Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 14 (Yuma x Ishwari)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 พ.ค. 58

               น้ำเต็มแล้วเธอเข้าไปอาบน้ำเลย เดี๋ยวฉันดูอาเจย์ให้ยูมะที่เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่หายเข้าไปสักพักใหญ่ๆ พูดขึ้นและเดินออกไปทันทีด้วยความที่ยูมะยังเคอะเขินไม่หาย

               ขอบคุณค่ะอิชวาริพูดไล่หลังยูมะไปซึ่งก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินหรือไม่ อิชวาริเดินเข้าไปในห้องน้ำก็พบผ้าขนหนู เครื่องหอมรวมถึงเสื้อผ้าที่ถูกวางไว้อย่างดีตรงอ่างล้างหน้าก็อมยิ้มเล็กน้อย ใครจะไปรู้ว่าคนที่จับตัวเธอไปและเหมือนจะไม่ค่อยชอบเธอกลับเป็นคนที่ช่วยเธอมากที่สุดในวันที่เธอไม่เหลือใคร...ไม่เหลือใครเลย

               อีกด้านยูมะที่เดินดุ่มๆ ออกมาที่ห้องรับแขกกลางก็เหลือบเห็นเด็กน้อยตัวขาวเนียนนอนหลับตาพริ้มที่โซฟาอยู่ เธอจึงเดินไปหาเด็กน้อยด้วยเสียงฝีเท้าที่เบาลง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยเสียงที่เบาที่สุดที่เธอจะทำได้และค่อยๆหยิบหมอนที่เบียดสี่ด้านที่ดูแล้วน่าจะอึดอัดออกให้อาเจย์

               ฉันกำลังทำบ้าอะไรเนี่ย?” ยูมะพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่อีกฝ่ายก็แค่เด็กกำลังนอนหลับแต่ทำไมเธอต้องทุ่มทุนทุ่มแรงพยายามให้เด็กน้อยได้หลับสบายขนาดนี้ด้วย

               อ..อือ..เด็กน้อยที่กำลังนอนตาพริ้ม น้ำลายยืดนิดๆ กลิ้งตัวเหมือนลูกบอลน้อยซุกเข้าหาไออุ่นใกล้เคียงทันที

               เฮ้ย..ยูมะสะดุ้งทันทีเมื่อเจ้าคนตัวน้อยกลิ้งมาซุกเธอแถมพยายามเอาแขนจะมาก่ายบนหน้าตักเธอให้ได้

               เดี๋ยวก็ตกไปตายหรอก เด็กบ้ายูมะพูดแล้วใช้มือหิ้วคอเสื้ออาเจย์น้อยขึ้นมานอนบนโซฟาดีๆ แต่ทุกอย่างก็ยิ่งแล้วใหญ่เมื่อเด็กน้อยลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ ด้วยท่าทางสะลึมสะลืออาจเป็นเพราะแรงดึงขึ้นมาเลยทำให้เด็กน้องรู้สึกตัว

               อ..อื๊ออาเจย์ที่ลุกมานั่งและขยี้ตาน้อยๆ ก่อนจะหันมามองยูมะปริบๆ ด้วยตาที่ยังไม่ลืมดีและพยายามจะคลานขึ้นไปก่ายบนหน้าตักยูมะด้วยท่าทีทุลักทุเลแล้วนอนคว่ำหลับไปทั้งอย่างนั้น

               เฮ้อ..จะทำอะไรก็ทำ ฉันล่ะยอมแพ้นายจริงๆยูมะที่ตอนแรกกะจะหยิบออกแต่พอเห็นหน้าเนียนใสแล้วยังแก้มยุ้ยๆ แสนน่ารักนั่น สุดท้ายเธอก็ต้องยอมใจอ่อนในที่สุด

               เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ยูมะที่นั่งรออิชวาริก็ฆ่าเวลาโดยการป่วนการนอนของเด็กน้อยบนตักอย่างสนุกและความสนุกก็ถูกขัดลงจนได้โดยประโยคหนึ่งของหญิงสาวผู้เป็นแม่ของเด็ก

               คุณยูมะดูเหมือนจะรักเด็กนะคะอิชวาริพูดแซวอีกฝ่ายขึ้นด้วยท่าทีอมยิ้ม แต่อีกฝ่ายกลับชะงักมากกว่าจะยินดีในคำพูดนั้น

               ฉันก็แค่หมั่นไส้ยูมะตอบกลับไปสั้นๆ โดยพยายามทำสีหน้าปกติที่สุดแต่แก้มของเธอที่ออกสีแดงระเรื่อกลับไม่เชื่อฟังเจ้าของเลยแม้แต่น้อย

               ว่าแต่เธอจะทำยังไงต่อ?” ยูมะเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ทำให้อิชวาริหยุดชะงักไปชั่วครู่

               ฉันก็ไม่รู้ค่ะ ตอนแรกคิดว่าคงจะเดินทาง..เมื่อพูดมาถึงคำนี้คิ้วของยูมะก็ขมวดเขาหากันด้วยความไม่พอใจทันที

               เอ่อ..แต่ตอนนี้ยังจะดีกว่าเนอะอิชวาริยิ้มแหยๆ กลับไปทันทีเมื่อเห็นสีหน้านั้นซึ่งก็ได้ผลคิ้วที่ผูกกันเป็นปมค่อยๆ คลายทีละน้อย

               เธออยู่ที่นี่ไปก่อนสิยูมะพูดออกมาทั้งที่หน้านิ่งๆ

               แต่มันจะรบกวน..อิชวาริพูดเสียงแผ่วถึงอีกฝ่ายจะไม่อยากให้เธออกเดินทาง แต่ถ้าเธอต้องมาเป็นภาระให้กับยูมะเธอก็ไม่เอาเช่นกัน

               ไม่หรอก ยังไงบ้านนี้ฉันก็ไม่ค่อยอยู่เธอกับลูกก็พักที่นี่แล้วเดี๋ยวเรื่องอาหารฉันจะหามาเองยูมะพูดแต่ก็ลอบมองสีหน้าที่ไม่สบายใจของอิชวาริไปด้วยเป็นระยะ

               ถ้าเธอกลัวเป็นภาระ งั้นเธอก็คอยดูแลความสะอาดที่นี่เป็นการตอบแทนเรื่องที่พักกับอาหาร โอเคมั้ยยูมะเสนอขึ้นมา อิชวาริจึงพยักหน้ารับข้อเสนอทันที ถ้าไม่เป็นการเอาเปรียบเธอก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

               แล้วตอนนี้ยังพอมีของสดในครัวไหมคะอิชวาริถามขึ้นมา ยูมะจึงพยักหน้าตอบกลับไปสั้นๆ

               งั้นเดี๋ยวฉันไปทำอาหารเย็นให้นะคะอิชวาริพูดแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวอย่างไว

                    “ด..เดี๋ยว!!” ยูมะทำท่าจะลุกไปเรียกแต่ดันติดตรงเด็กน้อยที่นอนตาพริ้มบนตักเธอ

               ให้ตายเถอะ ถ้าฉันโยนเจ้าลงไปที่พื้นจะโดนอิชวาริฆ่ามั้ยเนี่ยยูมะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะจับเจ้าตัวน้อยขึ้นมาอุ้มโดยวางหัวไว้ที่บ่าของเธอ ก่อนจะเดินไปหาอิชวาริที่ห้องครัว

               อิชวาริ เธอทำแค่ส่วนของเธอก็พอ ส่วนของฉันไม่ต้องหรอกยูมะเมื่อเดินเข้าไปเห็นอิชวาริกำลังนั่งหั่นแครอทอยู่จึงเอ่ยขึ้นมาเพราะเดี๋ยวเธอต้องออกไปทำงานให้พี่ชายจอมยุ่งจึงอยู่ทานเย็นนี้ไม่ได้ อิชวาริที่ได้ยินจึงหยุดชะงักไปนิด

               จะไม่ทานด้วยกันเหรอคะอิชวาริถามขึ้นมาเสียงแผ่วๆ

               อืมยูมะขานรับกลับไปสั้นๆ

               คุณยูมะไม่อยากทานกับฉันเหรอ...อิชวาริพูดเสียงแผ่วกว่าเดิมทำให้ยูมะนิ่งทันที

               เปล่า..ยูมะตอบไปสั้นๆ เพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง

               ค่ะ..อิชวาริขานรับรู้กลับมาแต่ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะหั่นผักตรงหน้าไปเรื่อยๆ

               ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอิชวาริก็นั่งทำอาหารต่อไป ส่วนยูมะก็นั่งดูอีกฝ่ายตลอดแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อิชวาริกำลังทำหน้าอย่างไรเพราะเธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำไม่ได้หันมาหายูมะเลยแม้แต่น้อย จนยูมะก็เริ่มหงุดหงิดกับบรรยากาศแปลกๆ ที่รู้สึกได้

               อิชวาริยูมะเรียกหญิงสาวแต่เธอก็ยังไม่หันกลับมา

               อิชวาริ!” ยูมะลองเพิ่มระดับเสียงอีกแต่อิชวาริก็ไม่หันมาเช่นเดิม

               อิชวาริ!! ได้ยินมั้ย!!” คราวนี้ยูมะที่เริ่มโมโหตะโกนเสียงดังลั่น

               ค..คะ? อ๊ะ!!” อิชวาริที่นั่งคนซุปอยู่ตกใจจนเผลอทำช้อนคนตกลงไปในน้ำซุปที่กำลังเดือดเป็นผลให้น้ำในหม้อกระเซ็นออกมาโดนเต็มแขน

               ฮ..ฮึก ฮือ!!” จากเสียงเรียกของยูมะและเสียงร้องด้วยความตกใจของอิชวาริทำให้เด็กน้อยสะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องไห้เสียงลั่นห้อง

               อาเจย์...อิชวาริเมื่อเห็นลูกน้อยงอแงก็รีบถลาเข้าหาทันทีตามสัญชาตญาณความเป็นแม่ แต่ก่อนที่เธอจะถึงตัวก็ถูกยูมะที่ทำท่าเคร่งเครียดลากไปตรงอ่างล้างจานเสียก่อน

               เดี๋ยว ขอฉันดูลูกก่อนอิชวาริรีบพูดบอกแต่ยูมะก็ไม่ได้ทำตามที่เธอต้องการ

               ก่อนจะห่วงลูก ห่วงตัวเองก่อนเถอะ ยัยโง่!!” ยูมะพูดเสียงเข้มและเปิดน้ำให้ไหลผ่านรอยแดงที่เกิดจากน้ำร้อนลวก ทำให้อิชวาริสะดุ้งเพราะแสบนิดๆ แต่เธอก็ไม่ได้ร้องเจ็บแต่อย่างใด

               ส่วนแกจะร้องอีกนานมั้ย!!” หลังจากดูแลคนแม่เสร็จ ยูมะก็หันมาตวาดใส่อาเจย์น้อยที่กำลังร้องงอแงแต่กลับทำให้เด็กน้อยร้องหนักกว่าเดิม

               ให้ตายเถอะ!!” เมื่อไม่ได้ดั่งใจเธอก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาอย่างเสียไม่ได้

               คุณยูมะยิ่งตะโกนเด็กยิ่งร้องนะคะอิชวาริพูดออกมาเสียงเบาแต่ก็ดังพอที่ยูมะจะได้ยิน ยูมะมองอิชวาริที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าก็ต้องถอยหายใจแรงๆ อย่างเหนื่อยอ่อนออกมา

               ทำไมเด็กมันต้องเรื่องเยอะจริงนะยูมะพูดก่อนจะปล่อยมือจากแขนอิชวาริขึ้นมาประคองอาเจย์ที่กำลังสะอื้นให้นอนพาดบ่าดีๆ พร้อมกับเดินโยกและตบหลังเบาๆ ไม่นานนักอาเจย์ก็คลายสะอื้นก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเพลียจากการร้องไห้อีกครั้ง

               เงียบสักที... แล้วเธอล้างเสร็จแล้วก็รีบไปเอากล่องมาทำแผลสิ อยู่แถวข้างโซฟาน่ะอิชวาริที่ได้ยินจึงเดินออกไปทำแผลแต่โดยดี ส่วนยูมะที่ยังอยู่ในห้องครัวจ้องมองหม้อซุปที่อิชวาริทำค้างไว้อย่างครุ่นคิดซักพัก

               หลังจากอิชวาริทำแผลเสร็จเธอก็เข้าไปทำครัวต่อทันที ส่วนยูมะเดินออกไปหน้าบ้านเหมือนกำลังคุยธุระบ้างอย่าง ไม่นานยูมะก็เดินกลับเข้ามาก็เจออิชวาริกำลังจัดโต๊ะอยู่

               ...ยูมะที่อุ้มอาเจย์เดินมาหยุดตรงโต๊ะที่อิชวาริกำลังจัดเงียบๆ

               มีอะไรหรือเปล่าคะ?” อิชวาริที่สงสัยเมื่อยูมะไม่ยอมพูดอะไรจึงเอ่ยปากถามขึ้นมา

               ไปจัดอีกชุดสิยูมะพูดแล้วแสร้งเบือนหน้าหนีเล็กน้อย อิชวาริที่ยังไม่เข้าใจคำพูดเมื่อก้มไปมองโต๊ะที่จัดก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายหมายความว่ายังไง

               จะทานด้วยกันเหรอคะ?” อิชวาริถามทั้งที่รู้ดีพลางยิ้มอย่างดีใจ

               อืม รีบไปเอามาสิยูมะพูดเร่งทันทีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีนิดๆ

               ค่ะ!!” อิชวาริวิ่งเข้าไปหยิบชามในครัวพร้อมกับเทซุปที่เธอทำขึ้นโต๊ะทันที

               “…” ระหว่างทานอาหารความเงียบเข้าปกคลุมมีเพียงแค่เสียงช้อนกระทบกับชามให้ได้ยินเท่านั้น

               อร่อยมั้ยคะอิชวาริถาม ยูมะจึงพยักหน้ารับซึ่งเป็นการเรียกรอยยิ้มจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี

               หลังจากทานอาหารเสร็จยูมะก็เร่งรีบแต่งตัวเพื่อออกไปทำธุระให้กับพี่ชายของเธอ ทำให้อิชวาริเข้าใจทันทีว่าที่จริงที่ยูมะอยู่ทานกับเธอตอนแรกไม่ได้เพราะต้องออกไปทำงาน เมื่อรู้ทำให้ความกังวลความรู้สึกผิดก่อเกิดในใจทันที

               ...ก่อนยูมะจะเปิดประตูออกไป อิชวาริคว้าชายเสื้อรั้งไว้ก่อนทำให้ยูมะเผลอชะงักไปเล็กน้อย

               ขอโทษนะคะที่ทำให้ลำบาก..อิชวาริพูดเสียงแผ่วพลางก้มหัวเล็กน้อย ทำให้ยูมะเกือบจะเอือมมือไปลูบหัวปลบแต่ก็ชะงักไว้ได้ทัน

               ไม่เป็นไร เวลามันเลื่อนฉันเลยมานั่งกินด้วยเฉยๆพูดจบยูมะก็รีบวิ่งไปที่รถของเธอที่จอดไว้หน้าบ้านทันที

               ขอบคุณนะคะ... รีบไปรีบกลับนะคะอิชวาริพูดก่อนจะโบกมือให้ยูมะที่กำลังจะออกรถซึ่งยูมะก็ไม่ได้โบกกลับแต่ขับรถออกไปทันที

               .

               .

               .

               บนเครื่องเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังจะบินไปที่ไหนสักแห่ง

               ทำไมท่านยูมะอยู่ๆ ถึงขอเลื่อนกะทันหันเหรอครับนายทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความสงสัยเพราะก่อนออกเดินทางประมาณ 15 นาที ยูมะก็โทรมาแจ้งว่าจะเลื่อนเวลาเดินทางเสียอย่างนั้น

               มีธุระสำคัญเหรอครับชายอีกคนที่นั่งด้วยก็ถามเสริมขึ้นมา

               พวกแกนั่งเฉยๆ เป็นมั้ย อย่าถามซอกแซกสินายทหารที่ดูเหมือนเป็นคนสนิทของยูมะพูดปรามเหล่าลูกน้องทันที

               ไม่เป็นไร.. วันนี้ฉันอารมณ์ดียูมะพูดยิ้มๆ ทำให้สร้างความฮือฮากันทั้งลำเพราะปกติไม่เคยเห็นยูมะอารมณ์ดีขนาดนี้มาก่อน

               มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอครับทหารคนสนิทเป็นคนถามขึ้นมา ทำให้เรียกสายตาจากลูกน้องคนอื่นๆได้เป็นอย่างดี เหมือนจะสื่อว่า ห้ามคนอื่นแล้วทำเองทำไม!!’

               อืม.. นิดหน่อยน่ะยูมะตอบสั้นๆ ก่อนจะแอบอมยิ้มเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อทำให้ทหารทุกคนเป็นอันหมดเรื่องคุยกลับมาอยู่ในความสงบเหมือนเดิม
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอหายตัวไปอีกสักพัก... ไหนๆ ก็โดนซุปไก่ไปแล้วก็ขอไปรีไรท์เรื่องป๋าใหม่หมด คราวนี้คงจะขอทำให้ใสมุ้งมิ้งไปเลยอาจเพิ่มตอนนู้นตอนนี้ไปหน่อย แค่แก้หกสิบกว่าหน้าเอ๊ง!! แต่ก็ตอนเริ่มแต่งมันยังไม่ค่อยดีจริงๆ ถือโอกาสปรับปรุงเลย^-^ คนที่เคยอ่านไปแล้วจะย้อนหรือไม่ก็ได้น้าเพราะโครงยังเป็นโครงเดิมแต่จะแก้ตรงฉากบอกรักใหม่กับอีกเล็กๆ น้อยๆ ทุกตอนจ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #42 NamsaiChan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 09:36
    รังสีมุ้งมิ้งช่างแจ่มจ้ายิ่งนัก~~~~

    ต่อไวๆเน้ออออออ
    #42
    0
  2. #41 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 01:22
    ความมุ้งมิ้งกระแทกใจนี่มันคืออะไรกันน >A
    ยูมะนางจะแมนไปไหน จะหล่อว์ไปแล้วว ฟินนโฮกกก

    อิชวารีก็อารมณ์น้องหมาน้อยขี้กลัว ขี้เกรงใจ #@$%&(*)+_%^ //ฟินจนพูดไม่เป็นภาษา #ผิด
    #41
    0