Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 เม.ย. 58

                    “...นายจับฉันมาทำไมโมฮันพูดเสียงเข้มพลางหรี่ตาจ้องหน้าเพแกนนิ่งๆ

               อืม...ฉันจับนายมาทำไมนะ มาฆ่า...เพแกนพูดลากเสียงพลางทำหน้าคิดไปเดินไป

               ...โมฮันเงียบเพื่อรอฟังพูดต่อจากนั้น

               หรือ...มาเป็นเมียฉันดีเพแกนเอ่ยก่อนจะยิ่นหน้าเข้าไปหาโมฮันใกล้ๆ ใกล้พอที่จะรู้สึกลมหายใจที่หายใจรดหน้ากัน

               “!!!” โมฮันทำหน้าเหวอ จนเพแกนหลุดขำออกมา

               ฮ่าๆๆๆ ฉันพูดเล่นน่ะเจ้าตัวพูดพลางหัวเราะพร้อมกับเหลือบมองคนที่ถูกมัดที่กำลังหน้าแดงก่ำเป็นลูกมะเขืออยู่

               เรามาเข้าเรื่องกัน แล้วนายคิดว่าฉันจับนายมาทำไมล่ะเพแกนเลิกคิ้วรอคำตอบ

               เหอะ...นายคงคิดจะมาแก้แค้นฉันเรื่องเผาฝิ่นน่ะสิโมฮันที่เบือนหน้าหนีเพแกนในตอนแรกตอบกลับมาพร้อมกับมองด้วยหางตา

               เกือบถูกนะ ตอนแรกฉันกะจะเชือดนายต่อหน้าพวกลิงให้เป็นตัวอย่าง แต่...ฉันว่าฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ พวกเราสองคนมาเล่นเกมกันดีกว่าเพแกนแสยะยิ้มออกมาเพราะตอนนี้เขานึกอะไรสนุกๆกับการจัดการหัวหน้าลิงแสนดื้อตัวนี้ได้แล้ว

               เกมส์อะไรของนายโมฮันหรี่ตาลงอย่างไม่ไว้ใจนัก เขารู้สึกว่าคนคนนี้มีอะไรที่ต่างจากคนอื่น เขาเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

               เกมส์นั้นง่ายๆ แค่นายต้องหาให้ได้ว่าอะไรหายไป...ต่อจากนั้น...ยังไม่บอกดีกว่า พอนายรู้นายก็ค่อยมาหาฉันอีกครั้งที่หลังหมู่บ้านนาย ฉันจะส่งคนไปรับละกันเพแกนเอ่ย

               ถ้าฉันไม่เล่นล่ะ?” โมฮันถามด้วยความสงสัยและอยากจะลองเชิงอีกฝ่าย

               ก็แล้วแต่ นายก็จะไม่ได้สิ่งนั้นคืน เอาล่ะถึงเวลาละ บ๊ายบายเพแกนพูดพร้อมกับโบกมือลา ไม่รู้ทำไมโมฮันถึงรู้สึกว่าท่าทางนั้นกวนประสาทเขาเหลือเกิน

               ไอ้...อึก!!” ก่อนที่โมฮันจะได้เถียงอะไรต่อเขาก็ต้องถูกโปะยาสลบอีกครั้ง และไม่นานเขาก็ผล็อยกลับไป

               ฝันดี...ของเล่นชิ้นใหม่ของฉันเพแกนพูดพร้อมเอามือปัดผมที่ปรกหน้าออกเพื่อได้มองเห็นใบหน้าได้ชัดๆ ถึงจะมีใบหน้าคมเข้มแต่ออกแนวหวานๆมากกว่าในสายตาเขา จนเขาอดไม่ได้ที่จะเอานิ้วเกลี่ยริมฝีปากนั้นเบาๆ

เขายอมรับว่าเมื่อได้พบครั้งแรกนั้น ทำเอาเขาเกือบอดทนไม่ไหวทั้งใบหน้านั้นและร่างกายที่แสนเย้ายวน เขาพึ่งมีความรู้สึกเช่นนี้กับผู้ชายครั้งแรก ยิ่งมาเห็นท่าทางแสนดื้อดึงของร่างโปร่งนั้น เขาเองก็อดไม่ได้ที่จะต้อง...แกล้งสักหน่อย หลังจากเพแกนจ้องใบหน้าหวานนั้นพักใหญ่ๆ เหล่าลูกน้องของเขาก็เข้ามาพร้อมกับพาตัวโมฮันกลับไปที่หมู่บ้าน ซึ่งเพแกนเองก็กำชับให้ลูกน้องของตนพากลับส่งอย่างปลอดภัยและถนุถนอมอย่างดี

               อืม...ฉันเป็นอะไรไป...โมฮันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับกุมหัวเพราะเขารู้สึกมึนหัวอย่างมาก

               ....ทุกอย่างเงียบ แต่เมื่อเขาเริ่มคุมสติได้เขาก็พบว่าเขาอยู่ในบ้านของตัวเอง...อยู่ๆก็มีคำพูดนึงแว่บเข้ามาในหัว

                    ‘นายต้องหาให้ได้ว่าอะไรหายไป

               อิชวาริ!! อาเจย์!!” ร่างโปร่งรีบตะโกนเรียกหาคนรักและลูกชายตน พร้อมกับวิ่งหาทุกห้องในบ้านแต่ทุกสิ่งกลับว่างเปล่าเขาจึงรีบวิ่งออกไปนอกบ้านก่อนจะพบทหารคนหนึ่งนั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านของเขา

               ท่านโมฮัน ตื่นแล้วเหรอครับทหารหนุ่มเมื่อเห็นโมฮันเปิดประตูออกมาก็รับลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปประคองทันที

               ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!! แล้วลูกเมียฉันหายไปไหนหมด!!” โมฮันสะบัดแขนออกและกระชากทหารหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับตนเข้ามาถามด้วยท่าทีร้อนรน

               ค..คือพวกผมเห็นว่าคุณโมฮันหายไป ทั้งหมู่บ้านจึงช่วยกันตามหาจนมีคนพบท่านสลยอยู่ที่หลังหมู่บ้านจึงพาท่านมาพักที่ในบ้าน ส่วนคุณอิชวาริเป็นห่วงท่านโมฮันมากจึงออกไปตามหาด้วยพร้อมอุ้มคุณหนูอาเจย์ไปด้วย ตอนนี้ยังไม่กลับมาเลยครับ..ชายหนุ่มที่ตกใจพูดเสียงตะกุกตะกักพร้อมหลบสายตาโมฮันที่จ้องมาที่ตนอย่างโกรธเคือง

               ต้องเป็นไอ้บ้านั้น!!” พอทราบเรื่องโมฮันเองเดาออกทันทีของที่หายไปคงเป็นภรรยาและลูกน้อยของเขา เพราะเขาหายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วตอนที่เขาคุยกับเพแกนคือตอนเช้าและตอนนี้ก็ช่วงบ่ายแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่อิชวาริจะยังไม่กลับมา แสดงว่าตอนที่อิชวาริออกไปตามหาเขา พวกที่เหลือของเพแกนอาจจับตัวเธอไป

               ใครเหรอครับ...แล้วท่านโมฮันออกไปไหนมาเหรอครับทหารหนุ่มถามออกมาด้วยความสงสัย

               ไม่มีอะไร...ฉันแค่เดินตรวจตราแล้วดันรู้สึกวูบไปน่ะ แล้วเดี๋ยวคืนนี้ถ้าเธอยังไม่กลับมา ฉันจะออกไปตามหาโมฮันโกหกตอบกลับไปและครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี สองคนนั้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

               “’งั้นพวกผมจะออกไปช่วยทหารหนุ่มอาสาพร้อมกับทำท่าจะวิ่งไปตามคนอื่นๆมาช่วยกัน

               ไม่ต้อง!! คือพวกนายเฝ้าหมู่บ้านดีกว่าเผื่อมีคนแอบบุกเข้ามา แค่ออกไปตามหาฉันไปเองได้หมู่บ้านสำคัญกว่าโมฮันพยายามหาข้ออ้างออกมา ไม่ใช่เพราะห่วงหมู่บ้านแต่เขากลัวว่าถ้ามีคนไปมากแล้วเพแกนเกิดไม่พอใจอาจทำร้ายคนรักและลูกของเขาก็เป็นได้

               เอ่อ...ถ้าคุณโมฮันว่าอย่างนั้น ก็ได้ครับ...เดี๋ยวผมเอาอาหารมาให้นะครับ ท่านสลบไปนานยังไม่ได้ทานอะไรเลยโมฮันได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกหิวจึงพยักหน้ายินยอมไป ทหารคนนั้นวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่โมฮันกินอาหารเสร็จเขาก็เรียกรวมพลหมู่บ้านโดยจัดรูปแบบการประจำตำแหน่งใหม่ โดยที่ด้านหลังหมู่บ้านให้มีเขาคนเดียวที่เฝ้าโดยอ้างว่าด้านหลังเป็นป่าพวกเพแกนไม่กล้าบุกเพราะสัตว์ป่ามากให้ทุกคนมุ่งความสนใจไปด้านอื่นดีกว่า ทุกคนเองก็เกิดความสงสัยในใจแต่ก็ไม่มีใครเถียงอะไร เพราะเชื่อใจในฝีมือของหัวหน้าคนใหม่ตนเช่นกัน

ได้เวลาแล้วมั้ง...โมฮันที่ยืนด้านหลังหมู่บ้านบ่นพึมพำออกมาเพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว และทุกคนที่เข้าเวรก็ต่างประจำที่ตน โดยมีโมฮันอยู่หลังหมู่บ้านคนเดียวอย่างที่คิด

               เก่งนี่นา พี่ชาย...เสียงหญิงสาวดังขึ้นข้างหูโมฮันเบาๆ ด้วยความเคยชินโมฮันจึงหมุนตัวอย่างรวดเร็วหวังจะล็อคตัวหญิงสาว แต่หญิงสาวกลับหลบได้ทันอย่างรวดเร็วเช่นกัน

               เธอเป็นใคร...ต้องการอะไรโมฮันถามหญิงสาวย้อมผมสีชมพูจัดจ้าน พร้อมกับนึกในใจว่าไอ้สีผมอย่างนี้เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

               ฉันคือยูมะ เหลา แล้วพี่ชายนัดใครไว้ล่ะหญิงสาวพูดพร้อมเลิกคิ้วกลับไป พอมาตรงนี้โมฮันแทบไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนส่งมา

               งั้นพาฉันไปทีโมฮันพูดพร้อมกับจะเดินไปหา แต่ยูมะกับยกมือเหมือนให้เขาหยุดอยู่ตรงนั้น

               ฉันจะพาพี่ชายไปด้วยวิธีของเรา...อยู่เฉยๆล่ะกันยูมะพูดขึ้นมาพร้อมกับให้สัญญาณใครสักคน

               ห้ะ??” โมฮันบอกด้วยความงุนงงแต่ก่อนเขาจะได้ประมวลผล เขาก็ถูกเอาถุงอะไรสักอย่างครอบหัวและหิ้วไป โมฮันคิดในใจว่าพวกนี้ทำเหมือนแก็งค์ลักพาตัวเด็กไม่มีผิด แต่โมฮันก็ไม่ได้ดิ้นต่อสู้แต่อย่างไร เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือไปคุยกับอีกฝ่ายให้รู้เรื่อง

               หลังจากนั้นโมฮันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกพาขึ้นมานั่งในเฮลิคอปเตอร์บินไปที่ไหนสักแห่ง แต่เขาไม่อาจทราบได้ถึงจะมองผ่านถุงได้ก็เป็นเพียงภาพลางๆไม่รู้เรื่อง จนเวลาผ่านไปพักใหญ่เขาก็โดนอุ้มพาไปที่ห้องไหนสักห้องและให้หนังอยู่บนเก้าอี้รอ

               ห้ะ..เธอทำอะไรของเธอเนี่ยยูมะ ฉันบอกให้พามาอย่างถนุถนอมไงเสียงใครสักคนแว่วมาเข้าหูซึ่งเขาคุ้นหูมาก

               ฉันก็พามาอย่างนุ่มนวลแล้วไงเฮีย ฉันอุตส่าห์ให้คนอุ้มมาตลอดทาง ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ลากมากับพื้นห้ะ!!” เสียงยูมะเถียงกลับไปอย่างเคืองๆ

               ใช่!! เธออุ้มมาแต่ต้องไม่ใช่ท่าแบกกระสอบอย่างนั้น!!” และเขาก็นึกออกว่านี่คือเสียงของเพแกน โมฮันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าคนทั้งสองเถียงกันด้วยเรื่องท่าอุ้มเขาเนี่ยนะ

               เหอะ!! งั้นเฮียก็ไปจัดการต่อเองละกันหลังจากนั้นสักพักโมฮันรู้สึกว่าเหมือนได้ยินเสียงคนเดินกระแทกเท้าออกไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังสนั่น

               เฮ้ย!! แล้วพวกแกนิ่งหาอะไร ถอดถุงสิ ไม่งั้นแขกคนสำคัญของฉันจะหายใจยังไง!!” เพแกนหันไปตลาดลูกน้องตัวเองเสียงดังจนพวกลูกน้องแทบจะวิ่งเข้ามาแย่งกันแก้มัดถุง ส่วนโมฮันที่ได้ยินคำว่าคนสำคัญก็รู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้สื่อถึงอะไรกันแน่

               เอาล่ะ เริ่มกันใหม่นะ สวัสดีอีกครั้ง คุณโมฮัน กาเลร่างสูงพูดพร้อมกับเดินเข้าไปเชยคางอีกฝ่ายให้หันขึ้นมามองตาตัวเอง

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สนุกไหมค่ะมีตรงไหนแปลกรึเปล่า แหะๆ ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจมากเลยนะคะ ดีใจสุดๆจะพยายามมาอัพให้สม่ำเสมอถ้าวันไหนชูเร็นไม่ว่างยังไม่อัพจะบอกทางเพจนะคะ แต่จะไม่ทิ้งเรื่องแน่นอนค่ะ สูบพลังจากทุกคนเต็มเปี่ยม 555+ ช่วงนี้ให้ป๋าโมเคะก่อนเนอะ นายเอกเรายังไม่โตยังไม่ถึงขวบเลย 555+ เดี๋ยวจะมาทำทามไลน์ให้นะคะว่าตอนนี้แต่ละคนอายุเท่าไหร่ รอสักครู่ค่ะ 
ปล.พรุ่งนี้อาจยังไม่อัพนะคะ พรุ่งนี้ชูเร็นออกไปทำธุระน่าจะกลับดึกเลย ขออภัยนะคะ//โค้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #7 Moria (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 13:35
    ของเล่นชิ้นใหม่..... เอื้อออออออ ดาเมจ

    แอบเห็นด้วยกับเม้นที่ 6 ค่ะ เอื้อออ ทานทนคู่นี้ไม่ไหวแล้ว

    โปรดแต่ง ป๋าเพ x ป๋าโม เถอะ //โดนไรท์ฟาด

    งื้ออ อยากอ่านคู่เนร้อีกเยอะๆ จะรอนะคะ
    #7
    0
  2. #6 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 12:49
    ป๋าโมน่าร๊ากกกกกกกก~ >///<~

    ถ้าป๋าโมจะเคะขนาดนี้ และป๋าเพก็จะเมะขนาดนั้น

    เอานุ้งเจย์กับอิชวารีไปเก็บเลยค่ะ นู๋อยากอ่านป๋าเพxป๋าโม แทนแล้ววว 5555 #ผิด

    สนใจให้ยูมะคู่อิชวารีมั้ยค่ะ ไหนจะอมิตา =w= #ผิดคูณสอง เอ๊อะะะะะะ
    #6
    0