแหลมอยู่ ยังไงเขาก็ไม่ปล่อยให้ลูกเมียเสี่ยงภัยอยู่แบบนี้ เขาต้องหาวิธีจัดการอะไรสักอย่าง โมฮันคิดดังนั้นจึงค่อยๆย่องไปที่หน้าห้องน้ำอย่างเบาๆและพิงอยู่ที่กำแพงข้างประตู รอเวลาที่เพแกนเปิดประตูออกมาเขาจะพุ่งเข้าไปแทงทันที

               ซ่า...กริ๊กๆ หลังจากรอคอยมาสักพักโมฮันก็ได้ยินปิดน้ำเขาจึงเริ่มตั้งท่า เพแกนเองที่อยู่ในห้องน้ำก็เหลือบเห็นเงาใครบางคนทาบที่ใต้ช่องประตูทำให้เขาพอเดาทางออกว่าโมฮันหลบอยู่ แต่เขายังเดาไม่ออกว่าโมฮันจะเอาอะไรมาทำร้ายเขาได้

               นี่...ฉันไม่มีอาวุธ ถ้านายจะทำร้ายฉันนายก็ไม่ต้องหลบขนาดนั้นหรอกเพแกนพูดออกมาโดยเปิดประตูห้องน้ำรอ

               อย่ามาหยามกันนะ นายได้ตายสมใจแน่!!” โมฮันพูดและวิ่งเข้าไปทันที หมายจะทำร้ายคนตรงหน้าให้ได้

               อึก!!” เพแกนเองที่คิดจะหลบแต่เขาดันประมาทร่างโปร่งไปหน่อย ทำให้หลบไม่พ้นโดนปักเข้าที่แขนแต่ไม่ลึกมากเท่าไหร่

               เฮ้ย!! เดี๋ยว!!” โมฮันร้องออกมาเมื่อเขาเองที่ตั้งใจจะเอาปากกาแทงซ้ำ ถูกเพแกนล็อคตัวได้และปากกาที่เป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวก็ถูกยึดไปเรียบร้อย

               หืม..นายนี่ไว้ใจไม่ได้เลย ขนาดไอ้นี่ยังใช้เป็นอาวุธได้เหลือเชื่อจริงๆเพแกนพูดติดตลกทั้งที่แขนก็พึ่งบาดเจ็บแถมยังมีเลือดไหลไม่ยอมหยุด

               ปล่อย!!” โมฮันที่ถูกล็อคตัวได้ดิ้นสุดตัว

               เงียบไม่งั้นทั้งนาย..และทั้งลูกเมียก็อาจไม่รอดนะเพแกนเบียดตัวแนบชิดอีกฝ่ายและกระซิบเข้าหูเบาๆ ทำให้อีกฝ่ายยอมอยู่เฉยๆ เพแกนจึงขยับมือข้างที่ไม่บาดเจ็บไปเชยคางอีกฝ่ายเบาๆ พร้อมกับมือด้านที่ถูกแทงถือปากกาขึ้นมาชูให้อีกฝ่ายดู

               เคยได้ยินมั้ย..ว่าชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต อ๊ะ..ใช้ไม่ได้สิคำนี้ เพราะนายยังไม่ได้เอาชีวิตฉันไปนี่นา งั้นเอาเป็นว่านายทำทำฉันเจ็บ ฉันขอทำคืนละกันเพแกนพูดเสียงเย็นเยียบทำให้โมฮันรู้สึกกลัวเล็กๆเขาไม่เคยเห็นมุมมืดของเพแกนกับตามาก่อน

               เมื่อเพโกนยกปากกาขึ้นเหนือหัว โมฮันจึงรับตาลงเตรียมรับความเจ็บปวดต่อไปที่กำลังจะเข้ามา เมื่อเพแกนท่าทางหวาดๆของโมฮันแล้วกลับยิ่งรู้สึกสนุกเข้าไปอีก

               “O-O…” โมฮันที่หลับตาต้องสะดุ้งเมื่อสิ่งที่ได้รับควรเป็นความเจ็บปวดแต่กลับรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปากตัวเองแทน

               อื้อ..อึกโมฮันพยายามดันเพแกนที่กำลังจูบเขาออกสุดแรงแต่ก็ไม่ขยับเลยสักนิด แถมเพแกนยังแนบตัวเข้ามาชิดเขากว่าเดิม ก่อนที่เขาจะเผลอเปิดปากทำให้อีกฝ่ายเข้ามาชิมความหวานได้ โมฮันตัวสั่นสะท้านแต่เพแกนก็ยังไม่หยุดรุกล้ำ

               อึก!!” โมฮันที่เผลอเคลิ้มไปกับรสจูบชั่ววูบก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่ออีกฝ่ายขบที่ริมฝีปากเขาอย่างแรงจนรู้สึกแสบและรสฝาดของเลือด

               เอาละ ฉันพอใจแล้ววันหลังอย่าคิดอะไรโง่ๆอีกเพราะมันอาจจะไม่จบแค่เลือดไหลแค่นั้นนะเพแกนที่ถอดจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งพูดพร้อมกับยิ้มอย่างสนุก หลังจากที่เพแกนถอนจูบและปลดปล่อยพันธนาการจากโมฮัน โมฮันก็ทรุดนั่งกับพื้นตอนนี้เขาทั้งรู้สึกอึ้งและรู้สึกว่าตัวเองไม่มีแรงที่จะขยับเลย

               เพแกนเองก็เดินออกมาจากห้องทั้งที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เมื่อลูกน้องทุกคนเห็นแขนเพแกนก็รู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปถามได้แต่เพียงจ้องอย่างเดียว ถ้าใครกล้าเข้าไปถามก็แปลกเพราะเจ้านายตัวเองเดินควงปากกาเปื้อนเลือดในสภาพมีผ้าพันผืนเดียวแถมหัวเราะคิกคักคนเดียวเหมือนคนบ้า ทุกคนจึงไม่กล้าทักเจ้านายตัวเองเลยสักคน

               อืม...ต้องเอาไปล้างก่อนสินะ แต่ก็ไม่อยากล้างเลยน้าเพแกนที่มาถึงห้องตัวเองเปลี่ยนชุดและทำแผลให้ตัวเองเสร็จแล้วพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบปากกาสีชมพูแท่งนั้นไปล้างและพกติดตัวไว้ ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง

               เฮีย ฉันได้ยินว่าถูกทำร้ายเหรอยูมะที่ยืนรอหน้าห้องถามขึ้นเมื่อเห็นโมฮันออกมา เธอได้รับรายงานมาจากลูกน้องอีกที

               ช่าย ฉันสนุกสุดๆเลยละเมื่อได้ยินที่เพแกนพูดทำให้ยูมะเผลอทำหน้าระเหี่ยใจเล็กๆ นอกจากจะโดนทำร้ายอย่างที่ลูกน้องบอก พี่ชายของเธอยังยิ้มเหมือนคนบ้าตามข่าวอีกต่างหาก

               อยากเล่นก็เล่นไปแต่ระวังจะตายจริงซะละ รีบไปห้องอาหารกันยูมะพูดพร้อมกับเดินนำเพแกนไป โดยแอบเหลือบมองพี่ชายตนเป็นระยะแต่พี่ชายก็ยังยิ้มไม่หุบเธอจึงได้แต่ถอนหายใจ ตอนแรกที่ได้ยินเธอรีบมาหาเพแกนทันทีแต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ตามข่าวคงเป็นแค่การเล่นสนุกของพี่ชายเธอ

               เมื่อมาถึงห้องอาหารเพแกนก็พบทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ารวมถึงโมฮันที่อุ้มอาเจย์และกำลังถูกอิชวาริซับเลือดที่ริมฝีปากอยู่ โมฮันหันมามองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ แต่เพแกนก็ทำเป็นเมินสายตานั้นไปและยิ้มยียวนให้อีกฝ่าย

               แล้วเมื่อคืนหลับดีรึเปล่าเพแกนหันไปถามอิชวาริ

               ก็หลับสบายดีค่ะอิชวาริหยุดซับเลือดให้สามีพร้อมกับหันมาตอบเพแกน

               แล้วนายล่ะคราวนี้เพแกนหันไปถามโมฮันบ้าง ทำให้อีกฝ่ายถึงกลับกัดฟันกรอดและคิดในใจว่ายังกล้ามาถามอีกเหรอ

               ก็ดี แต่นายควรดูแลหมานายดีๆหน่อยนะ พอตอนดึกชอบแอบขึ้นมาบนเตียงนอนเบียดโมฮันพูดแดกดันกลับไป

               หือ หมาตัวเดียวกับที่กัดปากนายด้วยเหรอเพแกนตอบไปอย่างยียวน

                    “เปล่า ฉันแค่นอนแล้วเผลอขบแรงไปหน่อยเท่านั้นแหละ!!” โมฮันพูดเสียงเข้มและลงมือทานอาหารทันทีโดยไม่รอเพแกนที่เป็นเจ้าของที่นี่ จนอิชวาริต้องตีแขนสามีเบาๆให้หยุดทำอย่างนั้น

               คุณเพแกนเลี้ยงหมาด้วยเหรอค่ะอิชวาริหันไปถามเพแกนด้วยความสงสัย

               อ่อ ใช่แล้วล่ะ หมาตัวนี้ทั้งหล่อ น่ารักมากๆด้วยแหละเพแกนหันไปตอบยิ้มๆ

               เหอะ!!” แล้วทุกคนก็หันไปมองตามเสียง รอบนี้ไม่ใช่เสียงจากโมฮันแต่กลับเป็นยูมะต่างหาก ยูมะเองพอเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงอดไม่ได้ที่จะขัดคอพี่ชายตัวเอง

               หือ หิวขนาดนั้นเลยเหรอยูมะ ถึงขั้นต้องมาขัดการคุยของฉันน่ะเพแกนหันไปถามน้องเล่นๆ ยูมะจึงมองด้วยหางตาก่อนจะขยับปากโดยไม่มีเสียง

               ถ้ายังไม่หยุดเล่น ฉันจะเอาลิ้นเฮียมาแก้หิว!!’ เพแกนที่อ่านปากน้องสาวตนหัวเราะออกมาท่ามกลางความงุนงงเพราะไม่มีใครเห็นยูมะตอนขยับปาก

               งั้นกินกันเถอะทุกคนจึงเริ่มลงมือทานอาหารกัน

               หลังจากทานอาหารเสร็จเพแกนก็ให้ทุกคนนั่งอยู่ตามเดิมเพราะเขาบอกว่าเขาคิดออกแล้วว่าเกมส์ที่เขาอยากจะเล่นต่อไปคือเกมส์อะไร...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนที่สี่แล้วยังสนุกมั้ยค่ะหรือเริ่มเบื่อล่ะ555+ ยอมรับเลยว่าฉากส่อนี่แทรกอยู่หลายตอน ตอนหน้าน่าจะเข้าเนื้อเรื่องจริงจังมากกว่าเดิมนอกจากชูเร็นเผลอใส่อารมณ์มุ้งมิ้งลงไปอีก(ฮาาา) ก็มีเรื่องอยากบอกด้วยคือขอโทษที่ชอบอัพเย็นๆเชูเร็นเองก็เป็นคนแต่งช้ามากแต่งแล้วลบๆๆหลายรอบ ส่วนเรื่องตอบเม้นในเด็กดีคือชูเร็นอ่านทุกเม้นนะคะดีใจมากด้วยแต่ที่ในเด็กดีไม่ตอบเหมือนในเพจเพราะชูเร็นไม่ค่อยสันทัดการใช้เด็กดีเท่าไหร่บางทียังมึนๆปุ่มเลย แต่อ่านทุกเม้นนะคะ^-^ขอบคุณมากเลยสำหรับกำลังใจและการช่วยเหลือจากทุกคนทำให้เราไม่ท้อที่จะแต่งต่อ ขอบคุณมากๆนะคะ//กอดทุกคนนนน//โดนทีบ 555+ //แค่ฉากริมฝีปากยังคงไม่แบนกันใช่มั้ยค่ะ ฮิฮิ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #16 RoseColor (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:46
    แค่ฉากจูบไม่โดนแบนหรอกคะ ท่านโมน่ารักอ่ะ-////- ฟิคนี้ขออย่างเดียวคะ อย่าทำร้ายอาเจย์พอคะ เราหวงอาเจย์
    #16
    0
  2. #15 NamsaiChan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:23
    ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกกเลยค่ะ

    และก็ตัวไรเตอร์ก็อัพนิยายเร็วมากเลยรู้สึกไม่ค้างหรือติดขัดเลย(มองนิยายที่ดองของตัวเอง)

    ยังไงก็ขอให้อัพเรียกเลือดของนักอ่านต่อไปนะคะ ^^

    ปล.ฉากเลิฟซีนฟินมากค่ะ// หลับคาถุงกาวต่อไป
    #15
    0
  3. #14 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 17:14
    ไม่น่าโดนแบนนะค่ะ 555+ ชอบจังป๋าน่าร๊ากก #เบื่อเม้นชมป๋ารึยังคะ รู้สึกเราเม้นบ่อยเกิ๊นน =w=;

    ป๋าโมมุ้งมิ้งได้ใจจริงๆนะ ป๋าเพก็ร้ายน่ารักหยอกกันได้ใจมาก ความสัมพันธ์พี่น้องของยูมะกับป๋าเพก็ดูน่ารักดี

    #เม้นต์นี้พิมพ์หลายน่ารักมาก ฮาาา..
    #14
    0