Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 13 (Yuma x Ishwari)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 58

ต่อจากเนื้อเรื่องหลัก...

                    หลังจากหนีออกมาอิชวาริเองก็ไม่รู้จะไปที่ไหนดี ขาสองข้างอ่อนล้าจนแทบจะยกไม่ขึ้น เสื้อผ้าก็ขาดวิ่นจากการลุยป่ามาเพียงลำพังแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงอุ้มลูกน้อยที่เป็นเหมือนดวงใจเดินทางไปเรื่อยๆอยู่ดี

               จะไปทางไหนดี...อิชวาริพูดพึมพำออกมาและมองรอบๆ ไปด้วย

               ฮึก!! ฮือออเด็กน้อยร้องขึ้นอย่างงอแง อิชวาริรีบประคองลูกรักแนบอกปลอบทันที

               โอ๋...อย่าร้องนะลูกรัก แม่รู้ว่าลูกหิวแต่ทนอีกหน่อยนะอิชวาริพูดปลอบอาเจย์ไปพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อภาพทุกอย่างย้อนกลับมาในหัว ตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเธอก็ออกเดินทางมาได้เกือบสองวันเต็มแล้วโดยไม่ได้กินอะไรเลย

               แซ่กๆ

               เสียงพุ่มไม้สั่นไหวทำให้อิชวาริหันไปมองอย่างระวังและทำท่าจะออกวิ่งได้ทุกเมื่อหากเป็นสัตว์ร้ายในป่า

               เดี๋ยวๆ ฉันไม่ได้มาเพื่อจะทำร้ายเธอนะภาพคนตรงหน้าที่ออกมาจากพุ่มหมายทำให้อิชวาริน้ำตารื้นทันที ทั้งดีใจ โกรธ สับสน อารมณ์ทุกอย่างปนเปกันไปหมด

               ยูมะ ฮืออออิชวาริเข้าไปซุกในอ้อมอกยูมะทันทีด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งยูมะก็ตกใจกับการโผเข้ามาของคนตรงหน้าแต่ก็สวมกอดและลูบผมอิชวาริเบาๆ เป็นการปลอบ

               ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปที่ปลอดภัยยูมะพูดก่อนจะผละอิชวาริออกจากอกตนและประคองให้ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะจูงมืออิชวาริให้เดินตามไปซึ่งอิชวาริก็ยอมเดินตามไปอย่างโดยดีเพราะอย่างน้อยก็ดีกว่าต้องเดินอยู่ในป่าที่ไม่รู้ว่าจะถูกสัตว์ทำร้ายเมื่อไหร่

               เอ้านั่งพักแล้วดื่มชาอุ่นๆ ก่อนนะยูมะเดินออกมาจากห้องครัวและเอาแก้วชาอุ่นๆมาว่างให้อิชวาริพร้อมกับชงนมที่เตรียมมาให้อาเจย์โดยเฉพาะเอามาให้ด้วย

               ไม่ต้องกลัวหรอก ที่นี่บ้านพักฉันไม่มีใครมาถูกหรอกแม้แต่เฮียก็ด้วยยูมะพูดเพราะเห็นสีหน้าหวาดระแวงของอิชวาริ เมื่ออิชวาริฟังจบก็ลดความตึงเครียดลงได้เล็กน้อยจึงประคองขวดนมป้อนลูกน้อยก่อน

               เอาอาเจย์มา เดี๋ยวฉันป้อนเองเธอพักเถอะยูมะทำท่าจะเดินเข้าไปหา แต่อิชวาริกลับปัดมือนั้นทิ้งไม่ให้ยูมะอุ้มอาเจย์

               ไม่เป็นไร ฉันทำเองอิชวาริพูดด้วยเสียงสั่นๆ ทำให้ยูมะรู้สึกได้ว่าผู้หญิงตรงหน้ามีบาดแผลในใจลึกแค่ไหนแต่ถึงจะเข้าใจก็ยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ดี!!

               “…” ยูมะไม่ตอบอะไรและเดินเข้าห้องนอนไปทันที ส่วนอิชวาริก็ยังป้อนนมลูกน้อยไปเรื่อยๆ

               เมื่อป้อนนมลูกน้อยเสร็จ อาเจย์ก็ผล่อยหลับไปทันทีเมื่อความหิวได้ถูกเติมเต็มเรียบร้อย อิชวาริจึงค่อยๆเดินและนำลูกน้อยไปนอนที่โซฟาพร้อมห่มผ้าและวางหมอนกันตกอย่างดี

               ยูมะ...อิชวาริเรียกเบาๆหน้าห้องที่ยูมะเดินเข้าไป แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับเลยทำให้อิชวาริหน้าเสียไปนิด

               ขอโทษสำหรับเมื่อครู่...เดี๋ยวฉันจะพาอาเจย์เดินทางต่อแล้ว ขอบคุณนะอิชวาริพูดเสียงสั่นแต่ก็ยังยืนรอฟังเสียงของคนที่อยู่อีกฝั่งของประตูแต่เมื่อไม่ได้ยิน อิชวาริจึงถอนหายใจก่อนจะเตรียมเดินไปอุ้มลูกที่กำลังหลับ

               แอ๊ด... ก่อนที่อิชวาริจะอุ้มลูกน้อยขึ้นมาก็ได้ยินเสียงประตูเปิดขึ้น เธอจึงหันไปมองทันทีก็เห็นยูมะกวักมือให้เดินเข้าไปในห้อง

               ไปไหนเมื่ออิชวาริเดินเข้ามา ยูมะก็ถามเสียงเข้มทันที

               ขอโทษอิชวาริพูดตอบซึ่งไม่สอดคล้องกับคำถามเลยแม้แต่น้อย

               ตอบไม่ตรงคำถาม!!” ยูมะเพิ่มเสียงอีกหน่อยและจ้องอย่างคาดคั้น

               ไม่รู้ แต่ฉันทำให้ยูมะโกรธ ฮึก..ทั้งที่ยูมะไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันนึกว่ายูมะไม่อยากเจอหน้าฉันแล้ว..ฮึกอิชวาริพูดเสียงสั้นพร้อมเอามือปัดป้ายน้ำตาที่ไหลลงมาเปรอะเปื้อนแก้มใส

               เฮ้อ...ฉันจะทำยังไงกับเธอดีเนี่ยยูมะถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ แตก็เข้าไปกอดปลอบร่างบางอยู่ดี

               ฉันไม่เหลือใครแล้ว..ฮึก..อย่าโกรธฉันเลย..ฮืออิชวาริร้องไห้ปล่อยโฮออกมาเต็มที่เหมือนทุกสิ่งที่อัดอั้นมานานทะลักออกมาทั้งหมด

               ค่อยๆ ร้อง...เดี๋ยวก็ขาดใจตายพอดียูมะพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้ขำแต่อย่างใด เพราะปกติเธอไม่เคยต้องมาปลอบใครแบบนี้มาก่อนเธอจึงไม่รู้ว่าจะพูดปลอบยังไง

               ฉันทำอะไรผิด ทำไมทุกคนถึงทำแบบนั้น...ฮึก..อิชวาริที่ซุกหน้าแนบลงกับอกยูมะยังสะอื้นไม่หยุด เสื้อผ้าที่ผ่านการลุยป่าเต็มไปด้วยโคลนดินแข็งแลดูสกปรกแต่ยูมะก็ยังกอดปลอบไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด

               ไม่มีใครเลย...ฮึก..ไม่มี...อึ่ก!! ทุกคนหักหลังฉันหมด..ฮืออิชวาริพูดน้ำเสียงที่สะอื้นหนักจนแทบจะฟังไม่ออกว่าพูดว่าอะไร น้ำตามากมายหลั่งมาไม่ขาดสายจนยูมะกลัวว่าตาจะบอดก่อนที่จะหยุดร้อง

               ชู่ว์...อย่าร้องน่า ถ้าเธอร้องจนตายไป อาเจย์จะทำอย่างไรยูมะพูดโดยไม่รู้หรอกว่าคนร้องไห้จนตายจะมีไหมแต่ก็พูดขู่ไว้ก่อน ซึ่งมันก็ได้ผลที่อิชวาริค่อยๆ คลายสะอื้นลง

               อึก..คนตายเพราะร้อง..ฮึก มีที่ไหนล่ะอิชวาริพูดออกมาทั้งที่ยังคงสะอื้น แต่เธอก็อดคับคำปลอบแต่ละคำของยูมะไม่ได้จริงๆ

               ใครจะไปรู้อาจมีเธอคนแรกก็ได้ยูมะพูดพร้อมกับผละออกมาและเดินไปหยิบผ้าขนหนูก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ซึ่งอิชวาริก็ยังคงยืนปาดน้ำตาอยู่ที่เดิมรอยูมะและไม่นานยูมะก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูชุ่มน้ำ

               เช็ดหน้าก่อนยูมะพูดและเดินเข้ามาจัดแจงเช็ดลงบนหน้าเนียนของอิชวาริ อิชวาริก็ยืนให้เช็ดแต่ไม่นานอิชวาริก็เริ่มดันมือยูมะออกแต่ยูมะก็สะบัดออกทุกครั้ง

               ด..เดี๋ยว!!” เมื่อสบโอกาสอิชวาริรีบดึงผ้าเช็ดออกจากมือยูมะทันที

               อะไร!!” ยูมะพูดเสียงรำคาญใส่ทันที ทั้งที่จะทำดีให้แต่ทำไมคนตรงหน้าต้องขัดทุกครั้ง

               ...น้ำตาที่ตอนแรกเริ่มเหือดแห้งกลับมารื้นขึ้นอีกครั้ง ทำให้ยูมะชะงักได้ทันที

               ร้องอะไรหนักหนา ห้ะยูมะถามออย่างอ่อนใจไม่รู้ว่าทำไมจากหญิงสาวที่ดูเข้มแข็งถึงมาเจ้าน้ำตาได้ขนาดนี้

               ยูมะ...พูดเสียงดังอีกแล้ว..ฮึกเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เริ่มกลับมาสั่น ยูมะก็ถอนหายใจหนักๆ อีกรอบ

               โอเคๆ ไม่พูดแล้ว ตกลงเป็นอะไร หืมยูมะพูดถามด้วยเสียงที่อ่อนลงและเอามือปัดผมที่ลงมาปรกหน้าอิชวาริขึ้นไป

                    “เนี่ย...อิชวาริยื่นผ้าที่แย่งออกมา และพูดทั้งที่น้ำตายังคลอ

               หือ?” ยูมะมองผ้าอย่างไม่เข้าใจและขมวดคิ้วหนัก

               เนี่ยๆอิชวาริเปลี่ยนจะให้ดูผ้ามาชี้ตรงบริเวณคอเสื้อตัวเอง ซึ่งยูมะก็ยังคงไม่เข้าใจ

               มีอะไรก็พูดสิ เนี่ยๆ ฉันจะไปตรัสรู้...เอ่อ เข้าใจเธอเหรอยูมะที่ทำท่าจะกลับมาพูดเสียงแข็งเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสรื้นก็รีบปรับโทนเสียงทันที

               ฉันดีใจนะที่คุณยูมะมาเช็ดหน้าให้...แต่อิชวาริพูดเว้นช่วงเล็กน้อยแต่ยูมะก็ยืนรอฟังอย่างตั้งใจ

               ผ้ามันชุ่มจนเปียกเลย ฉันหายใจไม่ออกแถมเริ่มหนาวด้วย...อิชวาริพูดเสียงแผ่วทำให้ยูมะชะงักและมองสภาพอิชวาริที่ตอนนี้หน้าเต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะและรอยน้ำซึมเต็มไปคอปกเสื้อ ยูมะจึงรีบรับผ้าในมือและลองบีบดู ซึ่งผลที่ได้คือน้ำไหลลงมานองเต็มทั่วพื้น

               “….” ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ อิชวาริจ้องหน้ายูมะปริบๆ ที่ตอนนี้กำลังแดงเห่อ

               ฉันว่าเธอไปอาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวฉันไปเตรียมน้ำให้ยูมะพูดจบก็เดินอย่างเร่งรีบเข้าห้องน้ำไปด้วยความอาย ทิ้งไว้แต่อิชวาริที่แอบยืนอมยิ้มคนเดียว

                    “ยูมะ น่ารัก...อิชวาริพูดและยิ้มออกมาบางๆ แต่ไม่นานรอยยิ้มก็จางลงไปเมื่อภาพเหตุการณ์ย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งหนึ่ง
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนแรกว่าจะปิดเรื่องแต่เห็นว่ามีคนอ่านประกอบกับมีอารมณ์เขียนคู่นี้พอดีก็เลยต่อเลยล่ะกัน คู่นี้จะต่อจากที่อิชวาริหนีออกมาและก่อนเดินทางไปอเมริกาแต่คงคิดว่าไม่น่าจะยาวมากมั้ง ฮาา ที่จริงเร็นบอกตามตรงเป็นคนที่เขียนยูริไม่ออกแต่คู่นี้อดไม่ได้...ที่จริงกะไม่อัพอะไรแล้วแต่มันเครียดจนอยากพักผ่อน ขอตัวกลับไปปั่นผลงานประกวดต่อค่ะ ฮือออ//วิ่งออกไปทั้งน้ำตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #40 NamsaiChan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 18:30
    เป็นครั้งแรกที่นั่งยิ้มกับ ญxญ เลยนะเนี่ย 

    ส่วนตัวเราชอบอ่านแต่ ชxช 

    แต่มาอ่าน ญxญ มันก็น่ารักดีนี่หน่า

    ยังไงซะก็ยังติดตามทุกผลงานตลอดนะคะ /โบกมือ
    #40
    0
  2. #39 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 16:51
    โอ๋เอ๋เร็นซังสู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ =w=b

    คู่นี้น่ารักจริงอะไรจริง ชอบมากเลย (///7///) 
    #39
    0