Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 เม.ย. 58

                    “ลูกเมียฉันอยู่ที่ไหน!!” โมฮันพูดเสียงเข้มใส่เพแกน ซึ่งเพแกนเองก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเลย และหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องตน จากนั้นลูกน้องทุกคนก็พากันเดินออกนอกห้องไป

               เก่งมาก แต่นายนึกออกช้ากว่าที่ฉันคิดไปหน่อยนะเพแกนพูดและแสร้งทำหน้าผิดหวัง ทำให้โมฮันแทบอยากจะลุกไปถีบยอดหน้าแต่ก็ต้องอดทนเอาไว้

               เรื่องนั้นช่างหัวแก เอาลูกเมียฉันคืนมาได้แล้ว ไม่งั้นนายโดนเสียบพรุนแน่โมฮันพูดพร้อมกับเอามือจะคว้ามีดสั้นที่แอบพกมา

               คิดให้ดีก่อนดีกว่านะพี่ชาย...ที่จะทำร้ายเฮียฉันน่ะโมฮันชะงักทันทีแล้วหันไปทางต้นเสียงที่หน้าประตู ก็พบยูมะเดินมาพร้อมกับอิชวาริและอุ้มลูกน้อยของเชาเอาไว้ในมือ

               โอ้ มาได้เวลาพอดีเลย ยูมะส่งเด็กนั้นมาให้ฉันหน่อย..เพแกนพูดพร้อมกับเดินไปหายูมะและรับทารกน้อยมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

                    “อย่าแตะลูกฉัน!!” โมฮันวิ่งเข้าไปหมายจะเข้าไปแย่งลูกตนออกจากเพแกน แต่ก่อนที่เขาจะวิ่งไปถึงตัวเขาก็ต้องชะงักอีกครั้งเพราะเหลือบเห็นยูมะที่จ่อปืนไปที่หัวของอิชวาริ

               อยู่นิ่งๆดีกว่านะพี่ชาย ทำอะไรหัดคิดซะบ้างสิยูมะทำหน้าเซ็งๆออกมา เธอคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้บางทีก็ฉลาดเกินไปแต่บางทีก็โง่มากจนไม่อยากจะเชื่อ

               เอาล่ะ...เรามาเข้าเรื่องของเราสองคนกันต่อนะโมฮันเพแกนพูดในขณะที่ตัวเองกำลังแกล้งแหย่อาเจย์น้อย

               นายจะเอาอะไรอีก ฉันก็มาตามเกมส์ที่นายบอกแล้ว นายก็ควรคืนลูกเมียมาให้ฉันได้แล้วโมฮันตอบ

               แต่เกมส์นี้ยังไม่จบ...เพแกนเงยหน้าขึ้นมาสบตาโมฮัน

               ฉันต้องทำอะไรอีกโมฮันถามออกมา ยังไงเขาก็ไม่มีทางเลือกสิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือเล่นตามเกมส์เพแกนไปก่อน

               อืม...ฉัยยังไม่ได้คิดอะ งั้นคืนนี้นายนอนที่นี่ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เย็นๆฉันค่อยมาให้คำตอบนายแล้วกันเพแกนตอบที่จริงเขาคิดมาแล้วแต่เขาคิดเรื่องสนุกกว่านั้นออก เขาจึงเลือกที่จะไม่บอก

               อย่ามากวนประสาทฉันนะ!!” โมฮันขึ้นเสียงใส่เพแกนอย่างไม่พอใจ

               อุแว้!!!” แล้วทุกคนก็ต้องชะงักเมื่อเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมอกเพแกนร้องไห้เพราะตกใจเสียงดังของพ่อตน

               ลูกแม่...อิชวาริแทบอยากกระโจนไปโอ๋ลูกน้อยตน แต่ตอนนี้เธอขยับไปไหนไม่ได้เพราะมีปืนที่พร้อมจะเหนี่ยวไกทุกเมื่อจ่อที่หัวเธอ

               ชู่ว์...ไม่ร้องนะเด็กดี โอ๋ๆไม่ต้องกลัวนะแล้วทุกคนก็อึ้งในสิ่งที่เห็น เมื่อเพแกนกำลังกล่อมเด็กน้อยเบาๆโดยพาอุ้มเดินไปมา

               ฮึก..ฮึก..อาเจย์น้อยค่อยๆสงบลงก่อนจะผล็อยหลับไปทั้งที่ในมือน้อยก็ยังกำนิ้วชี้ของเพแกนอยู่ เพแกนจึงยิ้มเล็กๆก่อนจะโน้มตัวลงไปหอมแก้มใสเบาๆ

               เอาล่ะ เด็กน้อยคงอยากนอนแล้ว อิชวาริเธอพาเด็กน้อยคนนี้ไปนอนก่อนไป..เพแกนพูดพร้อมกับส่งอาเจย์คืนให้อิชวาริ อิชวาริรีบเดินไปรับลูกน้อยเข้ามากอดแน่นและเดินตามยูมะออกไป

               ส่วนนายจะไปไหน...เพแกนเลิกคิ้วถาม

               ฉันจะไปนอนกับลูกเมียฉันโมฮันตอบพร้อมกับทำหน้างงในสิ่งที่เพแกนถาม

               ไม่ได้ นายนอนอีกห้อง เดี๋ยวลูกน้องฉันพาไปส่งเพแกนพูดก่อนจะตะโกนเรียกลูกน้องตัวเอง

                    “ทำไม ฉันต้องนอนอีกห้อง??” โมฮันมองเพแกนอย่างไม่เข้าใจ เขาเดาไม่ออกเลยว่าหมินี่คิดอะไรอยู่ในหัว

               อิชวาริต้องไปนอนห้องรวมที่มีแต่ผู้หญิง นายไม่ควรไปเพแกนพูดแถไปเรื่อย ทั้งที่จริงๆแล้วเขาให้อิชวารินอนห้องส่วนตัวกับลูกน้อยตน

                    “งั้นนายก็พาอิชวาริกับอาเจย์มานอนกับฉันสิโมฮันตอบไปอย่างซื่อๆ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ไว้ใจหากต้องให้ลูกเมียตัวเองอยู่ห่างตนในที่ที่เต็มไปด้วยศัตรูแบบนี้

               หืม...เด็กคนนั้นชื่ออาเจย์เหรอ ชื่อน่ารักดีนะเพแนทำเป็นไม่สนใจคำขอของโมฮันและพาคุยเรื่องอื่น

               นายอย่ามาทำตัวเป็นเด็กนะเพแกน ไม่ต้องมาเปลี่ยนประเด็นเลยโมฮันเริ่มหงุดหงิดเล็กๆด้วยความไม่เข้าใจว่าเพแกนเป็นอะไรถึงไม่ยอมให้เขานอนกับลูกเมียตัวเอง

               ก็ฉันยังเอ๊าะอยู่นิเพแกนตอบกวนๆกลับไป ทำให้โมฮันชะงักเพราะเขาเองนั้นแหละที่แก่กว่าเพแกนถึง 6 ปี

               ฉันไม่เถียงกับนายแล้ว ฉันนอนห้องแยกก็ได้ แต่ถ้าลูกเมียฉันเป็นอะไรไปฉันเอานายตายแน่!!” โมฮันพูดพร้อมเดินกระแทกเท้าออกไป ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองทำไมต้องมานั่งเถียงอะไรงี่เง่าแบบนี้ด้วย

               ก็ดี...ฉันจะได้ทำอะไรง่ายๆหน่อย...เพแกนพูดคนเดียวเบาๆหลังจากโมฮันออกไปแล้ว พร้อมกับเลียริมฝีปากตัวเองไปด้วย

                    หลังจากโมฮันเดินเข้าห้องตัวเองไปเพแกนก็ให้ทหารยืนเฝ้าหน้าประตูไว้เช่นเดียวกับห้องของอิชวาริเพื่อป้องกันการหนี แต่เพแกนไม่ค่อยห่วงฝั่งอิชวาริเท่าไหร่เพราะตอนที่เขาจับเธมาเขาได้พอคุยกับเธอบ้างแล้ว เขารู้สึกว่าเธอนั้นว่าง่ายกว่าฝั่งโมฮันเยอะ แต่ความดื้อดึงของโมฮันอาจเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้เขาอยากเอาชนะก็เป็นได้

               ก๊อกๆ อิชวาริเธอนอนรึยัง...ฉันเข้าไปได้มั้ยเพแกนเคาะถาม ถึงแม้ว่าเขาจะจับเธอมาแต่คนอย่างเขาก็เป็นสุภาพบุรุษพอที่จะให้เกียรติผู้อื่นเสมอ

               เชิญค่ะ...เมื่อได้ยินดังนั้นเพแกนถึงเปิดประตูเข้าไป ก็พบอิชวารินั่งตรงเก้าอี้ริมหน้าต่างกล่อมลูกน้อยตัวเองอยู่

               กลัวมั้ย...เพแกนเดินเข้ามาพร้อมถามเบาๆ ด้วยความกลัวว่าอาเจย์จะตื่น

               ก็นิดหน่อยค่ะ ตอนแรกค่อนข้างตกใจ แต่จริงๆแล้วคุณก็เป็นคนดีกว่าที่คิดนะคะอิชวาริพูดพร้อมยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

               ขอฉันอุ้มเด็กคนนั้นอีกรอบได้ไหมเพแกนพูด อิชวาริได้ยินจึงพยักหน้าพร้อมกับส่งลูกน้อยให้ เพแกนก็รับมาอุ้มอย่างเอ็นดู

               เด็กคนนี้ตาสวย..เหมือนเธอเลยนะเพแกนพูดก่อนจะอมยิ้มเล็กๆ พร้อมตอนนี้เด็กน้อยที่หลับอยู่กำนิ้วเข้าเล่นอีกแล้ว เหมือนกับสัมผัสได้ว่าเขาเป็นคนอุ้ม

               แล้วเมื่อไหร่..คุณจะปล่อยพวกเราไป..อิชวาริถามขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้เพแกนมองหน้าเธอนิ่งๆ

               เมื่อฉันหมดสนุกเพแกนพูดพลางเหมือนครุ่นคิดบางอย่าง

               ...อิชวาริได้แต่เงียบ ถึงแม้ที่นี่จะดูแลเธอกับลูกดีแค่ไหน แต่มันก็ยังไม่ใช่บ้าน...

               เมื่ออิชวาริไม่ได้ตอบอะไรเพแกนจึงนั่งมองหน้าเด็กน้อยอาเจย์ในอ้อมอกเงียบๆ มีแกล้งเด็กน้อยที่กำลังหลับบ้าง ชวนคุยกับอิชวาริบ้างเล็กน้อยเพื่อเป็นการฆ่าเวลา จนเวลาล่วงเลยมาสักพักใหญ่ๆ เพแกนจึงขอตัวเพื่อไปทำธุระที่สำคัญกับเขามาก นั่นคือการแกล้ง...ของเล่นชิ้นโปรด

เอาล่ะ ดึกมากแล้ว ฉันไม่กวนเวลานอนล่ะเพแกนพูดและเดินออกมาอย่างรวดเร็ว และตรงดิ่งไปที่อีกห้องหนึ่งที่เขาคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะหลับแล้ว

ชู่ว์...เพแกนเอานิ้วชี้แตะปากเพื่อส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่นั่งเฝ้าหน้าห้องโมฮันนั่งเฝ้าเงียบๆ ไม่ต้องทำความเคารพเขาอะไรทั้งนั้น...

แอ๊ด...

เพแกนเปิดประตูช้าๆ ก็พบอีกฝ่ายนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง เขาจึงแกล้งเดินไปใกล้และก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอทำให้เขาเดาได้ทันทีว่าตอนนี้อีกฝ่ายนอนหลับสนิทแล้ว จากนั้นเขาจึงทิ้งตัวนอนลงบนเตียงช้าๆ โดนหันหน้าเข้าหาเพแกน และเท้าแขนขึ้นมาข้างหนึ่งเพื่อมองใบหน้านั้นชัดๆ

สงสัยฤทธิ์ยายังคงอยู่มั้ง...เพแกนพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมกับเอานิ้วลูบแก้มใสคนที่นอนนิ่งไม่รู้สึกตัวบนเตียง

อือ...โมฮันครางในลำคอเบาๆ เมื่อรู้สึกเหมือนบางสิ่งรบกวนการนอนของเขา

หึ..ฉันยังไม่แกล้งนายตอนนี้หรอก วันนี้ให้พักผ่อนไปก่อนละกันเพแกนพูดเบาๆออกมา พร้อมกับโน้มตัวลงไปหอมหน้าผากเนียนอย่างอ้อยอิ่ง เขาได้กลิ่นสบู่อ่อนๆจากตัวโมฮัน ซึ่งมันช่างหอมหวลเหลือเกินสำหรับเขา หลังจากซึมซับความหอมจนพอใจแล้วเขาจึงถอนจูบออกมาอย่างช้าๆ และยิ้มอย่างพอใจ

หลังจากที่เข้าได้เก็บความสุขเล็กๆน้อยๆแล้วเขาก็ลุกออกมาจากห้องและกลับไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องตัวเอง และรีบกลับมาที่ห้องเดิมก่อนจะทิ้งตัวนอนข้างๆอีกครั้ง และแกล้งเขยิบเข้าไปใกล้โมฮันและดึงตัวโมฮันเข้ามานอนกอด และเขาก็นึกอะไรบางอย่างออก

อ๊ะ...ต้องเอาไอ้ของพวกนั้นไปเก็บก่อน ไม่งั้นตอนเช้าเราไม่ปลอดภัยแน่ๆเขาลุกขึ้นมาสำรวจเสื้อผ้าโมฮันก่อนจะแอบเอาอาวุธที่โมฮันซ่อนไว้ทั้งหมดให้ลูกน้องเอาไปเก็บและกลับมานอนที่เดิมอีกครั้ง

ตอนเช้าต้องสนุกแน่ๆ หึหึเขาพึมพำกับตัวเองและขำเบาๆก่อนจะนอนกอดโมฮันต่อและหลับไปในที่สุด

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนที่สามมาแล้วค่ะ วันนี้กลับมาเร็วเลยได้แต่งให่ต่อเลย ^-^ เพแกนกับอาเจย์ตอนนี้ยังไม่มีอะไรน้า รอก่อนน้องเขายังทารกอยู่เลย 555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #12 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 00:59
    กร๊าซซซ ป๋าเพแกล้งป๋าโมได้มุ้งมิ้งมาก น่าร๊ากกก  



    อิชวารีก็เลี้ยงนู๋เจย์ไป ส่วนป๋าโมก็เสร็จสินะค่ะ แหม่ ป๋าเพได้ทั้งขึ้นทั้งล่องจริงๆ =w=
    #12
    0
  2. #11 SeiNook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 19:46
    น่ารักอ๊าาาาา><

    ตอนแรกก็จิ้นป๋าเพอาเจย์อยู่หรอก

    แต่พอมาอ่านเรื่องนี้แล้วแบบ...

    แอบโลเลนิดนึง 555

    ตอนต่อไปก็สู้ๆนะคะไรท์^^
    #11
    0
  3. #10 nook natthida (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:46
    น่าร้ากกกกกกกกกก//happy family กันจังน้า-^w^

    ชอบค่ะ รอตอนที่4อยู่นะคะ
    #10
    0
  4. #9 Mariona Melorine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 18:38
    รออออออ อิอิ แต่งสนุกมากเลย สู้ๆน่ะค่ะเป๋นกำลังใจให้
    #9
    0