Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 20 : ตอนพิเศษ2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 เม.ย. 58

                    ในห้องสีขาวสะอาดตาของปราสาทแห่งหนึ่งที่ไม่อาจระบุแน่ชัดได้ว่าอยู่ที่ไหน แต่บอกได้อย่างชัดเจนว่าสถานที่นี้เป็นที่ที่ทำให้คนสองคนมีความสุขที่สุด..

               เพแกน...ร่างโปร่งที่นอนรักษาตัวบนเตียงเรียกคนรักจากนั้นก็ใช้แขนพยายามพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ แต่เหมือนว่ายิ่งขยับก็ยิ่งทำให้ปวดแผลมากขึ้นเข้าไปอีก จนสุดท้ายก็ทำได้แค่นอนนิ่งๆเหมือนเดิม

               อยู่นิ่งๆไม่เป็นรึไงเพแกนที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงลุกขึ้นมาประคองโมฮันทันทีพร้อมกับบ่นไปเรื่อยๆ

               นายเป็นพ่อหรือเป็นคนรักฉันกันแน่?” โมฮันที่ลุกขึ้นมานั่งได้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแขวะกลับไปแต่ก็ปล่อยให้เพแกนดูแลเขาอยู่ดี

               ทั้งสองอย่างเพแกนพูดออกมาสั้นๆทำเอาร่างโปร่งนั่งขมวดคิ้วเครียดบนเตียง

               ถ้านายคิดว่าฉันมีเล็กมีน้อย ก็หยุดความคิดนั้นซะลิงโง่เพแกนพูดบ่นออกมาพร้อมกับเดินไปหยิบหวีที่โต๊ะเครื่องสำอางที่มีครีมบำรุงผิวไปหมด ซึ่งทุกคนน่าจะรู้ดีว่าคนที่ใช้มันมีเพียงคนเดียว...

               แล้วจะพูดให้คิดทำไมล่ะ...ร่างโปร่งขมุบขมิบอยู่คนเดียวบนเตียง เพแกนที่เดินมาเห็นท่าทางแบบนั้นแทบอยากจับคนตรงหน้ามากัดปากสักทีแต่การแกล้งคนป่วยมันไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ เขาจึงต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปแล้วจัดการไปนั่งข้างๆคนรักและค่อยๆสางผมที่พันกันให้

                    “ฉันหมายถึงฉันเป็นคนรักนาย แล้วก็เป็นพ่อคนด้วยพ่อของลักซ์มานาไง ส่วนนายก็คือมาม๊า..เพแกนพูดติดตลกทำเอาอีกฝ่ายจะหันมาทุบเข้าให้แต่เสียตรงที่เจ็บแผลอยู่ยังขยับอะไรมากไม่ได้นัก

                    “เพแกน ปล่อยไว้แบบนี้จะดีเหรอ..” โมฮันเอ่ยขึ้นมาเพราะเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เรื่องที่เพแกนประกาศออกไปด้วยว่าเขาได้ตายแล้วโดยฝีมือเพแกน ซึ่งเรื่องมันต้องไม่จบเพียงแค่นี้แน่ คนของโกลเด้นพาร์ทต้องลุกฮือขึ้นมาต่อต้านเพื่อล้มเพแกน ซึ่งเขาไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

               แล้วนายจะกลัวอะไรล่ะ?” เพแกนพูดเสียงนุ่ม เขาเข้าใจว่าคนตรงหน้าคิดมากแค่ไหนแต่เขาตัดสินใจแล้ว หากนี้เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาอยู่กับคนรักได้ เขาก็ยอมม่าจะต้องเสี่ยงมากขึ้นก็ตาม

               มันไม่ใช่เรื่องตลกนะเพแกน!! ถ..ถ้านายเกิดเป็นอะไร...เมื่อถึงท่อนปล่อยโมฮันพูดเสียงแผ่วลงนิดหลังจากผ่านเรื่องต่างๆมาเขากลัวเหลือเกิน กลัวหากว่าต้องเสียคนที่เขารักไปอีกด้วยเรื่องที่เขาเป็นต้นเหตุ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเพแกนก็ไม่ต้องมาปิดข่าวแล้วทำให้ตัวเองเสี่ยงอันตราย เพราะเขาแท้ๆ

               เลิกคิดมากซะ ตอนนี้ฉันก็ยังอยู่กับนายนี่ แล้วจะอยู่ตลอดไปเพแกนวางหวีลงบนโต๊ะของเตียงพร้อมกุมมืออีกฝ่ายและบีบเบาๆเป็นเชิงปลอบไม่ให้คิดมาก

               แต่ฉันก็กลัว...โมฮันถึงจะคลายความกังวลได้บ้างแต่เขาก็ยังไม่เลิกคิดเรื่องนี้อยู่ดี

               ไม่มีอะไรที่ต้องกลัว ฉันอยู่ที่นี่ตอนนี้คอยดูแลคีรัต เพื่อนาย..โมฮันพูดแล้วก็ยกฝ่ามือร่างโปร่งขึ้นมาพร้อมจูบที่หลังมือเบาๆถึงแม้จะเป็นการจูบผ่านผ้าพันแผลแต่ก็อบอุ่นพอที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกได้

               แต่ฉันก็ยังไม่อยากให้ทุกคนเข้าใจนายผิดๆแบบนั้นโมฮันยังคงพูดออกมาเขามีเรื่องกังวลเต็มไปหมดเพราะนอกจากจะทำให้เพแกนตกอยู่ในอันตราย ยังถูกชาวบ้านกล่าวหาว่าเป็นคนอำมหิตเลือดเย็น ทั้งที่จริงๆแล้วชายคนนี้อบอุ่นยิ่งกว่าใคร ใจดียิ่งกว่าใคร เขาแทบทนไม่ได้หากมีใครมาเข้าใจเพแกนแบบผิดๆ เมื่อคิดถึงตอนนี้ดวงตาก็ดันร้อนผ่าวขึ้นมา ถึงจะพยายามกลั้นไม่ให้หยาดน้ำใสไหลลงมาแต่ก็ไหลลงมาเปื้อนแก้มใสจนได้

               โมฮัน ฉันไม่สนว่าคนอื่นจะมองฉันแบบไหน เพราะแค่มีนายที่เข้าใจก็พอแล้ว..พอแล้วจริงๆ ชีวิตนี้ฉันต้องการแค่นี้เท่านั้น แค่นาย...ร่างสูงจูบเบาๆที่แก้มเนียนและเลียหยาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนแก้มใสอย่างแผ่วเบา หวังว่าจะเป็นการคลายสะอื้นให้อีกฝ่ายได้

               อบอุ่น..สิ่งนี้คือความรู้สึกแวบแรกที่โมฮันรับรู้ได้ คนคนนี้ถึงแม้จะน่ากลัวในสายตาใครแต่สำหรับเขาแล้วไม่ว่าเพแกนจะเป็นปีศาจร้ายแค่ไหนก็ยังคงเป็นเพแกนคนเดิม คนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะอยู่เคียงข้างเขา คนที่อยู่ด้วยแล้วอบอุ่นยิ่งกว่าสิ่งใด รู้สึกหวงเขามากกว่าใคร สำคัญมากกว่าอื่นใดในโลก นี่สินะความรู้สึกที่เรียกว่ารัก

               ฉันก็ต้องการแค่นายเท่านั้น...โมฮันพูดก่อนจบซบลงบนอกแกร่งก่อนจะค่อยๆปรือตาลงและหลับสนิทไปในที่สุด ไม่ใช่เพราะง่วงนอนไม่ใช่เพราะอ่อนล้า แต่เป็นเพราะเขารู้สึกปลอดภัย รู้สึกไว้วางใจจึงทำให้หลับได้ เพแกนเอนพิงหัวเตียงแต่ก็ไม่ได้คิดจะเอาอีกฝ่ายออกแต่อย่างใดปล่อยให้คนรักนอนอยู่อย่างนั้น จนตัวเองเผลอหลับไปในที่สุด

               ตลอดชีวิตใครหลายคนตามหาความสุขมาทั้งชีวิต ซึ่งเพแกนก็เป็นหนึ่งในนั้นยอมเสียเลือดเนื้อสังเวยชีวิตผู้คนไปมากมายเพื่อจะอยู่บนจุดสูงสุด แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว...เขาไม่รู้สึกว่าการอยู่บนนั้นเป็นความสุขแต่เป็นการอยู่ตรงนี้ต่างหากที่เรียกว่าความสุข อยู่ข้างๆคนที่เขารักและรักเขาตลอดไป...

 

แม้จะอยู่เบื้องล่างต้อยต่ำเพียงใดหรือไม่เหลืออะไรเลยแต่หากมีคนรักอยู่ข้างกาย

ย่อมเป็นสุขกว่าการอยู่บนจุดสูงสุดแต่ต้องอยู่เพียงลำพัง...

เพแกน มิน
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนพิเศษอันที่สองอันนี้ต้องขอบคุณเจ้าเดิมค่าพี่เฟยเป็นคนเสนอแนวคิดนี้ให้เร็นเองรวมถึงโครงเรื่องแต่จริงๆเร็นว่ามันดีมากเลยนะแต่พอเร็นเอาของพี่เฟยที่มาแต่งให้เติมเพิ่มปุ๊ปก็รู้ทันที...จากของดีนี่เน่าเลย จึงได้ทำการลบและแต่งโดยล้อเลียนโครงเรื่องที่พี่เฟยช่วยคิดให้ แต่ก็เก็บมาไม่ครบแถมเพิ่มๆนั้นนู่นนี้เยอะไปหมด ฮาาา แต่โครงเรื่องเหมือนนะพวกเธอ ฮ่าๆๆๆ เรื่องคู่นี้คงจบแค่นี้จริงๆแต่อาจมีฉากมุ้งมิ้งมาอีกถ้าทุกคนต้องการไม่ก็ของคู่อื่น อยากได้คู่ไหนเม้นไว้ที่เพจหรือข้างใต้ก็ได้ถ้าต่อมจิ้นออกจะมาทำให้นะ คงเจอกันหลังสงกรานต์จริงๆล่ะ บายบีปิเอโร่ค่าา

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #34 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 21:34
    ending ดีดีจนได้ ที่เหลือก็แค่รอนุ้งเจย์ปลอบใจพี่บ่าวให้หายบ้ามาเคารพพ่อตา(?) และอยู่ครองคู่กันอย่างมีความสุข(??) ตรบมืออ

    #สมงสมองปัยย์ล่ะ <3
    #34
    0
  2. #33 NamsaiChan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 12:47
    เย้!!!!!

    Happy Ending จนได้

    ไม่มีการเสียเลือดเสียเนื้อ 

    ท่านโมฮันก็กลายเป็นแม่บุญธรรมอย่างมีความสุข

    เย้ๆๆๆๆๆ


    #33
    0