Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 19 : ตอนพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 เม.ย. 58

               ให้ตายเถอะ!! ถ้าเวลามีให้บอกลากันก็หัดเรียกหมอสิ!!” ยูมะเดินเข้ามาด้วยท่าทีเบื่อหน่อยพร้อมกับหมอที่เธอพามา

               ..จะมีประโยชน์อะไร..ทุกคนทิ้งฉันไปหมดแล้ว..เพแกนพูดพร้อมกับก้มหน้าลงแนบกับมือของโมฮัน เขาอยากซึมซับสัมผัสนี้ของคนรัก ก่อนที่ต้องมาเผชิญกับความโดดเดี่ยวอีกครั้ง...

               เลิกดราม่าเหอะเฮีย ให้หมอเขาทำงานสะดวกๆบ้าง ยูมะพูดบ่นพร้อมลากคอพี่ชายตัวเองออกจากให้ห่างจากโมฮันที่นอนนิ่ง

               อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!! อย่าแตะโมฮันด้วย!!” เพแกนตะโกนใส่น้องสาวตัวเองกลับไปด้วยความเหลืออด น้องสาวเขาต้องการเยาะเย้ยเขาที่ไม่เหลือใครแล้วเหรอไงกัน

                    ปึ่ด!! ครั้งเพแกนตะคอกใส่น้องสาวตัวเองจบเหมือนกับว่ามีเสียงอะไรสักอย่างขาดซะอย่างนั้น

               ผัวะ!! ให้มันน้อยๆหน่อย ไปดูหน้าคนรักตัวเองดีๆสิเว้ย ไอ้อาเฮียเฮงซวย!!” ยูมะที่เอาหมัดต่อยเข้าที่ปากพี่ตัวเองพูดตอกกลับด้วยความฉุนๆ พอเธอได้ยินเสียงโมฮันที่ตะโกนก่อนจะเข้าไปทำร้ายลักซ์มานาเธอแทบจะพุ่งตัวเข้าไปช่วยพี่ชายทันทีแต่เธอเหลือบเห็นบางอย่างที่โมฮันทำซะก่อน เธอจึงดูเหตุการณ์เงียบๆและไปตามหมอทันทีเมื่อเห็นโมฮันถูกแทง

               ห้ะ…” เพแกนมองน้องสาวด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะเข้าไปดูโมฮันที่นอนนิ่งแล้วเขาก็ขมวดคิ้วทันทีเมื่อสัมผัสได้ว่าโมฮันตัวเริ่มอุ่นขึ้นแถมลมหายใจก็เริ่มกลับมาแผ่วๆ

               เขาตายไปแล้วนี่...เพแกนพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

               โอ้ย!! จะบ้าตาย มันไม่ใช่ละครนะเฮีย ถึงถูกแทงก็ที่ท้องแถมมีดเล็กขนาดนั้น ที่เห็นนิ่งไปน่าจะหมดสติเพราะเสียเลือดมากไปมากกว่า...ยูมะพูดไปพลางไปอุ้มเด็กน้อยที่เก้าอี้ขึ้นมาแล้วเดินมาหาเฮียที่เริ่มขมวดคิ้วเป็นปม

               ส่วนลูกเฮียน่ะ...ไม่เป็นไรหรอกยูมะอุ้มหลานตัวเองขึ้นมายิ้มๆ ถึงเธอจะไม่ชอบแม่ของเด็กที่ทำให้พี่ชายตัวเองอ่อนแอลงแต่ยังก็ก็เป็นหลานของเธอ

               “….” เพแกนที่ได้ยินก็ถึงกับนั่งกุมหัวเหมือนวิญญาณออกจากร่างไปเสียแล้ว..

               ยูมะจึงพาพี่ชายตัวเองไปเปลี่ยนชุดแล้วนั่งเล่าเรื่องราวที่เธอแอบมองอยู่ ตอนที่โมฮันแย่งลักซ์มานาไปได้โมฮันก็กำลังจะฆ่าลักซ์มานาแต่เหมือนอยู่ๆก็ไม่ทำกลับใช้มีดกรีดแขนตัวเองแล้วนำเลือดป้ายเต็มตัวลักซ์มานา ซึ่งหลังจากเพแกนได้ลูกตัวเองคืนเมื่อเห็นเลือดเต็มตัวลักซ์มานาก็ไม่ได้ตรวจสอบให้ดีว่าเด็กยังหายใจไหมประกอบด้วยห่อผ้าขนหนูลักซ์มานาไว้จึงเห็นว่ายังหายใจได้ยากจึงเข้าใจผิด ซึ่งสรุปได้ว่าโมฮันคิดจะตายคนเดียวแต่แรกแล้ว

                    “งั้น..อิชวาริ..ต้องรีบไปตามเธอ..เพแกนที่นึกถึงหญิงสาวได้ก็รีบทำท่าจะให้ลูกน้องตามตัวกลับมา

               ไม่ต้อง ถ้าเธอกลับมาเธอต้องเจ็บปวดนะ..ยูมะพูดขัดขึ้นมาและมองเพแกนเขม็งด้วยสายตาจริงจัง เธอไม่อยากให้อิชวาริต้องกลับมาตอนนี้ ทางที่ดีที่สุดคือให้เธอไปเริ่มต้นใหม่เพราะหากเธอกลับมาถึงจะรู้ว่าลักซ์มานายังไม่ตายแต่เธอก็ต้องเจ็บปวดเพราะไม่เหลือใครอยู่ดี...

               ฉันมีข้อเสนอดีกว่านั้น...ยูมะยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมมองมาทางพี่ชายตัวเองยิ้มๆ หากเพื่อให้พี่ชายมีความสุขแล้วเธอก็พร้อมจะทำทุกอย่าง ตอนนี้ถึงเธอจะไม่มีสถานที่ของตัวเองก็ไม่เป็นไรหากสิ่งตอบแทนคือรอยยิ้มที่มีความสุขของเพแกนเธอตัดสินใจได้ทันทีเมื่อเฝ้ามองเพแกนมาตลอดหนึ่งปีนี้ถึงทำท่าว่ามีความสุขแต่ภายในเหมือนยังเจ็บปวด...เธอไม่ต้องการเห็นพี่ชายที่เป็นแบบนั้น..

               หลังจากนั้นเพแกนกับยูมะก็คุยกันโดยตกลงว่าให้โมฮันและลักซ์มานาย้ายไปอยู่ที่อื่นและทำเหมือนว่าพวกเขาได้ตายไปแล้ว ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะเพแกนขอร้องยูมะว่าตนไม่อยากครองคีรัตอีกแล้ว ขอเพียงได้อยู่กับโมฮันเขาก็มีความสุขยูมะจึงตัดสินใจว่าวันใดที่อาเจย์กลับมาจะมอบตำแหน่งราชาให้ เหมือนว่าสิ่งเหล่านี้ทำเพื่อไถ่โทษในบาปที่เขาและโมฮันทำ...

               แต่มีบางอย่างที่ทำให้ทุกอย่างยุ่งยากขึ้น...

               ..ท่านโมฮัน ท่านตายแล้วเหรอ..เด็กหนุ่มที่ยืนหน้าอารีน่าพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือพลางมองป้ายประกาศที่ประกาศว่าสามารถสังหารหัวหน้าก่อกบฏได้แล้ว เด็กหนุ่มถึงกับทรุดลงกับพื้น

               เพแกน...ฉันต้องฆ่าแก ล้างแค้นแทนท่านโมฮัน!!” เด็กหนุ่มสาบานด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นพร้อมก่ำมือน้อยๆที่กุมสร้อยเขาสัตว์ไว้แน่น...อาเจย์ ขอให้นายยังปลอดภัย..

               เรื่องวุ่นวายต่างๆจึงเกิดขึ้นมากมาย...มีคนมากมายที่ต้องเสียสละชีวิตตัวเองโดยไม่รู้ถึงความจริงนี้ แต่ยูมะก็พยายามเต็มที่เพื่อให้พี่ชายของตนได้มีความสุขจนได้ ถึงแม้ว่าเธอจะเกือบตายด้วยมือหลานชายแต่โชคดีเหลือเกินที่รอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์ หากไม่ใช่พี่ชายที่เข้ามาช่วยชีวิตเธอได้ทัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้แต่เฝ้าขอในใจให้ฉากสุดท้ายนั้น ขอให้อาเจย์อย่าได้เลือกฆ่าคนคนหนึ่งที่ทำทุกอย่างเพื่อความรักเลย...เพราะว่าไม่ว่าใครก็ไม่อยากอยู่อย่างโดดเดี่ยวกันทั้งนั้น...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
จบแล้วละค่ะ ถ้ามีเวลาเร็นอาจทำเรื่องสั้นๆของคู่อื่นที่รีเควสให้ แล้วก็ตอนนี้เร็นกำลังแต่งเรื่องใหม่อยู่ซึ่งพึ่งเปิดเองจะมาแต่งต่ออีกทีก็หลังสงกรานต์เลย ใครที่ชอบสไตล์การแต่งของเร็นก็ขอให้ช่วยติดตามกันต่อด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงกำลังใจเลยที่ทำให้เร็นเขียนเรื่องนี้จนจบได้ทั้งที่ตันแล้วท้อไปหลายรอบแต่ก็เพราะทุกคนทำให้มันสำเร็จได้ ขอบคุณนะคะ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ตอนแรกเร็นบอกเลยว่าจะให้จบสั้นถึงแค่ตอนที่12 แต่ตอนแต่งรู้สึกว่าไม่อยากให้จบทั้งอย่างนั้นเพราะว่าไม่ว่าใครก็อยากมีความสุขก็เหมือนคนเราแหละค่ะถึงจะเป็นแค่นิยายที่เราสมมติก็ตามเนอะ แล้วก็ถ้าจบแบบนี้ก็ขำๆดีด้วย ฮ่าๆๆๆ ทุกอย่างอ้างอิงจากเกมส์ก็จริงแต่เหตุการณ์ความเป็นมาเกิดจากต่อมจิ้นล้วนๆ หวังว่าคงจะชอบนะคะ ขอให้มีความสุขกับสงกรานต์ปีนี้น้าา ปล.ทักทายเจอกันได้ในเพจน้า
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เรื่องใหม่ขอโปรโมทหน่อย แม้ว่าจะมีคนตามกันไปบ้างแล้ว เร็วมากจริงๆ ฮ่าๆๆ เรื่องที่แต่งโปรเจ็คเจ้าชายจะเป็นเรื่องคู่จิ้นโดยต่อมเร็นอีกเช่นเคยซึ่งคู่แรกคือเจ้าชายอดัมจากเรื่องโฉมงามกับเจ้าชายอสูรกับเจ้าชายเอริคจากเจ้าหญิงเงือกน้อยค่า ใครสนใจมาติดตามได้นะคะ จะเริ่มอัพจริงจังหลังสงกรานต์นะ ขอไปพักผ่อนหน่อยยย ^-^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #35 sema-chan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 03:18
    รู้สึกตอนนี้ ยูมะใจสวยมาก TwT //ปรบมือ 

    เนื้อเรื่องปวดตับนิดหน่อย แต่ชอบตรงที่สุดท้ายที่ไม่มีใครตายเนี่ยละ ^^ 

    เป็นเรื่องที่ให้ความฟิน (?) และข้อคิดมากค่ะ  ̄ω ̄b 

    ขอให้เขียนเรื่องสนุกๆ ต่อไปอีกนะคะ //อินี่จะปูเสื่อรออ่านเลยจ้า #555+
    #35
    0