Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 15 (Yuma x Ishwari)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 58

               หลังจากยูมะออกไปแล้ว อิชวาริก็จัดแจงเก็บกวาดบนโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนที่จะพาลูกน้อยเข้าไปนอน..

               แล้ว...เราต้องนอนที่ไหนเนี่ยอิชวาริบ่นพึมพำออกมาเล็กน้อยเมื่อพึ่งรู้ตัวว่าในบ้านหลังนี้มีเพียงแค่หนึ่งห้องนอนเท่านั้น ซึ่งเป็นห้องนอนของยูมะและหากจะเข้าไปก็จะเป็นการถือวิสาสะมากเกินไป

               ...อาเจย์ แม่ว่าคืนนี้เราคงต้องนอนตรงนี้ไปก่อนเนอะอิชวาริหันไปบอกลูกที่กำลังหลับปุ๋ยในอ้อมกอดยิ้มๆ แต่ก็ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายเธอต้องมาได้รับการช่วยเหลือจากศัตรู..จากน้องสาวของคนที่เคยตกหลุมรัก...

               ก่อนที่จะคิดอะไรฟุ้งซ่านกว่านี้อิชวาริก็รีบจัดแจงที่นอนโดยหาผ้าที่กองไว้ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเสื้อผ้าที่ยูมะไม่ใส่แล้วมาใช้เป็นผ้าห่มนอนบนโซฟาแทนและให้อาเจย์นอนในอ้อมแขนอย่างดีถึงแม้จะเมื่อยไปหน่อยแต่เพราะเป็นแม่ เธอจึงไม่สนใจความเมื่อยเลยแม้แต่น้อย ไม่นานนักสองแม่ลูกก็หลับลงไปด้วยความเหนื่อยจากการลุยผ่านป่ามาทั้งวัน...

               ช่วงเวลาข้ามคืนผ่านไปอย่างรวดเร็วและแสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาทักทาย อิชวาริตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรตามปกติทั้งทำงานบ้าน ทำความสะอาดและเลี้ยงลูกน้อยเหมือนปกติซึ่งเป็นเวลา 3 วันแล้วที่เธอมาพักที่นี่และยูมะที่ออกไปทำงานก็ยังไม่กลับมาเช่นกันแต่แล้ววันนี้กลับมีความคิดอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเธอ

               ป่านนี้หมู่บ้านจะเป็นยังไงบ้างนะอิชวาริเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้ หลังจากที่เธอหนีออกมาเธอก็หลงอยู่ในป่ามาตลอด ไม่ได้กลับไปหาหมู่บ้านเลย..ตอนนี้ไม่มีทั้งเธอและทั้งโมฮันแล้วคนในหมู่บ้านจะอยู่ยังไงกัน...

               พวกเราลองกลับไปเยี่ยมดูดีไหมนะ อาเจย์..เด็กน้อยเจ้าของชื่อจ้องแม่ตนเองกลับมาเท่านั้น แต่เท่านี้ก็เพียงพอให้หญิงสาวยิ้มออกมาเพราะความน่ารักของลูกตนได้

               หลังจากตัดสินใจที่จะกลับไปเยี่ยมหมู่บ้าน หญิงสาวก็รีบเตรียมทั้งอาหารทั้งนมและผ้าอ้อมของลูกน้อยให้พร้อมสำหรับการเดินทาง เมื่อจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยอิชวาริก็ออกเดินทางทันทีเพราะเธออยากถึงหมู่บ้านก่อนตอนค่ำและเธออาจตัดสินใจใช้ชีวิตต่ออยู่ที่หมู่บ้านของเธอเลย

               การเดินทางครั้งนี้นับว่าง่ายกว่าครั้งแรกที่เธอที่ออกมามากนัก อาจเป็นเพราะครั้งนี้เธอรู้ว่าจะไปที่ไหนและเตรียมของสำหรับการเดินทางมาพร้อมดี ระหว่างการเดินทางฝ่าป่าเขียวชะอุ่มอิชวาริได้หยุดพักช่วงลำธารใสเล็กๆ สักพักและออกเดินทางต่อจนเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เธอก็พบแสงสว่างที่ออกมาจากหมู่บ้านจนได้ อิชวาริจึงรีบออกก้าววิ่งไปอย่างรวดเร็ว

               ถึงแล้ว...!!!” ภาพที่ควรจะเป็นหมู่บ้านแสนสงบสุขกลับไม่เป็นเช่นนั้น แสงสว่างที่ส่องออกมาแท้จริงไม่ใช่แสงไฟที่ส่องมาจากตะเกียงแต่ล่ะบ้านแต่เป็นกองไฟที่กำลังลุกท่วมกลางหมู่บ้านต่างหาก ในกองไฟที่สุกสว่างมีสิ่งของมากมายกำลังถูกเผาอยู่... เมื่ออิชวาริมองรอบข้างดีๆ ก็พบว่าบ้านไม้ที่เดิมมีคนอาศัยมากมายกลับมีร่องรอยการต่อสู้ รอยกระสุนทุกแห่ง

               มีใครอยู่ไหม!!” อิชวาริตะโกนร้อง แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น

               เมื่อลองเดินสำรวจก็พบว่าในหมู่บ้านนี้ไม่เหลือใคร... ไม่เหลือใครอีกแล้ว

               ทุกคน... หายไปไหนกัน

               ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดก็เหมือนเห็นเงาของใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ ถึงจะเป็นแค่เงาก็ดูออกไม่ยากเลยว่าเป็นใคร..

               ยูมะ..อิชวาริหันไปมองด้วยท่าทีที่สับสน

               ทำไมยูมะมาอยู่ที่นี่...

               งานนั้นคืออะไร...

               ทุกคนหายไปไหน...

               ทำไมเธอถึงมาที่นี่ยูมะถามอิชวาริเสียงนิ่ง สายตาที่จ้องมองอิชวาริเรียบเฉยจนอิชวาริดูไม่ออกว่าตอนนี้ยูมะคิดอะไรอยู่

               ท..ทุกคนหายไปหมดเลย ยูมะแล้วทำไมเธอมาอยู่ที่นี่อิชวาริไม่ได้สนใจคำถามนั้นเลยแต่กลับวิ่งเข้าไปขยำเสื้อยูมะไว้แน่น ซึ่งยูมะก็ไม่ได้ปัดออกแต่อย่างไร ยังคงจ้องอิชวาริด้วยสายตาเรียบนิ่งเหมือนเคย

               ฉันว่าเธอไม่ใช่คนโง่นะอิชวาริ เธอน่าจะเชื่อมโยงกันได้สิอิชวาริที่ได้ยินก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวทันที

               ยูมะฆ่าพวกคนในหมู่บ้าน...

               ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ความคิดที่ไม่อยากยอมรับเป็นความคิดที่น่ากลัวเหลือเกิน

               เอาล่ะ เมื่อเธอรู้ฉันควรทำไงดีนะยูมะพูดก่อนจะยกมีดสั้นของตัวเอาขึ้นมาลูบช้าๆ ก่อนจะเหลือบไปมองหญิงสาวที่กำลังสั่นเทาเหมือนลูกนกตัวน้อย

               ม..ไม่จริง ยูมะก็จะทำร้ายฉันอีกคนเหรอเสียงพูดเริ่มสั่นเครือ.. อะไรกันนึกว่าคนคนนี้จะไม่ทำร้ายเธอ ตกลงเธอจะไม่เหลือใครจริงๆ เหรอ

               ยูมะชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำพูดของอิชวาริและทั้งสายตาที่เริ่มระรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส

               ถ้าไม่อยากก็หนีไปสิ!! ที่นี่ไม่มีที่ให้เธออยู่หรอก!! ฉันจะให้เวลาเธอเลือกว่าเธอจะอยู่ที่นี่ให้ฉันฆ่าเธอกับลูกหรือพวกเธอจะออกไปจากที่นี่ด้วยเฮลิคอปเตอร์ลำนั้น!!” ยูมะประกาศกร้าวเสียงเข้ม

               “1” ยูมะเริ่มนับ

               ยูมะเธอเกลียดฉันเหรอ.. ฉันจะเป็นเด็ก..ฮึก..ดี อย่าทิ้งฉันเลย ฉันไม่เหลือใครแล้วอิชวาริพูดเสียงสั่น เธอไม่อยากอยู่คนเดียวหรือต้องไปอยู่ในสภาพแบบนั้นอีกแล้ว

               “2!!” ยูมะตะโกนนับเสียงดังขึ้นเป็นเหมือนการเร่ง

               ยูมะ... ฉันอยากอยู่กับเธอ

                “3!!” เมื่อการนับสุดท้ายเสร็จสิ้น ยูมะก้าวเข้าไปหมายจะเอามีดแทงหญิงสาวตรงหน้า แต่โชคดีอิชวาริหลบได้ทัน อิชวาริหันไปมองคนตรงหน้าด้วยสายตาสั่นๆอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบวิ่งตัดสินใจขึ้นเครื่องเฮลิคอปเตอร์ไป..เพราะตอนนี้เธอได้รู้แล้ว ว่าคนตรงหน้าที่เธอไว้ใจคิดจะฆ่าเธอกับลูกจริงๆ เมื่อคิดน้ำตาก็ไหลลงมา

               เสียใจ...

               เสียใจกว่าครั้งนั้นอีก.. เจ็บปวดเหลือเกิน...

               สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะที่ไหนก็ไม่มีใครต้องการเธอ... แม้แต่ยูมะที่ยื่นมือเข้ามาตอนเธอสิ้นหวังก็ตาม... ทั้งที่อิชวาริคิดว่าคนนี้อบอุ่นกว่าคนไหน คิดว่าคนนี้คงไม่มีวันทำร้ายเธอแต่แล้ว

                ก็ไม่เหลือใคร..

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนต่อไปจบแล้วค่ะ กำลังปั่นอยู่คาดว่าน่าจะเสร็จไม่เกินคืนนี้ค่ะ...พูดไรไม่ออกแต่ก็ตอนนี้อารมณ์กำลังได้T^T

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น