Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 16 (Yuma x Ishwari) -จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 58

               เสียงเฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไป เหลือเพียงหญิงสาวในชุดสีดำสนิทที่กำลังกำมีดในมือแน่นจนสั่นเทา ดวงตาสองข้างที่เริ่มร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงใบหน้าที่อ้อนวอนของอีกคน ไม่อยากทำเลย... ยูมะตะโกนก้องภายในใจ

               “ยัยบ้า แล้วคิดว่าฉันไม่อยากอยู่กับเธอรึไงน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างด้วยความเจ็บปวดในใจ

               ภาพความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในหัว เหมือนจะเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย

               ภาพตอนเจอกันครั้งแรก.. ใบหน้างดงามได้รูปที่หวาดกลัวแต่ก็ยอมจับมือเธอและตามมาเป็นตัวประกัน

               ภาพตอนเธอคนนั้นนั่งทานอาหารที่เธอยกมาให้ด้วยรอยยิ้ม

               ภาพแสนซุ่มซ่ามของอิชวาริตอนอยู่เป็นตัวประกัน

               ภาพตอนหญิงสาวยื่นดอกไม้ให้เธอด้วยรอยยิ้ม..

               ภาพตอนร้องไห้และเข้ามาซุกอ้อมกอดเธอ

               ภาพตอนตั้งใจทำอาหารให้เธอทาน

               หรือแม้แต่ภาพอ้อนวอนที่จะอยู่กับเธอเป็นครั้งสุดท้าย...

               ขอบคุณสำหรับความอบอุ่นที่มอบให้ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ อิชวาริเป็นคนแรกที่สว่างไสวที่สุดที่เคยเข้ามาในชีวิตเธอ เป็นเหมือนแสงสว่างที่ยูมะไม่อาจเอื้อมถึง เป็นคนที่นำพาความสุขเข้ามาในใจเสมอ... และอาจเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจได้มากขนาดนี้..ความรู้สึกที่แตกต่างจากรักที่ให้พี่ชายเธอ..ความรู้สึก...

               ขอโทษ..

                “ขอโทษ อิชวาริ..ฉันอยากอยู่กับเธอนานกว่านี้เหมือนกันเสียงรำพึงดังทั่วผืนป่าแต่ถึงจะดังสักแค่ไหนก็คงส่งไม่ถึงใครอีกคนอีกต่อไป...

                 .

                 .

                 .

              “ยูมะ.. ทำไมเธอก็ทำร้ายฉันเสียงหญิงสาวที่กำลังอุ้มลูกน้อยร้องเรียกใครอีกคนเสียงแผ่ว ความเสียใจมากมายจุกแน่นในอกจนแทบไม่อยากหายใจ...

               คุณยูมะไม่อยากทำแบบนั้นหรอกครับเสียงทหารนายหนึ่งที่นั่งข้างคนขับดังขึ้นเรียกสายตาโกรธเคืองของอิชวาริได้เป็นอย่างดี

               อย่าพึ่งทำหน้าอย่างนั้นสิครับ คุณลองมองของใต้เก้าอี้ก่อนนายทหารพูดขึ้นยิ้มๆ อิชวาริถึงจะมองอย่างหวาดระแวงแต่ก็ก้มลงไปมองแต่โดยดีก็พบกล่องบางอย่างวางไว้ใต้ที่นั่งเธอ

               เมื่อเปิดออกมาก็พบเงินทองจำนวนมาก โฉนดบ้านพร้อมที่ดินและรวมถึงตั๋วเครื่องบินที่จะไปอเมริกา แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่เรียกความสนใจของอิชวาริได้มากกว่าของเหล่านั้น..

               ที่คั่นหนังสือดอกไม้สีเหลืองสด..

               นี่มัน..” อิชวาริมองของสิ่งนี้อย่างไม่เข้าใจเพราะดอกไม้แห้งดอกนี้เป็นชนิดเดียวกับที่เธอเก็บมาให้ยูมะตอนนั้นเลย ยูมะคิดอะไรอยู่กันแน่!!

               เมื่อสามวันก่อน...

               เฮียว่าอะไรนะ!!” ยูมะพูดเสียงดังใส่เพแกนเมื่อรับรู้ถึงเรื่องบางอย่าง

               ก็ได้ยินไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านกำลังตามล่าอิชวาริในฐานะคนที่ฆ่าโมฮันอยู่เพแกนพูดด้วยท่าทีเคร่งเครียด

               งั้นฉันจะไปคุยกับพวกนั้นให้รู้เรื่อง!!” ยูมะที่ไม่เคยเดือดร้อนเพราะเรื่องคนอื่นกลับร้อนรนมากจนเพแกนเองยังแปลกใจ

               “แล้วเธอจะไปบอกยังไง จะให้อิชวาริรู้เหรอว่าทุกอย่างเป็นเรื่องหลอกเพแกนพูดเสียงนิ่งทำให้ยูมะชะงักทันที

               “…” ยูมะได้แต่นิ่งเงียบ ไม่ใช่ว่าบอกไม่ได้แต่หากบอกแล้วอิชวาริอาจรับเรื่องนี้ไม่ได้และหากยิ่งเลวร้ายไปอีกอาจเกิดเหตุจลาจลขึ้นเพราะถ้าทุกคนรู้ว่าเพแกนกับโมฮันรักกันต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ๆ

               แล้วจะให้ฉันทำไงล่ะ เฮียยูมะหันไปมองพี่ชายตัวเองนิ่งๆ รอรับคำสั่งเพราะถึงเธอจะห่วงอิชวาริแค่ไหนเธอก็จะปล่อยให้พี่ชายตกในอันตรายไม่ได้เด็ดขาด!!

               ฉันว่าเธอมีคำตอบอยู่แล้วนะเพแกนบอกสั้นๆ และจ้องมองน้องสาวคนละสายเลือดนิ่งๆ

               ซึ่งเมื่อได้ยินดังนั้นก็มีเพียงคำตอบหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมา

               อิชวาริต้องไปจากคีรัต...

               และเมื่อยูมะที่รู้จากสายว่าอิชวาริกำลังเดินทางมาหมู่บ้านก็เริ่มจัดฉากทันทีโดยขับไล่ชาวบ้านให้ออกจากหมู่บ้านไปตั้งถิ่นฐานที่อื่น ถึงแม้เธอคิดจะฆ่าทุกคนแต่เพราะพี่ชายที่ถูกโมฮันขอมาขอร้องบวกกับทำเพื่อใครอีกคนจึงไม่ได้ทำร้ายใคร แต่สวมบทผู้ร้ายเองอย่างตั้งใจ...เพื่อให้อิชวาริหนีจากไปและไม่อยากกลับมาเพื่อให้หญิงสาวได้เริ่มชีวิตใหม่

               .

               .

               .

               ยูมะเธอต้องการอะไรกันแน่...อิชวาริจ้องมองที่คั่นในมือด้วยความไม่เข้าใจ ด้วยความสับสนที่ปนเปไปหมด

               เธอคิดจะฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ...

               แล้วทำไมต้องเอาของแบบนี้มาให้...

               ระหว่างที่ความคิดมากมายเอ่อล้นออกมา ดวงตาที่ขุ่นมัวเพราะหยาดน้ำตาเหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดไว้ข้างๆ กล่อง อิชวาริจึงหยิบมาคลี่ดูทันทีก็พบเพียงคำสั้นๆ ไม่กี่บรรทัดเขียนบนกระดาษเท่านั้น

ขอโทษ...

ขอบคุณ...

เริ่มต้นใหม่...

อย่าร้องไห้ด้วย ยัยขี้แย...

               มือสองข้างที่สั่นระริก หยาดน้ำตาที่ไหลรินถูกปาดออกอย่างรวดเร็วเมื่อได้อ่านข้อความนั้น

               ยูมะ...

                “ขอบคุณค่ะ..เสียงที่ยังคงความสั่นน้อยๆ กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มเปรอะเปื้อนบนหน้า อย่างน้อยแค่นี้ก็พอแล้วสำหรับเธอ.. อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าเธอคิดถูกมาตลอดว่ายูมะหวังดีต่อเธอเสมอ

               ถ้าครั้งนี้เราต้องจากลา... ฉันก็จะขอรอคุณด้วยรอยยิ้มตลอดไปอิชวาริพูดยิ้มๆ ด้วยเสียงดังเป็นพิเศษก่อนจะจ้องมองไปที่ทหารคนนั้นที่กำลังนั่งหันหลังให้กับเธอ.. ด้วยวิทยุที่คาดเอว

               .

               .

               .

               สุดท้ายฉันก็ยังเกลียดเธออิชวาริ..

               “เกลียดที่ทำให้พี่ชายฉันต้องอ่อนแอ..เกลียดมากเหลือเกิน เกลียดที่ทำให้คนอย่างฉันต้องอ่อนแอเพราะความรักของเธอไปด้วย..

               แต่แค่ครั้งนี้เท่านั้นอิชวาริ...ครั้งหน้าฉันก็จะไปหาเธอด้วยรอยยิ้มหญิงสาวผู้ถือวิทยุปลายทางพูดออกมาเสียงแผ่วและยิ้มไปด้วยเช่นกัน

การที่ต้องจากใครสักคนไป...อาจเป็นเรื่องน่าเศร้า

แต่แม้จะเศร้าเพียงไหน...ก็ช่างคุ้มค่า

หากทำให้คนที่ตนรักมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้...

อย่างน้อย...ขอให้เธอได้หลุดพ้นจากวนเวียนความเศร้าของคีรัต

เมื่อเวลานั้นมาถึงฉันจะไปหาเธอ...ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน...

ถึงแม้ลมหายใจเธอจะดับหรือเธอจะกลายเป็นเพียงเถ้าธุลี...

ฉันก็จะตามเธอไป...ไปหาเธอด้วยรอยยิ้ม...อิชวาริ

ยูมะ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

จบแล้ว... เฮ้อที่จริงก็ไม่อยากจบแบบนี้แต่เร็นอยากให้สอดคล้องกับเนื้อเรื่องเกมส์ดั้งเดิมอยู่ซึ่งเร็นบอกตามตรงว่าเร็นคิดว่าจบแบบนี้ดูสวยงามที่สุดสำหรับเร็นเพราะอย่างน้อยก่อนอิชวาริตายนั้นก็ไม่โดดเดี่ยวและตอนที่ยูมะที่ตายด้วยน้ำมืออาเจย์ก็ไม่โดดเดี่ยวเช่นกันเพราะเธอได้ไปหาคนที่รอเธอแล้ว... เผื่อใครสงสัยว่าทำไมยูมะไม่ทำเพื่ออิชวาริไปอยู่ด้วยกันเลยงี้ คือส่วนตัวเร็นคิดเองนะว่ายูมะถึงจะรักอิชวาริแต่พี่ชายเธอต้องมาก่อนเสมอเพราะเพแกนเป็นฮีโร่ของเธอมาตลอดจากที่เร็นตีความแบบเดาๆในประวัตินะ ถ้าของพวกป๋ามุ้งมิ้ง ของยูมะคงออกแนวเกลียดแต่รักมากกว่า ฮาาา แต่ตำนานดอกลิลลี่จบแล้ว!! เฮฮฮฮ แล้วก็อย่าลืมตามอ่านคู่เจ้าชายต่อนะถ้าชอบสไตล์การแต่งของเร็น^-^ ไว้เจอกันเรื่องหน้าค่า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น